Solicytyna

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ za stosowania leku Solicytyna (SOLICIN)

SkÅ ad:

substancja czynna: sukcyynian solifenacyny;

1 tabletka zawiera 5 mg lub 10 mg sukcyynianu solifenacyny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobiÄ kukurydzianÄ, skrobiÄ Å»elatynowanÄ, stearynian magnezu;

pokrycie filmowe Opadry yellow 02 F 220022 dla tabletek 5 mg: hipromeloza, tlenek tytanu (E 171), makrogol 8000, talk, tlenek żelazowy żółty (E 172);

pokrycie filmowe Opadry pink 02 F 240016 dla tabletek 10 mg: hipromeloza, tlenek tytanu (E 171), makrogol 8000, talk, tlenek żelazowy czerwony (E 172), tlenek żelazowy żółty (E 172).

PostaÄ leku. Tabletki powlekane.

GÅ ówne cechy fizykochemiczne: tabletki 5 mg – jasnożółte, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane;

tabletki 10 mg – jasnoróżowe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki z rowkiem z jednej strony i gładkie z drugiej, powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w urologii. Leki stosowane w leczeniu nadmiernego pęcznienia i nietrzymania moczu. Kod ATC G04B D08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Solicytyna jest konkurencyjnym, specyficznym antagonistą cholinergicznym receptorów. Pęcherz moczowy jest unerwiony przez nerwy parasympatyczne cholinergicznym. Acetylocholina powoduje skurcz mięśni gładkich mięśnia detruzora, działając na receptory muskarynowe, które głównie reprezentowane są przez podtyp M3.

W badaniach in vitro oraz in vivo stwierdzono, że solicytyna jest konkurencyjnym, specyficznym antagonistą cholinergicznym receptorów, głównie podtypu M3. Wykazano również, że solicytyna ma słabe powinowactwo lub brak powinowactwa do innych receptorów oraz testowanych kanałów jonowych.

Skuteczność leku, badaną w kilku podwójnych, ślepych, randomizowanych badaniach kontrolnych u mężczyzn i kobiet z zespołem nadaktywnego pęcherza moczowego, obserwowano już w pierwszym tygodniu leczenia i ustabilizowała się w ciągu następnych 12 tygodni leczenia. W badaniach otwartych, przy długotrwałym stosowaniu, wykazano, że skuteczność utrzymuje się przez co najmniej 12 miesięcy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.
Po przyjęciu tabletek maksymalne stężenie solicytyny w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po 3–8 godzinach. Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) nie zależy od dawki leku. Cmax oraz pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC) zwiększają się proporcjonalnie do wzrostu dawki z zakresu 5–40 mg. Biologiczna dostępność absolutna wynosi około 90%. Spożycie pokarmu nie wpływa na wartości Cmax i AUC solicytyny.

Rozkład.
Solicytyna w dużym stopniu (około 98%) wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z α1-glikoproteiną kwasową.

Metabolizm.
Solicytyna jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie, głównie przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Klirens systemowy solicytyny wynosi około 9,5 l/h, a końcowy okres półtrwania wynosi 45–68 godzin. Po doustnym podaniu leku w osoczu krwi, oprócz solicytyny, zidentyfikowano jeden metabolit farmakologicznie aktywny (4R-hydroksysolicytyna) oraz trzy metabolity nieaktywne (N-glukuronid, N-tlenek oraz 4R-hydroksy-N-tlenek solicytyny).

Wydalanie.
Po pojedynczym podaniu 10 mg [14C-oznaczonej] solicytyny około 70% radioaktywnej znaczki wykryto w moczu i 23% – w kale. W moczu około 11% radioaktywnej znaczki wykryto w postaci niezmienionej substancji czynnej, około 18% – w postaci metabolitu N-tlenku, 9% – w postaci metabolitu 4R-hydroksy-N-tlenku oraz 8% – w postaci 4R-hydroksymetabolitu (metabolit aktywny).

Zależność dawkowa.
W zakresie dawek terapeutycznych farmakokinetyka leku jest liniowa.

Osobliwości farmakokinetyki u poszczególnych grup pacjentów.

Wiek.
Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od wieku chorych. Badania wykazały, że AUC solicytyny (5 i 10 mg) była podobna u zdrowych ochotników starszych (65–80 lat) i u zdrowych ochotników młodszych i w wieku dorosłym (< 55 lat). Średnia szybkość absorpcji, wyrażona jako tmax, była nieco niższa, a końcowy okres półtrwania (t1/2) – o około 20% dłuższy u pacjentów starszych. Te niewielkie różnice nie są klinicznie istotne.

Farmakokinetyka solicytyny nie była badana u dzieci i młodzieży.

Płeć.
Farmakokinetyka solicytyny nie zależy od płci pacjenta.

Rasa.
Przynależność rasowa nie wpływa na farmakokinetykę solicytyny.

Niewydolność nerek.
AUC i Cmax solicytyny u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu nasilenia nieznacznie różnią się od odpowiednich parametrów u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) AUC solicytyny jest istotnie wyższa – wzrost Cmax wynosi około 30%, AUC – powyżej 100%, a okres półtrwania t1/2 – powyżej 60%. Zaobserwowano istotną statystycznie zależność między klirens kreatyniny a klirens solicytyny. Farmakokinetyka u pacjentów poddawanych hemodializie nie była badana.

Niewydolność wątroby.
U pacjentów z niewydolnością wątroby o umiarkowanym stopniu nasilenia (punktacja Childa-Pugh 7–9) wartość Cmax nie zmienia się, AUC wzrasta o 60%, a okres półtrwania t1/2 podwaja się. Farmakokinetyka u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe nagłego (impulsywnego) nietrzymania moczu i/lub częstomoczowania, a także nagłych (impulsywnych) parcień do oddania moczu, charakterystycznych dla pacjentów z zespołem nadreaktywnego pęcherza moczowego.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy preparatu; u pacjentów z zatrzymaniem oddawania moczu; z ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego (w tym toksycznym megakolonem); z miastenią pospolitą lub z jaskrą zamkniętoplewodową oraz u pacjentów z ryzykiem rozwoju tych stanów; podczas przeprowadzania dializy peritonealnej (patrz rozdział „Farmakokinetyka”); z ciężkim niedostatecznością wątroby (patrz rozdział „Farmakokinetyka”); u pacjentów z ciężkim niedostatecznością nerek lub umiarkowanym niedostatecznością wątroby leczonych silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4, takimi jak ketokonazol (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakologiczne

Jednoczesne stosowanie innych leków o działaniu antycholinergicznym może prowadzić do nasilenia efektów terapeutycznych i niepożądanych. Po zakończeniu leczenia solifenacyną należy zachować przerwę około tygodnia przed rozpoczęciem leczenia innym lekiem o działaniu antycholinergicznym. Efekt terapeutyczny solifenacyny może być osłabiony przez jednoczesne stosowanie agonistów receptora cholinergicznego. Solifenacyna może osłabiać działanie leków stymulujących motorykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid czy cyzapryd.

Interakcje farmakokinetyczne.

Badania in vitro wykazały, że solifenacyna w stężeniach terapeutycznych nie hamuje izoenzymów CYP1A1/2, 2C9, 2C19, 2D6 ani 3A4 wyizolowanych z mikrosomów wątroby człowieka. Dlatego mało prawdopodobne jest, że solifenacyna wpłynie na klirens leków metabolizowanych przez te enzymy CYP.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę solifenacyny.

Solifenacyna jest metabolizowana przez izoenzym CYP3A4. Jednoczesne stosowanie ketokonazolu (200 mg na dobę), silnego inhibitora izoenzymu CYP3A4, powodowało dwukrotne zwiększenie AUC solifenacyny, a w dawce 400 mg na dobę – trzykrotne zwiększenie. Dlatego maksymalna dawka solifenacyny nie powinna przekraczać 5 mg przy jednoczesnym stosowaniu z ketokonazolem lub terapeutycznymi dawkami innych silnych inhibitorów izoenzymu CYP3A4, takimi jak rytonawir, nelfinawir, itrakonazol (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Jednoczesne stosowanie solifenacyny i silnego inhibitora enzymu CYP3A4 jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim niedostatecznością nerek lub umiarkowanym niedostatecznością wątroby.

Nie badano wpływu indukcji enzymów na farmakokinetykę solifenacyny i jej metabolitów, ani wpływu wysokoaftytywnych substratów izoenzymu CYP3A4 na AUC solifenacyny. Ponieważ solifenacyna jest metabolizowana przez izoenzym CYP3A4, możliwe są interakcje farmakokinetyczne z innymi substratami izoenzymu CYP3A4 o wyższej powinności (np. werapamidem, dyltiazemem) oraz z induktorami izoenzymu CYP3A4 (np. ryfampicyną, fenytoiną, karbamazepinem).

Wpływ solifenacyny na farmakokinetykę innych leków.

Antykoncepcja doustna.

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między solifenacyną a doustnymi antykoncepcjami kombinowanymi (etyniloestradiol/lewonorwstrol).

Warfaryna.

Stosowanie solifenacyny nie powoduje zmian farmakokinetyki R-warfaryny ani S-warfaryny ani ich wpływu na czas protrombinowy.

Cyfogin.

Stosowanie solifenacyny nie wpływa na farmakokinetykę cyfoginu.

Szczególne środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem leczenia solifenacyną należy wykluczyć inne możliwe przyczyny częstomoczliwości (niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku stwierdzenia infekcji dróg moczowych należy rozpocząć odpowiednią terapię antybakteryjną.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z klinicznie istotną obturacją otwarcia cewowego pęcherza moczowego, co wiąże się z ryzykiem zatrzymania oddawania moczu;
• z chorobami obturacyjnymi przewodu pokarmowego;
• z ryzykiem obniżenia motoryki przewodu pokarmowego;
• z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz umiarkowaną niewydolnością wątroby (punktacja Childa-Puga od 7 do 9) (patrz sekcje „Farmakokinetyka” oraz „Sposób dawkowania i dawka”); dawki dla tych pacjentów nie powinny przekraczać 5 mg;
• przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4, np. ketokonazolu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Sposób dawkowania i dawka”);
• z przepukliną rozworu przełykowego przepony i/lub refluksiem żołądkowo-przełykowym i/lub u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki (np. bisfosfoniany), które mogą wywoływać lub nasilać zapalenie przełyku;
• z neuropatią autonomiczną.

U pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniej zdiagnozowany zespół wydłużenia interwału QT oraz hipokaliemia, obserwowano wydłużenie interwału QT oraz komorowe trzepotanie-merdanie (torsade de pointes).

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku nie zostały zbadane u chorych z nadmierną aktywnością mięśnia zwieracza o pochodzeniu neurogennym.

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Zgłaszano kilka przypadków obrzęku naczynioruchowego z obturacją dróg oddechowych u pacjentów przyjmujących solifenacynę. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego należy przerwać przyjmowanie solifenacyny i podjąć odpowiednie działania lub wdrożyć niezbędną terapię.

U niektórych pacjentów przyjmujących bursztynian solifenacyny obserwowano reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej należy przerwać przyjmowanie solifenacyny i podjąć odpowiednie działania lub wdrożyć odpowiednie leczenie.

Maksymalny efekt działania leku osiąga się nie wcześniej niż po 4 tygodniach.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji.

Ciąża.

Brak danych klinicznych dotyczących kobiet, które zajadły w czasie stosowania solifenacyny. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego niekorzystnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny/owodniowy ani poród. Ryzyko potencjalne jest nieznane. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu tego leku kobietom w ciąży.

Laktacja.

Brak danych dotyczących wydzielania solifenacyny w mleku matki. U myszy solifenacyna i/lub jej metabolity przenikają do mleka i powodują zależne od dawki opóźnienie wzrostu u noworodków. Stosowanie leku w czasie karmienia piersią nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ponieważ solifenacyna, podobnie jak inne leki antycholinergiczne, może powodować nieostrość widzenia, a także (rzadko) senność i uczucie zmęczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), przyjmowanie leku może negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia samochodu i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym osoby starsze: zalecana dawka to 5 mg leku 1 raz dziennie. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 10 mg 1 raz dziennie.

Pacjenci z niewydolnością nerek: nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) solicytynę należy stosować z ostrożnością, maksymalna dawka to 5 mg 1 raz dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby: nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby. U pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby (wg skali Childa-Pugha od 7 do 9) lek należy stosować z ostrożnością, nie przekraczając dawki 5 mg 1 raz dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

W przypadku stosowania silnych inhibitorów cytochromu P 450 3 A 4: maksymalna dawka leku powinna być ograniczona do 5 mg w przypadku jednoczesnego stosowania z ketokonazolem lub terapeutycznymi dawkami innych silnych inhibitorów izoenzymu CYP3A4, np. rytonawirem, nelfinawirem, itrakonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Lek należy przyjmować doustnie, całe tabletki połykać w całości, popijając płynem, niezależnie od posiłku.

Dzieci.

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania solicytyny u dzieci, dlatego nie należy stosować leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy.

Przedawkowanie solicytyny sukcytanu może prowadzić do ciężkich efektów antycholinergiczych. Najwyższa dawka solicytyny sukcytanu przypadkowo zażyta przez jednego pacjenta wyniosła 280 mg w ciągu 5 godzin, co spowodowało zaburzenia stanu psychicznego pacjenta, ale nie wymagało hospitalizacji.

Leczenie. W przypadku przedawkowania solicytyny sukcytanu pacjentowi należy podać węgiel aktywowany. Przesukanie żołądka jest skuteczne, jeśli przeprowadzi się je w ciągu godziny od zażycia, ale nie należy wywoływać wymiotów.

Tak jak w przypadku przedawkowania innymi lekami o działaniu antycholinergicznym, objawy należy leczyć następująco:

• przy ciężkich ośrodkowych efektach antycholinergiczych (halucynacje, wyraźne pobudzenie) – fizostygmina lub karbokholina;
• przy drgawkach lub wyraźnym pobudzeniu – benzodiazepiny;
• przy niewydolności oddechowej – sztuczna wentylacja płuc;
• przy tachykardii – blokery β-adrenergiczne;
• przy ostrej zatrzymaniu moczu – cewnikowanie pęcherza moczowego;
• przy midriazie – instylacja do oczu pilokarpiny i/lub zaciemnienie pomieszczenia, w którym przebywa chory.

Tak jak w przypadku przedawkowania innymi lekami antycholinergicznymi, szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wyższym ryzykiem wydłużenia się odcinka QT (np. przy hipokaliemii, bradykardii lub jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odcinek QT) oraz na pacjentów z rozpoznanymi wcześniej chorobami serca (np. niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu, niewydolność serca).

Działania niepożądane.

Preparat może powodować działania niepożądane związane z działaniem antycholinergicznym solifenacyny, które zazwyczaj są słabe lub umiarkowane. Ich częstość zależy od dawki leku.

Najczęstszym działaniem niepożądanym jest suchość w ustach. Nasilenie suchości w ustach było zazwyczaj słabe i tylko w pojedynczych przypadkach prowadziło do przerwania leczenia.

Do oceny działań niepożądanych zastosowano następujące kryteria częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (niemożliwe do określenia na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje.

Niec ofteno: infekcje dróg moczowych, zapalenie pęcherza.

Układ odpornościowy.

Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywienia.

Częstość nieznana: obniżenie apetytu, hiperkaliemia.

Psychika.

Bardzo rzadko: halucynacje, dezorientacja.

Częstość nieznana: urojenia.

Układ nerwowy.

Niec ofteno: senność, zaburzenia smaku.

Rzadko: zawroty głowy, ból głowy.

Oczy.

Często: nieostre widzenie.

Niec ofteno: suchość oczu.

Częstość nieznana: jaskra.

Układ sercowo-naczyniowy.

Częstość nieznana: torsade de pointes, wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG, migotanie przedsionków, kołatanie serca, tachykardia.

Układ oddechowy.

Niec ofteno: suchość błony śluzowej nosa.

Częstość nieznana: dysfonia.

Układ pokarmowy.

Bardzo często: suchość w ustach.

Często: zaparcia, nudności, niestrawność, ból brzucha.

Niec ofteno: refluks żołądkowo-przełykowy, suchość w gardle.

Rzadko: niedrożność jelita grubego, zapalenie odbytu, wymioty.

Częstość nieznana: niedrożność jelita, dyskomfort brzuszny.

Układ wątrobowo-pęcherzykowy.

Częstość nieznana: zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia wyników badań laboratoryjnych czynników wątrobowych.

Skóra i tkanka podskórna.

Niec ofteno: suchość skóry.

Rzadko: świąd, wysypka.

Bardzo rzadko: zespół wielopostaciowy, pokrzywka, obrzęk Quinckego.

Częstość nieznana: egzfoliatywny zapalenie skóry*.

Układ kostno-mięśniowy i tkanka łączna.

Częstość nieznana: osłabienie mięśni.

Nerki i drogi moczowe.

Niec ofteno: trudności w oddawaniu moczu.

Rzadko: zatrzymanie moczu.

Częstość nieznana: niewydolność nerek.

Objawy ogólne i reakcje w miejscu podania.

Niec ofteno: zwiększona zmęczalność, obrzęk obwodowy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Specjaliści w dziedzinie ochrony zdrowia powinni przekazywać informacje o wszelkich podejrzewanych działaniach niepożądanych za pomocą krajowego systemu raportowania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, 1 blister w opakowaniu.

Po 10 tabletów w blistrze, 3 blistry w opakowaniu.

Kategoria sprzedaży.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-Produkcyjny Ośrodek „Borszczagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.