Solantra®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU SOLANTRA® (SOOLANTRA®)

Skład:

substancja czynna: ivermectin;

1 g kremu zawiera ivermectinum 10 mg;

substancje pomocnicze: glikol glicerynowy; izopropylopalmitynian; kopolimer węglanowy typu B; dimetykon 20 Cst; edetat dinatru; kwas cytrynowy, monohydrat; alkohol cetylowy; alkohol stearylowy; makrogolu cetostearylowy eter; sorbitan sterynian; metylo-p-hydroksybenzoesan (E 218); propylo-p-hydroksybenzoesan (E 216); fenoxyetanol; propylenoglikol; alkohol oleilowy; sodu hydroksyd; woda oczyszczona.

Postać leku. Krem.

Główne właściwości fizykochemiczne: krem o barwie od białej do bladożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki dermatologiczne. Inne leki dermatologiczne.

Kod ATX D11AX22.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania

Iwermektyna należy do klasy awermektyn. Awermektyny wykazują działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie wywołanej lipopolisacharydami produkcji cytokin prozapalnych. Działanie przeciwzapalne iwermeptyny po zastosowaniu na skórę obserwowano w modelach zwierzęcych zapalenia skóry. Iwermeptyna powoduje również śmierć pasożytów, głównie poprzez selektywne wiązanie się z dużym powinowactwem (afinicznością) z kanałami chlorkowymi zależnymi od glutaminianu, znajdującymi się w komórkach nerwowych i mięśniowych bezkręgowców. Dokładny mechanizm działania kremu Solantra® w leczeniu zmian zapalnych rumienia nie jest znany, ale może być związany z działaniem przeciwzapalnym iwermeptyny oraz ze śmiercią roztocza Demodex, które według doniesień jest jednym z czynników wywołujących zapalenie skóry.

Sprawność kliniczna i bezpieczeństwo

W dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych o identycznej metodologii oceniano leczenie zmian zapalnych rumienia za pomocą kremu Solantra®, stosowanego raz dziennie na noc. W badaniach wzięło udział 1371 pacjentów w wieku od 18 lat, którzy otrzymywali krem Solantra® lub placebo raz dziennie przez 12 tygodni.

Ogółem 96 % uczestników stanowili przedstawiciele rasy europejskiej, 67 % to kobiety. Według 5-stopniowej skali Globalnej Oceny przez Badacza (Investigator Global Assessment, IGA) na poziomie wyjściowym zmiany u 79 % uczestników oceniono jako umiarkowane (IGA = 3), a u 21 % jako ciężkie (IGA = 4).

Pierwotnymi punktami końcowymi skuteczności w obu badaniach klinicznych były odsetek pacjentów z sukcesem terapii według skali IGA (procent pacjentów ocenionych jako „czysta” lub „prawie czysta” w 12. tygodniu badania) oraz wartość bezwzględnej zmiany liczby zmian zapalnych w porównaniu do poziomu wyjściowego. Skala IGA opiera się na definicjach przedstawionych w tabeli 1.

Tabela 1

Skala Globalnej Oceny przez Badacza (IGA)

Wyniki obu badań klinicznych wykazały, że krem Solantra® stosowany raz dziennie przez 12 tygodni istotnie przewyższa placebo zarówno pod względem częstości skutecznego leczenia według skali IGA, jak i pod względem zmian absolutnych w liczbie zmian zapalnych (p < 0,001, patrz tabela 2).

Poniższa tabela przedstawia wyniki dotyczące skuteczności uzyskane w obu badaniach.

Tabela 2

Wyniki dotyczące skuteczności

Krem Solantra® istotnie przewyższał krem placebo pod względem powiązanych podstawowych punktów końcowych skuteczności, przy czym efekt terapeutyczny zaczynał być odczuwalny już po 4 tygodniach (p < 0,05).

Skalę IGA stosowano do oceny pacjentów w trakcie 40-tygodniowego okresu przedłużenia obu badań klinicznych, a odsetek pacjentów leczonych kremem Solantra®, którzy osiągnęli wynik 0 lub 1 punkt na skali IGA, nadal wzrastał do 52. tygodnia. Odsetek sukcesu (IGA = 0 lub 1 punkt) w 52. tygodniu wynosił odpowiednio 71% i 76% w badaniach 1 i 2.

Skuteczność i bezpieczeństwo tego leku w leczeniu zapalnych zmian rumienia trądzikowatego badano również w randomizowanym, podwójnie ślepych, kontrolowanym aktywnie badaniu klinicznym. Badanie prowadzono wśród 962 pacjentów w wieku od 18 lat, którzy przez 16 tygodni otrzymywali leczenie kremem Solantra® raz dziennie lub kremem metronidazolu 7,5 mg/g dwa razy dziennie. W tym badaniu 99,7% uczestników stanowili przedstawiciele rasy europejskiej, 65,2% to były kobiety; na poziomie wyjściowym według skali IGA u 83,3% uczestników zmiany oceniono jako umiarkowane (IGA = 3), a u 16,7% jako ciężkie (IGA = 4).

Wyniki tego badania wykazały, że krem Solantra® istotnie przewyższał krem metronidazolu 7,5 mg/g pod względem wskaźników podstawowego punktu końcowego skuteczności (średni procentowy spadek liczby zapalnych zmian): po 16 tygodniach leczenia zaobserwowano zmniejszenie tego wskaźnika w porównaniu do poziomu wyjściowego odpowiednio u 83,0% i 73,7% pacjentów w grupach ivermektyny i metronidazolu (p < 0,001). Korzyści kremu Solantra® po 16 tygodniach potwierdzono również wskaźnikami częstości skutecznego leczenia według skali IGA oraz bezwzględnymi zmianami liczby zapalnych zmian (wtórne punkty końcowe; p < 0,001).

Ogółem około 300 uczestników w wieku powyżej 65 lat wzięło udział we wszystkich badaniach klinicznych tego leku. Nie zaobserwowano istotnych różnic w profilu skuteczności i bezpieczeństwa między pacjentami starszymi i uczestnikami w wieku od 18 do 65 lat.

Profil bezpieczeństwa opisany w sekcji „Reakcje niepożądane” pozostawał stabilny w warunkach długotrwałego stosowania, co obserwowano podczas długotrwałych cykli leczenia trwających do jednego roku.

Leczenie ivermektyną w połączeniu z doksycykliną w kapsułkach z modyfikowanym uwalnianiem 40 mg.

W badaniu klinicznym ANSWER oceniano względną skuteczność leku Solantra (IVM) w połączeniu z doksycyklina w kapsułkach z modyfikowanym uwalnianiem 40 mg (DMR) w porównaniu z IVM plus placebo (PBO) w leczeniu ciężkiej formy rumienia trądzikowatego. Badanie to było 12-tygodniowym, randomizowanym, podwójnie ślepych, kontrolowanym badaniem z równoległymi grupami, w którym wzięło udział 273 osób płci męskiej i żeńskiej w wieku ≥ 18 lat z 20–70 zapalnymi zmianami (papułami i pustulami) na twarzy oraz wynikiem IGA = 4.

Podstawowym punktem końcowym skuteczności była zmiana liczby zapalnych zmian w 12. tygodniu wyrażona w procentach w stosunku do poziomu wyjściowego. Istotnie większy średni procentowy spadek liczby zapalnych zmian zaobserwowano u pacjentów w grupie IVM + DMR w porównaniu z pacjentami w grupie IVM + PBO (średnia ± odchylenie standardowe: -80,29 ± 21,65% vs. -73,56 ± 30,52%; p = 0,032).

Dzieci

Europejskie Biuro ds. Leków odmówiło obowiązku przedstawienia wyników badań kremu Solantra® we wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej z formą pęcherzykowo-ropną rumienia trądzikowatego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie ivermektyny z kremu Solantra® oceniano w badaniu klinicznym u dorosłych uczestników z ciężką formą pęcherzykowo-ropną rumienia trądzikowatego w warunkach maksymalnego nasycenia. W stanie równowagi (po 2 tygodniach leczenia) najwyższa średnia stężenie ivermektyny w osoczu krwi (± odchylenie standardowe) osiągane było w ciągu 10 ± 8 godzin po podaniu dawki (Cmax 2,1 ± 1,0 ng/ml, zakres 0,7–4,0 ng/ml), a najwyższa średnia (± odchylenie standardowe) AUC0-24h wynosiła 36 ± 16 ng·h/ml (zakres: 14–75 ng·h/ml). Po dwóch tygodniach leczenia poziom ekspozycji systemowej ivermektyny osiągnął plateau (w warunkach stanu równowagi). W najdłuższych cyklach leczenia przeprowadzonych w ramach badań fazy 3 poziom ekspozycji systemowej ivermektyny był podobny do tego obserwowanego po dwóch tygodniach leczenia. W warunkach stanu równowagi poziom ekspozycji systemowej ivermektyny (AUC0-24h 36 ± 16 ng·h/ml) był niższy niż po jednorazowej dawce doustnej ivermektyny 6 mg u zdrowych ochotników (AUC0-24h 134 ± 66 ng·h/ml).

Rozprzestrzenienie

W badaniu in vitro wykazano, że ivermektyna wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, głównie z albuminą surowicy ludzkiej. Nie zaobserwowano istotnego wiązania ivermektyny z erytrocytami.

Metabolizm

W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątrobowych człowieka i rekombinowanych enzymów CYP450 wykazano, że ivermektyna jest metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4.

W badaniach in vitro stwierdzono, że ivermektyna nie hamuje izoenzymów 1A2, 2A6, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4, 4A11 i 2E1 cytochromu P450. W kulturach hepatocytów ludzkich ivermektyna nie indukuje ekspresji enzymów CYP450 (1A2, 2B6, 2C9 i 3A4).

W klinicznym badaniu farmakokinetycznym z maksymalnym zastosowaniem ivermektyny wykryto dwa główne metabolity, które następnie badano w klinicznych badaniach fazy 2 (3’’-O-dimetylo-ivermektyna i 4a-hydroksy-ivermektyna). Podobnie jak związek wyjściowy, metabolity osiągały stan równowagi po 2 tygodniach leczenia, bez objawów kumulacji w ciągu 12 tygodni. Ponadto ekspozycja systemowa metabolitów (obliczona na podstawie Cmax i AUC), osiągnięta w stanie równowagi, była znacznie niższa niż po doustnym podaniu ivermektyny.

Eliminacja

W klinicznym badaniu farmakokinetycznym z maksymalnym zastosowaniem ivermektyny u pacjentów, którzy stosowali lek na skórę raz dziennie przez 28 dni, średni okres półtrwania eliminacji wynosił 6 dni (średnia wartość – 145 godzin, zakres 92–238 godzin). Eliminacja po miejscowym stosowaniu kremu Solantra® zależy od wchłaniania. Farmakokinetyka ivermektyny u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby nie była badana.

Dane bezpieczeństwa przedkliniczne

W badaniach wielokrotnego zastosowania u zwierząt przez okres do 9 miesięcy z miejscowym stosowaniem kremu ivermektyny 10 mg/g nie zaobserwowano efektów toksycznych ani objawów toksyczności miejscowej przy ekspozycji systemowej na poziomie obserwowanym w zastosowaniu klinicznym.

W eksperymentach in vitro i in vivo ivermektyna nie wykazała wpływu genotoksycznego. W dwuletnim badaniu karcinogennym z miejscowym stosowaniem kremu ivermektyny 10 mg/g u zwierząt nie zaobserwowano zwiększonej częstości występowania nowotworów.

W badaniach toksyczności działania na funkcję rozrodczą po doustnym podaniu ivermektyny stwierdzono działanie teratogenne u szczurów (rozszczep wargi) i królików (zniekształcenie nadgarstka) przy zastosowaniu wysokich dawek (granica ekspozycji do osiągnięcia NOAEL była co najmniej 70 razy wyższa niż przy zastosowaniu klinicznym).

Toksykość noworodkowa w badaniach z doustnym zastosowaniem u zwierząt była związana nie z ekspozycją in utero, lecz z ekspozycją poporodową poprzez mleko matki, co prowadziło do wysokich stężeń ivermektyny w tkankach mózgu i osoczu potomstwa. Krem ivermektyny 10 mg/g powodował u zwierząt podrażnienie skóry, uczulenie i fotosensybilizację, ale nie powodował efektów fototoksycznych.

Ocena ryzyka ekologicznego (ORE)

Ivermektyna jest substancją bardzo toksyczną dla bezkręgowców, a także wykazano ryzyko dla środowiska wodnego, osadów i środowiska lądowego. Należy przestrzegać odpowiednich środków bezpieczeństwa w celu zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska, szczególnie środowiska wodnego.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Do miejscowego leczenia zmian zapalnych spowodowanych trądzikiem różowym (postać grudkowo-żylastą) u dorosłych pacjentów.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji lekowych.

Nie badano jednoczesnego stosowania kremu Solantra® z innymi lekami stosowanymi miejscowo lub ogólnie w leczeniu trądziku różowego.

Badania in vitro wykazały, że iwermektyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4. Dlatego iwermektynę należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z silnymi inhibitorami CYP3A4, ponieważ ekspozycja na substancję we krwi może istotnie wzrosnąć.

Właściwości stosowania.

U pacjentów możliwe jest tymczasowe nasilenie objawów rumienia trzewnego w wyniku obumierania roztoczy rodzaju Demodex, które zwykle ustępuje w ciągu 1 tygodnia przy kontynuacji leczenia.

W przypadku pogorszenia stanu pacjenta do ciężkiego stopnia z rozwojem wyraźnej reakcji skórnej należy przerwać leczenie.

Działanie kremu Solantra® u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie było badane.

Ten lek zawiera:

• alkohol cetylowy i alkohol stearylowy, które mogą powodować miejscowe reakcje skórne (np. kontaktowe zapalenie skóry);
• metyloparaben (E 218) i propyloparaben (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (może to być reakcja opóźniona);
• glikol propylenowy, który może powodować podrażnienie skóry.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma lub są ograniczone informacje dotyczące miejscowego stosowania iwermektyny u kobiet w ciąży. Badania toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą przy doustnym stosowaniu iwermektyny wykazały działanie teratogenne iwermektyny u zwierząt, jednak ze względu na niską ekspozycję systemową substancji po miejscowym stosowaniu w zalecanym dawkowaniu, prawdopodobieństwo uszkodzenia embrionu człowieka jest niewielkie. Krem Solantra® nie powinien być stosowany w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Po doustnym podaniu iwermektyna wydzielana jest w niewielkim stężeniu do mleka kobiecego. Wydzielanie się substancji do mleka kobiecego po miejscowym stosowaniu nie było badane. Dostępne dane farmakokinetyczne i toksykologiczne u zwierząt wskazują również na wydzielanie się iwermektyny do mleka. Ryzyka dla noworodka podczas karmienia piersią nie można wykluczyć. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstąpieniu od leczenia kremem Solantra®, porównując korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Funkcja rozrodcza

Brak danych dotyczących wpływu iwermektyny na funkcję rozrodczą człowieka. U zwierząt nie stwierdzono wpływu iwermektyny na kojarzenie się lub płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Krem Solantra® nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Lek należy nakładać 1 raz na dobę codziennie przez cały okres leczenia, ale nie dłużej niż 4 miesiące. Leczenie można powtarzać.

Krem Solantra® można stosować jako monoterapię oraz w ramach leczenia skojarzonego.

W przypadku braku poprawy po 3 miesiącach leczenia należy je przerwać.

Osoby z określonymi schorzeniami

Zaburzenia funkcji nerek

Nie należy korygować dawki.

Zaburzenia funkcji wątroby

Z ostrożnością stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie należy korygować dawki u populacji geriatrycznej.

Sposób stosowania

Krem Solantra® stosuje się wyłącznie na skórę twarzy.

Należy nałożyć niewielką ilość leku (wielkości ziarna grochu) na każdą z pięciu obszarów twarzy: czoło, brodę, nos oraz obie policzki. Lek należy rozprowadzić cienką warstwą po całej skórze twarzy, unikając okolic oczu, ust oraz błon śluzowych.

Po nałożeniu leku należy umyć ręce.

Środki kosmetyczne można nakładać dopiero po wyschnięciu kremu.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania kremu Solantra® u dzieci (do 18. roku życia) nie były oceniane. Brak danych.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania kremu Solantra®.

W przypadku przypadkowego lub znacznego kontaktu z nieznanymi ilościami weterynaryjnych preparatów ivermektyny, po połknięciu, wdychaniu, wstrzyknięciu lub działaniu na powierzchnię ciała najczęściej zgłaszano następujące działania niepożądane: wysypkę, obrzęk, ból głowy, zawroty głowy, osłabienie, nudności, wymioty i biegunkę. Inne zgłaszane reakcje niepożądane obejmują: drgawki, ataksję, duszność, ból brzucha, parestezje, pokrzywkę oraz kontaktowe zapalenie skóry.

W przypadku przypadkowego połknięcia leku należy rozpocząć leczenie wspomagające, które w razie potrzeby może obejmować podanie płynów i elektrolitów dożylnie, wspomaganie oddychania (w razie potrzeby tlenoterapię i wentylację mechaniczną) oraz leki wazopresyjne w przypadku klinicznie istotnej hipotensji. W razie potrzeby, aby zapobiec wchłanianiu połkniętej substancji, należy jak najszybciej sztucznie wywołać wymioty i/lub przepłukać żołądek, podać środek przeczyszczający oraz podjąć inne działania typowe w przypadku zatrucia.

Niepożądane działania

Najczęściej zgłaszane były takie niepożądane działania, jak uczucie przypiekania skóry, podrażnienie skóry, świąd i suchość skóry. Częstość występowania tych działań niepragnionych była mniejsza lub równa 1% wśród pacjentów stosujących ten lek w trakcie badań klinicznych.

Zwykle działania niepożądane te miały łagodny lub umiarkowany stopień nasilenia i zazwyczaj malały w trakcie kontynuowania leczenia.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej różnicy w profilu bezpieczeństwa stosowania tego leku u pacjentów w wieku 18–65 lat oraz u pacjentów powyżej 65. roku życia.

Niepożądane działania zgłaszane w trakcie badań klinicznych sklasyfikowano według klas narządów i układów oraz częstości występowania według następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych) (patrz tabela 3).

Tabela 3

Efekty uboczne

* Dane uzyskane w okresie po rejestracji.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania danego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Po pierwszym otwarciu tuby lek nadaje się do stosowania przez 6 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 g w tubie; jedna tuba w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

LABORATOIRES GALDERMA.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

ZI Mondesir 74540 ALBY-SUR-CHERAN, Francja.