Singulair®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku SINGULAIR® (SINGULAIR®)

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka żująca zawiera 5,2 mg montelukastu sodu (równoważna 5 mg montelukastu);

substancje pomocnicze: manitol (E 421), celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, aromat wiśniowy, aspartam (E 951), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki żujące.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki żujące 5 mg: różowe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki z wytłoczonym napisem „SINGULAIR” po jednej stronie i „MSD 275” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych.

Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylolikotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami prozapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinylolikotrienowymi (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, wywołując reakcje takie jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności naczyń krwionośnych oraz wzrost liczby eozynofili.

Montelukast, po podaniu doustnym, jest aktywnym związkiem, który wiąże się z wysoką selektywnością i powinowactwem do receptorów CysLT1. Według badań klinicznych montelukast hamuje skurcz oskrzeli po inhalacji LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano przez 2 godziny po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę zwężenia oskrzeli wywołanego stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu do placebo znacząco zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu znacząco zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny). U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 2 do 14 lat montelukast w porównaniu do placebo zmniejszał liczbę eozynofili we krwi obwodowej i poprawiał kliniczną kontrolę astmy.

W badaniach na dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu do placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), poranną szczytową prędkość wydechu (PSV) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa objawów astmy w dniu i w nocy zgłaszanych przez pacjentów była istotnie lepsza niż przy stosowaniu placebo.

Badania na dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełniania klinicznego efektu kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego z montelukastem w porównaniu do beklometazonu odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, z użyciem komory osadzającej) montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w trakcie 12-tygodniowego badania beklometazon wywołał silniejszy średni efekt terapeutyczny (zmiana wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu do beklometazonu odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonistów β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną w porównaniu do beklometazonu (tj. u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy taka sama odpowiedź została osiągnięta u 42 % pacjentów leczonych montelukastem).

W 8-tygodniowym badaniu na dzieciach w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu do placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu do 4,16 %, zmiana wskaźnika porannej PSV: 27,9 l/min w porównaniu do 17,8 l/min) oraz zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w trybie potrzeby (zmiana wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu do +8,2 %).

W 12-miesięcznym badaniu porównującym skuteczność montelukastu i flutykazonu inhalacyjnego w kontroli astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat z lekką astmą przewlekłą, montelukast okazał się nie mniej skuteczny niż flutykazon pod względem zwiększenia (w procentach) liczby dni bez stosowania leków szybko działających w trybie potrzeby (główny punkt końcowy). W ciągu średnio 12 miesięcy leczenia procentowa liczba dni bez stosowania terapii ratunkowej wzrosła z 61,6 do 84,0 w grupie montelukastu i z 60,9 do 86,7 w grupie flutykazonu. Różnica procentowa średniej ważonej (LS) liczby dni bez stosowania leków szybko działających w terapii ratunkowej była istotna statystycznie (–2,8 z 95 % CI –4,7, –0,9), ale w granicach z góry ustalonej klinicznej nieprzewyższości.

Montelukast i flutykazon również poprawiały kontrolę astmy w odniesieniu do wtórnych parametrów ocenianych w ciągu 12-miesięcznego okresu leczenia.

FEV1 wzrosło z 1,83 l do 2,09 l w grupie montelukastu i z 1,85 l do 2,14 l w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS pod względem wzrostu FEV1 wyniosła –0,02 l z 95 % CI –0,06, 0,02. Średnie procentowe zwiększenie wartości wyjściowych FEV1 wyniosło 0,6 % w grupie leczonej montelukastem i 2,7 % w grupie leczonej flutykazonem. Różnica wskaźnika LS pod względem wartości wyjściowych FEV1 była istotna: –2,2 % z 95 % CI –3,6, –0,7.

Wskaźnik liczby dni z zastosowaniem agonistów β zmniejszył się z 38,0 % do 15,4 % w grupie montelukastu i z 38,5 % do 12,8 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS pod względem procenta dni z zastosowaniem agonistów β była istotna: 2,7 z 95 % CI 0,9, 4,5.

Wskaźnik liczby pacjentów z napadem astmy (napad astmy zdefiniowano jako okres nasilenia objawów astmy wymagający leczenia sterydami doustnymi, nieplanowanej wizyty u lekarza, pomocy ratunkowej lub hospitalizacji) wyniósł 32,2 % w grupie montelukastu i 25,6 % w grupie flutykazonu; współczynnik ryzyka (95 % CI) był istotny: 1,38 (1,04, 1,84).

Wskaźnik liczby pacjentów stosujących systemowe (głównie doustne) sterydy w okresie badania wyniósł 17,8 % w grupie montelukastu i 10,5 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS była istotna: 7,3 % z 95 % CI 2,9; 11,7.

Istotne zmniejszenie skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem fizycznym (BFE) wykazano w trakcie 12-tygodniowego badania u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu do 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania wartości FEV1 w granicach 5 % wartości wyjściowej: 44,22 min w porównaniu do 60,64 min). Ten efekt obserwowano przez cały 12-tygodniowy okres badania. Zmniejszenie BFE wykazano również w krótkim badaniu u dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu do 26,11 %; czas do odzyskania wartości FEV1 w granicach 5 % wartości wyjściowej: 17,76 min w porównaniu do 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu przedziału dawkowania jednorazowego dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualnie leczenie sterydami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu do placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55 % w porównaniu do –1,74 % oraz zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonistów β: –27,78 % w porównaniu do 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Montelukast jest szybko wchłaniany po doustnym przyjęciu. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletek o powłoce filmowej w dawce 10 mg, średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie typowej diety nie wpływało na dostępność biologiczną ani na Cmax po doustnym przyjęciu. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy stosowaniu tabletek o powłoce filmowej w dawce 10 mg niezależnie od czasu przyjęcia posiłku.

Dla żuwanych tabletek w dawce 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach po przyjęciu na czczo. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % przy przyjęciu ze standardową dietą.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu przejście przez barierę krew–mózg było minimalne. Ponadto we wszystkich innych tkankach stężenia znakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po podaniu dawki również okazały się minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem zaangażowanym w metabolizm montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Według wyników badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka, terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu montelukastu znakowanego izotopem, 86 % wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. Łącznie z dostępnością biologiczną montelukastu po podaniu doustnym, wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane drogą żółciową.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego lub umiarkowanego stopnia nie jest konieczna korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane drogą żółciową, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Puga).

Po przyjęciu wysokich dawek montelukastu (20 i 60 razy przekraczających dawkę zalecaną dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą o lekkim i średnim nasileniu, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez stosowanie kortykosteroidów do inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą agonistów β-adrenoreceptorów o krótkim działaniu stosowanych w razie potrzeby.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u pacjentów z przewlekłą astmą lekkiego nasilenia, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły poważne napady astmy oskrzelowej wymagające stosowania kortykosteroidów doustnych, a także u których nie można stosować kortykosteroidów do inhalacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym.

Ułatwienie objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytami alergicznymi może przewyższać korzyści z zastosowania Singulair®, dlatego Singulair® należy stosować jako lek rezerwy u pacjentów z nieadekwatną odpowiedzią lub nietolerancją alternatywnej terapii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Singulair® można stosować razem z innymi lekami, które zazwyczaj są stosowane w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniach interakcji leków zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital stwierdzono około 40-procentowy spadek pola powierzchni pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) dla montelukastu. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przy udziale CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; substancja lecznicza metabolizowana przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon i repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono 4,4-krotne zwiększenie ekspozycji systemowej na montelukast. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, lekarz powinien jednak wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie oczekuje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej potężnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji systemowej na montelukast.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Pacjentów należy poinformować, że lek Singulair® do doustnego stosowania nigdy nie stosuje się w leczeniu ostrych napadów astmy oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek do leczenia nagłego zastrzyku. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające leki β-agonistyczne do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują częściej stosować krótkodziałającego β-agonisty niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować leków kortykosteroidowych do inhalacji lub doustnych lekiem Singulair®.

Nie ma danych potwierdzających, że dawkę doustnych kortykosteroidów można zmniejszyć podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów stosujących leki przeciwasmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespołem Churga-Strauss, którego leczenie prowadzi się za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem kortykosteroidu. Nie można wykluczyć ani potwierdzić prawdopodobieństwa, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być związane z wystąpieniem zespołu Churga-Strauss. Lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować aspiryny ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Singulair® zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wiedzieć, że jedna tabletka żująca 5 mg zawiera ilość fenyloalaniny odpowiadającą 0,842 mg fenyloalaniny na dawkę.

Preparat leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/porodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych prospektywnych i retrospektywnych dotyczące stosowania montelukastu przez kobiety w ciąży, oceniające znaczące wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywny sposób gromadzenia danych w niektórych przypadkach oraz niejednorodne grupy porównawcze.

Singulair® należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydzielany jest z mlekiem matki u kobiet.

Singulair® można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływał na zdolność pacjenta do kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn. Jednak bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oraz alergicznym nieżytem nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 żującą tabletkę 5 mg 1 raz dziennie. Czas przyjmowania dobranej dawki w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa dobiera się indywidualnie.

W leczeniu astmy dawka dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat wynosi 1 żującą tabletkę (5 mg) dziennie, wieczorem. Singulair® należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w tej grupie wiekowej.

Ogólne zalecenia. Efekt terapeutyczny leku Singulair® na wskaźniki kontroli astmy występuje w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecać kontynuowanie stosowania leku Singulair®, nawet jeśli osiągnięto kontrolę astmy, a także w okresach zaostrzeń astmy.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Dawkowanie dla chłopców i dziewcząt jest takie samo.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji w przypadku utrzymującej się lekkiej astmy. Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia u pacjentów z umiarkowaną astmą przewlekłą. Stosowanie montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u dzieci z utrzymującą się lekką astmą należy rozważać wyłącznie u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły poważne napady astmy wymagające stosowania kortykosteroidów doustnych i którzy nie mogą stosować kortykosteroidów do inhalacji (patrz sekcja „Wskazania”). Utrzymującą się lekką astmę definiuje się jako występowanie objawów astmy częściej niż raz w tygodniu, ale rzadziej niż raz dziennie, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż raz w tygodniu, normalna funkcja płuc w okresach między epizodami. Jeśli w dalszym ciągu (zazwyczaj w ciągu 1 miesiąca) nie osiągnięto wystarczającej kontroli astmy, należy określić potrzebę leczenia przeciwwąskoświatowego dodatkowego lub innego, opartego na kolejnych etapach systemu leczenia astmy. Stan pacjentów należy okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy.

Stosowanie leku Singulair® w zależności od innego leczenia astmy. Gdy lek Singulair® stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów do inhalacji, nie należy nagle zastępować kortykosteroidów do inhalacji lekiem Singulair® (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Stosuje się u dzieci w wieku od 6 do 14 lat.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania leku Singulair®. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę pacjentom dorosłym przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez pojawiania się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W okresie po wprowadzeniu na rynek oraz podczas badań klinicznych napływały doniesienia o ostrym przedawkowaniu leku Singulair®. Obejmowały one przyjmowanie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych i dzieci. W większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku Singulair® i obejmowały: ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychoruchową.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany z krwiobiegu przez dializę opłucnową lub hemodializę.

Niepożądane reakcje.

Montelukast był oceniany w badaniach klinicznych: żuwane tabletki 5 mg stosowano u około 1750 dzieci w wieku od 6 do 14 lat.

W trakcie badań klinicznych poniżej wymienione niepożądane reakcje obserwowano często (od ≥ 1/100 do < 1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa nie uległ zmianie.

Okres po wycofaniu z rynku

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po wycofaniu z rynku wymieniono według klas układów narządów i z wykorzystaniem specjalnych terminów w tabeli 2. Częstotliwość określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Tabela 2

Termin ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładce oryginalnej w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrze. Po 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria dostępności.

Na receptę.

Producent.

Merck Sharp & Dohme B.V., Holandia.

Organon Heist bv, Belgia.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Waarderweg 39, 2031 BN Haarlem, Holandia.

Industriepark 30, 2220, Heist-op-den-Berg, Belgia.