Singlon®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU SINGLON® (SINGLON®)

Skład:

substancja czynna: monteleukast;

1 tabletka żująca 4 mg zawiera 4 mg monteleukastu (w formie monteleukastu sodu – 4,16 mg);

1 tabletka żująca 5 mg zawiera 5 mg monteleukastu (w formie monteleukastu sodu – 5,2 mg);

substancje pomocnicze: manitol (E 421), celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, sodowa sól kroskarboksycelulozy, smak czereśniowy (maltodekstryna, skrobia modyfikowana, maltol), aspartam (E 951), tlenek żelaza żółty (E 172), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki żujące.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

• Singlon® , tabletki żujące, 4 mg: tabletki żujące, barwy beżowej, owalne, dwuwypukłe, z reliefowym oznaczeniem „R 13” po jednej stronie; możliwe pojedyncze wtrącenia ciemniejszego koloru; długość około 11 mm, szerokość około 8 mm;
• Singlon® , tabletki żujące, 5 mg: tabletki żujące, barwy beżowej, okrągłe, dwuwypukłe, z reliefowym oznaczeniem „R 14” po jednej stronie; możliwe pojedyncze wtrącenia ciemniejszego koloru; średnica około 10 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane doustnie w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Antagoniści receptorów leukotrienowych.

Kod ATX R03D C03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylol leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi zapalnymi eikozanoidami, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorowe czynniki astmy wiążą się z receptorem cysteinylol leukotrienowym (CysLT), obecnym w drogach oddechowych człowieka, powodując reakcje takie jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności naczyń krwionośnych oraz wzrost liczby eozynofili.

Montelukast podany doustnie jest aktywną substancją, która z wysoką selektywnością i powinowactwem chemicznym wiąże się z receptorem CysLT1. Wiadomo, że montelukast w dawce 5 mg hamuje skurcz oskrzeli wywołany inhalacją LTD4. Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt jest addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę zwężenia oskrzeli wywołaną stymulacją antygenową. Montelukast zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci w porównaniu z placebo. Wiadomo, że przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejsza liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny) oraz we krwi obwodowej, poprawiając jednocześnie kliniczną kontrolę astmy oskrzelowej.

Leczenie montelukastem poprawia objawy astmy w ciągu dnia i w nocy, uzupełnia kliniczny efekt kortykosteroidów inhalacyjnych, zmniejsza roczne występowanie zaostrzeń astmy oraz konieczność stosowania agonistów beta.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu tabletek o powłoce filmowej 10 mg na czczo przez dorosłych, średnie stężenie maksymalne (Cmax) we krwi osiągane jest po 3 godzinach (Tmax). Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 64%. Spożycie zwykłej diety nie wpływa na dostępność biologiczną ani na Cmax po doustnym podaniu leku. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych prowadzonych z zastosowaniem tabletek o powłoce filmowej 10 mg, niezależnie od czasu spożycia posiłków.

Dla żuwanych tabletek 5 mg parametr Cmax u dorosłych osiągany jest po 2 godzinach od podania doustnego na czczo. Średnia dostępność biologiczna przy podaniu doustnym wynosi 73% i obniża się do 63% w przypadku przyjmowania z posiłkiem.

Po podaniu na czczo tabletek żuwanych 4 mg u dzieci w wieku od 2 do 5 lat parametr Cmax osiągany jest po 2 godzinach od podania leku. Średnia wartość Cmax jest o 66% wyższa, a średnie Cmin niższe niż u dorosłych po podaniu tabletek 10 mg.

Rozkład

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach przeprowadzonych na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu przenikanie przez barierę krew–mózg było minimalne. Ponadto, stężenia znakowanego radioizotopem materiału we wszystkich innych tkankach 24 godziny po podaniu leku również okazały się minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych metabolity montelukastu nie są wykrywalne we krwi (w stanie stacjonarnym) u dorosłych pacjentów ani u dzieci.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem zaangażowanym w metabolizm montelukastu. Ponadto, cytochromy CYP3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP3A4) nie zmienia parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Zgodnie z wynikami badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka, terapeutyczne stężenia montelukastu we krwi nie hamują cytochromów P450: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza krwi u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego izotopem montelukastu, 86% substancji wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% z moczem. Ten fakt, w połączeniu z danymi dotyczącymi dostępności biologicznej montelukastu po podaniu doustnym, wskazuje, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane drogą żółciową.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

Pacjentom z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby oraz osobom starszym nie wymaga się korekty dawki. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane drogą żółciową, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według klasyfikacji Childa-Pugha).

Po przyjęciu wysokich dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż dawka zalecana dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny we krwi osocza. Ten efekt nie był zauważalny po przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Singlon® , tabletki żujące, 4 mg stosuje się u dzieci w wieku od 2 do 5 lat.

Singlon® , tabletki żujące, 5 mg stosuje się u dzieci w wieku od 6 do 14 lat.

• Leczenie astmy oskrzelowej.
  • Jako leczenie wspomagające w astmie oskrzelowej u pacjentów z astmą utrzymującą się od łagodnego do umiarkowanego stopnia, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez kortykosteroidy w dawkach do inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego klinicznego kontroli astmy za pomocą agonistów β-adrenoceptorów krótkodziałających stosowanych w razie potrzeby.
  • Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u pacjentów z łagodną astmą utrzymującą się, u których w ostatnim czasie nie odnotowano poważnych napadów astmy oskrzelowej wymagających stosowania kortykosteroidów doustnych, a także u tych, którzy nie mogą stosować kortykosteroidów do inhalacji (patrz rozdział „Sposób dawkowania i stosowania”).
• Profilaktyka astmy.

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany obciążeniem fizycznym, u pacjentów w wieku od 2 lat.

• Ułatwienie objawów sezonowego i rokrocznego nieżytu alergicznego.

Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytami alergicznymi może przewyższać korzyści z zastosowania leku Singlon® , dlatego lek Singlon® należy stosować jako lek rezerwy u pacjentów z nieadekwatną odpowiedzią lub nietolerancją terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na montelukast lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Wiek poniżej 2 lat.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Singlon® można przepisywać razem z innymi lekami, które są zwykle stosowane w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy oskrzelowej. Podczas badań nad interakcjami leków, kliniczna dawka montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynilostradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, cyfodigoksyna i warfaryna.

U pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali fenobarbital, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżyło się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizuje się za pomocą CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, jeśli montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z klinicznego badania interakcji leków obejmującego montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; substancja metabolizowana przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon i repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 i w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie klinicznego badania interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9), gemfibrozyl zwiększył wpływ systemowy montelukastu 4,4-krotnie. W przypadku jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, lekarz powinien jednak wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia wpływu systemowego montelukastu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjentów należy poinformować, że Singlon® do stosowania doustnego nigdy nie powinien być stosowany w leczeniu nagłych napadów astmy oskrzelowej oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek do leczenia nagłych wypadków. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające agonisty β. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałającego agonisty β niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować terapii kortykosteroidami wziewnymi ani doustnymi leczeniem montelukastem.

Brak danych potwierdzających możliwość zmniejszania dawki kortykosteroidów doustnych w przypadku jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów otrzymujących leki przeciwasmaowe, w tym montelukast, obserwowano eozynofilię ogólnoustrojową, czasem towarzyszącą objawom klinicznym zapalenia naczyń (tzw. zespół Churga-Strassa), którego leczenie polega na terapii systemowej kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub zaprzestaniem stosowania doustnych leków kortykosteroidowych. Nie można wykluczyć ani potwierdzić związku między antagonistami receptorów leukotrienowych a wystąpieniem zespołu Churga-Strassa. Lekarze powinni mieć na uwadze możliwość wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypki z zapaleniem naczyń, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przejrzeć ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą oskrzelową wrażliwą na kwas acetylosalicylowy na stosowanie kwasu acetylosalicylowego ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Singlon® , tabletki żujące 4 mg, zawierają 1,2 mg aspartamu w każdej tabletce, co odpowiada 0,674 mg fenyloalaniny na dawkę.

Singlon® , tabletki żujące 5 mg, zawierają 1,5 mg aspartamu w każdej tabletce, co odpowiada 0,842 mg fenyloalaniny na dawkę.

Aspartam ulega hydrolizie w przewodzie pokarmowym po podaniu doustnym. Jednym z głównych produktów hydrolizy jest fenyloalanina, która może być szkodliwa dla pacjentów z fenyloketonurią.

Leki te zawierają mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletę żującą, co oznacza, że są praktycznie wolne od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani na rozwój embrionalny/rozwojowy płodu.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych prospektywnych i retrospektywnych dotyczących stosowania montelukastu u kobiet w ciąży, oceniające występowanie istotnych wad wrodzonych u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywne zbieranie danych w niektórych przypadkach oraz niejednorodne grupy porównawcze.

Lek Singlon® należy stosować w okresie ciąży wyłącznie w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydzielany jest z mlekiem matki u kobiet.

Singlon® można stosować w okresie karmienia piersią wyłącznie wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i innych maszyn.

Nie oczekuje się wpływu montelukastu na zdolność prowadzenia samochodu lub innych maszyn. Jednak u niektórych pacjentów może wystąpić senność i/lub zawroty głowy; pacjenci tacy powinni powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub innych maszyn podczas stosowania leku Singlon®.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego. Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oskrzelową i alergicznym nieżytem nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 żucią tabletę 4 mg 1 raz na dobę. Aby złagodzić objawy alergicznego nieżytu nosa, czas przyjmowania należy dobrać indywidualnie.

Singlon®, tabletki żucie 4 mg

Lek należy stosować dzieciom pod nadzorem dorosłych. Nie należy podawać tego leku dzieciom, które mają trudności z żuciem tabletek żuć.

Singlon**®, tabletki żucie 4 mg, nie stosować dzieciom poniżej 2. roku życia. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Singlon®**, tabletki żucie 4 mg, u dzieci poniżej 2. roku życia.

Zalecana dawka dla dzieci w wieku od 2 do 5 lat wynosi 4 mg (1 tabletka żucia) na dobę, wieczorem. Stosowanie w stosunku do posiłków: Singlon**®**, tabletki żucie 4 mg, należy stosować 1 godzinę przed lub 2 godziny po spożyciu pokarmu. Dawkowanie w tej grupie wiekowej nie wymaga dostosowania.

Singlon®, tabletki żucie 5 mg

Singlon**®, tabletki żucie 5 mg, nie stosować dzieciom poniżej 6. roku życia. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Singlon®**, tabletki żucie 5 mg, u dzieci poniżej 6. roku życia.

Zalecana dawka dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat wynosi 5 mg (1 tabletka żucia) na dobę, wieczorem. Stosowanie w stosunku do posiłków: Singlon**®**, tabletki żucie 5 mg, należy stosować 1 godzinę przed lub 2 godziny po spożyciu pokarmu. Dawkowanie w tej grupie wiekowej nie wymaga dostosowania.

Tabletki powlekane o zawartości 10 mg montelukastu wskazane są dla dorosłych i młodzieży w wieku od 15 lat.

Ogólne zalecenia. Terapeutyczny efekt leku Singlon**®** na parametry kontroli astmy oskrzelowej pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie stosowania leku Singlon**®**, nawet jeśli osiągnięto kontrolę nad astmą, a także w okresach zaostrzeń astmy.

Osobne grupy pacjentów. Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dawki dla chłopców i dziewcząt są takie same.

Stosowanie leku Singlon® jako alternatywnej metody leczenia zamiast niskich dawek doustnych kortykosteroidów w przypadku lekkiej astmy oskrzelowej. Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia u pacjentów z umiarkowaną astmą oskrzelową. Stosowanie montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek doustnych kortykosteroidów u dzieci z lekką astmą oskrzelową należy rozważać tylko u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły poważne napady astmy oskrzelowej wymagające stosowania kortykosteroidów doustnych i którzy nie mogą stosować doustnych kortykosteroidów. Lekka astma oskrzelowa definiowana jest jako występowanie objawów astmy częściej niż 1 raz w tygodniu, ale rzadziej niż 1 raz na dobę, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż 1 raz w tygodniu oraz prawidłową funkcję płuc w okresach między epizodami astmy oskrzelowej. Jeśli nie osiągnięto wystarczającej kontroli nad astmą, w dalszym ciągu (zazwyczaj w ciągu 1 miesiąca) należy określić potrzebę dodatkowej lub innej terapii przeciwzapalnej, opartej na kolejnych etapach leczenia objawów astmy oskrzelowej. Stan pacjentów należy okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy oskrzelowej.

Stosowanie leku Singlon®, tabletki żucie 4 mg, w celu zapobiegania astmie oskrzelowej u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat, u których głównym składnikiem astmy oskrzelowej jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym. Singlon**®** zalecany jest pacjentom w wieku od 2 do 5 lat w celu zapobiegania skurczowi oskrzeli wywołanemu wysiłkiem fizycznym, który może być głównym objawem trwającej astmy oskrzelowej wymagającej stosowania doustnych kortykosteroidów. Stan pacjentów należy ocenić po 2–4 tygodniach leczenia montelukastem. Jeśli nie osiągnięto wystarczającej odpowiedzi, należy rozważyć dodatkową lub inną terapię.

Leczenie lekiem Singlon**®** w zależności od innych środków leczenia astmy oskrzelowej. Jeśli lek Singlon**®** stosowany jest jako środek wspomagający w stosunku do doustnych kortykosteroidów, Singlon**®** nie powinien nagle zastąpić doustnych kortykosteroidów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku Singlon®, tabletki żucie, u dzieci poniżej 2. roku życia, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności.

Lek Singlon®, tabletki żucie 4 mg, stosować u dzieci w wieku od 2 do 5 lat.

Lek Singlon**®**, tabletki żucie 5 mg, stosować u dzieci w wieku od 6 do 14 lat.

Przedawkowanie.

Brak specjalnej informacji dotyczącej przedawkowania leku Singlon**®**. W badaniach nad przewlekłą astmą oskrzelową montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę dorosłym pacjentom przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – w dawkach do 900 mg/dobę przez około 1 tydzień; dawki te nie powodowały żadnych klinicznie istotnych reakcji niepożądanych.

W okresie po rejestracji oraz podczas badań klinicznych napływały doniesienia o ostrym przedawkowaniu montelukastu. Obejmowały one przyjmowanie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano reakcji niepożądanych. Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa montelukastu i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychomotoryczną.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany podczas dializy opłucnowej lub hemodializy.

Niepożądane działania.

Tabela częstości występowania niepożądanych działań

*Częstotliwość ustalono na podstawie liczby doniesień w bazie danych badań klinicznych: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do <1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do <1/100), pojedyncze przypadki (od ≥ 1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

†O tym efekcie ubocznym donoszono z częstotliwością „bardzo często” zarówno u pacjentów stosujących montelukast, jak i u pacjentów otrzymujących placebo podczas badań klinicznych.

‡O tym efekcie ubocznym donoszono z częstotliwością „często” zarówno u pacjentów stosujących montelukast, jak i u pacjentów otrzymujących placebo podczas badań klinicznych.

§Częstotliwość „pojedyncze przypadki”.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C, w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 14 (7×2), 28 (7×4) lub 56 (7×8) tabletek w blistrach, w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Gedeon Richter Polska”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

ul. kn. J. Poniatowskiego 5, Grójec Mazowiecki, 05-825, Polska.

Producent. Wspólnota Akcyjna „Gedeon Richter”, Węgry.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

H-1103, Budapeszt, ul. Demléri 19-21, Węgry.

Wnioskodawca.

Wspólnota Akcyjna „Gedeon Richter”, Węgry.

Siedziba wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

H-1103, Budapeszt, ul. Demléri 19-21, Węgry.