INSTRUKCJA do stosowania leku Simulekt® (Simulect®)

Skład:

substancja czynna: basiliximab;

1 fiolka zawiera 20 mg basiliximabu;

substancje pomocnicze: manitol apirogenowy, glicyna apirogenowa, sacharoza apirogenowa, kwas difosforowy (V) potasu, chlorek sodu, fosforan sodu dwu- i bezwodny, azot.

rozpuszczalnik: woda do wstrzykiwań, 1 ampułka z rozpuszczalnikiem zawiera 5 ml wody do wstrzykiwań.

Postać leku. Liofilizat do roztworu do wstrzykiwań/infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat białego koloru, po transportowaniu możliwe jest powstawanie cząsteczek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Immunosupresyjne. Inhibitory interleukiny. Basiliximab.

Kod ATC: L04AC02.

Właściwości immunologiczne i biologiczne.

Farmakodynamika.

Simulekt® jest myszoludzkim przeciwciałem monoklonalnym chimerycznym (IgG1k), którego działanie skierowane jest przeciwko łańcuchowi α receptora interleukiny-2 (antygeny CD25), które są ekspresowane na powierzchni limfocytów T w odpowiedzi na prowokację antygenową. Simulekt® wiąże się specyficznie (wartość KD 0,1 nmol) z antygenem CD25 na aktywowanych limfocytach T, które ekspresują wysokoczynny receptor interleukiny-2, zapobiegając w ten sposób wiązaniu się interleukiny-2. Ostatnia z kolei stanowi sygnał do proliferacji komórek T, która bierze udział w odrzucaniu przeszczepu. Pełne i trwałe blokowanie receptora interleukiny-2 jest utrzymywane, dopóki stężenie basiliximabu w surowicy przekracza 0,2 μg/ml (zwykle do 4–6 tygodni po podaniu). Gdy stężenie spada poniżej tego poziomu, ekspresja antygenu CD25 wraca do wartości wyjściowych w ciągu 1–2 tygodni. Simulekt® nie wywołuje mielosupresji.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Skuteczność basiliximabu jako środka zapobiegającego odrzucaniu organu po przeszczepieniu nerki de novo została wykazana w podwójnych, ślepych, placebo-kontrolowanych badaniach. Wyniki dwóch głównych 12-miesięcznych, wieloośrodkowych badań (łącznie 722 pacjentów), w których porównywano basiliximab z placebo, wykazały, że basiliximab stosowany równolegle z cyklosporyną w postaci mikroemulsji oraz kortykosteroidami istotnie zmniejsza częstość przypadków odrzucania ostrego zarówno po 6 (31 % w porównaniu do 45 %, p < 0,001), jak i po 12 miesiącach (33 % w porównaniu do 48 %, p < 0,001) po przeszczepieniu. Nie zaobserwowano istotnej różnicy między pacjentami otrzymującymi basiliximab a placebo pod względem przeżycia przeszczepu po 6 i 12 miesiącach (po 12 miesiącach utrata przeszczepów wyniosła 32 przypadki przy stosowaniu basiliximabu (9 %) oraz 37 utrat przeszczepów przy stosowaniu placebo (10 %)). Częstość przypadków odrzucania ostrego była istotnie niższa u pacjentów otrzymujących basiliximab w połączeniu z trzykomponentową terapią immunosupresyjną.

Wyniki dwóch wieloośrodkowych, podwójnych, ślepych badań, w których porównywano basiliximab z placebo (łącznie 463 pacjentów), wykazały, że basiliximab istotnie zmniejsza częstość przypadków odrzucania ostrego w ciągu 6 miesięcy po przeszczepieniu przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny w postaci mikroemulsji, kortykosteroidów oraz azatiopryny (21 % w porównaniu do 35 %) lub mykofenolanu myfenołu (15 % w porównaniu do 27 %). Utrata przeszczepu w ciągu 6 miesięcy występowała u 6 % pacjentów otrzymujących basiliximab oraz u 10 % pacjentów otrzymujących placebo. Profil działań niepożądanych w tych grupach leczenia pozostał porównywalny.

W analizie złożonej dwóch pięcioletnich, otwartych badań kontynuacyjnych (łącznie 586 pacjentów) ogólna częstość przeżycia przeszczepu i pacjenta statystycznie nie różniła się między grupami otrzymującymi basiliximab i placebo. Badania kontynuacyjne wykazały również, że u pacjentów, u których wystąpił epizod odrzucania ostrego w pierwszym roku po przeszczepieniu, odnotowano więcej utrat przeszczepów i przypadków śmierci w ciągu pięcioletniego okresu obserwacji niż u pacjentów, u których nie wystąpiło odrzucanie. Basiliximab nie wpływał na te zjawiska.

Populacja dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania basiliximabu u dzieci oceniano w dwóch badaniach.

Basiliximab stosowano równolegle z cyklosporyną w postaci mikroemulsji i steroidami w niekontrolowanym badaniu z udziałem 41 dzieci – biorców przeszczepu nerki de novo. Odrzucanie ostre obserwowano u 14,6 % pacjentów po 6 miesiącach i u 24,3 % po 12 miesiącach po przeszczepieniu. Ogólny profil działań niepożądanych był zgodny z ogólnym doświadczeniem klinicznym przeszczepienia nerki w populacji dzieci oraz z profilem w kontrolowanych badaniach przeszczepień u dorosłych.

W 12-miesięcznym, randomizowanym, placebo-kontrolowanym, podwójnym ślepym, wieloośrodkowym badaniu badano wpływ basiliximabu w połączeniu z cyklosporyną w postaci mikroemulsji, mykofenolanem myfenołu i steroidami na stan dzieci – biorców nerki. Głównym celem tego badania była demonstracja korzyści tej kombinacji w porównaniu z leczeniem cyklosporyną w postaci mikroemulsji, mykofenolanem myfenołu i steroidami w zapobieganiu odrzucaniu ostrym. Spośród 202 pacjentów 104 zostało zrandomizowanych do grupy leczenia basiliximabem, a 98 – do grupy placebo. Pierwotnym punktem końcowym skuteczności – czas do pierwszego, potwierdzonego biopsją, epizodu odrzucania ostrego (DBGO) lub porażki leczenia, definiowanej jako utrata przeszczepu, śmierć lub możliwe odrzucenie w ciągu pierwszych 6 miesięcy po przeszczepieniu – osiągnięto u 16,7 % pacjentów otrzymujących basiliximab oraz u 21,7 % pacjentów otrzymujących placebo. Po uwzględnieniu w głównym punkcie końcowym skuteczności przypadków granicznych z odrzuceniem, częstość wyniosła odpowiednio 26,0 % i 23,9 %, bez istotnej różnicy statystycznej między grupami otrzymującymi basiliximab i placebo (względne ryzyko (WR): 1,04, 90% CI: [0,64; 1,68]). Częstość DBGO wyniosła 9,4 % w grupie otrzymującej basiliximab oraz 17,4 % w grupie otrzymującej placebo (WR: 0,50, 90% CI: [0,25; 0,99]). Po uwzględnieniu przypadków granicznych z odrzuceniem częstość wyniosła odpowiednio 20,8 % i 19,6 % (WR: 1,01, 90% CI: [0,59; 1,72]). Ogólne profile bezpieczeństwa w obu grupach były podobne. Częstość występowania działań niepożądanych oraz charakter tych zjawisk w obu grupach leczenia były podobne i oczekiwane dla proponowanych schematów terapii i choroby podstawowej.

Imunogenność

Spośród 339 pacjentów z przeszczepioną nerką, którzy otrzymywali basiliximab i byli badani pod kątem przeciwciał antyidyotypowych, u 4 (1,2 %) rozwinęła się reakcja antyidyotypowa na przeciwciało. W badaniu klinicznym stosowania basiliximabu z udziałem 172 pacjentów z przeszczepioną nerką przeciwciała ludzkie antymyszoludzkie (HAMA) wykryto u 2 z 138 pacjentów, którzy nie byli narażeni na muromonab-CD3, oraz u 4 z 34 pacjentów, którzy równolegle otrzymywali muromonab-CD3. Dostępne dane dotyczące stosowania muromonabu-CD3 pacjentom, którzy wcześniej otrzymali basiliximab, wskazują, że kolejne stosowanie muromonabu-CD3 lub innego przeciwciała antylymfocytowego pochodzącego z myszy nie jest wykluczone.

Farmakokinetyka

Dorośli

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne po podaniu dawki pojedynczej i wielokrotnej chorym, którzy przeszli przeszczepienie nerki. Całkowita dawka zmieniała się od 20 mg do 60 mg.

Maksymalne stężenie leku w surowicy krwi po 30 minutach po wewnątrzżylnej infuzji w dawce 20 mg wynosi 7,1 ± 5,1 mg/l. Obserwuje się proporcjonalny wzrost parametrów Cmax i AUC w zależności od dawki aż do najwyższej badanej dawki pojedynczej 60 mg.

Objętość rozłożenia w stanie równowagi wynosi 8,6 ± 4,1 l. Szerokość i stopień rozkładu w różnych obszarach ciała nie zostały w pełni zbadane. Badania in vitro z wykorzystaniem tkanek ludzkich wykazały, że Simulekt® wiąże się wyłącznie z limfocytami i makrofagami/monocytami. Ostateczny okres półwylu wynosi 7,2 ± 3,2 doby. Całkowity klirens wynosi 41 ± 19 ml/godz. U dorosłych pacjentów nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu masy ciała ani płci na objętość rozkładu i klirens. Wiek, płeć i rasa nie wpływały na okres półwylu.

Dzieci

Farmakokinetykę basiliximabu oceniano u 39 pacjentów dziecięcych, u których przeprowadzono przeszczepienie nerki de novo. U noworodków i dzieci (wiek 1–11 lat, n=25) objętość rozkładu w stanie ustalonym wynosiła 4,8±2,1 l, okres półwylu wynosił 9,5±4,5 doby, a klirens – 17±6 ml/godz. Objętość rozkładu i klirens zmniejszają się o około 50 % w porównaniu z dorosłymi pacjentami z przeszczepioną nerką. W tej grupie wiekowej parametry rozkładu nie były klinicznie istotnie wpływane przez wiek (1–11 lat), masę ciała (9–37 kg) ani powierzchnię ciała (0,44–1,20 m²). U nastolatków (wiek 12–16 lat, n=14) stacjonarna objętość rozkładu wynosiła 7,8±5,1 l, okres półwylu wynosił 9,1±3,9 doby, a klirens – 31±19 ml/godz. Rozkład u nastolatków był podobny do rozkładu u dorosłych pacjentów z przeszczepioną nerką. Stosunek między stężeniem w surowicy krwi a nasyceniem receptora oceniano u 13 pacjentów i był podobny do tego obserwowanego u dorosłych pacjentów z przeszczepioną nerką.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Profilaktyka ostrej odrzutki narządów w przeszczepach allogenicznych nerki de novo u dorosłych i dzieci (w wieku od 1 do 17 roku życia). Lek stosuje się w ramach terapii immunosupresyjnej cyklosporyną (mikroemulsja) i kortykosteroidami u pacjentów, u których zawartość przeciwciał reaktywnych wobec panelu wynosi poniżej 80%, lub w trójlekowej поддерживающей terapii immunosupresyjnej cyklosporyną (mikroemulsja), kortykosteroidami oraz azatiopryną lub mykofenolanem mofetylu.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na bazyliksymab lub którykolwiek inny składnik leku; ciąża i laktacja.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Ponieważ Simulekt® jest immunoglobuliną, nie należy oczekiwać metabolizmu interakcji typu „lek-lek”. Ponadto dodanie cyklosporyny w formie mikroemulsji, steroidów, azatiopryny i mykofenolanu mofetylu oraz innych leków stosowanych zazwyczaj podczas przeszczepiania narządów nie nasila objawów działań niepożądanych. Do tych leków wspomagających terapię należą systemowe leki przeciwwirusowe, antybakteryjne i przeciwgrzybicze, leki przeciwbólowe, leki przeciwnadciśnieniowe, takie jak beta-blokery lub blokery kanałów wapniowych oraz diuretyki.

W badaniach klinicznych z udziałem 172 pacjentów, którym podawano bazyliksymab bez wcześniejszego przewidywania klinicznej tolerancji, zgłaszano reakcje na ludzkie przeciwciała przeciw mysim (human antimurine antibody – HAMA), które zaobserwowano u 2 na 138 pacjentów, którzy nie byli narażeni na działanie muronomabu-CD3 (OKT3), oraz u 4 na 34 pacjentów, którzy otrzymywali równolegle muronomab-CD3. Stosowanie bazyliksymabu nie wykluczało późniejszego stosowania przeciwciał limfocytarnych mysich.

W oryginalnych badaniach fazy III w ciągu pierwszych 3 miesięcy po przeszczepie u 14% pacjentów w grupie otrzymującej bazyliksymab oraz u 27% pacjentów w grupie otrzymującej placebo obserwowano epizody ostrej odrzutki leczone za pomocą przeciwciał (OKT3 lub globuliny antytymocytarnej/antylymfocytarnej (ATG/ALG)), bez zwiększenia, w porównaniu z placebo, częstości działań niepożądanych lub infekcji w grupie otrzymującej bazyliksymab.

W trzech badaniach klinicznych oceniano stosowanie bazyliksymabu w połączeniu z trzema lekami, w tym azatiopryny lub mykofenolanu mofetylu. Całkowity klirens bazyliksymabu zmniejszał się średnio o 22%, gdy azatioprynę dodawano do terapii cyklosporyną w formie mikroemulsji i kortykosteroidami. Całkowity klirens bazyliksymabu zmniejszał się średnio o 51%, gdy mykofenolan mofetylu dodawano do terapii cyklosporyną w formie mikroemulsji i kortykosteroidami. Stosowanie bazyliksymabu w połączeniu z trzema lekami, w tym azatiopryną lub mykofenolanem mofetylu, nie zwiększało, w porównaniu z placebo, częstości działań niepożądanych w grupie otrzymującej bazyliksymab.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie zapisywać nazwę handlową i numer serii zastosowanego leku.

Pacjenci otrzymujący Simulekt® powinni być leczeni w placówkach wyposażonych w laboratoria z odpowiednim sprzętem oraz zapewnionych personel i pomocnicze zasoby medyczne, w tym środki do leczenia ciężkich reakcji nadwrażliwości.

Schematy immunosupresyjne obejmujące stosowanie kombinowane leków zwiększają podatność na infekcje, w tym infekcje oportunistyczne, infekcje śmiertelne i sepsę; ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem całkowitego obciążenia immunosupresją.

Simulekt® nie powinien być stosowany, jeśli nie ma absolutnej pewności, że pacjent otrzymuje przeszczep oraz towarzyszącą terapię immunosupresyjną.

Reakcje nadwrażliwości

Ciężkie ostre (w ciągu mniej niż 24 godziny) reakcje alergiczne obserwowano zarówno po wstępnym, jak i po ponownym podaniu Simulektu® w kolejnym cyklu terapii. Obejmowały one reakcje anafilaktycznego typu, takie jak wysypka, pokrzywka, swędzenie, kichanie, trudności oddechowe, hipotensja, tachykardia, duszność, skurcz oskrzeli, obrzęk płuc, niewydolność serca, niewydolność oddechowa oraz zespół zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy całkowicie przerwać stosowanie Simulektu® i nie podawać dalszych dawek. Należy zachować ostrożność u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali Simulekt®, przy ponownym podaniu tego leku w kolejnym cyklu terapii. Coraz częściej pojawiają się doniesienia o zwiększonego ryzyka reakcji alergicznych u tej podgrupy pacjentów. Są to pacjenci, u których wcześniejsza terapia immunosupresyjna po wstępnym podaniu Simulektu® została przerwana przedwcześnie, np. z powodu odmowy przeszczepienia lub wczesnego odrzucenia przeszczepu. U niektórych z tych pacjentów obserwowano ostre reakcje alergiczne po ponownym podaniu Simulektu® w trakcie kolejnej procedury przeszczepienia.

Nowotwory i infekcje

Pacjenci z przeszczepionymi narządami, którzy otrzymują terapię immunosupresyjną, w tym kombinacje z lub bez bazyliksymabu, są narażeni na zwiększone ryzyko rozwoju zaburzeń limfoproliferacyjnych (ZLP) (np. limfoma) oraz infekcji oportunistycznych (np. cytomegalowirus (CMV), wirus EBV). W badaniach klinicznych częstość występowania infekcji oportunistycznych była podobna u pacjentów otrzymujących terapię immunosupresyjną z lub bez Simulektu®. W połączonym analizie dwóch pięcioletnich długoterminowych badań nie stwierdzono różnic w częstości występowania nowotworów złośliwych i ZLP między schematami immunosupresyjnymi z lub bez kombinacji z bazyliksymabem.

Szczepienia

Brak danych dotyczących wpływu szczepionek żywych i inaktywowanych lub ryzyka przeniesienia infekcji przez żywe szczepionki u pacjentów otrzymujących Simulekt®. Mimo to, szczepionki żywe nie są zalecane pacjentom z immunosupresją. Szczepionki inaktywowane mogą być podawane pacjentom z immunosupresją, jednak odpowiedź na szczepienie może zależeć od stopnia immunosupresji, dlatego szczepienie w trakcie leczenia Simulektem® może być mniej skuteczne.

Stosowanie w przeszczepach serca

Skuteczność i bezpieczeństwo Simulektu® w zapobieganiu ostrym odrzuceniom przeszczepu u biorców przeszczepów narządów stałych innych niż nerka nie zostały wykazane. W trakcie kilku niewielkich badań klinicznych u biorców przeszczepów serca ciężkie niepożądane reakcje ze strony serca, takie jak zatrzymanie akcji serca (2,2%), migotanie przedsionków (1,9%) i przyspieszone bicie serca (1,4%), występowały częściej przy stosowaniu Simulektu® niż przy stosowaniu innych leków indukcyjnych.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol potasu (39 mg) na fiolkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony potasu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Simulekt® jest przeciwwskazany w czasie ciąży i karmienia piersią. Bazyliksymab może wywierać potencjalnie szkodliwy immunosupresyjny wpływ na przebieg ciąży oraz na stan niemowląt narażonych na działanie bazyliksymabu w wyniku karmienia piersią. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie i przez 16 tygodni po zakończeniu leczenia.

Nie ma obecnie danych dotyczących przenikania bazyliksymabu do mleka matki u zwierząt lub ludzi. Jednakże, biorąc pod uwagę charakter IgG1 bazyliksymabu, można oczekiwać jego przenikania do mleka matki. Dlatego należy unikać karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Simulekt® nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki

Simulekt® powinien przepisywać wyłącznie lekarz mający doświadczenie w prowadzeniu terapii immunosupresyjnej po przeszczepieniu narządu. Simulekt® należy podawać pod kwalifikowaną opieką medyczną.

Simulekt® nie należy podawać, jeśli nie ma całkowitej pewności, że pacjent otrzyma przeszczep oraz towarzyszącą terapię immunosupresyjną.

Simulekt® należy stosować w ramach terapii immunosupresyjnej opartej na cyklosporynie w postaci mikroemulsji oraz kortykosteroidach. Może być stosowany w tryplowej schemacie immunosupresji opartym na cyklosporynie w postaci mikroemulsji, kortykosteroidach oraz azatioprynie lub mykofenolanie mofetylu.

Dawkowanie

Dorośli

Standardowa dawka całkowita wynosi 40 mg, podawana w dwóch dawkach po 20 mg każda.

Pierwszą dawkę 20 mg podaje się w ciągu 2 godzin przed zabiegiem przeszczepienia. Drugą dawkę 20 mg podaje się 4 dni po przeszczepieniu. Drugiej dawki należy zrezygnować w przypadku ciężkiej reakcji alergicznej na Simulekt® lub powikłań pooperacyjnych, takich jak odrzucenie przeszczepionego narządu.

Instrukcje przygotowania roztworu

W celu przygotowania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w warunkach aseptycznych, dodaje się 5 ml wody do wstrzykiwań z dołączonej ampułki do fiolki zawierającej proszek Simulekt®. Fiolkę delikatnie wstrząsa się, aby rozpuścić proszek, unikając powstawania piany. Po odtworzeniu zaleca się natychmiastowe użycie bezbarwnego, przezroczystego, lekko opalizującego roztworu. Przed podaniem odtworzony lek należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek. Nie należy stosować w przypadku obecności zanieczyszczeń. Po odtworzeniu stabilność chemiczna i fizyczna była potwierdzona przez 24 godziny w temperaturze 2°C–8°C lub przez 4 godziny w temperaturze pokojowej. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek powinien być stosowany natychmiast. Jeśli nie zostanie natychmiast zastosowany, czas przechowywania i warunki przed zastosowaniem pozostają w gestii użytkownika.

Gotowy roztwór, który nie został użyty w ciągu 24 godzin, należy zutylizować.

Odtworzony roztwór jest izotoniczny i może być podawany jako wstrzyknięcie bolusowe lub rozcieńczony do objętości 50 ml lub więcej standardowym roztworem fizjologicznym lub glukozą 50 mg/ml (5%) do infuzji.

Ponieważ brak danych dotyczących zgodności Simulekt® z innymi lekami podawanymi dożylnie, Simulekt® nie należy mieszać z innymi lekami i zawsze należy podawać przez oddzielny kaniul infuzyjny.

Zgodność została sprawdzona z wieloma zestawami do infuzji.

Nieużywane leki lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Sposób podania

Gotowy roztwór Simulekt® można podawać jako wstrzyknięcie dożylne bolusowe lub infuzję dożyczną trwającą 20–30 minut.

Osoby starsze (≥65 lat)

Obecnie dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania Simulekt® u pacjentów starszych, jednak nie ma dowodów, że pacjenci starsi wymagają innego dawkowania niż młodsze osoby dorosłe.

Dzieci

Rekomendacje dawkowania dla dzieci i młodzieży (1–17 lat):

Dla pacjentów w wieku dziecięcym z masą ciała poniżej 35 kg zalecana dawka całkowita wynosi 20 mg, podawana w dwóch dawkach po 10 mg każda. Dla pacjentów w wieku dziecięcym z masą ciała 35 kg i więcej zalecana dawka odpowiada dawce dla dorosłych, tj. dawka całkowita 40 mg, podawana w dwóch dawkach po 20 mg każda.

Pierwszą dawkę należy podać w ciągu 2 godzin przed zabiegiem przeszczepienia, drugą dawkę – 4 dni po przeszczepieniu. Drugiej dawki należy wstrzymać w przypadku ciężkiej reakcji alergicznej na Simulekt® lub powikłań pooperacyjnych, takich jak odrzucenie przeszczepu.

Przedawkowanie

W badaniach klinicznych Simulekt® podawano pacjentom w dawkach pojedynczych do 60 mg oraz w dawkach wielokrotnych do 150 mg w ciągu 24 dni bez wystąpienia niekorzystnych ostrych efektów.

Efekty uboczne.

Simulekt® badano w czterech randomizowanych, podwójnych, ślepych badaniach kontrolowanych placebo, w których uczestniczyli pacjenci po przeszczepieniu nerki jako lek indukcyjny w połączeniu z następującymi lekami immunosupresyjnymi: cyklosporyna w postaci mikroemulsji oraz kortykosteroidy w dwóch badaniach (346 i 380 pacjentów), cyklosporyna w postaci mikroemulsji, aza tiopryna i kortykosteroidy – w jednym badaniu (340 pacjentów) oraz cyklosporyna w postaci mikroemulsji, mykofenolan myfenu i kortykosteroidy – w kolejnym badaniu (123 pacjentów). Dane dotyczące bezpieczeństwa u dzieci uzyskano w jednym otwartym badaniu farmakokinetyki i farmakodynamiki u biorców przeszczepu nerki (41 pacjentów).

Częstość działań niepożądanych: W powyższych czterech badaniach kontrolowanych placebo charakter działań niepożądanych u 590 pacjentów otrzymujących zalecaną dawkę bazyliksymabu był zbliżony do obserwowanego u 595 pacjentów otrzymujących placebo. Całkowita częstość występowania działań niepożądanych związanych z lekiem u pacjentów w poszczególnych badaniach w grupach otrzymujących bazyliksymab (7,1–40%) i placebo (7,6–39%) nie różniła się istotnie.

Pacjenci dorośli

Zjawiska najczęściej zgłaszane (> 20%) po zastosowaniu terapii podwójnej lub potrójnej w obu grupach eksperymentalnych (bazyliksymab w porównaniu z placebo) to: zaparcia, infekcje dróg moczowych, ból, nudności, obrzęk obwodowy, nadciśnienie tętnicze, anemia, ból głowy, hiperkaliemia, hipercholesterolemia, powikłania ran pooperacyjnych, przyrost masy ciała, wzrost stężenia kreatyniny we krwi, hipofosfatemia, biegunka oraz infekcje górnych dróg oddechowych.

Grupa pediatryczna

Zjawiska najczęściej zgłaszane (> 20%) po zastosowaniu terapii dwulekowej w obu kohortach (masa ciała < 35 kg w porównaniu z ≥ 35 kg) to: infekcje dróg moczowych, hipertrychoza, katar, podwyższona temperatura, nadciśnienie, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje wirusowe, sepsa oraz zaparcia.

Częstość nowotworów złośliwych. Całkowita liczba przypadków nowotworów złośliwych u pacjentów w poszczególnych badaniach była podobna w grupach otrzymujących bazyliksymab i lek porównawczy. Chłoniak/choroby limfoproliferacyjne (LPD) obserwowano u 0,1% (1 na 701) pacjentów w grupie otrzymującej bazyliksymab w porównaniu z 0,3% (2 na 595) pacjentów otrzymujących placebo, w obu przypadkach w połączeniu z terapią podwójną i potrójną. O innych nowotworach złośliwych zgłaszano u 1,0% (7 na 701) pacjentów w grupie otrzymującej bazyliksymab w porównaniu z 1,2% (7 na 595) pacjentów otrzymujących placebo. W analizie połączonej dwóch pięcioletnich badań długoterminowych częstość przypadków LPD i raka przy stosowaniu bazyliksymabu (7%, 21 na 295) i placebo (7%, 21 na 291) była taka sama (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Częstość infekcji. Całkowita częstość i profil infekcji wirusowych, bakteryjnych i grzybiczych u pacjentów otrzymujących bazyliksymab lub placebo w połączeniu z terapią podwójną lub potrójną była zbliżona we wszystkich grupach. Całkowita częstość wyniosła 75,9% w grupie otrzymującej bazyliksymab i 75,6% w grupie otrzymującej placebo, a częstość ciężkich infekcji wyniosła odpowiednio 26,1% i 24,8%. Częstość przypadków infekcji cytomegalowirusa była podobna w obu grupach (14,6% w porównaniu z 17,3%) po terapii podwójnej lub potrójnej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Częstość zgonów po terapii podwójnej lub potrójnej była zbliżona w grupach otrzymujących bazyliksymab (2,9%) i placebo (2,6%), przy czym najczęstszą przyczyną zgonów w obu grupach eksperymentalnych były infekcje (bazyliksymab – 1,3%, placebo – 1,4%). W analizie połączonej dwóch pięcioletnich badań długoterminowych częstość i przyczyny zgonów pozostawały podobne w obu grupach leczenia (bazyliksymab – 15%, placebo – 11%). Główną przyczyną zgonów były zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niewydolność serca i zawał mięśnia sercowego (bazyliksymab – 5%, placebo – 4%).

Działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu leku na rynek

Poniższe działania niepożądane zostały zidentyfikowane na podstawie spontanicznych zgłoszeń po wprowadzeniu leku na rynek i sklasyfikowane według narządów i układów. Ponieważ zgłoszenia te pochodzą z populacji o nieznanej liczbie, nie można dokładnie oszacować ich częstości.

Zaburzenia układu odpornościowego

Reakcje alergiczne/reakcje anafilaktyczne, takie jak wysypka, pokrzywka, świąd, kichanie, duszność, skurcz oskrzeli, niedyspania, obrzęk płuc, niewydolność serca, hipotensja, tachykardia, niewydolność oddechowa, zespół zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”) oraz zespół uwalniania cytokin.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkłej opakowaniu pierwotnym w temperaturze od 2 do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po rozcieńczeniu okres przechowywania wynosi 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C oraz nie więcej niż 4 godziny w temperaturze pokojowej.

Niezgodność.

Brak danych dotyczących zgodności Simulektu® z innymi substancjami do wstrzykiwania dożylnego. Leku nie należy mieszać z innymi lekami/substancjami i należy podawać za pomocą osobnego zestawu do infuzji.

Opakowanie.

Szybka fiolka nr 1 zawierająca liofilizat do sporządzenia roztworu do infuzji/iniekcji w zestawie z rozpuszczalnikiem (5 ml wody do wstrzykiwań) w ampułce, w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

1. Novartis Pharma GmbH (wydanie serii).

Novartis Pharmaceuticals, S.A. (wydanie serii).

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Runstrasse 25, Gostenhof, Norymberga, Bawaria, 90429, Niemcy.
Gran Vía de les Corts Catalanes 764, Barcelona, 08013, Hiszpania.