INSTRUKCJA dot. stosowania leku Sertynalina-Darnytsia (Sertraline – Darnytsia)

Skład:

substancja czynna: sertynalina;

1 tabletka powlekana zawiera 50 mg sertynaliny w postaci sertynaliny hydrochloranu 55,950 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza, kopowidon, sodowa sól kroskarboksymetelowanej celulozy, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, powłoka filmowa Opadry White.

Postać leku.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, w kształcie kapsułki, od białego do prawie białego koloru, z ryflowaniem z jednej strony i oznaczeniem „50” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdepresyjne. Selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06A B06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Sertynalina jest silnym i specyficznym inhibitorem neuronalnego wychwytu serotoniny (5-HT) in vitro, co u organizmów zwierząt prowadzi do potencjacji efektów 5-HT. Sertynalina wykazuje jedynie bardzo słabe działanie na procesy odwrotnego neuronalnego wychwytu noradrenaliny i dopaminy. W dawkach klinicznych sertynalina blokuje wychwyt serotoniny w ludzkich trombocytach. Lek nie wykazuje działania stymulującego, uspokajającego, antycholinergicznego ani kardiotoksycznego w badaniach na zwierzętach. W kontrolowanych badaniach z udziałem zdrowych ochotników sertynalina nie wykazywała działania uspokajającego i nie wpływała na funkcje psychomotoryczne. Ze względu na swoje selektywne hamowanie wychwytu 5-HT, sertynalina nie zwiększa aktywności katecholaminergicznej. Lek nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych (cholinergicznych), serotonergicznych, dopaminergicznych, adrenergicznych, histaminergicznych, GABA ani benzodiazepinowych. Długotrwałe stosowanie sertynaliny u zwierząt wiązało się ze zmniejszeniem liczby receptorów noradrenergicznych w mózgu, co obserwuje się również przy stosowaniu innych skutecznych klinicznie leków przeciwdepresyjnych i antyobsesyjnych.

Sertynalina nie powoduje rozwoju uzależnienia lekowego. W randomizowanym, podwójnie ślepych badaniach z kontrolą placebo porównujących potencjał uzależniający sertynaliny, alprazolamu i d-ampfetaminy, sertynalina nie wykazywała pozytywnych efektów subiektywnych świadczących o potencjale uzależniającym. Natomiast uczestnicy badania przyjmujący zarówno alprazolam, jak i d-ampfetaminę, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, wykazywali istotnie wyższe wyniki skłonności do uzależnienia, euforii oraz potencjalnej uzależniającej zależności lekowej. Sertynalina nie wykazywała działania stymulującego i uczucia niepokoju związanego z przyjmowaniem d-ampfetaminy ani działania uspokajającego i zaburzeń psychomotorycznych związanych z przyjmowaniem alprazolamu. Sertynalina nie wywołuje pozytywnego bodźca u makaków rezusów wytresowanych do samodzielnego przyjmowania kokainy, ani nie działa jako substytut bodźca rozpoznawczego w stosunku do d-ampfetaminy czy pentobarbitalu u makaków rezusów.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Ciężki zaburzenie depresyjne.

Przeprowadzono badania z udziałem pacjentów ambulatoryjnych z depresją, u których zaobserwowano odpowiedź na terapię po zakończeniu wstępnej 8-tygodniowej otwartej fazy leczenia sertynaliną w dawce 50–200 mg na dobę. Pacjentów tych (n=295) losowano do grupy kontynuowania przyjmowania sertynaliny w dawce 50–200 mg na dobę lub do grupy przyjmowania placebo przez 44 tygodnie zgodnie z podwójnie ślepych badaniem. Częstość nawrotów u pacjentów przyjmujących sertynalinę była istotnie statystycznie niższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Średnia dawka u uczestników, którzy ukończyli badanie, wynosiła 70 mg na dobę. Odsetek pacjentów odpowiadających na terapię (określanych jako pacjenci, u których nie wystąpił nawrót) w grupach przyjmujących sertynalinę i placebo wynosił odpowiednio 83,4% i 60,8%.

Zespół stresu pourazowego (PTSD).

Połączone dane ogólnej liczby pacjentów z PTSD biorących udział w trzech badaniach wskazują na niższy odsetek odpowiedzi na terapię u mężczyzn w porównaniu z kobietami. W dwóch badaniach klinicznych z pozytywnymi wynikami w ogólnej populacji odsetek pacjentów odpowiadających na terapię u kobiet i mężczyzn w grupach przyjmujących sertynalinę był podobny w porównaniu z placebo (kobiety: 57,2% w porównaniu z 34,5%; mężczyźni: 53,9% w porównaniu z 38,2%). Liczba mężczyzn i kobiet wśród pacjentów w połączonej populacji badawczej wynosiła odpowiednio 184 i 430; wyniki u kobiet były bardziej spójne, natomiast u mężczyzn na poziomie wstępnym obserwowano inne zmienne parametry (większe nadużywanie substancji, dłuższy czas trwania choroby, przyczyna urazu itp.), które korelowały z niższą skutecznością leku.

Elektrofizjologia serca.

W szczegółowym badaniu interwału QTc w stanie równowagi przy ekspozycji ponadterapeutycznej u zdrowych ochotników (którzy otrzymywali dawkę 400 mg na dobę, dwukrotnie przekraczającą maksymalną zalecaną dawkę dzienną), górna granica dwustronnego 90% przedziału ufności (PU) dla odpowiednio czasowo skorygowanej średniej różnicy QTcF między sertynaliną a placebo, uzyskanej metodą najmniejszych kwadratów (11,666 ms), przekraczała wcześniej ustaloną wartość progową 10 ms w punkcie czasowym 4 godziny po podaniu leku. Analiza zależności odpowiedzi od ekspozycji wskazywała na słabe pozytywne powiązanie między QTcF a stężeniem sertynaliny w osoczu krwi [0,036 ms/(ng/ml); p < 0,0001]. Zgodnie z modelem zależności odpowiedzi od ekspozycji, wartość progowa klinicznie istotnego wydłużenia interwału QTcF (tzn. więcej niż 10 ms dla przewidywanego 90% PU) wzrastała co najmniej 2,6-krotnie w porównaniu ze średnią maksymalną stężeniem Cmax (86 ng/ml) po podaniu najwyższej zalecanej dawki sertynaliny (200 mg/doba) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Przedawkowanie” i „Efekty niepożądane”).

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD) u dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność sertynaliny (50–200 mg na dobę) badano w leczeniu dzieci (6–12 lat) i nastolatków (13–17 lat), którzy nie mieli depresji i byli leczeni ambulatoryjnie z powodu OCD. Po jednym tygodniu wstępnego okresu jednokrotnego ślepego przyjmowania placebo pacjentów losowano do grup przyjmowania sertynaliny lub placebo przez 12 tygodni z elastycznym dozowaniem leku. Dzieci (wiek 6–12 lat) rozpoczynały leczenie od dawki 25 mg. U pacjentów losowanych do grupy przyjmowania sertynaliny zaobserwowano istotnie większe poprawy niż u pacjentów przyjmujących placebo, według oceny za pomocą Dziecięcej Skali Obsesyjno-Kompulsywnej Yale-Brown (CY-BOCS) (p=0,005), Ogólnej Skali Obsesyjno-Kompulsywnej Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego (NIMH) (p=0,019) oraz Skali Ogólnej Oceny Klinicznej – Poprawa (p=0,002). Ponadto, u pacjentów w grupie przyjmowania sertynaliny w porównaniu z grupą przyjmowania placebo zaobserwowano tendencję do większej poprawy według Skali Ogólnej Oceny Klinicznej – Ciężkość choroby (p=0,089). Średnia liczba punktów według skali CY-BOCS na poziomie wstępnym i średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wstępnym u pacjentów przyjmujących placebo wynosiła odpowiednio 22,25 ± 6,15 i -3,4 ± 0,82, podczas gdy u pacjentów przyjmujących sertynalinę średnia liczba punktów na poziomie wstępnym i średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wstępnym wynosiła odpowiednio 23,36 ± 4,56 i -6,8 ± 0,87. W analizie post-hoc odsetek pacjentów odpowiadających na terapię, określanych jako pacjenci z redukcją o 25% (lub więcej) liczby punktów według skali CY-BOCS (pierwotny parametr skuteczności) od wartości wstępnych do punktu końcowego, wyniósł 53% w grupie przyjmowania sertynaliny w porównaniu z 37% w grupie placebo (p=0,03).

Brak danych dotyczących długoterminowych badań klinicznych skuteczności leku u pacjentów pediatrycznych.

Dzieci.

Brak danych dotyczących stosowania sertynaliny u dzieci poniżej 6 roku życia.

Badanie postmarketingowe bezpieczeństwa SPRITES.

Przeprowadzono obserwacyjne badanie postmarketingowe z udziałem 941 pacjentów w wieku od 6 do 16 lat, w którym oceniano długoterminowe bezpieczeństwo terapii sertynaliną (z psychoterapią i bez niej) w porównaniu z psychoterapią pod względem kognitywnego, emocjonalnego, fizycznego i dojrzewania dojrzewania płciowego, trwające do 3 lat. Badanie to przeprowadzono w warunkach praktyki klinicznej u dzieci i nastolatków z pierwotnym rozpoznaniem zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, depresji lub innych zaburzeń lękowych oraz oceny kognitywności (ocenianej za pomocą testu Trails B i indeksu BRIEF), regulacji behawioralnej/emocjonalnej (ocenianej za pomocą behawioralnego indeksu regulacji BRIEF) oraz dojrzewania fizycznego/dojrzewania płciowego (ocenianej za pomocą standardowego indeksu wzrost/waga/wskaźnik masy ciała (BMI) i stadia Tanner). Sertynalina-Darnytsia jest zatwierdzona do stosowania w praktyce pediatrycznej wyłącznie u pacjentów w wieku od 6 lat z OCD (patrz sekcja „Wskazania”). Standaryzacja każdego pierwotnego wyniku na podstawie norm wiekowo-płciowych wykazała, że ogólne wyniki odpowiadały normalnemu rozwojowi. Nie zaobserwowano istotnych różnic od wartości wstępnych, z wyjątkiem wskaźnika masy ciała. W analizach porównawczych zaobserwowano istotne statystycznie wyniki dotyczące masy ciała, jednak wielkość zmiany była niewielka.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po 14-dniowym przyjmowaniu sertynaliny w dawkach 50–200 mg (doustnie, raz na dobę) u ludzi, stężenie szczytowe sertynaliny w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 4,5–8,4 godziny po codziennym przyjmowaniu leku. Pokarm nie istotnie zmienia biodostępność sertynaliny w tabletach.

Rozkład.

Około 98% krążącej sertynaliny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja.

Sertynalina ulega intensywnemu presystemowemu metabolizmowi („efekt pierwszego przejścia”) w wątrobie.

Na podstawie danych badań klinicznych i badań in vitro można stwierdzić, że sertynalina metabolizowana jest wieloma drogami, w tym za pomocą enzymów CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Sertynalina i jej główny metabolit, dezmetilsertynalina, są również substratami glikoproteiny P w warunkach in vitro.

Eliminacja.

Średni okres półtrwania sertynaliny wynosi około 26 godzin (w zakresie od 22 do 36 godzin). Zgodnie z końcowym okresem półtrwania obserwuje się kumulację leku (z podwojeniem jego poziomu) do osiągnięcia stężenia równowagowego, które osiągane jest po 1 tygodniu po codziennym przyjmowaniu leku. Okres półtrwania N-dezmetilsertynaliny wynosi 62–104 godziny. Sertynalina i N-dezmetilsertynalina intensywnie metabolizowane są w organizmie człowieka, ich końcowe metabolity wydalane są z kałem i moczem w równych ilościach. Tylko bardzo niewielka część (< 0,2%) sertynaliny wydala się z moczem w niezmienionej postaci.

Linowość/nielinowość.

Farmakokinetyka sertynaliny w zakresie dawek od 50 mg do 200 mg jest zależna od dawki.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów.

Dzieci z OCD.

Farmakokinetykę sertynaliny badano u 29 dzieci w wieku 6–12 lat i u 32 nastolatków w wieku 13–17 lat. U tych pacjentów stopniowo zwiększano dawkę przez jej tytrację do dawki dobowej 200 mg w ciągu 32 dni, począwszy od dawki 25 mg lub 50 mg z stopniowym zwiększeniem. Przy stosowaniu leku w dawkach 25 mg i 50 mg tolerancja była podobna. W stanie równowagi przy stosowaniu leku w dawce 200 mg stężenie sertynaliny w osoczu krwi u grupy dzieci w wieku 6–12 lat było o około 35% wyższe w porównaniu z grupą pacjentów w wieku 13–17 lat i o 21% wyższe w porównaniu z grupą referencyjną dorosłych. Nie zaobserwowano istotnych różnic między wskaźnikami klirensu u chłopców i dziewcząt. W związku z tym, dla dzieci, szczególnie o niskiej masie ciała, zaleca się niską dawkę początkową i jej zwiększanie przy tytracji dawki o krok 25 mg. Nastolatkom można stosować takie same dawki jak dorosłym.

Nastolatkowie i pacjenci starsi.

Profil farmakokinetyczny sertynaliny u nastolatków i osób starszych nie różni się istotnie od profilu u dorosłych w wieku 18–65 lat.

Uszkodzenie funkcji wątroby.

U pacjentów z uszkodzeniem wątroby okres półtrwania sertynaliny jest wydłużony, a pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wzrasta trzykrotnie (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Sposób stosowania i dawki”).

Uszkodzenie funkcji nerek.

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek nie zaobserwowano istotnej kumulacji sertynaliny.

Farmakogenomika.

U osób z powolnym metabolizmem CYP2C19 poziom sertynaliny w osoczu krwi był o około 50% wyższy w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie CYP2C19. Kliniczne znaczenie tego zjawiska nie jest ustalone, dlatego tytracja dawki powinna być dostosowana w zależności od klinicznej odpowiedzi pacjenta.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Sertynalina jest wskazana w leczeniu następujących zaburzeń:

Epizody depresyjne duże. Zapobieganie nawrotom dużych epizodów depresyjnych.
Zaburzenia paniki z obecnością lub brakiem agorafobii.
Zaburzenie obsessyjno-kompulsywne (OCD) u dorosłych oraz dzieci w wieku 6–17 lat.
Lęk społeczny.
Zespół stresu pourazowego (PTSD).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Jednoczesne stosowanie sertynaliny z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Nie można rozpoczynać terapii sertynaliną najwcześniej niż po upływie 14 dni od przerwania leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO. Stosowanie sertynaliny należy przerwać najmniej niż 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO.

Jednoczesne stosowanie sertynaliny i pimozydu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazane

Inhibitory monoaminooksydazy (MAOI)

Nieodwracalne inhibitory MAO (np. selegolina)

Stosowanie sertynaliny w połączeniu z nieodwracalnymi inhibitorami MAOI, takimi jak selegolina, jest przeciwwskazane. Terapię sertynaliną można rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 14 dni od przerwania leczenia inhibitorami MAO nieodwracalnych. Stosowanie sertynaliny należy przerwać najmniej niż 7 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorami MAO nieodwracalnych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny inhibitor odwracalnej MAO-A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego nie należy stosować sertynaliny w połączeniu z selektywnymi inhibitorami odwracalnej MAO, takimi jak moklobemid. Okres od czasu odstawienia inhibitora MAO do rozpoczęcia terapii sertynaliną może być krótszy niż 14 dni. Zaleca się przerwanie stosowania sertynaliny najmniej niż 7 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorem MAO odwracalnym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieselektywne inhibitory odwracalnej MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest słabym nieselektywnym inhibitorem odwracalnej MAO, którego nie należy stosować pacjentom przyjmującym sertynalinę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zarejestrowano ciężkie reakcje niepożądane u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie inhibitora MAO (np. błękit metylenowy) i rozpoczęli przyjmowanie sertynaliny, lub którzy przerwali terapię sertynaliną tuż przed rozpoczęciem stosowania inhibitora MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonie, nasilone pocenie, nudności, wymioty, zawroty głowy, rumień, zawroty głowy oraz hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy, drgawki i skutki śmiertelne.

Pimozyd

W badaniu z jednorazowym przyjęciem niskiej dawki pimozydu (2 mg) zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu o około 35 %. Wzrost ten nie był związany z żadnymi zmianami parametrów EKG. Chociaż mechanizm tej interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie sertynaliny i pimozydu jest przeciwwskazane ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sertynaliną

Leki hamujące OUN, alkohol

Jednoczesne stosowanie sertynaliny w dawce 200 mg na dobę nie wzmacniało wpływu alkoholu, karbamazepiny, haloperidolu lub fenytoiny na funkcje poznawcze i psychomotoryczne u zdrowych uczestników badania, jednak jednoczesne stosowanie sertynaliny z alkoholem nie jest zalecane.

Inne leki serotonergiczne

Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Zaleca się ostrożne przepisywanie sertynaliny w połączeniu z opioidami (np. fentanylem – stosowanym głównie podczas znieczulenia ogólnego i w terapii bólu przewlekłego) oraz z innymi lekami serotonergicznymi (w tym z innymi lekami serotonergicznymi przeciwdepresyjnymi, amfetaminami i triptanami).

Szczególne środki ostrożności stosowania

Leki wydłużające interwał QT

Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowych (np. tachykardii komorowej typu torsade de pointes) może wzrosnąć w przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki) (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Lit

W badaniu kontrolowanym placebo u zdrowych ochotników jednoczesne przyjmowanie sertynaliny i litu nie zmieniało istotnie farmakokinetyki litu, ale prowadziło do nasilenia drżenia w porównaniu z placebo, co sugeruje możliwą interakcję farmakodynamiczną. Podczas jednoczesnego stosowania sertynaliny i litu należy zapewnić odpowiednią kontrolę stanu pacjenta.

Fenytoina

Wyniki badania kontrolowanego placebo u zdrowych ochotników wskazują, że długotrwałe przyjmowanie sertynaliny w dawce 200 mg na dobę nie prowadzi do klinicznie istotnego hamowania metabolizmu fenytoiny. Dane z pojedynczych przypadków wskazują jednak na wysokie stężenie fenytoiny u pacjentów przyjmujących sertynalinę; zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu na wstępnym etapie terapii sertynaliną z odpowiednią korektą dawki fenytoiny. Ponadto jednoczesne stosowanie sertynaliny z fenytoiną może prowadzić do obniżenia stężenia sertynaliny w osoczu. Nie można wykluczyć możliwości obniżenia stężenia sertynaliny w osoczu pod wpływem innych induktorów enzymu CYP3A4, takich jak fenobarbital, karbamazepina, preparaty z zielonego migdałka oraz ryfampicyna.

Triptany

W okresie po rejestracyjnym pojawiły się pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia osłabienia, nadmiernego odruchu, zaburzeń koordynacji, uczucia dezorientacji, niepokoju i pobudzenia po jednoczesnym stosowaniu sertynaliny i sumatryptanu. Objawy zespołu serotonergowego mogą również rozwijać się przy stosowaniu innych leków tej samej klasy (triptanów). Jeśli jednoczesne leczenie sertynaliną i triptanami jest konieczne z klinicznego punktu widzenia, zaleca się odpowiednią kontrolę stanu pacjenta (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Waranfaryna

Jednoczesne stosowanie sertynaliny w dawce 200 mg na dobę i waranfaryny prowadziło do niewielkiego, ale statystycznie istotnego wydłużenia czasu protrombinowego, co może w niektórych rzadkich przypadkach prowadzić do zaburzeń międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR). Dlatego należy dokładnie monitorować czas protrombinowy na początku leczenia sertynaliną oraz przy jego odstawianiu.

Interakcje z innymi lekami, z digoksyną, atenololem, cytydyną

Jednoczesne stosowanie z cytydyną prowadziło do istotnego obniżenia klirensu sertynaliny. Kliniczne znaczenie tych zmian nie jest znane. Sertynalina nie wpływała na właściwości beta-adrenoblokujące atenololu. Nie zaobserwowano żadnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sertynaliny w dawce 200 mg na dobę i digoksyny.

Leki wpływające na funkcję płytek krwi

Ryzyko krwawienia może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), w tym sertynaliny, z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID), kwasem acetylosalicylowym i tyklopidyną) lub z innymi lekami, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

SSRI mogą zmniejszać aktywność cholinesterazy w osoczu krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego przez mivakurium lub inne blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450

Sertynalina może działać jako słaby lub umiarkowany inhibitor izoenzymu CYP2D6. Długotrwałe przyjmowanie sertynaliny w dawce 50 mg na dobę prowadziło do umiarkowanego wzrostu (średnio o 23–37 %) stężenia równowagowego desypraminy w osoczu (marker aktywności izoenzymu CYP2D6). Klinicznie istotne interakcje mogą występować z innymi substratami CYP2D6 o wąskim zakresie terapeutycznym, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy 1C, w szczególności propafenon i flekainid, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne i typowe leki przeciwpsychotyczne, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu sertynaliny w wyższych dawkach.

Sertynalina nie jest klinicznie istotnym inhibitorem izoenzymów CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP1A2. Potwierdzają to wyniki badań interakcji in vivo z wykorzystaniem substratów CYP3A4 (endogennego kortyzolu, karbamazepiny, terfenadyny, alprazolamu), substratu CYP2C19 (diazepamu) oraz substratów CYP2C9 (tolbutamidu, glibenklamidu i fenytoiny). Wyniki badań in vitro wskazują, że sertynalina ma bardzo niski potencjał hamowania CYP1A2 lub nie ma go wcale.

Codzienne spożycie trzech szklanek soku grejpfrutowego prowadziło do podwojenia stężenia sertynaliny w osoczu w badaniu krzyżowym u 8 zdrowych ochotników japońskiej narodowości. Dlatego należy unikać spożycia soku grejpfrutowego podczas stosowania sertynaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Na podstawie wyników badań interakcji z sokiem grejpfrutowym nie można wykluczyć możliwości nawet znacznie większego wzrostu ekspozycji na sertynalinę przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów enzymu CYP3A4, takich jak inhibitory proteazy, ketokonazol, itrakonazol, posakonazol, worykonazol, klaritromycyna, telitromycyna oraz nefazodon. Dotyczy to również umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, takich jak aprepitant, erytromycyna, flukenazol, werapamil i diltiazem. Należy unikać przyjmowania silnych inhibitorów CYP3A4 podczas terapii sertynaliną.

U osób z powolnym metabolizmem CYP2C19 stężenie sertynaliny w osoczu wzrasta o około 50 % w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie CYP2C19 (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Nie można wykluczyć możliwości interakcji lekowej z silnymi inhibitorami CYP2C19, takimi jak omeprazol, lansoprazol, pantoprazol, rabeprozol, fluoksetyna, fluwoksynamina.

Szczególne środki ostrożności.

Zespół serotonergiczny (ZS) lub zespół złośliwego neuroleptycznego (ZZN)

Podczas stosowania SSRI, w tym terapii sertalinią, donoszono o rozwoju zespołów, które mogą zagrozić życiu, takich jak ZS lub ZZN. Ryzyko rozwoju ZS lub ZZN podczas stosowania SSRI wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych (w tym innych leków serotonergicznych antydepresyjnych, amfetamin, triptanów) oraz leków wpływających na metabolizm serotoniny (w tym inhibitorów MAO, np. błękit metylenowy), leków przeciwpsychotycznych i innych antagonistów dopaminy oraz opioidów. U pacjentów należy monitorować objawy i objawy ZS lub ZZN (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przejście z SSRI, leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwobsesyjnych

Dane z kontrolowanych badań oceniających optymalny czas przejścia z SSRI, leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwobsesyjnych na sertalinę są ograniczone. Należy przeprowadzić odpowiednią ocenę medyczną podczas tych zmian w leczeniu, szczególnie przy przejściu na sertalinę z leków o długim czasie działania, takich jak fluoksetyna.

Inne leki serotonergiczne, np. tryptofan, fenfluramina i agonisty 5-HT

Jednoczesne stosowanie sertalinu z innymi lekami zwiększającymi działanie serotonergicznej neuroprzekaźnictwa, takimi jak amfetaminy, tryptofan, fenfluramina, agonisty 5-HT lub ziołowe preparaty, preparaty z zielonka (Hypericum perforatum), należy prowadzić z ostrożnością, a tej kombinowanej terapii, jeśli to możliwe, należy unikać (z powodu możliwej interakcji farmakodynamicznej).

Wydłużenie interwału QTc/tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”

W okresie po rejestracyjnym stosowania sertalinu donoszono o przypadkach wydłużenia interwału QTc i tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”. Większość przypadków obserwowano u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc/tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”. Wpływ na wydłużenie interwału QTc został potwierdzony w badaniu QTc u zdrowych ochotników z istotnym statystycznie stosunkiem ekspozycji do odpowiedzi. Dlatego należy ostrożnie stosować sertalinę u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc, takimi jak choroby serca, hipokaliemia lub hipomagnezemia, wydłużenie interwału QTc w wywiadzie rodzinnym, bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających interwał QTc (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wzmożenie objawów hipomanii lub manii

Donoszono o wystąpieniu objawów manii/hipomanii u niewielkiego odsetka pacjentów przyjmujących zarejestrowane leki przeciwdepresyjne i przeciwobsesyjne, w tym sertalinę. Dlatego należy ostrożnie stosować sertalinę u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. Wymagana jest staranna opieka lekarska. W przypadku pojawienia się objawów fazy maniakalnej należy przerwać stosowanie sertalinu.

Schizofrenia

Objawy psychiczne mogą nasilać się u pacjentów z chorobą schizofreniczną.

Drugi

Podczas terapii sertaliną mogą wystąpić drgawki: sertalinę nie należy przepisywać pacjentom z niestabilną epilepsją; u pacjentów z kontrolowaną epilepsją stosowanie sertalinu wymaga starannego nadzoru. Pacjentom, u których wystąpią drgawki, należy odstawić lek.

Samobójstwa/ myśli samobójcze/ próby samobójcze lub objawy pogorszenia stanu

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i prób samobójczych (czynów i zachowań samobójczych). To ryzyko istnieje bezpośrednio do czasu osiągnięcia znaczącej remisji. Ponieważ poprawa stanu pacjentów może nie wystąpić przez pierwsze kilka tygodni lub dłuższy okres terapii, pacjenci powinni pozostawać pod starannym nadzorem do czasu tej poprawy. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że na wczesnych etapach wyleczenia ryzyko samobójstwa może wzrosnąć.

Inne zaburzenia psychiczne, dla których przepisuje się sertalinę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań i objawów samobójczych. Ponadto te zaburzenia mogą współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym. W związku z tym analogiczne środki ostrożności dotyczące leczenia pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym są również wymagane podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zachowań i objawów samobójczych lub pacjenci, u których przed rozpoczęciem terapii występuje silna skłonność do myśli samobójczych, są bardziej narażeni na pojawienie się myśli lub prób samobójczych, dlatego powinni znajdować się pod starannym nadzorem podczas leczenia. Metaanaliza danych uzyskanych w wyniku przeprowadzenia badań klinicznych z udziałem placebo z zastosowaniem antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów u pacjentów w wieku do 25 lat w porównaniu z takim ryzykiem przy stosowaniu placebo.

Należy prowadzić staranny nadzór nad pacjentami, w szczególności nad pacjentami z wysokim ryzykiem wystąpienia samobójstwa, szczególnie na początku terapii i po każdej zmianie dawki leku. Pacjentów (oraz osoby, które o nich opiekują się) należy ostrzec o konieczności monitorowania wszelkich objawów pogorszenia stanu klinicznego, pojawienia się zachowań samobójczych lub myśli samobójczych, a także wszelkich nietypowych zmian w zachowaniu i natychmiastowego zwracania się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów.

Stosowanie u dzieci

Sertalinę nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym w wieku 6–17 lat. W trakcie badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew). Jeśli, biorąc pod uwagę potrzebę kliniczną, decyzja o przepisaniu tego leku zostanie jednak podjęta, wymagany jest staranny monitoring pacjenta w celu wykrycia objawów samobójczych, szczególnie na początku leczenia. Długoterminowe bezpieczeństwo dotyczące rozwoju poznawczego, emocjonalnego, fizycznego i dojrzewania u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat oceniano w długoterminowym badaniu obserwacyjnym trwającym do 3 lat (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W okresie po rejestracyjnym zarejestrowano doniesienia o kilku przypadkach opóźnionego wzrostu i dojrzewania. Ponadto dostępnych jest tylko ograniczona liczba dowodów klinicznych dotyczących bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku u dzieci i młodzieży, w tym wpływu na ich wzrost, dojrzewanie oraz rozwój poznawczy i behawioralny. W okresie po rejestracyjnym zarejestrowano doniesienia o kilku przypadkach opóźnionego wzrostu i dojrzewania. Kliniczna istotność i związek przyczynowy nie zostały jeszcze wyjaśnione. W przypadku długotrwałej terapii pacjentów dziecięcych lekarze powinni prowadzić monitoring w celu wykrycia odchyleń od normy w procesie wzrostu i rozwoju organizmu.

Abnormalne krwawienia/krwawienia

Podczas stosowania SSRI donoszono o przypadkach patologicznych objawów krwawienia, w tym objawów krwawienia skórnego (siniaki i purpura), oraz innych objawów krwawienia, takich jak krwawienia przewodu pokarmowego lub ginekologiczne, w tym krwawienia zakończone śmiercią. SSRI/inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (IZZNS) mogą zwiększyć ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Reakcje niepożądane”). Zaleca się ostrożne stosowanie SSRI u pacjentów, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które znane są z wpływu na funkcję płytek krwi (np. z lekami przeciwkrzepliwymi, atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi i fenotiazynami, większością trójcyklicznych antydepresantów, kwasem acetylosalicylowym i lekami przeciwwzapalnymi niesteroidowymi), jak również u pacjentów z wywiadem zaburzeń krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Hiponatremia

W wyniku terapii SSRI lub IZZNS, w tym sertaliną, może rozwinąć się hiponatremia. W wielu przypadkach hiponatremia jest wynikiem zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Donoszono o przypadkach obniżenia stężenia sodu w surowicy krwi poniżej 110 mmol/l.

U pacjentów w podeszłym wieku może istnieć większe ryzyko rozwoju hiponatremii podczas stosowania SSRI i IZZNS. Ryzyko tego powikłania może również być zwiększone u pacjentów przyjmujących diuretyki lub u pacjentów z hipowolemia o innym pochodzeniu (patrz informacja o stosowaniu pacjentom w podeszłym wieku w sekcjach „Sposób stosowania i dawki” i „Reakcje niepożądane”). U pacjentów z objawową hiponatremią należy rozważyć przerwanie terapii sertaliną i wprowadzenie odpowiedniego leczenia medycznego. Objawy hiponatremii obejmują ból głowy, trudności z koncentracją, pogorszenie pamięci, dezorientację, osłabienie i utratę równowagi fizycznej, co może prowadzić do upadków. Objawy i objawy związane z cięższymi i/lub ostrymi epizodami hiponatremii obejmują halucynacje, omdlenia, drgawki, śpiączkę, zatrzymanie oddychania i skutki śmiertelne.

Objawy odstawienia obserwowane po przerwaniu terapii sertaliną

Objawy odstawienia są częstym zjawiskiem po przerwaniu terapii lekiem, szczególnie w przypadku nagłego odstawienia terapii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Według danych z badań klinicznych częstość reakcji odstawienia u pacjentów, którzy przerwali stosowanie sertalinu, wynosiła 23% w porównaniu z 12% u pacjentów, którzy kontynuowali terapię sertaliną.

Ryzyko rozwoju zespołu odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości terapii, dawki i szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej donoszono o takich reakcjach jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy te były lekkiego lub umiarkowanego nasilenia, jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po przerwaniu terapii, ale w bardzo rzadkich przypadkach takie objawy zarejestrowano u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili przyjmowanie dawki leku. W większości przypadków objawy te ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). W związku z tym zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki sertalinu przy przerwaniu terapii lekiem w ciągu kilku tygodni lub miesięcy zgodnie z potrzebami pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Akatyzja/niespokój psychomotoryczny

Stosowanie sertalinu wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie przykrym lub niepohamowanym niepokojem i potrzebą ruchu, często towarzyszoną niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Ryzyko wystąpienia takich powikłań jest największe w pierwszych kilku tygodniach terapii. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Stosowanie w niewydolności wątrobowej

Sertalina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Wyniki badania farmakokinetycznego z wielokrotnym przyjmowaniem leku u pacjentów ze stabilnym, łagodnym postacią marskości wątroby wykazały wydłużenie okresu półtrwania oraz zwiększenie AUC lub Cmax około trzykrotnie w porównaniu z tymi wskaźnikami u osób z normalną funkcją wątroby. Istotnych różnic w stopniu wiązania leku z białkami osocza krwi między tymi dwiema grupami uczestników badań nie stwierdzono. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu sertalinu pacjentom z chorobą wątroby. W przypadku przepisywania sertalinu pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozważyć celowość zmniejszenia dawki lub częstotliwości przyjmowania leku. Sertalinę nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w niewydolności nerek

Sertalina jest intensywnie metabolizowana; wydalanie niezmienionej substancji z moczem jest drugorzędną drogą eliminacji. W badaniach z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek od łagodnego do umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) lub od umiarkowanego do ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny 10–29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0-24 i Cmax) przy wielokrotnym przyjmowaniu leku nie różniły się istotnie statystycznie od tych wskaźników w grupie kontrolnej. Nie ma potrzeby korygowania dawki w zależności od stopnia zaburzeń funkcji nerek.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

W badaniach klinicznych wzięło udział ponad 700 pacjentów w podeszłym wieku (w wieku > 65 lat). Charakter i częstość występowania reakcji niepożądanych u pacjentów w podeszłym wieku były podobne do tych obserwowanych u młodszych pacjentów.

Jednak stosowanie SSRI i IZZNS, w tym sertalinu, wiązało się z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, u których może występować większe ryzyko rozwoju tego działania niepożądanego (patrz „Hiponatremia” w sekcji „Szczególne środki ostrożności”).

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą stosowanie SSRI może wpływać na wskaźniki kontroli glikemii. Dawkowanie insuliny i/lub doustnego środka hipoglikemizującego może wymagać korekty.

Terapia elektrowstrząsowa (TEW)

Nie przeprowadzono badań klinicznych mających na celu zbadanie ryzyka lub korzyści z jednoczesnego stosowania TEW i sertalinu.

Sok grejpfrutowy

Jednoczesne stosowanie sertalinu z sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na wyniki testu przesiewowego moczu

Donoszono o fałszywie dodatnich wynikach immunologicznych testów przesiewowych moczu w celu wykrycia zawartości benzodiazepin u pacjentów przyjmujących sertalinę. Fałszywie dodatnie wyniki wynikają z niskiej specyficzności tego testu laboratoryjnego i mogą występować przez kilka dni po przerwaniu leczenia sertaliną. Różnicowanie sertalinu od benzodiazepin w moczu można przeprowadzić za pomocą testów potwierdzających – chromatografia gazowa/spektrometria mas.

Zamkniętociśnieniowa jaskra

Leki klasy SSRI, w tym sertalina, mogą wpływać na rozmiar źrenicy z rozwojem midriazy. Taki efekt może prowadzić do zwężenia kąta oka z późniejszym wzrostem ciśnienia wewnątrzgałowego i rozwojem zamkniętociśnieniowej jaskry, szczególnie u pacjentów z odpowiednią predyspozycją. W związku z tym sertalinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętociśnieniową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Informacja o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, tj. jest praktycznie wolny od sodu.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi postaciami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie istnieją dobrze kontrolowane badania leku z udziałem ciężarnych kobiet. Jednak znaczna ilość danych nie wykazała dowodów na wystąpienie wad wrodzonych u płodu w wyniku stosowania sertalinu. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wpływ na funkcję rozrodczą, prawdopodobnie z powodu działania toksycznego leku na organizm matki, spowodowanego działaniem farmakodynamicznym leku i/lub bezpośrednim działaniem farmakodynamicznym leku na płód.

Donoszono, że stosowanie sertalinu w czasie ciąży powoduje u niektórych noworodków (matki przyjmujące sertalinę) objawy podobne do reakcji odstawienia. Zjawisko to obserwowano również przy stosowaniu innych antydepresantów klasy SSRI. Sertalinę nie zaleca się stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety jest taki, że oczekiwane korzyści z zastosowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.

Wyniki obserwacji wskazują na zwiększone (mniej niż 2-krotnie) ryzyko krwawienia poporodowego w przypadku stosowania SSRI/IZZNS w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Reakcje niepożądane”).

Należy monitorować noworodki, jeśli matka kontynuuje stosowanie sertalinu w późnych stadiach ciąży, szczególnie w III trymestrze. Po stosowaniu sertalinu w późnych stadiach ciąży u noworodków mogą wystąpić takie objawy: zespół ostrej niewydolności oddechowej, sinica, apneę, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, hipertonia, hipotonia, nadmierna odruchowość, drżenie, zespół zwiększonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, drażliwość, osłabienie, ciągły płacz, senność i trudności z zasypianiem. Objawy te mogą być spowodowane albo działaniami serotonergicznymi, albo objawami odstawienia. W większości przypadków powikłania te rozwijają się natychmiast po porodzie lub w najbliższym czasie (w ciągu mniej niż 24 godziny).

Zgodnie z danymi badań epidemiologicznych oczekuje się, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych stadiach ciąży, może zwiększać ryzyko rozwoju zespołu trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków. Ryzyko obserwowano z częstością około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej występuje 1–2 przypadki zespołu trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków na 1000 ciąż.

Okres karmienia piersią.

Opublikowane dane dotyczące stężenia sertalinu w mleku matki wskazują, że sertalina i jej metabolit N-dезmetylosertalina są wydzielane do mleka matki w niewielkiej ilości. Ogólnie w surowicy krwi niemowląt wykrywano nieznaczne stężenia leku lub stężenia leku poniżej granicy wykrywalności, z wyjątkiem jednego przypadku, gdy stężenie leku w surowicy krwi niemowlęcia wynosiło około 50% stężenia leku w surowicy krwi matki (ale bez jakiegokolwiek widocznego wpływu na zdrowie tego niemowlęcia). Do chwili obecnej nie donoszono o działaniach niepożądanych leku na zdrowie dzieci karmionych piersią przez kobiety przyjmujące sertalinę, ale takie ryzyko nie może być wykluczone. Stosowanie leku w czasie karmienia piersią nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy, według lekarza, korzyści z przyjmowania leku przewyższają ryzyko.

Niepłodność.

Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wykazały wpływu sertalinu na parametry płodności.

Raporty badań dotyczących stosowania niektórych SSRI z udziałem ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Do chwili obecnej nie wykazano wpływu na płodność człowieka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Badania kliniczno-farmakologiczne wskazują na brak wpływu sertalinu na funkcje psychomotoryczne. Jednak pacjentów należy ostrzec, że środki psychotropowe mogą zaburzać reakcje psychiczne lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych zadań, takich jak prowadzenie samochodu lub praca z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Sertynalina-Darnytsia należy przyjmować 1 raz na dobę (rano lub wieczorem). Przyjmowanie tabletek sertynaliny nie zależy od spożycia pokarmu.

Rozpoczęcie leczenia.

Depresja i zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD).

Leczenie sertynaliną należy rozpocząć od dawki 50 mg na dobę.

Zaburzenia paniki, PTSD i lęk społeczny.

Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg na dobę. Po 1 tygodniu dawkę należy zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę. Wykazano, że taki schemat dawkowania zmniejsza częstość występowania działań niepożądanych charakterystycznych dla zaburzeń paniki na wstępnym etapie leczenia.

Tytrowanie dawki.

Depresja, OCD, zaburzenia paniki, lęk społeczny i PTSD.

U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę 50 mg, efekt może być osiągnięty poprzez zwiększenie dawki. Korektę dawki należy przeprowadzać krokami po 50 mg, z odstępami nie krótszymi niż 1 tydzień, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 200 mg na dobę. Korektę dawki należy przeprowadzać nie częściej niż raz w tygodniu, biorąc pod uwagę okres półtrwania sertynaliny wynoszący 24 godziny.

Pierwsze objawy efektu terapeutycznego mogą pojawić się w ciągu 7 dni leczenia. Jednakże do osiągnięcia odpowiedzi terapeutycznej zazwyczaj potrzebny jest dłuższy okres czasu, szczególnie u pacjentów z OCD.

Dawka utrzymania.

Dawkowanie w trakcie długotrwałej terapii należy utrzymywać na najniższym skutecznym poziomie, z późniejszą korektą zależną od odpowiedzi terapeutycznej.

Depresja.

Długotrwałą terapię można również stosować w celu zapobiegania nawrotom dużych epizodów depresyjnych (MDE). W większości przypadków zalecana dawka w celu zapobiegania nawrotom MDE jest taka sama, jak dawka stosowana podczas leczenia tego epizodu depresyjnego. Pacjenci z depresją powinni otrzymywać terapię przez wystarczająco długi czas, przynajmniej przez 6 miesięcy, aby upewnić się o pełnej braku objawów.

Zaburzenia paniki i OCD.

Podczas długotrwałej terapii u pacjentów z zaburzeniami paniki i OCD należy regularnie oceniać terapię, ponieważ dla tych zaburzeń nie wykazano skuteczności leku w zapobieganiu nawrotom.

Stosowanie u dzieci.

Dzieci i nastolatkowie z OCD.

Nastolatkowie w wieku 13–17 lat: dawka początkowa wynosi 50 mg 1 raz na dobę.

Dzieci w wieku 6–12 lat: dawka początkowa wynosi 25 mg 1 raz na dobę. Po 1 tygodniu dawkę można zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę.

W razie potrzeby, w przypadku niewystarczającego efektu, możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 50 mg za jednym razem, w odstępach kilku-tygodniowych. Maksymalna dawka wynosi 200 mg na dobę. Jednak przy zwiększaniu dawki powyżej 50 mg należy uwzględnić ogólnie niższą masę ciała dzieci w porównaniu z dorosłymi. Nie należy zmieniać dawki częściej niż raz w tygodniu.

Skuteczność leku u dzieci z dużym zaburzeniem depresyjnym nie została wykazana.

Brak danych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 6. roku życia (patrz także sekcja „Szczególne wskazania”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie leku należy dobrać ostrożnie, ponieważ ci pacjenci mogą mieć zwiększone ryzyko rozwoju hiponatremii (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Stosowanie w niewydolności wątroby.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertynaliny u pacjentów z chorobą wątroby. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę lub częstotliwość przyjmowania leku. Sertynaliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tych chorych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Stosowanie w niewydolności nerek.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Symptomy odstawienia obserwowane po zakończeniu leczenia sertynaliną.

Należy unikać nagłego zakończenia stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia sertynaliną, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji zespołu odstawienia, dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki leku lub jego odstawieniu pojawiają się nietolerowane objawy, może być rozważone przywrócenie stosowania leku w dawce stosowanej wcześniej. W dalszym ciągu lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej powolny.

Dzieci.

Sertynaliny nie należy stosować do leczenia dzieci, z wyjątkiem dzieci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi w wieku od 6 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Toksykologia.

Sertynalina ma zakres bezpieczeństwa zależny od populacji pacjentów i/lub współistniejącego stosowania innych leków. Opisywano przypadki śmiertelne po przedawkowaniu sertynaliny zarówno przy samodzielnym stosowaniu, jak i w połączeniu z innymi lekami i/lub alkoholem. Z tego powodu każdy przypadek przedawkowania wymaga intensywnej terapii.

Objawy.

Objawy przedawkowania obejmują działania niepożądane pośredniczone przez serotoniny, takie jak senność, zaburzenia przewodu pokarmowego (np. nudności i wymioty), tachykardia, drżenie, pobudzenie i zawroty głowy. Rzadziej opisywano wystąpienie śpiączki.

Po przedawkowaniu sertynaliny opisywano wydłużenie odstępu QTc/tachykardię komorową typu „torsade de pointes”, dlatego we wszystkich przypadkach przedawkowania sertynaliny zaleca się monitorowanie EKG (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne wskazania”).

Terapia.

Nie istnieje specyficzny antydotum na sertynalinę. Zaleca się zapewnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych oraz wystarczającego poziomu utlenienia i wentylacji, jeśli to konieczne. W terapii przedawkowania należy wziąć pod uwagę, że podanie węgla aktywowanego, które można stosować razem z lekiem przeczyszczającym, może być równie skuteczne lub skuteczniejsze niż przemywanie żołądka. Wymuszanie wymiotów nie jest zalecane. Zaleca się monitorowanie czynności serca (np. EKG) oraz podstawowych parametrów życiowych, wraz z ogólną terapią objawową i wspierającą. Biorąc pod uwagę znaczny objętościowy rozkład sertynaliny, takie działania jak wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja lub wymienna transfuzja krwi raczej nie będą przydatne.

Efekty uboczne.

Najczęściej obserwowanym efektem ubocznym jest nudności. Podczas leczenia zaburzeń lękowych u 14% mężczyzn stosujących sertalinię obserwowano zaburzenia seksualne (zaburzenia ejakulacji) w porównaniu z 0% pacjentów otrzymujących placebo. Te reakcje uboczne są zależne od dawki i często ustępują samorzutnie podczas kontynuacji terapii.

Profil efektów ubocznych obserwowanych w trakcie podwójnych, ślepych, placebo-kontrolowanych badań z udziałem pacjentów z OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i zaburzeniami lękowymi społecznymi był podobny do profilu u pacjentów z depresją uczestniczących w badaniach klinicznych.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące efektów ubocznych obserwowanych w okresie nadzoru pozarejestracyjnego (częstość występowania nieznana) oraz w trakcie prowadzenia kontrolowanych placebo badań klinicznych (w których w sumie uczestniczyło 2542 pacjentów otrzymujących sertalinię i 2145 pacjentów otrzymujących placebo) z udziałem chorych z depresją, OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i zaburzeniami lękowymi społecznymi.

Niektóre z poniższych efektów ubocznych mogą zmniejszać się pod względem nasilenia i częstości podczas długotrwałego leczenia i zazwyczaj nie prowadzą do przerwania terapii.

Poniżej przedstawiono częstość występowania efektów ubocznych obserwowanych w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z depresją, OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i zaburzeniami lękowymi społecznymi. Przedstawiono dane połączone z badań i nadzoru pozarejestracyjnego (częstość nieznana).

Częstość efektów ubocznych przedstawiono jako: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje. Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła, katar; rzadko: gastroenteritis, zapalenie ucha środkowego; bardzo rzadko: zapalenie wyrostka robaczkowego§.

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym cysty i polipy). Rzadko: nowotwory.

Ze strony układu krwi i chłonnego. Bardzo rzadko: limfadenopatia, trombocytopenia*§, leukopenia*§.

Ze strony układu odpornościowego. Rzadko: podwyższona wrażliwość*, alergia sezonowa*; bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna*.

Ze strony układu endokrynnego. Rzadko: niedoczynność tarczycy*; bardzo rzadko: hiperprolaktynemia*§, zespół nieprawidłowej sekrecji hormonu antydiuretycznego*§.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania. Często: zmniejszony apetyt, zwiększony apetyt*; bardzo rzadko: hipercholesterolemia, cukrzyca, hipoglikemia*, hiperglikemia*§, hiponatremia*§.

Zaburzenia psychiczne. Bardzo często: bezsenność; często: uczucie niepokoju*, depresja*, pobudzenie*, zmniejszone libido*, drażliwość, derealizacja, noce złośliwe, bruxizm*; rzadko: myśli samobójcze/ zachowania samobójcze, zaburzenia psychiczne*, myślenie patologiczne, apatia, halucynacje*, agresja*, nastrój euforyczny*, paranoja; bardzo rzadko: zaburzenie konwersyjne*§, paroniria*§, uzależnienie od leków, somnambulia, przedwczesna ejakulacja.

Ze strony układu nerwowego. Bardzo często: zawroty głowy, ból głowy*, senność; często: drżenie, zaburzenia ruchu (w tym objawy ekstrapiramidowe, takie jak hiperkinezja, hipertonus, dystonia, skurcze żuchwy lub zaburzenia chodu), parestezja*, hipertonus*, zaburzenia uwagi, dysgezja; rzadko: amnezja, hipestezja*, mimowolne skurcze mięśni*, omdlenie*, hiperkinezja*, migrena*, drgawki*, zawroty głowy ortostatyczne, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia mowy; bardzo rzadko: śpiączka*, akatyzja (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), dyskinezja, hiperestezja, skurcz naczyń mózgowych (w tym zespół przemijającej wazokonstrikcji mózgu i zespół Kolla-Fleminga)*§, pobudzenie psychoruchowe**∗§** (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zaburzenia czucia, choreoatejoza§, a także zarejestrowano objawy związane z zespołem serotoniny* lub złośliwym zespołem neuroleptycznym, w niektórych przypadkach związanych z jednoczesnym przyjmowaniem środków serotonergicznych, takich jak pobudzenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, biegunka, gorączka, nadciśnienie tętnicze, sztywność i tachykardia§.

Ze strony narządów wzroku. Często: zaburzenia widzenia*; rzadko: midryza*; bardzo rzadko: skotoma, jaskra, podwójne widzenie, fotofobia, krwotok do komory przedniej oka*§, źrenice różnej wielkości*§, zaburzenia widzenia§, zaburzenia łzawienia.

Ze strony narządów słuchu i równowagi. Często: szumy w uszach*; rzadko: ból w uchu.

Ze strony serca. Często: uczucie przyspieszonego bicia serca*; rzadko: tachykardia*, zaburzenia rytmu serca; bardzo rzadko: zawał mięśnia sercowego*§, tachykardia komorowa typu torsade de pointes*§ (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), bradykardia, wydłużenie odcinka QTc* (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu naczyniowego. Często: zaczerwienienie*; rzadko: krwawienie patologiczne (takie jak krwawienie żołądkowo-jelitowe)*, nadciśnienie tętnicze*, zaczerwienienie, hematuria*; bardzo rzadko: niedokrwienie obwodowe.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej. Często: ziewanie*; rzadko: duszność, krwawienie z nosa*, skurcz oskrzeli*; bardzo rzadko: hiperventylacja, choroba śródmiąższowa płuc*§, skurcz krtani, dysfonia, strydor*§, hipowentylacja, dudnienie.

Ze strony przewodu pokarmowego. Bardzo często: nudności, biegunka, suchość w ustach; często: dyspepsja, zaparcia*, ból brzucha*, wymioty*, wzdęcia; rzadko: melena, patologie zębowe, zapalenie przełyku, zapalenie języka, hemoroidy, nadmierna ślinotok, dysfagia, odbijanie, zmiany języka; bardzo rzadko: owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie trzustki*§, hematokhezia, owrzodzenia języka, stomatyt; częstość nieznana: mikroskopijne zapalenie okrężnicy*.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego. Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, poważne zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: nadmierna potliwość, wysypka*; rzadko: obrzęk okolicy oczu*, pokrzywka*, łysienie*, swędzenie*, purpura*, zapalenie skóry, suchość skóry, obrzęk twarzy, zimny pot; bardzo rzadko: zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich efektów ubocznych ze strony skóry, takich jak zespół Stevensa-Johnsona* i martwica nabłonka*§, reakcja skórna*§, fotosensytywność§, obrzęk naczynioruchowy, patologiczne zmiany struktury włosów, nietypowy zapach skóry, zapalenie pęcherzykowe skóry, wysypka pęcherzykowa.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: ból pleców, ból stawów*, ból mięśni; rzadko: osteoartroza, mimowolne skurcze mięśni, skurcze mięśni*, osłabienie mięśni; bardzo rzadko: rabdomioliza*§, uszkodzenia kości; częstość nieznana: trismus*.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Rzadko: polakiuria, zaburzenia oddawania moczu, zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu*, poliuria, nikturia; bardzo rzadko: zaburzenia oddawania moczu*, oliguria.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Bardzo często: zaburzenia ejakulacji; często: nieregularny cykl menstruacyjny*, zaburzenia erekcji; rzadko: zaburzenia seksualne, menorygia, krwawienie z pochwy, zaburzenia seksualne u kobiet; bardzo rzadko: galaktoreja*, atroficzny zapalenie pochwowrzodne, wydzielina z narządów płciowych, zapalenie jąder i napletka*§, ginekomastia*, zastoisty*; częstość nieznana: krwawienie poporodowe***†**.

Zaburzenia ogólne. Bardzo często: zwiększona zmęczliwość*; często: ogólne niedowagodzenie*, ból w klatce piersiowej*, osłabienie*, gorączka*; rzadko: obrzęk obwodowy*, dreszcze, zaburzenia chodu*, pragnienie; bardzo rzadko: przepuklina, obniżona tolerancja leku.

Badania. Często: przyrost masy ciała*; rzadko: podwyższenie poziomu alaninotransferazy*, podwyższenie poziomu asparginianotransferazy*, spadek masy ciała*; bardzo rzadko: podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi*, odchylenia od normy wyników badań laboratoryjnych, zaburzenia jakości nasienia, zmiana funkcji płytek krwi*§.

Urazy, zatrucia i komplikacje zabiegów. Często: uraz.

Zabiegi chirurgiczne i medyczne. Bardzo rzadko: zabieg rozszerzania naczyń.

* Efekty uboczne zarejestrowane w okresie pozarejestracyjnym.

§ Częstość efektów ubocznych przedstawiono jako obliczeniowy górny limit 95% przedziału ufności z zastosowaniem „zasady trzech”.

† Ten efekt uboczny zarejestrowano w grupie terapeutycznej SSRI/SSNRI (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Zespół odstawienia po zakończeniu leczenia sertaliną

Przerywanie leczenia sertaliną (szczególnie w przypadku nagłego przerwania terapii) zwykle prowadzi do rozwoju objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane są takie objawy jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Zazwyczaj te reakcje uboczne były łagodne lub umiarkowane i ustępowały samorzutnie; jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwałe. W związku z tym, gdy nie ma już potrzeby w leczeniu sertaliną, zaleca się stopniowe odstawienie leku poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Stosowanie SSRI lub SNRI, w tym sertalinu, wiązało się z klinicznie istotnymi przypadkami hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, u których może występować zwiększony ryzyko wystąpienia tego efektu ubocznego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie u dzieci

U ponad 600 dzieci otrzymujących sertalinę ogólny profil efektów ubocznych był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów. W trakcie kontrolowanych badań zarejestrowano następujące efekty uboczne (liczba pacjentów przyjmujących sertalinę wynosiła 281):

Bardzo często (≥ 1/10): ból głowy (22%), bezsenność (21%), biegunka (11%) i nudności (15%).

Często (od ≥ 1/100 do < 1/10): ból w klatce piersiowej, mania, gorączka, wymioty, brak apetytu, niestabilność afektywna, agresja, pobudzenie, drażliwość, zaburzenia uwagi, zawroty głowy, hiperkinezja, migrena, senność, drżenie, zaburzenia widzenia, suchość w ustach, dyspepsja, noce złośliwe, zwiększona zmęczliwość, nietrzymanie moczu, wysypka, trądzik, krwawienie z nosa, wzdęcia. Rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100): wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), próby samobójcze, drgawki, zaburzenie ekstrapiramidowe, parestezja, depresja, halucynacje, purpura, hiperventylacja, anemia, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu alaninotransferazy, zapalenie pęcherza, zwykły opryszcz, zapalenie ucha zewnętrznego, ból w uchu, ból oka, midryza, ogólne niedowagodzenie, hematuria, wysypka pęcherzykowa, katar, uraz, spadek masy ciała, mimowolne skurcze mięśni, nietypowe sny, apatia, albuminuria, polakiuria, poliuria, ból piersi, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, łysienie, zapalenie skóry, uszkodzenia skóry, nietypowy zapach skóry, pokrzywka, bruxizm, zaczerwienienie. Częstość nieznana: enureza.

Efekty charakterystyczne dla tej klasy leków

W wyniku przeprowadzonych badań epidemiologicznych, przede wszystkim z udziałem pacjentów w wieku powyżej 50 lat, stwierdzono zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Mechanizm zwiększania tego ryzyka jest nieznany.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 15 tabletek w blisterze; po 2 blisterach w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Farmex Avanzet Laboratories S.L.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ulica A-431 Km 19, Almodóvar del Río, 14720, Hiszpania.

Wnioskodawca.

Spółka Akcyjna „Firma Farmaceutyczna „Darnytsia”.