Semlopin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Semlopin® (SAMLOPIN®)

Skład:

substancja czynna: S(-) amlodypina besylan;

1 tabletka zawiera S(-) amlodypinę besylanu odpowiadające S(-) amlodypinie 2,5 mg lub 5 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, wapnia wodorofosforan dwuwodny, tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, skrobioglikolan sodu (typ A), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: jasnożółte, okrągłe, płasko-cylindryczne tabletki z fasetą i logo „K” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniści wapnia o działaniu przede wszystkim naczyniowym.

Kod ATC C08CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Amlodypina – racemiczna mieszanina izomerów S(-) i R(+) – aktywna chiralna forma amlodypiny – jest antagonistą wapnia (pochodna dihydropirydyny), który blokuje napływ jonów wapnia do mięśnia sercowego i do komórek mięśni gładkich.

Mechanizm hipotensyjnego działania amlodypiny wynika bezpośrednio z rozluźniającego działania na mięśnie gładkie naczyń. Dokładny mechanizm działania antyaginalnego amlodypiny nie jest w pełni poznany, jednakże poniższe efekty odgrywają w nim pewną rolę.

1. Amlodypina rozszerza arteriole obwodowe, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego (obciążenia następczego). Ponieważ częstość rytmu serca pozostaje stabilna, zmniejszenie obciążenia serca prowadzi do obniżenia zużycia energii i zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
2. Rozszerzenie głównych tętnic wieńcowych i tętniczek wieńcowych (zarówno prawidłowych, jak i ulegających niedokrwieniu) może również odgrywać rolę w mechanizmie działania amlodypiny. Takie rozszerzenie zwiększa nasycenie mięśnia sercowego tlenem u pacjentów z kurczem tętnicy wieńcowej (zespół Prinzmetala lub odmiana stenokardii wariantnej).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowanie leku raz dziennie zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Ze względu na powolny początek działania amlodypiny, ostre hipotensje tętnicze zazwyczaj nie występują.

U pacjentów ze stenokardią stosowanie jednej dobowej dawki leku zwiększa całkowity czas wytrzymałości na wysiłek fizyczny, czas do wystąpienia bólu stenokardii oraz czas do depresji odcinka ST o 1 mm. Lek zmniejsza częstotliwość napadów stenokardii i zmniejsza potrzebę stosowania nitrogliceryny.

Amlodypina nie wykazuje żadnych niepożądanych działań metabolicznych ani zmian stężenia lipidów we krwi i może być stosowana u pacjentów z astmą, cukrzycą i duchem.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie/rozkład.

Po doustnym podaniu terapeutycznych dawek amlodypina powoli wchłania się do osocza. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie amlodypiny. Biodostępność niezmienionej cząsteczki wynosi około 64–80%. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się w ciągu 6–12 godzin po podaniu. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg; stała dysocjacji kwasu (pKa) amlodypiny wynosi 8,6. Badania in vitro wykazały, że wiązanie amlodypiny z białkami osocza wynosi około 97,5%.

Metabolizm/wydalanie.

Okres półtrwania wydalania z osocza wynosi około 35–50 godzin. Stężenie równowagowe we krwi osiągane jest po 7–8 dniach ciągłego stosowania leku. Amlodypina metabolizowana jest głównie do nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki wydala się z moczem, z czego około 10% stanowi niezmieniona amlodypina.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Czas osiągnięcia stężeń równowagowych amlodypiny we krwi osocza jest podobny u pacjentów w podeszłym wieku i u młodszych dorosłych. Klirens amlodypiny jest zazwyczaj nieco obniżony, co u pacjentów w podeszłym wieku prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą „stężenie/czas” (AUC) oraz wydłużenia okresu półtrwania leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Amlodypina ulega intensywnej biotransformacji do nieaktywnych metabolitów. 10% amlodypiny wydala się w niezmienionej postaci z moczem. Zmiany stężenia amlodypiny we krwi osocza nie korelują ze stopniem zaburzeń funkcji nerek. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek można stosować zwykłe dawki amlodypiny. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest obniżony, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz do zwiększenia AUC o około 40–60%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Przewlekły stabilny stan dławicy piersiowej.
• Dawica naczyniowo-śrudnicza (dawica Prinzmetala).

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na dihydropirydyny, amlodypinę lub którykolwiek inny składnik preparatu.
• Ciężkie tętnicze niedociśnienie.
• Szok (w tym szok kardiogenny).
• Przeszkoda odpływu z lewej komory serca (np. ciężki zwężenie aorty).
• Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na amlodypinę.

Dostępne dane potwierdzają bezpieczne stosowanie amlodypiny z moczopędnymi tiazydowymi, blokerami α, blokerami β, inhibitorami ACE, nitratami o przedłużonym działaniu, podjęzykową formą nitrogliceryny, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, antybiotykami oraz doustnymi lekami hipoglikemicznymi.

Dane uzyskane w badaniach in vitro z osoczem ludzkim wskazują na brak wpływu amlodypiny na wiązanie z białkami osocza badanych leków (digoksyna, fenytoina, warfaryna lub indometacyna).

Inhibitory CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie amlodypiny i inhibitorów CYP3A4 o silnym lub umiarkowanym działaniu (inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego wzrostu ekspozycji na amlodypinę, co z kolei może zwiększyć ryzyko wystąpienia hipotensji. Kliniczne znaczenie takich zmian może być bardziej wyraźne u pacjentów starszych. Może być konieczna kliniczna obserwacja stanu pacjenta oraz dostosowanie dawki.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do wzrostu biodostępności amlodypiny, co z kolei może nasilić działanie hipotensyjne.

Induktory CYP3A4.

Stężenie amlodypiny w osoczu może ulec zmianie po jednoczesnym stosowaniu znanych induktorów CYP3A4. Dlatego należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosować dawkę, biorąc pod uwagę jednoczesne przyjmowanie tych leków zarówno w trakcie, jak i po zakończeniu leczenia towarzyszącego, szczególnie w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny).

Dantrolen (infuzje).

U zwierząt obserwowano komorowe migotanie i zespół wstrząsowy zakończone śmiercią oraz kolaps sercowo-naczyniowy związane z hiperkaliemią po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie. Z uwagi na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów narażonych na złośliwą hipertermię oraz w leczeniu złośliwej hipertermii.

Wpływ amlodypiny na inne leki.

Efekt hipotensyjny amlodypiny potęguje działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny ani warfaryny.

Takrolimus.

Istnieje ryzyko podwyższenia stężenia takrolimusu we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z amlodypiną, choć farmakokinetyczny mechanizm tej interakcji nie został w pełni wyjaśniony. Aby uniknąć toksyczności takrolimusu przy współstosowaniu amlodypiny, konieczny jest regularny monitoring stężenia takrolimusu we krwi oraz, w razie potrzeby, korekta dawkowania.

Inhibitory mTOR (mammalian target of rapamycin — cel rapamycyny u ssaków)

Inhibitory mTOR, takie jak sirolimus, temsirolimus i ewerolimus, są substrami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypina może powodować zwiększenie ekspozycji na inhibitory mTOR.

Cyklosporyna.

Nie przeprowadzono badań interakcji cyklosporyny z amlodypiną u zdrowych ochotników ani innych grup, z wyjątkiem pacjentów z przeszczepioną nerką, u których zaobserwowano zmienny wzrost stężenia resztkowego cyklosporyny (średnio o 0–40%). U pacjentów z przeszczepioną nerką, którzy stosują amlodypinę, należy rozważyć możliwość monitorowania stężenia cyklosporyny oraz, w razie potrzeby, zmniejszenia dawki cyklosporyny.

Symwastatyna.

Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do wzrostu ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z samym stosowaniem symwastatyny. U pacjentów stosujących amlodypinę dawkę symwastatyny należy ograniczyć do 20 mg dziennie.

Syldenafil.

Pojedyncza dawka 100 mg syldenafila u pacjentów z nadciśnieniem pierwotnym nie wpływała na farmakokinetykę amlodypiny. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny i syldenafila jako terapii skojarzonej każdy z leków wykazywał efekt hipotensyjny niezależnie od drugiego.

Inne leki.

Badania kliniczne dotyczące interakcji leków wykazały, że amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny ani warfaryny.

Etanol (alkohol).

Pojedyncze i wielokrotne przyjmowanie 10 mg amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę etanolu.

Współstosowanie amlodypiny z cyymetydyną nie miało wpływu na farmakokinetykę amlodypiny.

Współstosowanie preparatów glinu/magnezu (leków przeciwwskazowych) z pojedynczą dawką amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę amlodypiny.

Badania laboratoryjne.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych nie jest znany.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w zespole nadciśnieniowym nie zostały ocenione.

Pacjenci z niewydolnością serca.

U tej grupy pacjentów amlodypina powinna być stosowana z ostrożnością. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV wg klasyfikacji NYHA) stosowanie amlodypiny wiązało się ze zwiększonym występowaniem obrzęku płuc. Blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca zastoinową, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko przyszłych zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Okres półtrwania amlodypiny oraz parametry AUC są wyższe u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby; nie ma zaleceń dotyczących dawkowania leku. Dlatego u tej grupy pacjentów należy rozpocząć leczenie od najniższej dawki. Należy zachować ostrożność zarówno na początku stosowania leku, jak i podczas zwiększania dawki. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczne powolne dobieranie dawki oraz staranne monitorowanie stanu pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zwiększenie dawki leku u tej grupy pacjentów należy przeprowadzać z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U tej grupy pacjentów należy stosować dawki standardowe. Zmiany stężenia amlodypiny we krwi nie korelują ze stopniem zaburzeń czynności nerek.

Amlodypina nie jest usuwana metodą dializy.

Amlodypina nie wpływa na wyniki badań laboratoryjnych.

Nie zaleca się stosowania amlodypiny razem z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności, co może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego leku.

Sód.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w czasie ciąży nie zostało ustalone.

Amlodypinę w czasie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a ryzyko związane z chorobą przewyższa możliwą szkodę wynikającą z leczenia dla matki i płodu.

W badaniach na zwierzętach przy stosowaniu wysokich dawek obserwowano toksyczność reprodukcyjną.

Okres karmienia piersią.

Amlodypina wydostaje się do mleka matki. Ilość amlodypiny, która może przedostać się do dziecka z mlekiem matki, może wynosić od 3–7 do 15% dawki stosowanej przez matkę. Wpływ amlodypiny na noworodki jest nieznany. Przy podejmowaniu decyzji o kontynuowaniu karmienia piersią lub o stosowaniu amlodypiny należy ocenić korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.

Plodność.

W przypadku niektórych pacjentów stosujących blokery kanałów wapniowych opisywano odwracalne zmiany biochemiczne w głowie plemników. Brakuje danych klinicznych dotyczących potencjalnego wpływu amlodypiny na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Amlodypina może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych.

Szybkość reakcji może być zmniejszona w przypadku wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, ból głowy, dezorientacja lub nudności.

Należy zachować ostrożność, szczególnie na początku leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej zwykle dawka początkowa leku Semlopin® wynosi 2,5 mg S(-) amlodypiny raz dziennie. W zależności od odpowiedzi pacjenta na terapię dawkę można zwiększyć do maksymalnej, wynoszącej 5 mg S(-) amlodypiny raz dziennie.

Lek może być stosowany u pacjentów z dławicą piersiową jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami przeciwdławicowymi w przypadku oporności na nitraty i/lub odpowiednie dawki beta-blokerów.

Istnieje doświadczenie w stosowaniu leku w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami alfa, beta-blokerami lub inhibitorem ACE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku przy jednoczesnym stosowaniu z diuretykami tiazydowymi, beta-blokerami oraz inhibitorami ACE.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej grupy pacjentów. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać ostrożnie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaleca się stosowanie standardowych dawek leku, ponieważ zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie są związane ze stopniem nasilenia niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dawki leku stosowanego u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie zostały ustalone, dlatego dobór dawki należy prowadzić ostrożnie, rozpoczynając od najniższej dawki (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka” i „Szczególne wskazania”).

Farmakokinetyki amlodypiny nie badano u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby stosowanie amlodypiny należy rozpocząć od najniższej dawki i stopniowo ją zwiększać.

Tabletki zawierające 2,5 mg leku Semlopin® nie są przeznaczone do dzielenia na pół w celu uzyskania dawki 1,25 mg.

Tabletki zawierające 5 mg leku Semlopin® nie są przeznaczone do dzielenia na pół w celu uzyskania dawki 2,5 mg.

Dzieci.

Bezpieczeństwo stosowania S(-) amlodypiny u dzieci nie zostało potwierdzone. Lek jest przeciwwskazany w tej grupie wiekowej pacjentów.

Przedawkowanie.

Doświadczenie w przypadkach celowego przedawkowania amlodypiny jest ograniczone.

Objawy przedawkowania: dostępne informacje pozwalają przypuszczać, że znaczne przedawkowanie amlodypiny spowoduje nadmierną wazodilatację obwodową i możliwe odruchowe tachykardię. Opisano wystąpienie znacznej i możliwe trwalej hipotensji ogólnoustrojowej, w tym wstrząs z letalnym skutkiem.

Rzadko opisano wystąpienie niekardiogennego obrzęku płuc w wyniku przedawkowania amlodypiny, który może mieć opóźniony początek (po 24–48 godzinach od przyjęcia) i może wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi niekardiogennego obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym przeciążenie płynami) podejmowane w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie: klinicznie istotna hipotensja spowodowana przedawkowaniem amlodypiny wymaga aktywnego wspomagania układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i oddychania, uniesienia kończyn dolnych, monitorowania objętości krążącej krwi oraz diurezy.

W celu przywrócenia tonusu naczyń i ciśnienia tętniczego można stosować leki zwężające naczynia, upewniając się o braku przeciwwskazań do ich stosowania. Wstrzyknięcie wapnia glukonianu dożylnie może być pomocne w wyeliminowaniu skutków blokady kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach może być pomocne przepłukanie żołądka. Stosowanie węgla aktywowanego u zdrowych ochotników w ciągu 2 godzin po podaniu 10 mg amlodypiny znacząco zmniejszyło stopień jego wchłaniania.

Ponieważ amlodypina w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, efekt dializy jest niewielki.

Działania niepożądane.

Podczas stosowania amlodypiny najczęściej zgłaszane działania niepożądane to: senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, naparachy, ból brzucha, nudności, obrzęki podudzi, obrzęki i zwiększona zmęczliwość.

Działania niepożądane obserwowane podczas stosowania amlodypiny wymienione są poniżej według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do ≤ 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do ≤ 1/1000), bardzo rzadko (≤ 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko — leukopenia, trombocytopenia. Nieznane — purpura, anemia, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: Bardzo rzadko — reakcje alergiczne.

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania: Bardzo rzadko — hiperwent. Nieznane — pragnienie.

Ze strony psychiki: Rzadko — depresja, zaburzenia nastroju (w tym niepokój), bezsenność. Rzadko — dezorientacja. Nieznane — drażliwość, utrata przytomności, zaburzenia snu, depersonalizacja.

Ze strony układu nerwowego: Często — senność, zawroty głowy, ból głowy (głównie na początku leczenia). Rzadko — drżenie, dysgezja, omdlenia, hipestezja, parestezje. Bardzo rzadko — hipertonus, neuropatia obwodowa. Nieznane — zespół ekstrapiramidowy.

Ze strony narządów wzroku: Często — zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie). Nieznane — zapalenie spojówek, ból oczu.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu: Rzadko — szum w uszach. Nieznane — szum w uszach.

Ze strony serca: Często — kołatanie serca. Rzadko — arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków). Bardzo rzadko — zawał mięśnia sercowego. Nieznane — tachykardia, napady dławicy, hipotensja ortostatyczna (posturalna), kolaps, ból w klatce piersiowej.

Ze strony naczyń: Często — naparachy. Rzadko — hipotensja tętnicza. Bardzo rzadko — zapalenie naczyń. Nieznane — niedokrwienie obwodowe.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często — duszność. Rzadko — katar, kaszel. Nieznane — krwawienie z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego: Często — ból brzucha, nudności, wzdęcia, zaburzenia perystaltyki jelit (w tym zaparcia i biegunka). Rzadko — wymioty, suchość w ustach. Bardzo rzadko — zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, hiperplazja dziąseł. Nieznane — anoreksja, utrata apetytu, dyskomfort w nadbrzuszu, wzdęcia, dysfunkcja jelit, dysfagia, zmiana wrażeń smakowych.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: Bardzo rzadko — zapalenia wątroby, w tym fulminantne zapalenie wątroby, żółtaczka, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (najczęściej związane z obturacyjnym żółtaczem). Nieznane — hiperbilirubinemia, zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: Rzadko — łysienie, purpura, zmiana zabarwienia skóry, nadmierne pocenie się, swędzenie, wysypka, egzantem, pokrzywka. Bardzo rzadko — obrzęk naczynioruchowy, zespół wielopostaciowej rumieniówki, wyprysk odłuszczający, zespół Stevensa–Johnsona, obrzęk Quincka, nadwrażliwość na światło. Nieznane — zaburzenia pigmentacji skóry, rumieniowe wysypki, wysypki plamniczo-płaskiniakowe, toksyczny martwiczy zespół naskórka.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: Często — obrzęki podudzi, skurcze mięśni. Rzadko — artralgia, miotalgia, ból pleców. Nieznane — sztywność mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego: Rzadko — zaburzenia oddawania moczu, nikturia, zwiększona częstotliwość oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: Rzadko — impotencja, ginekomastia. Nieznane — zaburzenia seksualne.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania: Bardzo często — obrzęk. Często — zwiększona zmęczliwość, osłabienie. Rzadko — ból za mostkiem, ból, niedowaga.

Badania: Rzadko — zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała.

Zgłaszano pojedyncze przypadki rozwoju zespołu ekstrapiramidowego.

Zgłaszanie działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrach; po 2 lub po 4, lub po 6 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KUSUM FARM”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.

lub

Producent.

KUSUM HEALTHCARE PVT LTD.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.

lub

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „GLED FARM LT”D.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.