Sanfur - 750

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Sanfur - 750 (SANFUR - 750)

Skład:

substancja czynna: cefuroksym;

1 fiolka zawiera cefuroksymu sodu w ilości odpowiadającej 750 mg cefuroksymu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek od białego do lekko żółtawego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny drugiej generacji. Kod ATC J01D C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Cefuroksym hamuje syntezę ściany komórkowej mikroorganizmów poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę (PBP). Powoduje to zahamowanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórek bakteryjnych.

Mechanizm oporności

Oporność bakterii na cefuroksym może być związana z jednym lub kilkoma z następujących mechanizmów:

• hydroliza przez β-laktamazy, w tym (ale nie ograniczając się do) β-laktamazy o szerokim zakresie działania (ESBL) oraz enzymy typu AmpC, które mogą być indukowane lub stabilnie aktywne u niektórych beztlenowych gatunków bakterii Gram-ujemnych;
• obniżona powinność białek wiążących penicylinę (PBP) do cefuroksymu;
• nieprzepuszczalność zewnętrznej błony, ograniczająca dostęp cefuroksymu do białek PBP u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjne systemy pomp efliuksyjnych.

Oczekuje się, że organizmy wykazujące oporność na inne formy wstrzykowe cefalosporyn są oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności, organizmy z nabytą opornością na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym.

Granice stężenia sodu cefuroksymu

• Graniczne minimalne stężenia hamujące (MIC) cefuroksymu ustalone przez Europejski Komitet ds. Wyznaczania Odporności na Antybiotyki (EUCAST) podano poniżej:

Wrażliwość mikrobiologiczna

Nabyta oporność na antybiotyk różni się w zależności od regionu i czasu dla poszczególnych mikroorganizmów. Należy zwrócić się o lokalne dane dotyczące wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli znana jest nabyta oporność na antybiotyk i korzyść z zastosowania leku przynajmniej w leczeniu niektórych rodzajów infekcji jest wątpliwa.

Cefuroksym zazwyczaj wykazuje aktywność in vitro wobec następujących mikroorganizmów.

*Wszystkie szczepy S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.

In vitro cefuroksym w połączeniu z aminoglikozydami wykazuje działanie przynajmniej addytywne, a czasem z oznakami synergizmu.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po wstrzyknięciu domięśniowym (i.m.) cefuroksymu u zdrowych ochotników średnie stężenie szczytowe w surowicy krwi wynosiło od 27 μg/ml do 35 μg/ml po dawce 750 mg oraz od 33 μg/ml do 40 μg/ml po dawce 1000 mg i osiągano je w ciągu 30–60 minut po podaniu. 15 minut po wewnątrzżylnej (i.v.) infuzji dawek 750 mg oraz 1500 mg stężenie w surowicy krwi wynosiło odpowiednio około 50 μg/ml i 100 μg/ml.

Po podaniu i.m. oraz i.v. pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) oraz maksymalne stężenie (Cmax) wzrasta liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w zakresie pojedynczej dawki od 250 mg do 1000 mg. Nie stwierdzono żadnych dowodów gromadzenia się cefuroksymu w surowicy krwi u zdrowych ochotników po powtarzanej wewnątrzżylnej infuzji dawki 1500 mg co 8 godzin.

Rozkład

Stopień wiązania z białkami wynosi 33–50%, w zależności od metody oznaczania. Średni objętość rozkładu wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m² po podaniu i.m. lub i.v. w zakresie dawek od 250 mg do 1000 mg. Stężenia cefuroksymu przekraczające wartość MIC dla większości powszechnie występujących drobnoustrojów patogennych osiągane są w tkankach migdałków, zatok nosowych, nabłonku oskrzeli, kościach, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie synowialnym, płynie międzykomórkowym, żółci, kałdunie i płynie wewnątrzgałkowym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Biodegradacja

Cefuroksym nie ulega metabolizmowi.

Wydalanie

Cefuroksym wydzielany jest drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Okres półtrwania z surowicy krwi po wstrzyknięciu domięśniowym lub wewnątrzżylnym wynosi około 70 minut. W ciągu 24 godzin od momentu podania lek jest praktycznie całkowicie (85–90%) wydalany w niezmienionej formie z moczem. Większa część leku jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m² po wstrzyknięciu i.m. lub i.v. w zakresie dawek od 250 mg do 1000 mg.

Osoby w szczególnych grupach

Płeć

Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u mężczyzn i kobiet po jednorazowej wewnątrzżylowej dawce bolusowej 1000 mg cefuroksymu w postaci cefuroksymu sodu.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu domięśniowym lub wewnątrzżylowym absorpcja, rozkład i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w wieku podeszłym są podobne do wyników tych parametrów u młodszych pacjentów o równoważnej funkcji nerek. Ponieważ pacjenci w wieku podeszłym mają większą szansę na obniżoną funkcję nerek, należy ostrożnie dobrać dawkę cefuroksymu dla tej grupy pacjentów i kontrolować funkcję nerek (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Okres półtrwania cefuroksymu w surowicy krwi istotnie wydłuża się u noworodków w zależności od wieku ciążowego. Jednak u niemowląt w wieku > 3 tygodnie oraz u dzieci okres półtrwania leku w surowicy krwi wynosi 60–90 minut i jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych.

Naruszenie funkcji nerek

Cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki. Jak przy stosowaniu innych podobnych antybiotyków, pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (np. klirens kreatyniny < 20 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki cefuroksymu w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otniowej.

Naruszenie funkcji wątroby

Ponieważ cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki, obecność zaburzeń funkcji wątroby nie powinna wpływać na farmakokinetykę cefuroksymu.

Wzajemne zależności farmakokinetyczne/farmakodynamiczne

Dla cefalosporyn najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym skorelowanym z efektywnością in vivo jest odsetek przedziału dawkowania (% T), w którym stężenie wolnej frakcji leku jest wyższe niż wartość MIC cefuroksymu dla poszczególnych docelowych szczepów (tj. % T > MIC).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od momentu urodzenia) (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne wskazania”).

• Pneumonia społeczna.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli.
• Skomplikowane infekcje dróg moczowych, w tym nerek (np. nefryt).
• Infekcje tkanek miękkich: cellulitis, erysipeloid, infekcje ran.
• Infekcje jamy brzusznej (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).
• Profilaktyka wystąpienia powikłań infekcyjnych po zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego, w tym przełyku, po zabiegach ortopedycznych, ginekologicznych (w tym cięciu cesarskim) oraz po zabiegach kardiochirurgicznych.

W leczeniu i profilaktyce infekcji wywołanych przez mikroorganizmy beztlenowe, cefuroksym należy stosować w połączeniu z odpowiednimi dodatkowymi środkami przeciwbakteryjnymi.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefuroksym lub na inne składniki leku. Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cephalosporyn.

Wywiad o ciężkiej nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki β-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Cefuroksym może wpływać na florę przewodu pokarmowego, co może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów oraz do obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych kombinowanych.

Cefuroksym wydzielany jest drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Jednoczesne stosowanie probenekydyny nie jest zalecane. Jednoczesne podanie probenekydyny opóźnia wydalanie antybiotyku i prowadzi do zwiększenia jego stężenia w osoczu.

Leki potencjalnie nefrotoksyczne oraz moczopędne pętlowe

Antybiotyki z grupy cephalosporyn w wysokich dawkach należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych silnymi lekami moczopędnymi (takimi jak furosemid) lub potencjalnie nefrotoksycznymi lekami (takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ nie można wykluczyć zaburzeń funkcji nerek przy takim połączeniu leków.

Inne rodzaje interakcji

Informacje dotyczące oznaczania stężenia glukozy we krwi podano w sekcji „Szczególne wskazania”.

Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może prowadzić do zwiększenia wartości wskaźnika protrombinowego (INR).

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o ciężkich i czasem śmiertelnych reakcjach nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie środki nagłe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić u pacjenta występowanie w wywiadzie ciężkich reakcji nadwrażliwości na cefuroksym, inne cefalosporyny lub leki beta-laktamowe. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których w wywiadzie występowały reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Jednoczesne leczenie silnymi diuretykami lub aminoglikozydami.

Antybiotyki cefalosporynowe w wysokich dawkach należy stosować z ostrożnością u pacjentów jednocześnie leczonych silnymi diuretykami, takimi jak furosemid, lub aminoglikozydami; donoszono o przypadkach zaburzeń funkcji nerek przy takim połączeniu leków. Funkcję nerek należy monitorować u tych pacjentów tak samo, jak u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przerost mikroorganizmów opornych

Stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu grzybów rodzaju Candida. Długotrwałe stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (takich jak Enterococci, Clostridium difficile), co może wymagać przerwania leczenia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Podczas stosowania antybiotyków donoszono o przypadkach kolitu pseudomembranaceus w różnym stopniu nasilenia – od łagodnego do zagrożonego życia. Dlatego ważne jest rozważenie postawienia tej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu antybiotyku (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Należy rozważyć konieczność przerwania terapii cefuroksymem i zastosowanie specyficznego leczenia przeciwko patogenowi Clostridium difficile. Nie zaleca się stosowania leków hamujących perystaltykę jelit.

Stosowanie do wnętrza komory oka i reakcje niepożądane po oczach

Cefuroksym nie jest przeznaczony do stosowania do wnętrza komory oka. Po donoszono o pojedynczych przypadkach oraz szeregu poważnych ocznych reakcji niepożądanych po wewnątrzkomorowym stosowaniu cefuroksymu sodowego przeznaczonego do wstrzykiwania dożylnego/wewnątrzmięśniowego. Reakcje te obejmowały obrzęk plamki, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczność siatkówki, zaburzenia wzroku, obniżenie ostrości wzroku, rozmycie wzroku, mętnienie rogówki i obrzęk rogówki. Infekcje jamy brzusznej

Ze względu na swój zakres działania cefuroksym nie nadaje się do leczenia infekcji wywołanych gram-ujemnymi bakteriami niefermentującymi (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Wpływ na testy diagnostyczne

Podczas leczenia cefuroksymem donoszono o dodatnim wyniku testu Coombsa. Ten fenomen może wpływać na próby krzyżowe dotyczące zgodności krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Może występować nieznaczna interferencja z metodami redukcji miedzi (Benedikta, Felingga, Klinistest). Jednak nie powinno to prowadzić do wyników fałszywie dodatnich, jakie mogą występować przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn.

Ponieważ przy teście ferryjanożelazianowym może wystąpić wynik fałszywie ujemny, u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym do oznaczania stężenia glukozy we krwi/plazmie zaleca się stosowanie metod glukozooksydazowych lub heksookinazowych.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania cefuroksymu u ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Lek należy stosować u ciężarnych tylko wtedy, gdy korzyści z jego stosowania przewyższają potencjalne ryzyko. Cefuroksym przenika przez łożysko i osiąga poziom terapeutyczny w płynie owodniowym i krwi pępowinowej po dawce wstrzykniętej matce do włąścia mięśniowego lub dożylnej.

Okres karmienia piersią

Cefuroksym przenika w niewielkim stopniu do mleka matki. Po zastosowaniu dawek terapeutycznych nie oczekuje się wystąpienia reakcji niepożądanych, jednak nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki lub grzybiczej infekcji błon śluzowych u niemowlęcia. Dlatego ze względu na te reakcje należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odstąpieniu od terapii cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu cefuroksymu na płodność u ludzi. W badaniach funkcji rozrodczych przeprowadzonych na zwierzętach nie stwierdzono wpływu tego leku na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących wpływu cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Jednak biorąc pod uwagę znane reakcje niepożądane, można stwierdzić, że cefuroksym raczej nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Tabela 1. Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Tabela 2. Dzieci o masie ciała < 40 kg

Zaburzenia funkcji nerek

Cefuroksym jest głównie wydalany przez nerki. Dlatego, podobnie jak w przypadku stosowania innych podobnych antybiotyków, u pacjentów z nasilonymi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki leku w celu skompensowania wolniejszego wydalania cefuroksymu.

Tabela 3. Zalecane dawki leku przy zaburzeniach funkcji nerek

Zaburzenia funkcji wątroby

Cefuroksym jest wydalany głównie z moczem. U pacjentów z dysfunkcją wątroby nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.

Sposób stosowania

Lek należy podawać przez wstrzyknięcie dożylnie w ciągu 3–5 minut bezpośrednio do żyły lub za pomocą strzykawki do kroplówki lub infuzji w ciągu 30–60 minut albo przez głębokie wstrzyknięcie do mięśnia.

Miejscem wstrzykiwania do mięśnia jest mięsień pośladkowy większy, przy czym w jednym miejscu nie należy wstrzykiwać więcej niż 750 mg. Dawkę powyżej 1,5 g należy podawać dożylnie.

Instrukcje dotyczące rozcieńczania leku przed podaniem

*Odzyskany roztwór do dodania do 50 ml lub 100 ml roztworu do wlewu (patrz informacje o zgodności poniżej).

**Objętość roztworu cefuroksymu odzyskanego w środowisku wzrasta z powodu współczynnika przesunięcia substancji leczniczej, co prowadzi do podanych stężeń w mg/ml.

Zgodność

Cefuroksym jest zgodny z roztworami zawierającymi do 1 % wodorochlorku lidokainy. Lek jest zgodny z większością powszechnie stosowanych roztworów do wstrzykiwań dożylnych. Zachowuje swoje właściwości przez 24 godziny w temperaturze pokojowej w następujących roztworach: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 0,18 % roztwór chlorku sodu z 4 % roztworem glukozy do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,9 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,45 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,225 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy inwertowanej w wodzie do wstrzykiwań; roztwór Ringera; roztwór Ringera z laktem; 1/6 M roztwór laktyku sodu; roztwór Hartmana.

Stabilność leku w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań z 5 % roztworem glukozy nie zmienia się w obecności fosforanu hydrokortyzonu sodu. Cefuroksym jest również zgodny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej po rozcieńczeniu w roztworze do wlewu:

• z heparyną (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań;
• z roztworem chlorku potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od pierwszych dni życia. Profil bezpieczeństwa stosowania cefuroksymu u dzieci odpowiada profilowi u dorosłych pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku przedawkowania możliwe są powikłania neurologiczne, w tym encefalopatia, drgawki i śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawka leku nie została odpowiednio skorygowana u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz punkty „Szczególne wskazania” oraz „Sposób i dawki stosowania”).

Leczenie. Poziom cefuroksymu można obniżyć poprzez dializę hemodializacyjną lub dializę otrzewnową.

Niepożądane działania.

Najczęstsze działania niepożądane to neutropenia, eozynofilia, przejściowe podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych lub bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby, jednak nie ma danych na temat szkodliwego wpływu na wątrobę ani reakcji w miejscu podania.

Częstość występowania działań niepożądanych podana poniżej jest przybliżona, ponieważ dla większości reakcji nie ma wystarczających danych do takiego szacowania. Ponadto częstość występowania działań niepożądanych związanych z zastosowaniem cefuroksymu zmienia się w zależności od wskazań.

Do klasyfikacji działań niepożądanych od bardzo częstych po pojedyncze wykorzystano dane badań klinicznych. Częstość innych działań niepożądanych (np. < 1 na 10 000) podano głównie na podstawie danych z okresu po rejestracji i odzwierciedla częstotliwość zgłaszania działań niepożądanych bardziej niż rzeczywistą częstość ich występowania. Wszystkie działania niepożądane związane z leczeniem podano poniżej według klas układów narządów, częstości występowania i nasilenia zgodnie z klasyfikacją MedDRA. Stosuje się następującą klasyfikację częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Cefalosporyny jako klasa leków mają właściwość wiązania się z powierzchnią błony erytrocytów i oddziaływania z przeciwciałami, co może prowadzić do dodatniego wyniku testu Coombsa (co może wpływać na krzyżową próbę zgodności krwi), bardzo rzadko – do anemii hemolitycznej.

Przejściowy wzrost poziomu enzymów wątrobowych lub bilirubiny w surowicy był odwracalny.

Prawdopodobieństwo wystąpienia bólu w miejscu wstrzyknięcia do mięśnia jest większe przy stosowaniu wysokich dawek. Jednak raczej nie powinno to być powodem przerywania leczenia.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku w jednej strzykawce z antybiotykami aminoglikozydowymi. pH 2,74 % roztworu wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań istotnie wpływa na kolor roztworu, dlatego roztwór ten nie jest zalecany do rozcieńczania leku Sanfur – 750. Jednak w razie konieczności, jeśli chory otrzymuje roztwór wodorowęglanu sodu dożylnie drogą infuzyjną, cefuroksym można podać bezpośrednio do rurki kroplówki.

Opakowanie.

Po 1 fiolce w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

VI/51B, p.s. nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.