Sanaxon Plus – 1000

INSTRUKCJA dotyczĂĄca stosowania leku CÂNAKSON PLUS – 1000 (SANAXONE PLUS – 1000)

Skład:

substancje czynne: ceftriakson, sulbaktam;

1 butelka zawiera ceftriaksonu sodu odpowiadającego ceftriaksonowi 1000 mg, sulbaktamu sodu odpowiadającego sulbaktamowi 500 mg.

Postać leku. Proszek do sporzędzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne cechy fizykochemiczne: proszek od niemal białego do ÅĽĂłĹ‚tego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny trzeciego pokolenia. Ceftriakson i inhibitory β-laktamaz.

Kod ATC J01D D63.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sanaxon Plus – 1000 to lek kombinowany zawierający:

− ceftryaksone (antybiotyk z grupy cephalosporyn III pokolenia), który wykazuje szeroki zakres działania wobec wrażliwych mikroorganizmów w fazie aktywnej multiplikacji poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu błony komórkowej;

− sulbaktam, który jest nieodwracalnym inhibitorem większości głównych β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na penicylinę. Wykazuje znaczące działanie antybakteryjne jedynie wobec Neisseriaceae, Acinetobacter calcoaceticus, Bacteroides spp., Branhamella catarrhalis, Pseudomonas cepacia. Sulbaktam działa synergistycznie z penicylinami i cefalosporynami oraz wiąże się z niektórymi białkami inaktywującymi penicylinę, dlatego niektóre wrażliwe szczepy wykazują zwiększoną wrażliwość na kombinację w porównaniu z monopreparatem antybiotyku β-laktamowego.

Sulbaktam jest aktywny wobec (w tym szczepów produkujących β-laktamazy):

− Gram-dodatnich (aerobów): Staphylococcus aureus (szczepy wrażliwe na metycylinę), koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus, Streptococcus pyogenes (β-hemolityczne, grupa A), Streptococcus agalactiae (β-hemolityczne, grupa B), β-hemolityczne streptokoki (poza grupami A i B), Streptococcus viridans, Streptococcus pneumoniae. Należy pamiętać, że szczepy oporne na metycylinę z rodzaju Staphylococcus spp., a także Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Listeria monocytogenes są oporne na cefalosporyny, w tym na ceftryaksone;

− Gram-ujemnych (aerobów): Aeromonas hydrophila, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes odorans, bakterie podobne do Alcaligenes, Citrobacter diversus (w tym C. amalonaticus), Citrobacter freundii, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Enterobacter spp. (inne), Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis (wcześniej nazywana Branhamella catarrhalis), Moraxella osloensis, Moraxella spp. (inne), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus penneri, Proteus vulgaris, Pseudomonas fluorescens, Pseudomonas spp. (inne), Providencia rettgeri, Providencia spp. (inne), Salmonella typhi, Salmonella spp. (nietyfoidalne), Serratia marcescens, Serratia spp. (inne), Shigella spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Yersinia spp. (inne).

Kombinację ceftryaksonu z sulbaktamem, tak jak i sam ceftryakson, stosuje się w leczeniu gronkowicy i kiły, ponieważ Treponema pallidum jest wrażliwe na ceftryakson in vitro oraz w badaniach na zwierzętach, a badania kliniczne wykazują wysoką skuteczność ceftryaksonu w leczeniu kiły pierwotnej i wtórnej;

− beztlenowców: Bacteroides spp. (w tym niektóre szczepy B. fragilis), Clostridium spp. (poza C. difficile), Fusobacterium spp. (z wyjątkiem F. mortiferum i F. varium), Gaffkia anaerobica (wcześniej nazywana Peptococcus), Peptostreptococcus spp.

Uwaga. Wiele szczepów β-laktamazy produkujących Bacteroides spp., w tym B. fragilis, a także Clostridium difficile, jest opornych na ceftryakson.

Ponieważ głównym składnikiem aktywnym leku jest ceftryakson, wrażliwość na sulbaktam określa się na podstawie wrażliwości na ceftryakson, którą można wyznaczyć metodą dyfuzyjno-dyszkową lub metodą kolejnych rozcieńczeń na agarze lub bulionie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi osiągane po jednorazowym wstrzyknięciu 1 g leku do mięśnia wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po wstrzyknięciu do mięśnia odpowiada takiej po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost średniego stężenia szczytowego we krwi o 8–15% (Cmax); stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyrażone w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25% wartości stężenia we krwi, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Szczytowe stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryakson przechodzi przez barierę łożyskową, a także w małych stężeniach wykrywany jest w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryakson odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycalne, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biortransformacja

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksonu wydalone jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie poprzez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półwydalenia ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półwydalenia (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półwydalenia przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półwydalenia ceftryaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksonu we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku i zwiększeniu objętości rozkładu zgodnie z ogólnym klirens.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półwydalenia jest zwykle 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półwydalenia ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półwydalenia jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksonu u dzieci są wyższe niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półwydalenia, zależą od dawki i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy to ogólnego ceftryaksonu we krwi, a nie dotyczy ceftryaksonu wolnego (niezwiązanego).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Podobnie jak w przypadku innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent okresu dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryakson dla poszczególnych docelowych gatunków (tj. %T > minimalne stężenie hamujące).

Dane kliniczne.

Wskazania.

– Infekcje dolnych dróg oddechowych;

– ostra bakteryjna otitis media;

– infekcje miękkich tkanek, skóry;

– infekcje nerek i dróg moczowych;

– infekcje kości, stawów;

– sepsa;

– infekcje jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, infekcje dróg żółciowych i przewodu pokarmowego);

– meningitis;

– rzęsiołek;

– profilaktyka infekcji w chirurgii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub inhibitory β-laktamaz, lub na antybiotyki należące do grupy cefalosporyn i penicylin. U pacjentów z podwyższoną wrażliwością na penicylinę należy uwzględnić możliwość wystąpienia reakcji alergicznych krzyżowych. W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na dowolne inne środki przeciwbakteryjne z grupy β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy); niewydolność nerek i/lub wątroby; choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie niespecyficzny wrzodziejący zapalenie jelita, enteritis lub zapalenie jelita związane z przyjmowaniem leków przeciwbakteryjnych.

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

Noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*.

Noworodkom dorośliym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipalbuminemią lub kwasoczą, ponieważ przy takich stanach prawdopodobnie zaburzone jest wiązanie bilirubiny*,
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) wstrzykiwania wewnętrznie żołci wapnia lub infuzji roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Patrz instrukcja stosowania lidokainy, szczególnie w odniesieniu do przeciwwskazań.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej ze względu na możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnej. Ceftryaksone nie można jednocześnie podawać dożylnej z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia parenteralnego, za pomocą systemu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną przed kolejną infuzją. Opisano niewielką liczbę przypadków śmiertelnych, które wystąpiły w wyniku powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach noworodków. W niektórych przypadkach dostęp do żył i czas podawania ceftryaksonu i roztworów zawierających wapń były różne. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania stosowania”, „Działania niepożądane”).

Wspólne stosowanie leku z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie przeciwko witaminie K i ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antywitaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich stosowaniu razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania poziomu aminoglikozydów (i funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

Ceftryaksone nie można mieszać z amsakryny, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych, takich jak furosemid, nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek.

Ceftryaksone zawiera grupę N-metylotiotetrazolową, która może powodować nietolerancję etanolu, a także krwawienia, charakterystyczne dla niektórych innych cefalosporyn.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryaksonem a produktami doustnymi zawierającymi wapń, ani o interakcji między ceftryaksonem podawanym wstrzyknięciem do mięśni a produktami zawierającymi wapń (dożylnie lub doustnie).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nielizoszymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Środki bakteriostatyczne mogą wpływać na działanie bakteriobójcze cefalosporyn.

Ceftryaksone może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych hormonalnych. Z tego powodu zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po zakończeniu leczenia.

Probenecyd nie wpływa na wydalanie ceftryaksonu.

Podobnie jak inne antybiotyki, ceftryaksone może obniżać skuteczność szczepionki przeciw dżumie brzusznej, jednak ten efekt dotyczy tylko osłabionego szczepu Ty21.

Alkohol. Po spożyciu alkoholu w trakcie leczenia i przez 5 dni po zakończeniu leczenia obserwowano takie reakcje jak zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, ból głowy, tachykardię. Po spożyciu alkoholu bezpośrednio po podaniu ceftryaksonu nie obserwowano efektów podobnych do działania disulfiramu (teturamu). Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu innych cefalosporyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy spożyciu napojów alkoholowych podczas leczenia lekiem. Przy stosowaniu żywienia sztucznego (doustnego lub parenteralnego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku innych cephalosporyn, stosowanie ceftryaxonu wiązało się z wystąpieniem reakcji anafilaktycznych (w tym wstrząsu anafilaktycznego) zakończonych śmiercią, nawet w przypadku braku wcześniejszych wskazówek w szczegółowym wywiadzie. Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaxon, inne cephalosporyny lub inne typy leków β-laktamowych. Ceftryaxon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych lek należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Prawdopodobieństwo reakcji anafilaktycznych zwiększa się u chorych z wywiadem anafilaksji oraz u osób cierpiących na reakcje nadwrażliwości na różne alergeny; należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z predyspozycjami do alergicznych diatez.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa–Johsona lub zespół Lyella/ toksyczny epidermalny zespół nekrolizy oraz reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS)), związane ze stosowaniem ceftryaxonu, które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny przebieg; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Lek może wydłużać czas protrombinowy. Z tego powodu w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombinowy.

Encefalopatia.

Zgłaszano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryaxonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub z zaburzeniami układu nerwowego środkowego. W przypadku podejrzenia encefalopatii związanej ze stosowaniem ceftryaxonu (np. obniżenie poziomu przytomności, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, napady drgawkowe) należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaxonu.

Reakcja Jarischa–Herxheimera.

W krótkim czasie po rozpoczęciu leczenia ceftryaxonem u niektórych pacjentów zakażonych przez spirochety może wystąpić reakcja Jarischa–Herxheimera (JHR). Reakcja ta zazwyczaj ustępuje samorzutnie lub może być złagodzona leczeniem objawowym. W przypadku wystąpienia reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Lek może wydłużać czas protrombinowy. Z tego powodu w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombinowy.

Kolit / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaxonu i sulbaktamu, może wystąpić biegunka związana z Clostridium difficile, od łagodnego stopnia ciężkości do kolitu zakończonego śmiercią. Leki przeciwbakteryjne zmieniają normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile. Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z Clostridium difficile. Szczepy Clostridium difficile nadproducentów toksyn powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na środki przeciwmikrobowe i wymagać kolektomii. Należy wykluczyć biegunkę związaną z Clostridium difficile u wszystkich pacjentów podczas stosowania antybiotyków. Należy zebrać szczegółowy wywiad medyczny, ponieważ biegunka związana z Clostridium difficile może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaxonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

W zależności od wskazań klinicznych należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów, suplementy białkowe, antybiotykoterapię skuteczną wobec Clostridium difficile oraz rozważyć badanie chirurgiczne.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić suprainfekcje wywołane mikroorganizmami opornymi na lek.

Przy długotrwałym stosowaniu ceftryaxonu możliwe są trudności w kontrolowaniu mikroorganizmów opornych na lek. Z tego powodu wymagana jest staranna opieka nad pacjentem. W przypadku wystąpienia suprainfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryaxon ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia infekcji wielopatogenowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów są mikroorganizmy oporne na ceftryaxon, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Choroba kamicy żółciowej.

Po stosowaniu leku, zazwyczaj w dawkach przekraczających standardowe zalecane dawki, w badaniu USG pęcherza żółciowego mogą występować cienie, które błędnie interpretowane są jako kamienie. Są to osady soli wapniowej ceftryaxonu, które znikają po zakończeniu lub przerwaniu terapii ceftryaxonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaxonu towarzyszyło objawom. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

U pacjentów, którym podawano ceftryaxon, opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki, które mogło się rozwinąć wskutek obturacji dróg żółciowych. Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku.

Choroba kamicy nerkowej.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaxonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie USG. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Dzieci.

Ceftryaxon, będący składnikiem leku, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi. Z tego powodu stosowanie ceftryaxonu jest przeciwwskazane u noworodków przedwczesnych i dojrzałych, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek przy zachowanej normalnej funkcji wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki leku. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaxonu nie powinny przekraczać 2 g.

U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby przy zachowanej funkcji nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki leku.

W przypadku jednoczesnego występowania ciężkich chorób wątroby i nerek należy regularnie monitorować stężenie ceftryaxonu w surowicy krwi. U pacjentów poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu ceftryaxonu u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy jednocześnie otrzymują aminoglikozydy i środki moczopędne.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U wcześniaków i noworodków w wieku do 1 miesiąca opisano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaxonu w płucach i nerkach zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaxon i wapń podawano w różnych czasach i przez różne wewnętrznowrzewne systemy infuzyjne. Zgodnie z dostępnymi danymi naukowymi nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrzosączystych osadów, z wyjątkiem noworodków, którym podawano ceftryaxon i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaxonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Przy stosowaniu ceftryaxonu u pacjentów w każdym wieku leku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków w różnych miejscach infuzji. Jednak pacjentom w wieku powyżej 28 dni ceftryaxon i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne w różnych miejscach ciała lub wymiany lub starannego przemywania systemu infuzyjnego roztworem soli fizjologicznej między podawaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do całkowitego żywienia pozajelitowego (TPN) pracownicy medyczni mogą przepisać alternatywne leki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryaxonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia pozajelitowego zostanie uznane za konieczne, roztwory TPN i ceftryaxon można podawać jednocześnie, choćby i przez różne systemy infuzyjne i w różnych miejscach ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów TPN na czas infuzji ceftryaxonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” i „Niezgodność”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne z grupy cephalosporyn, w tym ceftryaxon (patrz sekcja „Działania niepożądane”). O zgłoszeniach ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym śmiertelnych, informowano zarówno u dorosłych pacjentów, jak i u dzieci.

Jeśli podczas stosowania ceftryaxonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cephalosporyny i przerwać stosowanie ceftryaxonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Sód.

Sól sodowa ceftryaxonu i sól sodowa sulbaktamu zawierają sód, co należy wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku test Coombsa może dawać wyniki fałszywie pozytywne. Ponadto ceftryaxon może powodować fałszywie pozytywne wyniki badania na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie pozytywne. Podczas stosowania leku poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaxon można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylowo.

Unieszkodliwianie leku.

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Należy zapobiegać dostawaniu się leku do kanalizacji lub odpadów domowych. Każdy nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy zwrócić w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryaxon przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaxonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryaxon można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryaxon przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od stosowania ceftryaxonu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści płynące z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanych efektów na płodność mężczyzn ani kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych maszyn.

Odpowiednich badań nie przeprowadzano. Z uwagi na możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy, lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie lub wewnątrzmięśniowo. Przed zastosowaniem należy wykonać próby skórne w celu oceny wrażliwości na antybiotyk oraz lidokainę.

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia: 1–2 g (przeliczając na ceftryaksone) 1 raz na dobę (co 24 godziny). W przypadkach ciężkich lub infekcji wywołanych drobnoustrojami o obniżonej wrażliwości na ceftryakson można zwiększyć dawkę dobową do 4 g (przeliczając na ceftryakson).

Dzieci noworodki i niemowlęta oraz dzieci do 12. roku życia.

Poniżej podano zalecane dawki stosowane 1 raz na dobę.

Noworodki (do 14. dnia życia). Dawki podano w przeliczeniu na ceftryakson: 20–50 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę. Dawka dobowa nie powinna przekraczać 50 mg/kg masy ciała. Nie ma różnic w doborze dawki leku dla dzieci urodzonych w terminie i przedwczesnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków w wieku ≤ 28 dni, gdy istnieje potrzeba (lub przewidywana potrzeba) leczenia roztworami do wlewów dożylnych zawierającymi wapń, w tym ciągłymi wlewami dożylnymi zawierającymi wapń, np. żywieniem dojelitowym, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksonu z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Noworodki w wieku od 15. dnia życia oraz dzieci do 12. roku życia. Dawki podano w przeliczeniu na ceftryakson: 20–80 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę. Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg należy podawać dawki stosowane u dorosłych.

Ogólna dawka dobowa u dzieci nie powinna przekraczać 2 g (przeliczając na ceftryakson).

Dawkowanie dożylne powyżej 50 mg/kg (przeliczając na ceftryakson) należy przeprowadzać kroplowo, powoli (w ciągu 30–60 minut).

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Po normalizacji temperatury ciała oraz potwierdzeniu braku obecności patogenu w badaniach laboratoryjnych należy kontynuować stosowanie leku przez co najmniej kolejne 48–72 godziny.

Terapia kombinowana.

Ze względu na dane dotyczące synergii działania ceftryaksonu i aminoglikozydów wobec wielu drobnoustrojów Gram-ujemnych, mogą one być stosowane łącznie w ciężkich, zagrażających życiu infekcjach wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa. Należy jednak pamiętać, że zwiększoną skuteczność takich kombinacji nie zawsze można przewidzieć. Ze względu na niestabilność fizyczną mieszaniny ceftryaksonu i aminoglikozydów należy je podawać oddzielnie, w zalecanych dawkach.

Dawkowanie w szczególnych przypadkach.

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

W przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia leczenie należy rozpocząć od dawki 100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g, przeliczając na ceftryakson) 1 raz na dobę. Gdy tylko zostanie zidentyfikowany patogen i ustalona jego wrażliwość, dawkę można odpowiednio zmniejszyć. Najlepsze wyniki osiągano przy następującym czasie trwania leczenia:

Neisseria meningitidis – 4 dni

Streptococcus pneumoniae – 7 dni

Haemophilus influenzae – 6 dni

Wrażliwe Enterobactericeae – 10–14 dni.

Przypadki gruźlicy, spowodowane szczepami produkującymi lub nieprodukującymi penicylinazy: jednorazowe wstrzyknięcie wewnątrzmięśniowe 250 mg leku.

Profilaktyka infekcji pooperacyjnych. Dawki podano w przeliczeniu na ceftryakson. W zależności od stopnia ryzyka rozwoju infekcji podaje się 1–2 g (przeliczając na ceftryakson) leku jednorazowo, 30–90 minut przed rozpoczęciem operacji. W przypadku zabiegów na jelitach grubym i prostym należy jednocześnie (lecz oddzielnie) podać lek z grupy 5-nitroimidazoli (np. ornidazol).

Naruszenie funkcji nerek. Nie wymaga zmniejszenia dawki, jeśli funkcja wątroby pozostaje w normie. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g (przeliczając na ceftryakson).

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie, jednak należy monitorować stężenie ceftryaksonu w surowicy krwi (w razie potrzeby korygować dawkę), ponieważ szybkość eliminacji u tych pacjentów może być obniżona.

Dawka dobowego leku u pacjentów poddawanych dializie nie powinna przekraczać 2 g.

Naruszenie funkcji wątroby. Nie ma potrzeby zmniejszania dawki, jeśli funkcja nerek pozostaje w normie.

Ciężka niewydolność nerek lub wątroby

Należy regularnie oznaczać stężenie ceftryaksonu w osoczu krwi oraz w razie potrzeby korygować dawkę leku, ponieważ u tych pacjentów może dochodzić do obniżenia szybkości wydalania.

Sposób rozpuszczania i podawania.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty od razu, czas przechowywania i warunki przechowywania przed zastosowaniem są odpowiedzialnością użytkownika i zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rekonstytucja/rozcieńczenie odbywa się w kontrolowanych i sprawdzonych warunkach bezpyłowych.

Do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych zawartość fiolki należy rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy lub 5 ml wody do wstrzykiwań; zastrzyk należy wykonywać do środka dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją do stosowania medycznego lidokainy.

Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu określenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Do wstrzykiwań dożylnych zawartość fiolki należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań; podawać dożylnie powoli (w ciągu 2–4 minut).

Infuzja dożylna powinna trwać co najmniej 30 minut. Aby przygotować roztwór, zawartość fiolki należy rozpuścić w 40 ml jednego z poniższych roztworów do infuzji, które nie zawierają jonów wapnia:

− 5 % roztwór glukozy;

− 0,9 % roztwór chlorku sodu;

− 5 % roztwór glukozy + 0,225 % roztwór chlorku sodu;

− 5 % roztwór glukozy + 0,9 % roztwór chlorku sodu;

− woda do wstrzykiwań.

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania leku w fiolkach ani do rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksonu z wapniem. Powstawanie osadów soli ceftryaksonu z wapniem może również wystąpić przy mieszaniu leku z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Leku nie można podawać jednocześnie dożylnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z długotrwałymi infuzjami zawierającymi wapń, np. żywieniem dojelitowym. Jednak, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego między infuzjami roztworem zgodnym (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci.

Lek stosuje się w praktyce pediatrycznej.

Noworodkom w wieku ≤ 28 dni jest przeciwwskazany w przypadku potrzeby (lub przewidywanej potrzeby) leczenia roztworami do wlewów dożylnych zawierającymi wapń, w tym wlewami dożylne zawierającymi wapń, np. żywieniem dojelitowym, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksonu z wapniem (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

U noworodków i dzieci urodzonych przedwcześnie opisano przypadki powstawania osadów w płucach i nerkach, które prowadziły do skutków śmiertelnych, przy jednoczesnym podawaniu ceftryaksonu i leków zawierających wapń. W niektórych z tych przypadków stosowano ten sam system infuzyjny do podania ceftryaksonu i roztworów zawierających wapń, a w niektórych systemach infuzyjnych zaobserwowano powstawanie osadów.

Przedawkowanie.

Objawy: dostępna jest ograniczona informacja o przypadkach przedawkowania. W przypadku przedawkowania możliwe jest nasilenie objawów działań niepożądanych.

Leczenie: hemodializa lub dializa otna nie są skuteczne. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Zakażenia i inwazje: kandydoza, grzybice dróg rodnych, wtórne infekcje grzybicze oraz infekcje spowodowane mikroorganizmami opornymi, kolit pseudomembranozny, suprainfekcje.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia, neutropenia, leukopenia, leukocytoza, limfopenia, granulocytopenia, anemia, w tym anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, bazofilia, wydłużenie/skrócenie czasu protrombinowego, zaburzenia krzepliwości, hipoprotrombinemia, agranulocytoza. W trakcie długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Ze strony przewodu pokarmowego: stolica wodnista, biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, stomatyt, zaburzenia smaku, glosyt; zapalenie trzustki, które mogło się rozwinąć wskutek obturacji dróg żółciowych; krwawienie z przewodu pokarmowego. Nie można wykluczyć roli precpitatów w rozwoju zapalenia trzustki, które powstały pod wpływem ceftryaksonezu w drogach żółciowych; donoszono o enterokolicie pseudomembranoznym.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: pseudokamica pęcherzyka żółciowego, precpitatu soli wapniowej ceftryaksonezu w pęcherzyku żółciowym z odpowiednią symptomatyką u dzieci, odwracalna kamica żółciowa u dzieci, podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby1, zapalenie wątroby cholesteryczne1, 2.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna; zapalenie skóry alergiczne; świąd; pokrzywka; obrzęki, w tym obrzęk naczynioruchowy; ostra ogólna pustulopatia egzantematyczna, egzantem; wyprysk wielopostaciowy egzudatywny; zespół Stevensa-Johnsona; toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespołu Lyella), reakcja na LŚ z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony nerek i układu moczowego: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, oliguria, hematuria, glukozuria; cylindruria, nefryt śródmiąższowy, powstawanie precpitatów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia neurologiczne: ból głowy i zawroty głowy, drżenie, drgawki, encefalopatia.

Zaburzenia serca: podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie przyspieszonego rytmu serca, zespół Kounisa (częstość nieznana).

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: duszność, skurcz oskrzeli.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość, reakcja Jarischa-Herxheimera.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Ogólne zaburzenia: dreszcze, uczucie zimna, choroba surowicza, obrzęki, krwawienia z nosa, osłabienie.

Reakcje miejscowe: przy podawaniu dożylnym – zapalenie żył, ból, zgrubienia wzdłuż żyły; przy podawaniu domięśniowym – ból w miejscu wstrzyknięcia. Iniekcja domięśniowa bez zastosowania lidokainy jest bolesna.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi. W pojedynczych przypadkach u pacjentów leczonych tym lekiem mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Jak i inne antybiotyki, lek może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia tym lekiem glukozurię, w razie potrzeby, należy oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksonezu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Precypitatu soli wapniowej ceftryaksonezu.

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych działań, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryakson dożylnie oraz leki zawierające wapń. W badaniu sekcyjnym w płucach i nerkach wykryto precpitatu soli wapniowej ceftryaksonezu. Wysokie ryzyko powstawania precpitatów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryaksonezu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania precpitatów w nerkach, głównie u dzieci powyżej 3 roku życia, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg na dobę) lub dawki kumulacyjne przekraczające 10 g, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone spożycie płynów, leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania precpitatów wzrasta u pacjentów ograniczonych w ruchu lub u chorych z odwodnieniem. Powstawanie precpitatów w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się klinicznie, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po przerwaniu leczenia ceftryaksonem.

Zarejestrowano przypadki powstawania precpitatów soli wapniowej ceftryaksonezu w pęcherzyku żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania precpitatów u dzieci po podaniu dożylnym była różna, w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania precpitatów jest wyraźnie niższa. Powstawanie precpitatów zazwyczaj nie towarzyszy symptomom, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po przerwaniu stosowania ceftryaksonezu precpitatu zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

1 Zazwyczaj ma charakter odwracalny po przerwaniu przyjmowania ceftryaksonezu.

2 Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Donoszenie o podejrzeniach niepożądanych działań.

Donoszenie o niepożądanych działaniach po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzenia niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Leku w żadnym wypadku nie należy dodawać do roztworów do infuzji zawierających wapń, np. roztworu Hartmana lub Ringera, w tym roztworów do pełnego żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niepożądane działania”), ze względu na możliwość powstawania precpitatów! Nie należy również stosować roztworów zawierających wapń w ciągu 48 godzin po ostatnim podaniu ceftryaksonezu. Lek jest niezgodny z amszakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami, innymi antybiotykami.

Opakowanie.

Po 1 fiolce w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Cens Laboratoris Pvt. Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.