Sanakson T - 1000

INSTRUKCJA dot. stosowania leku CАNAKSON T - 1000 (SANAXONE T - 1000)

Skład:

substancje czynne: ceftriakson, tazobaktam;

1 fiolka zawiera ceftriakson sodu odpowiadający ceftriaksonowi 1000 mg, tazobaktam sodu odpowiadający tazobaktamowi 125 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od niemal białego do żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny trzeciej generacji. Ceftriakson i inhibitor β-laktamaz. Kod ATC J01D D63.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Sanakson T - 1000 to lek przeciwbakteryjny, stała kombinacja antybiotyku cephalosporynowego III generacji do stosowania dożylnego i domięśniowego – sodu ceftryaksonu oraz inhibitorem β-laktamaz – sodu tazobaktamu.

Ceftryakson to parenteralny antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji o działaniu przedłużonym. Działanie bakteriobójcze ceftryaksonu wynika z hamowania syntezy błon komórkowych. Ceftryakson wykazuje aktywność in vitro wobec większości bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryakson jest odporny na większość β-laktamaz (zarówno penicylinaz, jak i cefalosporynaz) bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryakson wykazuje aktywność in vitro wobec następujących mikroorganizmów:

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę), koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus, Streptococcus pyogenes (β-hemolityczne, grupa A), Streptococcus agalactiae (β-hemolityczne, grupa B), większość innych gatunków β-hemolitycznych streptokoków, Streptococci grupy viridans, Streptococcus pneumoniae.

Uwaga. Staphylococcus spp. oporne na metycylinę są oporne na cefalosporyny, w tym na ceftryakson. Ponadto Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium oraz Listeria monocytogenes wykazują oporność na ceftryakson.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Acinetobacter lwoffi, Acinetobacter anitratus (głównie A. baumanii)*, Aeromonas hydrophila, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes odorans, Borrelia burgdorferi, Capnocytophaga spp., Citrobacter diversus (w tym C. amalonaticus), Citrobacter freundii *, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes *, Enterobacter cloacae *, Enterobacter spp. (inne)*, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Hafnia alvei, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae **, Moraxella catarrhalis (wcześniej znane jako Branhamella catarrhalis), Moraxella osloensis, Moraxella spp. (inne), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoea, Neisseria meningitidis, Pasteurella multocida, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus penneri *, Proteus vulgaris *, Pseudomonas fluorescens *, Pseudomonas spp. (inne)*, Providentia rettgeri *, Providentia spp. (inne), Salmonella typhi, Salmonella spp. (netyfoidalne), Serratia marcescens *, Serratia spp. (inne)*, Shigella spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Yersinia spp. (inne).

* Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryakson, głównie z powodu wytwarzania β-laktamaz chromosomowych.

** Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryakson z powodu wytwarzania szeregu pośrednich plazmidowo β-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów wymienionych wyżej mikroorganizmów, które wykazują wielolekooporność na takie antybiotyki, jak aminopenicyliny i ureidopenicyliny, cefalosporyny I i II generacji, aminoglikozydy, są wrażliwe na ceftryakson, z wyjątkiem klinicznych szczepów P. aeruginosa, które są oporne na ceftryakson. Treponema pallidum jest wrażliwe na ceftryakson in vitro oraz w badaniach na zwierzętach.

Beztlenowce: Bacteroides spp. (wrażliwe na żółć)*, Clostridium spp. (z wyjątkiem C. difficile), Fusobacterium nucleatum, Fusobacterium spp. (inne), Gaffkia anaerobica (wcześniej znane jako Peptococcus), Peptostreptococcus spp.

* Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryakson, głównie z powodu wytwarzania β-laktamaz.

** Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryakson z powodu wytwarzania β-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów Bacteroides spp., które wytwarzają β-laktamazy (w szczególności B. fragilis), jest opornych na ceftryakson. Clostridium difficile jest oporne.

Tazobaktam to inhibitor β-laktamaz klasy III Richmonda-Sykesa: penicylinaz i cefalosporynaz. Jest pochodną „jądra penicylinowego”, kwasu sulfo-penicylanowego. Tazobaktam nieodwracalnie hamuje większość β-laktamaz produkowanych przez klinicznie istotne bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, tlenowe i beztlenowe, wiążąc się kowalencyjnie z ich enzymami. W szczególności tazobaktam charakteryzuje się wysokim stopniem powinowactwa do wiązania z pośrednich plazmidowo β-laktamaz, które często są przyczyną rozwoju oporności na antybiotyki penicylinowe i cefalosporynowe. Tazobaktam nie hamuje aktywności enzymów klasy A.

Ponadto tazobaktam nie hamuje aktywności β-laktamaz takich jak:

• enzymy β-laktamazy typu AmpC (produkowane przez enterobakterie);
• karbapenemazy oparte na serynie (np. karbapenemazy produkowane przez Klebsiella pneumoniae);
• metalo-β-laktamazy (np. metalo-β-laktamaza Nowy Delhi);
• β-laktamazy klasy D Emblera (oksa-karbapenemazy).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie domięśniowe.

Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym domięśniowym podaniu 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po podaniu domięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Podanie dożylne.

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych wykrywane są w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i śluzówce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego szczytowego stężenia we krwi o 8–15 % (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przejście do poszczególnych tkanek.

Ceftryakson przenika przez opony mózgowe. Przejście jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie szczytowe stężenie ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Szczytowe stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryakson przechodzi przez barierę łożyskową oraz wykrywany jest w małych stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami.

Ceftryakson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycalne, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biotransformacja.

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem mikroflory jelitowej.

Wydalanie.

Ogólny klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksonu wydalone jest w postaci niezmienionej przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby.

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotne), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem pozanerkowego klirensu ogólnego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksonu we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku 75 lat i więcej średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

Dzieci.

Okres półtrwania ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków do 14 dnia życia. Stężenie wolnego ceftryaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksonu są wyższe u dzieci niż u dorosłych. Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy ona ogólnego ceftryaksonu we krwi, a nie wolnego (niezwiązanego).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny.

Tak jak w przypadku innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent interwału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryakson dla poszczególnych docelowych gatunków (tj. %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Infekcje dolnych dróg oddechowych;
• ostry bakteryjny zapalenie ucha środkowego;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• infekcje kości i stawów;
• gonoreja;
• sepsa;
• infekcje jamy brzusznej;
• meningitis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryksazon lub inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki β-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy); niewydolność nerek i/lub wątroby; choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie niespecyficzny wrzodziejący kolitis, enteritis lub kolitis związany z zastosowaniem antybiotyków.

Ceftryksazon jest przeciwwskazany:

Noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*.

Noworodkom dojrzałym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub acidозą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*,
• wymagającym (lub u których przewiduje się potrzebę) dożylnej aplikacji leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu (patrz punkty „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryksazon może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryksazonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz punkt „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Zobacz instrukcję do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie w odniesieniu do przeciwwskazań.

Roztworów ceftryksazonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksazonu w fiolkach ani do rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej z powodu ryzyka powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu. Powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksazonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryksazonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Ceftryksazonu nie wolno jednocześnie podawać dożylnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryksazon i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną z oboma lekami między infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu u noworodków (patrz punkty „Sposób podania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”).

Wspólne stosowanie leku z doustnymi lekami przeciwwąchowymi może nasilać działanie przeciwko witaminie K i zwiększać ryzyko krwawień. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego wskaźnika (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryksazonem (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

Nie wolno mieszać ceftryksazonu z amsakrynowym, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftryksazonu i silnych moczopędnych, takich jak furosemid, nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek.

Ceftryksazon zawiera grupę N-metylotiotetrazolową, która może powodować nietolerancję etanolu oraz krwawienia, charakterystyczne dla niektórych innych cefalosporyn. W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryksazonem obserwowano efekty antagonystyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryksazonem a produktami doustnymi zawierającymi wapń ani o interakcji między ceftryksazonem podawanym wstrzyknięciem do mięśni a produktami zawierającymi wapń (dożylne lub doustne).

U pacjentów stosujących ceftryksazon możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryksazon, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryksazonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi. Środki bakteriostatyczne mogą wpływać na działanie bakteriobójcze cefalosporyn. Ceftryksazon może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych hormonalnych. Z tego powodu zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po jego zakończeniu.

Probenecyd nie wpływa na wydalanie ceftryksazonu.

Alkohol. Podczas i w ciągu 5 dni po leczeniu cefoperazonem obserwowano reakcje takie jak zaczerwienienie twarzy, nasilone pocenie, ból głowy, tachykardię. Po spożyciu alkoholu bezpośrednio po podaniu ceftryksazonu nie zaobserwowano efektów podobnych do działania disulfiramu (teturamu). Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu innych cefalosporyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy spożyciu napojów alkoholowych podczas leczenia lekiem. Przy stosowaniu żywienia sztucznego (doustnego lub pozajelitowego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwościowe.

Jak przy stosowaniu innych cefalosporyn zawierających ceftrybaktam, donoszono o przypadkach reakcji anafilaktycznych (w tym wstrząs anafilaktyczny) zakończonych śmiercią, nawet jeśli w szczegółowej wywiadzie nie stwierdzono odpowiednich informacji. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe na ceftrybaktam, inne cefalosporyny lub inne typy leków β-laktamowych. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych lek należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Prawdopodobieństwo reakcji anafilaktycznych wzrasta u chorych z wywiadem anafilaksji oraz u osób cierpiących na reakcje nadwrażliwościowe na różne alergeny; należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z predyspozycją do alergicznego diatezy.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella / toksycznego epidermalnego nekrolizy) oraz reakcji na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), związane ze stosowaniem ceftrybaktamu, które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheimer’a.

W krótkim czasie po rozpoczęciu leczenia ceftrybaktamem u niektórych pacjentów z infekcją wywołaną przez spirochety może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimer’a (JHR). Reakcja ta zazwyczaj ustępuje samorzutnie lub może być złagodzona leczeniem objawowym. W przypadku wystąpienia reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Lek może wydłużać czas protrombinowy. W związku z tym w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombinowy.

Kolity / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów.

W trakcie stosowania praktycznie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftrybaktamu i tazobaktamu, możliwe jest wystąpienie biegunki związanej z Clostridium difficile, od łagodnego stopnia ciężkości do kolitu zakończonego śmiercią. Leki przeciwbakteryjne zmieniają normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego rozmnażania się Clostridium difficile. Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z Clostridium difficile. Szczepy Clostridium difficile nadmiernie produkujące toksyny powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na środki przeciwbakteryjne i wymagać kolektomii. Należy wykluczyć biegunkę związaną z Clostridium difficile u wszystkich pacjentów w trakcie stosowania antybiotyków. Należy zebrać szczegółowy wywiad medyczny, ponieważ biegunka związana z Clostridium difficile może wystąpić w ciągu 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. Należy rozważyć odstawienie leku i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadinfekcje wywołane mikroorganizmami opornymi na lek.

W zależności od wskazań klinicznych należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów, suplementy białkowe, terapię antybiotykową skuteczną wobec Clostridium difficile oraz rozważyć badanie chirurgiczne.

Przy długotrwałym stosowaniu ceftrybaktamu możliwe są trudności w kontrolowaniu mikroorganizmów opornych na lek. W związku z tym wymagana jest staranna obserwacja pacjentów. W przypadku wystąpienia nadinfekcji należy podjąć odpowiednie działania. Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftrybaktam ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być nieskuteczny w monoterapii niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia infekcji wielopatogenowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftrybaktam, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania prekursów soli wapniowej ceftrybaktamu.

Zacienienia błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftrybaktamu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie prekursy znikają po odstawieniu terapii ceftrybaktamem. W rzadkich przypadkach powstawanie prekursów soli wapniowej ceftrybaktamu towarzyszyło objawom. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o odstawieniu leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zastój żółci.

U chorych, którym podawano ceftrybaktam, opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki, które mogło rozwinąć się wskutek obturacji dróg żółciowych. Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka zastoju w drogach żółciowych, takie jak wcześniejsze leczenie, rozwój cholestazy i powstawanie mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie prekursów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftrybaktamu/tazobaktamu. Choroba kamicy nerkowej.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po odstawieniu ceftrybaktamu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów otrzymujących leki z grupy cefalosporyn, w tym ceftrybaktam. Zarejestrowano przypadki ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym zakończonej śmiercią, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftrybaktamem.

Jeśli podczas stosowania ceftrybaktamu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyny i odstawić ceftrybaktam do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Przy długotrwałym leczeniu należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny obraz krwi.

Ceftrybaktamu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, nawet przy podawaniu leków przez różne systemy infuzyjne.

Opisano przypadki powstawania prekursów soli wapniowej ceftrybaktamu w płucach i nerkach noworodków urodzonych w terminie i przedterminowych w wieku do 1 miesiąca, co spowodowało skutki śmiertelne, przy jednoczesnym podawaniu ceftrybaktamu i leków wapniowych. Raportowano również przypadki powstawania prekursów wewnątrznaczyniowych u pacjentów innych grup wiekowych po jednoczesnym stosowaniu ceftrybaktamu z dożylnymi roztworami zawierającymi wapń. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftrybaktam i wapń podawano w różnym czasie i przez różne dożylne systemy infuzyjne. W związku z tym nie wolno stosować roztworów zawierających wapń do wstrzykiwania dożylnego noworodkom i pacjentom innych grup wiekowych co najmniej przez 48 godzin po podaniu ostatniej dawki leku (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania prekursów wewnątrznaczyniowych, z wyjątkiem noworodków, którym podawano ceftrybaktam i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. W badaniach in vitro wykazano, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania prekursów soli wapniowej ceftrybaktamu w porównaniu z pacjentami innych grup wiekowych.

Przy stosowaniu ceftrybaktamu pacjentom w każdym wieku lek nie może być mieszany ani podawany jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak pacjentom w wieku od 28 dnia życia ceftrybaktam i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub starannego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu prekursów. Pacjentom wymagającym ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do całkowitego żywienia dożylnego (TPN), pracownicy medyczni mogą przepisać alternatywne leki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania prekursów. Jeśli uznano za konieczne stosowanie ceftrybaktamu pacjentom wymagającym ciągłego żywienia dożylnego, roztwory do TPN i ceftrybaktam można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów do TPN na czas infuzji ceftrybaktamu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Ceftrybaktam, będący składnikiem leku, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi. W związku z tym stosowanie leku jest przeciwwskazane u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie z hiperbilirubinemią, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U chorych z zaburzoną funkcją nerek przy zachowanej funkcji wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki leku. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowa dawka ceftrybaktamu nie powinna przekraczać 2 g. U chorych z zaburzoną funkcją wątroby przy zachowanej funkcji nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki leku.

W przypadku jednoczesnego występowania ciężkiej patologii wątroby i nerek należy regularnie kontrolować stężenie ceftrybaktamu w osoczu krwi. U chorych poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu ceftrybaktamu u chorych z niewydolnością nerek, którzy jednocześnie otrzymują aminoglikozydy i diuretyki.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

W pojedynczych przypadkach przy stosowaniu leku u chorych mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Jak inne antybiotyki, lek może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas stosowania ceftrybaktamu glukozurię należy oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną, jeśli jest to konieczne.

U chorych poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury, jednak należy kontrolować stężenie leku w osoczu krwi, ponieważ szybkość jego wydalania u tych chorych może być skrócona.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Wapń.

1 gram leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftrybaktam można podawać wyłącznie do wstrzykiwania domięśniowego. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylne.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności.

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko. Leku nie należy wyrzucać do ścieków i odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy stosować tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftrybaktam przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftrybaktamu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftrybaktam można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftrybaktam przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Jednak nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o odstawieniu karmienia piersią lub odstawieniu/odrzuceniu stosowania ceftrybaktamu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety. Plodność.

W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie ma danych dotyczących wpływu ceftrybaktamu na szybkość reakcji, jednak w przypadku wystąpienia zawrotów głowy należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie lub domięśniowo.

Dawkowanie.

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniższe dawki są ogólnie zalecanymi dla wskazanych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg) : 1–2 g (w przeliczeniu na ceftryakson) raz na dobę (co 24 godziny). W przypadkach ciężkich lub przy infekcjach wywołanych przez drobnoustroje o tylko umiarkowanej wrażliwości na lek, dawkę dobową można zwiększyć do 4 g (w przeliczeniu na ceftryakson).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów leczenia:

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Może być stosowana jednorazowa dawka domięśniowa 1–2 g leku (w przeliczeniu na ceftryakson).

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznego poprzedniego leczenia, lek może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Gonoreja.

W leczeniu gonorei zaleca się podanie jednorazowej dawki 500 mg (w przeliczeniu na ceftryakson) domięśniowo.

Dzieci.

Noworodki (do 14 dni) (dawki podano w przeliczeniu na ceftryakson): 20–50 mg/kg masy ciała raz na dobę. Dawka dobowa nie powinna przekraczać 50 mg/kg masy ciała.

Przeciwwskazany w stosowaniu u przedwczesnych noworodków w wieku do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania: Oste zapalenie ucha środkowego.

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa iniekcja domięśniowa leku w dawce 50 mg/kg.

Dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (< 50 kg) : 50–100 mg/kg masy ciała raz na dobę.

Infekcje dolnych dróg oddechowych: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Infekcje jamy brzusznej: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Powikłane infekcje dróg moczowych: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Infekcje skóry i tkanek miękkich: 50–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryakson) raz na dobę.

Infekcje kości i stawów: 50–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryakson) raz na dobę.

W przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat leczenie rozpoczyna się od dawki 80–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryakson) raz na dobę. Gdy patogen zostanie zidentyfikowany, a jego wrażliwość ustalona, dawkę można odpowiednio zmniejszyć.

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (< 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego.

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa iniekcja domięśniowa leku w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego poprzedniego leczenia, lek może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni. Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg należy przepisywać dawki jak dorosłym. Ogólna dawka dobową dla dzieci nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryakson).

Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe należy podawać za pomocą infuzji trwającej co najmniej 30–60 minut.

Trwanie leczenia.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, stosowanie leku należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eradukacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Przy warunkach dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dostępne dane wskazują na brak potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek łagodnego lub umiarkowanego stopnia nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dawka dobową nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryakson). Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek.

W przypadku jednoczesnej ciężkiej niewydolności nerek i wątroby należy regularnie oznaczać stężenie ceftryaksonu w osoczu krwi i dostosować dawkę leku w razie potrzeby.

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjentom poddawanym hemodializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu metodą dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku. Należy jednak kontrolować stężenie ceftryaksonu w surowicy krwi w celu możliwej korekty dawki, ponieważ u tych chorych może zmniejszać się szybkość wydalania. Dawka dobową leku dla pacjentów poddawanych hemodializie nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryakson).

Przygotowanie roztworów.

Przygotowywać roztwory bezpośrednio przed ich zastosowaniem.

Iniekcja domięśniowa.

Do iniekcji domięśniowej zawartość fiolki rozpuszcza się w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy; iniekcję wykonuje się głęboko w mięsień pośladkowy. Lek można podawać drogą głębokiej iniekcji domięśniowej. Iniekcję domięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu (w przeliczeniu na ceftryakson).

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją do stosowania medycznego lidokainy.

Iniekcja dożylna.

Do iniekcji dożylnej zawartość 1 fiolki leku rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Wlewanie dożylne.

Do przygotowania roztworu do wlewania zawartość fiolki leku rozpuszcza się w 40 ml jednego z poniższych roztworów infuzyjnych pozbawionych jonów wapnia: 0,9 % chlorku sodu, 0,45 % chlorku sodu + 2,5 % glukozy, 5 % glukozy, 10 % glukozy, 6 % dekstranu w roztworze glukozy 5 %, woda do wstrzykiwań. Ze względu na możliwą niezgodność, roztworów zawierających ceftryakson i tazobaktam nie można mieszać z roztworami zawierającymi inne antybiotyki, zarówno przy przygotowaniu, jak i przy podawaniu. Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringer’a lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odzyskanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Powstawanie osadu soli wapniowych ceftryaksonu jest również możliwe przy mieszaniu leku z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym dożylnym. Dlatego lek nie może być podawany dożylnie jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Niezgodność”), w tym z roztworami do długotrwałych infuzji zawierającymi wapń, np. żywienie dożylne (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Lek można podawać drogą infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (sposób preferowany) lub drogą powolnej iniekcji dożylnej trwającej dłużej niż 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, preferencyjnie do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe należy podawać drogą infuzji niemowlętom i dzieciom w wieku do 12 lat. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Kwestię podawania domięśniowego należy rozważyć, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej akceptowalna dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Lek jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), jeśli wymagane jest (lub przewidywane będzie wymagane) leczenie roztworami dożylnej zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadu soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Stosować dzieciom zgodnie z zaleceniami zawartymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Lek jest przeciwwskazany u noworodków w wieku ≤ 28 dni w przypadku potrzeby (lub przewidywanej potrzeby) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym wlewami dożylnymi zawierającymi wapń, np. żywieniem dożylnym, ze względu na ryzyko powstawania osadu soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opisano przypadki powstawania osadu w płucach i nerkach u noworodków i wcześniaków, które doprowadziły do skutków śmiertelnych, przy jednoczesnym podawaniu ceftryaksonu i leków wapniowych. W niektórych z tych przypadków stosowano te same systemy infuzyjne dożylne do podawania ceftryaksonu i roztworów zawierających wapń, a w niektórych systemach infuzyjnych obserwowano powstawanie osadu.

Przedawkowanie.

Objawy: informacje o przypadkach przedawkowania leku u ludzi są ograniczone. Przy przedawkowaniu możliwe są nudności, wymioty, biegunka. Wysokie stężenia antybiotyków β-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym drgawki.

Leczenie: nadmiernych stężeń ceftryaksonu w osoczu krwi nie można zmniejszyć za pomocą hemodializy ani dializy otniczej. Nie istnieje specyficzny antydot. W leczeniu przypadków przedawkowania zaleca się terapię objawową.

Niepożądane działania.

Zakażenia i inwazje: kandydoza, mikozę dróg rodnych, wtórne infekcje grzybicze oraz infekcje spowodowane mikroorganizmami opornymi, nadkażenie.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia, neutropenia (związana z długotrwałym stosowaniem, odwracalna), leukopenia, leukocytoza, limfopenia, granulocytopenia, anemia, w tym anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, bazofilia, wydłużenie/skrócenie czasu protrombinowego, zaburzenia krzepnięcia, hipoprotrombinemia, agranulocytoza (poniżej 500 mm³), głównie po podaniu dawki całkowitej 20 g. Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Ze strony przewodu pokarmowego: stolec wodnisty, biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, stomatyt, zaburzenia smaku, glosyt; zapalenie trzustki, rozwijające się prawdopodobnie wskutek obturacji dróg żółciowych. Nie można wykluczyć roli osadów powstających pod wpływem ceftryaksonu w drogach żółciowych w rozwoju zapalenia trzustki; zgłaszano przypadki pseudobłoniastego zapalenia jelita.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: pseudokamica pęcherza żółciowego, osady soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym z odpowiednią objawowościa u dzieci, odwracalna kamica żółciowa u dzieci, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby¹, cholesteryczne zapalenie wątroby¹, ².

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna; zapalenie skóry alergicznego typu; swędzenie; pokrzywka; obrzęki, w tym obrzęk naczynioruchowy; ostra ogólna pustulopatia egzantematyczna, egzantema; wielopostaciowe egzudatywne rumień pospolity; zespół Stevensa-Johnsona; toksyczny epidermalny nekroliz (zespołu Lyella), reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony nerek i układu moczowego: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, oliguria, hematuria, glukozuria; cylindruria, zapalenie nerek śródmiąższowe. Zaburzenia neurologiczne: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, drgawki.

Zaburzenia serca: podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie przyspieszonego rytmu serca. Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: duszność, skurcz oskrzeli.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje anafilaktyczne lub anafilaktykoidalne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość, reakcja Jarischa-Herxhejmera.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Ogólne zaburzenia: gorączka, dreszcze, choroba surowicza, obrzęki, krwawienia z nosa, osłabienie.

Miejscowe reakcje: po wstrzyknięciu do żyły – zapalenie żył, ból, zgrubienia wzdłuż żyły; po wstrzyknięciu do mięśnia – ból w miejscu wstrzyknięcia. Wstrzyknięcie do mięśnia bez zastosowania lidokainy jest bolesne.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi. W pojedynczych przypadkach u pacjentów leczonych lekiem mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Jak i inne antybiotyki, lek może powodować fałszywie dodatni wynik próby na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia tym lekiem glukozurię należy w razie potrzeby oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksonu.

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych działań, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano dożylnie ceftryakson i leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półwydalenia ceftryaksonu (patrz rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg na dobę) lub dawki kumulacyjne powyżej 10 g, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone przyjmowanie płynów, leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów unieruchomionych lub u chorych z odwodnieniem. Powstawanie osadów w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub mieć objawy kliniczne, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po zaprzestaniu leczenia ceftryaksonem.

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów u dzieci po wstrzyknięciu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach przekraczała 30%. Przy powolnym wstrzykiwaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryaksonu osady zazwyczaj znikają (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

¹ Zazwyczaj ma charakter odwracalny po zaprzestaniu stosowania ceftryaksonu.

² Patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, w tym roztworami do żywienia pozajelitowego, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Ceftryakson jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami oraz innymi antybiotykami.

Opakowanie.

Po 1 fiolce w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Sens Laboratory Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres działalności.

VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.