Sınarta®

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego Sınarta® (Sınarta)

Skład:

amplonka A

substancja czynna: siarczan glukozaminy, sól sodowa;

1 ml roztworu zawiera siarczan glukozaminy, sól sodowa, przeliczając na 100 % substancję – 251,25 mg, przeliczając na siarczan glukozaminy – 200 mg, przeliczając na chlorek sodu – 51,25 mg;

substancje pomocnicze: chlorek lidokainy, woda do wstrzykiwań;

amplonka B (rozpuszczalnik)

dietaanolamina, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

amplonka A: przezroczysta, bezbarwna lub lekko żółta ciecz (w chwili wprowadzenia do obrotu). Przezroczysta, bezbarwna lub od jasnożółtej do żółtej ciecz (w okresie przydatności do użycia); amplonka B: przezroczysta, bezbarwna ciecz; amplonka A+B: przezroczysta, bezbarwna lub lekko żółta ciecz (w chwili wprowadzenia do obrotu). Przezroczysta, bezbarwna lub od jasnożółtej do żółtej ciecz (w okresie przydatności do użycia).

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATX M01A X05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna, siarczan glukozaminy, jest solą aminomonosacharydu glukozaminy, który w warunkach fizjologicznych występuje w organizmie człowieka i wykorzystywany jest razem z siarczanami do biosyntezy kwasu hialuronowego płynu stawowego oraz glikozaminoglikanów substancji podstawowej chrząstki stawowej.

Mechanizm działania siarczanu glukozaminy polega zatem na stymulacji syntezy glikozaminoglikanów i odpowiednio proteoglikanów stawowych. Ponadto glukozamina wykazuje działanie przeciwzapalne i hamuje procesy niszczenia chrząstki stawowej głównie dzięki swoim własnym właściwościom metabolicznym oraz zdolności do hamowania aktywności interleukiny 1 (IL-1), co z jednej strony wpływa na objawy osteoarthrytu, a z drugiej strony potencjalnie opóźnia uszkodzenia strukturalne stawów, o czym świadczą dane z długoterminowych badań klinicznych.

Według wstępnych badań in vitro i in vivo, egzogenne wprowadzenie siarczanu glukozaminy stymuluje biosyntezę proteoglikanów, która jest niedostateczna przy osteoarthrycie, sprzyja wiązaniu jonów siarki podczas syntezy glikozaminoglikanów i poprawia odżywianie chrząstki stawowej.

Kolejne badania wykazały, że siarczan glukozaminy hamuje syntezę substancji niszczących tkanki, takich jak rodniki ponadtlenkowe, a także aktywność enzymów lizosomalnych oraz enzymów zdolnych do niszczenia tkanki chrząstki stawowej, takich jak kolagenazy i fosfolipazy A2. Opisane działanie powoduje umiarkowany efekt przeciwzapalny obserwowany w modelach zwierzęcych in vivo, w tym w niektórych przypadkach eksperymentalnego osteoarthrytu, bez hamowania cyklooksygenaz, w przeciwieństwie do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Późniejsze badania wykazały, że większość wspomnianych powyżej efektów metabolicznych i przeciwzapalnych może być związana z hamowaniem transdukcji wewnątrzkomunikacyjnego sygnału stymulowanego przez IL-1, jednego z cytokin zaangażowanych w patogenezę osteoarthrytu, z późniejszym hamowaniem transkrypcji genów indukowanej przez cytokinę. Siarczan glukozaminy, przy stężeniach we krwi i płynie stawowym opisanych u pacjentów z osteoarthrytem, może rzeczywiście hamować indukowaną przez IL-1 ekspresję genów szeregu enzymów prozapalnych w tkankach stawowych, a także enzymów prodegeneracyjnych w chrząstce, takich jak niektóre metaloproteazy, w tym agrekanazy. Możliwy wpływ jonów siarki na wymienione właściwości farmakodynamiczne glukozaminy nie został ostatecznie wyjaśniony.

Wszystkie powyższe właściwości wywierają korzystny wpływ na procesy zwyrodnieniowe w chrząstkach, które stanowią podstawę patogenezy osteoarthrytu, a także na obraz kliniczny choroby.

Badania krótko- i średniookresowe wykazały, że skuteczność siarczanu glukozaminy wobec objawów osteoarthrytu pojawia się już po 2–3 tygodniach od rozpoczęcia stosowania.

Z drugiej strony, skuteczność leczenia siarczanem glukozaminy wobec objawów, w porównaniu do zwykłych leków przeciwbólowych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, jest optymalna po 6-miesięcznym ciągłym stosowaniu lub po 3-miesięcznym cyklu leczenia z wyraźnym efektem trwającym 2 miesiące po odstawieniu leku.

Wyniki badań klinicznych trwających 3 lata z codziennym, ciągłym leczeniem wskazują na postępujące zwiększanie skuteczności, zarówno w odniesieniu do objawów, jak i spowolnienia strukturalnego uszkodzenia stawów potwierdzonego rentgenologicznie.

Siarczan glukozaminy wykazał dobrą tolerancję. Nie stwierdzono istotnego wpływu siarczanu glukozaminy na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy, autonomiczny ani ośrodkowy układ nerwowy.

Farmakokinetyka.

Badania przeprowadzone u ludzi i zwierząt wykazały, że po doustnym przyjęciu 14C-glukozaminy znaczone radioaktywnie elementy są szybko i niemal całkowicie wchłaniane na poziomie systemowym. U człowieka wchłania się około 90% znaczonej radioaktywnie dawki leku. Absolutna biodostępność glukozaminy u szczurów po doustnym podaniu siarczanu glukozaminy wynosiła 26% z powodu efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Absolutna biodostępność u człowieka nie jest znana, ale zgodnie z obliczeniami alometrycznymi odpowiada tej obserwowanej u szczurów, tj. wynosi od 20% do 30%.

U zdrowych ochotników po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu siarczanu glukozaminy w dawce 1500 mg dziennie maksymalna stężenie równowagowe w osoczu (Cmax,ss) wynosiło 1602 ± 425 ng/ml (8,9 µM). Stężenie to osiągane było po 1,5–4 godzinach (mediana: 3 godziny) po podaniu (tmax). W stanie równowagi wskaźnik AUC stężeń osoczowych w funkcji czasu wynosił 14564 ± 4138 ng·godz/ml. Parametry te uzyskano po podaniu leku na czczo, dlatego nie wiadomo, czy przyjmowanie pokarmu może istotnie wpływać na wchłanianie leku.

Po doustnym podaniu, po absorpcji glukozamina rozprowadza się głównie w przestrzeni pozanaczyniowej (w tym w płynie stawowym), z objętością rozprowadzenia około 37 razy większą niż całkowita ilość wody w ciele człowieka. Nie stwierdzono wiązania glukozaminy z białkami.

Profil metaboliczny glukozaminy nie był badany, ponieważ lek ten, będąc naturalną substancją występującą w organizmie człowieka, wykorzystywany jest do biosyntezy niektórych składników chrząstki stawowej.

Ustalono jedynie okres końcowy półwydalenia glukozaminy z osocza krwi człowieka, na podstawie wyników badań poziomów glukozaminy w osoczu mierzonych w ciągu 48 godzin po doustnym przyjęciu leku. Obliczona wartość wynosiła około 15 godzin.

Po doustnym podaniu 14C-glukozaminy wydalanie znaczonej radioaktywnie substancji z moczem u człowieka wynosiło 10 ± 9% podanej dawki, podczas gdy wydalanie z kałem wynosiło 11,3 ± 0,1%. Poziom wydalania niezmienionej glukozaminy z moczem u człowieka po doustnym podaniu był średnio niski (około 1% podanej dawki). Wyniki te wskazują, że nerki nie odgrywają istotnej roli w wydalaniu glukozaminy i/lub jej metabolitów i/lub produktów rozpadu.

Po wielokrotnym stosowaniu w dawce 750–1500 mg raz dziennie farmakokinetyka glukozaminy była liniowa, natomiast po podaniu w dawce 3000 mg stężenia glukozaminy w osoczu krwi były niższe niż oczekiwane przy zwiększeniu dawki. Farmakokinetyka glukozaminy w stanie równowagi nie zależała od czasu, bez kumulacji ani obniżenia biodostępności w porównaniu z profilem farmakokinetycznym obserwowanym po pojedynczym podaniu.

Farmakokinetyka glukozaminy u mężczyzn i kobiet jest analogiczna, nie stwierdzono różnic farmakokinetycznych u zdrowych ochotników i u pacjentów z osteoarthrytem kolan. U ostatnich średnie stężenie w osoczu krwi po 3 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki 1500 mg przy wielokrotnym stosowaniu raz dziennie wynosiło 7,2 µM i było podobne do stwierdzonego u zdrowych ochotników, podczas gdy średnie stężenie w płynie stawowym było niższe tylko o 25% i zatem również znajdowało się w zakresie 10 µM. Farmakokinetyka glukozaminy u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie była badana, ponieważ biorąc pod uwagę profil bezpieczeństwa leku oraz nieistotny udział nerek w eliminacji glukozaminy, nie przewidziano obniżenia dawki w tych grupach chorych.

Stężenia równowagowe glukozaminy w osoczu krwi i w płynie stawowym po wielokrotnym stosowaniu raz dziennie w dawce 1500 mg znajdują się w zakresie 10 μM i odpowiadają zatem tym, dla których w badaniach modeli eksperymentalnych in vitro wykazano aktywność farmakologiczną, co potwierdza mechanizm działania i efekt kliniczny leku.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów osteoarthrytu: bólu i ograniczenia funkcji.

Przeciwwskazania.

Indywidualna podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek ze składników pomocniczych, skłonność do krwawień.

Nie należy stosować leku Sınarta® pacjentom z alergią na skorupiaki, ponieważ substancję czynną otrzymuje się z pancerzy skorupiaków; tacy pacjenci mogą być bardziej narażeni na rozwój reakcji alergicznych na glukozaminę, co może prowadzić do nasilenia objawów ich choroby.

Do składu postaci do wstrzykiwań wchodzi substancja pomocnicza lidokaina, która ma następujące przeciwwskazania: szok kardiogenny, wyraźna hipotensja tętnicza, ciężkie postacie przewlekłej niewydolności serca, obniżona funkcja lewej komory, blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, ciężka bradykardia, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół Adamsa-Stokesa; drgawki w wywiadzie wywołane stosowaniem lidokainy; zespół słabości węzła zatokowego, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, hipowolemia, miastenia, infekcje w miejscu wstrzyknięcia, podwyższona wrażliwość na inne leki znieczulające typu amidowego (z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia reakcji krzyżowej nadwrażliwości).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać mieszania zawartości ampułek leku z innymi lekami do wstrzykiwań.

Nie przeprowadzono specyficznych badań nad interakcjami lekowymi. Jednakże, biorąc pod uwagę właściwości fizyko-chemiczne i farmakokinetyczne siarczanu glukozaminy, można założyć niski potencjał interakcji. Ponadto ustalono, że siarczan glukozaminy nie powoduje ani hamowania, ani wzmożenia aktywności głównych enzymów CYP450 człowieka.

W praktyce lek nie konkurował o mechanizmy wchłaniania, po wchłonięciu nie wiąże się z białkami osocza, a metabolizuje się poprzez włączenie jako substancji endogennej do proteoglikanów lub rozkład bez udziału enzymów układu cytochromu, wskutek czego mało prawdopodobne jest jego współdziałanie z innymi lekami.

Zgłaszano nasilenie działania kumarynowych leków przeciwkrzepnych u pacjentów podczas równoczesnego leczenia glukozaminą. W związku z tym u takich pacjentów zalecane jest monitorowanie parametrów krzepnięcia.

Lek jest zgodny z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i glikokortykosteroidami.

Możliwe nasilenie wchłaniania jelitowego tetracykliny.

Do składu postaci do wstrzykiwań wchodzi substancja pomocnicza lidokaina. Cymetydyna, meperydyna, bupiwakaina, propranolol, chinidyna, dysopyrydamiда, amitryptylina, nortryptylina, chloropromazyna, imipramina zwiększają stężenie lidokainy w surowicy krwi, zmniejszając jej wątrobowy metabolizm. Noradrenalina wykazuje działanie synergistyczne w połączeniu z lidokainą.

Należy stosować z ostrożnością inhibitory MAO, ponieważ zwiększają one ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej oraz przedłużają działanie znieczulające miejscowe.

W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (w tym z chinidyną, prokainamidem, dysopyrydamidem) dochodzi do wydłużenia odcinka QT, w bardzo rzadkich przypadkach możliwy rozwój bloku AV lub migotania komór.

Osłabione jest działanie kardioglikozydów.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami uspokajającymi efekty uspokajające się nasilają.

Fenytoina nasila działanie kardiodepresyjne lidokainy.

Przy jednoczesnym stosowaniu z prokainamidem możliwe są majaczenia, halucynacje.

Lidokaina może nasilać działanie leków powodujących blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ponieważ te ostatnie zmniejszają przewodnictwo impulsów nerwowych. Etanol nasila działanie depresyjne lidokainy na ośrodek oddechowy.

Właściwości stosowania.

Wprowadzanie leku może być wykonywane wyłącznie przez personel medyczny.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom z nietolerancją glukozy. Na początku leczenia u pacjentów z cukrzycą zaleca się kontrolę poziomu cukru we krwi.

Należy ostrożnie stosować lek podczas leczenia pacjentów cierpiących na astmę oskrzelową, ponieważ tacy pacjenci mogą być bardziej skłonni do wystąpienia reakcji alergicznych na glukozamin, co może prowadzić do nasilenia się ich objawów.

Jedna dawka leku zawiera 40,3 mg sodu. Należy to brać pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom, u których wskazane jest ścisłe przestrzeganie diety bezsodowej.

W celu uniknięcia przypadkowego wstrzyknięcia do światła naczynia krwionośnego zaleca się wykonanie próby aspiracyjnej.

Bezpieczeństwo stosowania anestetyków z grupy lidokainy jest wątpliwe u chorych skłonnych do wystąpienia złośliwej hipertermii, dlatego należy unikać ich stosowania w takich przypadkach.

Przed zastosowaniem lidokainy u pacjentów z chorobami serca (hipokaliemia obniża skuteczność lidokainy) należy znormalizować poziom potasu we krwi oraz kontrolować EKG.

Aktywność kinazy kreatynowej w surowicy krwi może wzrosnąć po wstrzyknięciu leku do mięśnia, co może prowadzić do błędnej diagnozy ostrzego zawału mięśnia sercowego.

W przypadku zaburzeń czynności węzła zatokowego, wydłużenia się odcinka P-Q, poszerzenia QRS lub pojawienia się arytmii lub nasilenia istniejącej arytmii należy zmniejszyć dawkę lub całkowicie odstawić lek.

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością krążenia, nadciśnieniem tętniczym, arytmiami w wywiadzie, zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek o umiarkowanym nasileniu. Ze względu na zawartość lidokainy należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu leku osobom starszym, chorym na padaczkę, przy zaburzeniach przewodnictwa serca oraz przy niewydolności oddechowej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie ciąży lub karmienia piersią, dlatego stosowanie leku jest przeciwwskazane w tej grupie pacjentów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie innych maszyn. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów oraz wykonywania pracy wymagającej skupienia uwagi. W przypadku wystąpienia senności, zmęczenia, zawrotów głowy lub zaburzeń wzroku prowadzenie pojazdów oraz praca z innymi mechanizmami są zabronione.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania wewnątrzmięśniowego! Lek nie przeznaczony do wstrzykiwania dożylnego.

Pacjenci dorośli i pacjenci w wieku podeszłym.

Przed zastosowaniem zmieszać roztwór B (rozpuszczalnik 1 ml) z roztworem A (roztwór leku 2 ml) w jednej strzykawce.

Przygotowany roztwór leku podaje się wewnątrzmięśniowo w dawce 3 ml lub 6 ml (roztwór A+B) 3 razy w tygodniu przez 4–6 tygodni.

Obecność żółtawego zabarwienia roztworu w ampułce A nie wpływa na skuteczność i tolerancję leku.

Iniekcje leku można łączyć z doustnym przyjmowaniem leku w postaci proszku do sporządzania roztworu.

Glukozamina nie jest wskazana do leczenia ostrzego zespołu bólowego.

Ustąpienie objawów (szczególnie zmniejszenie dolegliwości bólowych) może wystąpić dopiero po kilku tygodniach leczenia, a w niektórych przypadkach – nawet po dłuższym czasie. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby nie podaje się zaleceń dotyczących korekty dawki, ponieważ nie przeprowadzono odpowiednich badań.

Dzieci. Nie stosować dzieciom i młodzieży, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność leku u tych pacjentów nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania. W przypadkach przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe skierowane na przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej.

Do składu formy do wstrzykiwań leku wchodzi substancja pomocnicza lidokaina. Pierwszymi objawami przedawkowania chlorku lidokainy ze strony ośrodkowego układu nerwowego mogą być: mrowienie języka i warg, stan pobudzenia, euforia, niepokój, szum w uszach, zawroty głowy, nieostrość widzenia, niestabilność gałek ocznych, drżenie, depresja, senność, utrata przytomności aż po śpiączkę, drgawki toniczno-kloniczne. Jak podano w źródłach literaturowych, objawami przedawkowania związanymi z chlorkiem lidokainy ze strony układu sercowo-naczyniowego i funkcji oddechowej mogą być: obniżenie ciśnienia tętniczego, kolaps, blok AV oraz przytłumienie czynności oddechowej. Należy kontrolować funkcje sercowo-naczyniowe i oddechowe pacjenta.

Zmiany tych parametrów mogą wskazywać na przedawkowanie leku, dlatego pacjentowi należy natychmiast zapewnić dostęp tlenu. Wszystkie powikłania wymagają leczenia objawowego.

Niepożądane działania.

Ze strony układu pokarmowego: ból brzucha, wzdęcia, niestrawność, biegunka, zaparcia, nudności, wymioty; hiperglikemia u pacjentów z zaburzoną tolerancją glukozy;

ze strony układu nerwowego: ból głowy, senność, zwiększona zmęczalność, zawroty głowy;

ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje alergiczne, nasilenie astmy oskrzelowej;

ze strony narządu wzroku: zaburzenia widzenia;

ze strony skóry i jej struktur: zaczerwienienie, świąd, wysypka; obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, wypadanie włosów, ropień;

reakcje miejscowe: reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Postać wstrzykiwalna leku zawiera lidokainę. W wyjątkowych przypadkach możliwe są działania niepożądane charakterystyczne dla tego składnika:

ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty;

ze strony układu nerwowego: mrowienie języka i warg, nadwrażliwość na światło, podwójne widzenie, ból głowy, dezorientacja, skurcze mięśniowe; przy stosowaniu w wysokich dawkach – szumy w uszach, pobudzenie, niepokój, parestezje, drgawki, utrata przytomności, śpiączka, nadwrażliwość słuchowa;

ze strony narządu wzroku: zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek; przy stosowaniu w wysokich dawkach – niemowlęcy drgawki gałek ocznych (nystagmus);

zaburzenia psychiczne: zaburzenia snu;

ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, blok przedsionkowo-komorowy serca; podwyższone ciśnienie tętnicze; przy stosowaniu w wysokich dawkach – arytmia, bradykardia, spowolnienie przewodnictwa serca, zatrzymanie akcji serca, rozszerzenie naczyń obwodowych, kolaps, tachykardia, ból w okolicy serca;

ze strony układu odpornościowego: osłabienie układu odpornościowego, reakcje alergiczne, w tym obrzęk, reakcje skórne, świąd; pokrzywka, reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne (w tym szok anafilaktyczny), ogólnoustrojowy egzfoliatywny zapalenie skóry;

ze strony układu oddechowego: osłabienie oddychania lub zatrzymanie oddechu, duszność;

inne: uczucie gorąca, zimna lub mrowienia kończyn, złośliwa hipertermia; przy stosowaniu w wysokich dawkach – katar;

reakcje miejscowe: uczucie ukłucia skóry w miejscu wstrzyknięcia, ropień, uczucie lekkiego pieczenia (znikające w miarę rozwoju efektu znieczulającego w ciągu 1 minuty), zapalenie żył z zakrzepem (tromboflebita).

Okres ważności.

2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Przygotowany roztwór należy stosować natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.
Ampułka A: po 2 ml roztworu w ampułce z przeźroczystego brązowego szkła.

Ampułka B: po 1 ml roztwornika w ampułce z bezbarwnego przeźroczystego szkła.

Po 5 ampułek A i po 5 ampułek B w blisterach odpowiednio.

Po 1 blisterze z ampułkami A i po 1 blisterze z ampułkami B w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

AT «Farmak».

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.