Rywastygmina IC

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU RYWASTYGMINA IC

Skład:

substancja czynna: rivastigmine;

1 kapsułka zawiera: wapromę waprową rywastygminy 2,4 mg (przeliczono na rywastygminę 1,5 mg), wapromę waprową rywastygminy 4,8 mg (przeliczono na rywastygminę 3 mg), wapromę waprową rywastygminy 7,2 mg (przeliczono na rywastygminę 4,5 mg) lub wapromę waprową rywastygminy 9,6 mg (przeliczono na rywastygminę 6 mg);

substancje pomocnicze: hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: nieprzezroczyste, twarde kapsułki żelatynowe, korpus – biały, pokrywka – biała; zawartość kapsułek – proszek od białego do prawie białego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki psychoanlektyczne. Preparaty stosowane w demencji. Inhibitory cholinesterazy. Rywastygmina. Kod ATC N06D A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Rywastygmina jest inhibitorem acetylo- i butyrylocholinesterazy typu karbaminianowego, który, jak sądzono, sprzyja neuroprzekaźnictwu cholinergicznemu, opóźniając degradację acetylocholiny uwalnianej z funkcjonalnie nietkniętych neuronów cholinergicznych. W związku z tym rywastygmina wywiera korzystny wpływ na zaburzenia poznawcze spowodowane zaburzeniami neuroprzekaźnictwa cholinergicznego w demencji związanej z chorobą Alzheimera lub z chorobą Parkinsona.

Rywastygmina oddziałuje na enzymy docelowe, tworząc kompleks kowalencyjny, który tymczasowo inaktywuje te enzymy docelowe. Wykazano, że u zdrowych młodych mężczyzn po doustnym podaniu rywastygminy w dawce 3 mg aktywność acetylocholinesterazy w płynie mózgowo-rdzeniowym obniża się o około 40 % w ciągu pierwszych 1,5 godziny. Po osiągnięciu maksymalnego efektu hamującego aktywność enzymu wraca do poziomu wyjściowego po około 9 godzinach. U pacjentów z chorobą Alzheimera hamowanie rywastygminą aktywności acetylocholinesterazy w płynie mózgowo-rdzeniowym ma charakter zależny od dawki w badanym zakresie dawek (do najwyższej dawki 6 mg 2 razy na dobę). Hamowanie aktywności butyrylocholinesterazy w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z chorobą Alzheimera leczonych rywastygminą było podobne do hamowania aktywności acetylocholinesterazy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Rywastygmina jest szybko i całkowicie wchłaniana. Maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu osiągane jest po około 1 godzinie. Ze względu na oddziaływanie rywastygminy na enzym docelowy przy zwiększaniu dawki leku wzrost jego dostępności biologicznej o 1,5-krotność przekracza oczekiwany (dla tej zmiany dawki). Bezpośrednia dostępność biologiczna rywastygminy po podaniu w dawce 3 mg wynosi około 36 ± 13 %. Po podaniu rywastygminy z posiłkiem jej wchłanianie jest opóźniane (czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wydłuża się o 90 minut), wartość Cmax maleje, a pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) zwiększa się o około 30 %.

Rozkład

Łączenie rywastygminy z białkami osocza wynosi około 40 %. Łatwo przenika przez barierę krew–mózg. Udzielny objętościowy rozkładu wynosi 1,8–2,7 l/kg.

Metabolizm

Rywastygmina jest szybko i intensywnie metabolizowana (okres półtrwania w osoczu (T1/2) – około 1 godzina), głównie poprzez hydrolizę z udziałem cholinesterazy, z tworzeniem się metabolitu dekarbaminowanego. In vitro ten metabolit nieznacznie hamuje acetylocholinesterazę (< 10 %).

Na podstawie danych z badań in vitro nie przewiduje się interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi z udziałem następujących izoenzymów cytochromu P450 (CYP): CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4/5, CYP2E1, CYP2C9, CYP2C8, CYP2C19 lub CYP2B6. Dane z badań na zwierzętach wskazują, że główne izoenzymy cytochromu P450 odgrywają jedynie minimalną rolę w metabolizmie rywastygminy. Całkowity klirens osoczowy rywastygminy po dożylnej dawce 0,2 mg wynosił około 130 l/godz., po dożylnej dawce 2,7 mg zmniejszył się do 70 l/godz.

Eliminacja

Nie wykryto niezmienionej rywastygminy w moczu; główną drogą eliminacji jest wydalanie przez nerki w postaci metabolitów. Po podaniu l4C-rywastygminy wydalanie przez nerki było szybkie i prawie całkowite (> 90 %) w ciągu 24 godzin. Mniej niż 1 % podanej dawki wydala się z kałem. U pacjentów z chorobą Alzheimera nie stwierdzono kumulacji rywastygminy ani jej metabolitu dekarbaminowanego.

Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że nikiotyna zwiększa klirens rywastygminy o 23 % u pacjentów z chorobą Alzheimera po doustnym podaniu rywastygminy w dawkach do 12 mg/dobę.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

Chociaż dostępność biologiczna rywastygminy u osób w wieku podeszłym jest wyższa niż u młodych zdrowych ochotników, badania z udziałem pacjentów z chorobą Alzheimera w wieku od 50 do 92 lat nie wykazały żadnych zmian dostępności biologicznej związanych z wiekiem.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby o łagodnym do umiarkowanego stopnia nasilenia Cmax rywastygminy była o około 60 % wyższa, a AUC – ponad 2-krotnie wyższa niż u zdrowych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek o umiarkowanym stopniu nasilenia Cmax i AUC rywastygminy były ponad 2-krotnie wyższe niż u zdrowych ochotników; jednakże nie stwierdzono zmian w Cmax i AUC rywastygminy u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek o ciężkim stopniu nasilenia.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe demencji o lekkim i umiarkowanym nasileniu spowodowanej chorobą Alzheimera.

Leczenie objawowe demencji o lekkim i umiarkowanym nasileniu u pacjentów z idiopatyczną chorobą Parkinsona.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na rywastygminę, inne pochodne karbaminianu lub którykolwiek inny składnik leku.

Przeszła reakcja alergicznego kontaktowego zapalenia skóry po zastosowaniu leku rywastygminy w formie plastera transdermalnego.

Okres karmienia piersią. Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jako inhibitor cholinesterazy rywastygmina może nasilać działanie miorelaksantów o działaniu sukcynylcholinowym podczas znieczulenia. Zaleca się ostrożność przy doborze środków znieczulających. W razie potrzeby można rozważyć korektę dawki lub tymczasowe przerwanie leczenia.

Z uwagi na działanie farmakodynamiczne rywastygminy oraz możliwe efekty addytywne, rywastygminy nie należy stosować współbieżnie z innymi lekami cholinomimetycznymi. Rywastygmina może osłabiać działanie terapeutyczne leków antycholinergiczych (np. oksybutiliny, tolterodyny).

Donoszono o efektach addytywnych prowadzących do bradycardii (z ryzykiem wystąpienia omdlenia) przy współczesnym stosowaniu rywastygminy i różnych β-blokatorów (w tym atenololu). Pomimo że stosowanie w połączeniu z β-blokatorami kardioselektywnymi wiąże się z największym ryzykiem wystąpienia takich efektów, obserwowano je również u pacjentów przyjmujących inne leki z grupy β-blokatorów. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu rywastygminy w połączeniu z β-blokatorami, a także z innymi lekami, które mogą powodować bradycardię (np. lekami przeciwarytmicznymi klasy III, antagonistami kanałów wapniowych, glikozydami naparstnicy, pilokarpiną).

Ponieważ bradycardia jest czynnikiem ryzyka wystąpienia tachyarytmii komorowej typu „piorunująca” (torsades de pointes), należy zachować ostrożność i w razie potrzeby prowadzić monitorowanie stanu pacjenta (elektrokardiografia) przy stosowaniu rywastygminy w połączeniu z lekami, które mogą powodować tachyarytermię komorową typu „piorunująca”, takimi jak leki przeciwpsychotyczne [np. niektóre fenylozyny (chloropromazyna, lewomepromazyna), benzoamidy (sulpiryda, sultopyd, amisulpryd, tiapryd, weralipryd), pimocydyna, haloperydol, drowerydol]; cytalopram; cyzapryda, difemanyla; erytromycyna (w przypadku podania dożylnego), moxycyflokacyna; halofantryna, pentamidyna; mizolastyna i metadon.

Podczas badań z udziałem zdrowych ochotników nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji między rywastygminą a dicygoksyną, warfaryną, diazepem lub fluoksetyną. Rywastygmina nie wpływa na wydłużenie czasu protrombinowego spowodowane przez warfarynę. Przy współczesnym stosowaniu dicygoksyny i rywastygminy nie zaobserwowano niepożądanych oddziaływań na układ przewodzący serca.

Ponieważ metabolizm rywastygminy za pomocą głównych izoenzymów cytochromu P450 (CYP) zachodzi w niewielkim stopniu, farmakokinetyczna interakcja rywastygminy z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP jest mało prawdopodobna. Rywastygmina może jednak hamować metabolizm leków, które ulegają biotransformacji za pomocą butyrylocholinesterazy.

Szczególne środki ostrożności.

Częstość występowania i ciężkość działań niepożądanych rosną zazwyczaj wraz ze wzrostem dawki rywastygminy. Jeśli przerwa w przyjmowaniu leku trwała dłużej niż 3 dni, leczenie należy wznowić od dawki 1,5 mg 2 razy na dobę, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (np. wymiotów) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dozowanie kroczkowe. Wkrótce po zwiększeniu dawki rywastygminy obserwowano pojawienie się działań niepożądanych (np. wystąpienie nadciśnienia tętniczego i halucynacji u pacjentów z demencją spowodowaną chorobą Alzheimera oraz nasilenie zaburzeń pozapiramidowych, szczególnie drżenia, u pacjentów z demencją przy chorobie Parkinsona). Jeśli po zmniejszeniu dawki nasilenie działań niepożądanych nie zmniejszyło się, leczenie rywastygminą zostało przerwane.

W okresie pogromnym zgłaszano rzadkie przypadki wystąpienia u niektórych pacjentów alergicznego zapalenia skóry (rozsiane) przy stosowaniu rywastygminy niezależnie od drogi podania (doustnie lub przezskórnie). W takich przypadkach leczenie rywastygminą należy przerwać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Pacjenci oraz osoby opiekujące się nimi powinni być poinformowani o możliwości wystąpienia odpowiednich reakcji skórnych podczas stosowania rywastygminy.

Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka, są zależne od dawki i mogą występować szczególnie na początku leczenia i/lub po zwiększeniu dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Te działania niepożądane występują częściej u kobiet. Pacjentom, u których rozwijały się objawy odwodnienia spowodowane długotrwałymi wymiotami lub biegunką, zaleca się podanie płynów dożylnie oraz zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia rywastygminą. Odwodnienie może prowadzić do poważnych konsekwencji.

W przypadku ciężkich wymiotów związanych z leczeniem rywastygminą należy odpowiednio skorygować dawkę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Niektóre przypadki ciężkich wymiotów były związane z pęknięciem przełyku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Takie przypadki obserwowano szczególnie po zwiększeniu dawki lub stosowaniu wysokich dawek rywastygminy.

Rywastygmina może nasilać wydzielanie soku żołądkowego. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rywastygminy pacjentom z wrzodem żołądka/krętnicy dwunastnicznej w fazie zaostrzenia lub pacjentom, którzy są skłonni do tych stanów.

U pacjentów z chorobą Alzheimera możliwe jest zmniejszenie masy ciała. Ponieważ u takich pacjentów przy stosowaniu inhibitorów cholinoesterazy, w tym rywastygminy, może obserwować się zmniejszenie masy ciała, należy monitorować masę ciała pacjenta podczas terapii.

Rywastygmina może powodować bradykardię, która jest czynnikiem ryzyka wystąpienia komorowej tachyarytmii typu „pistolet” (torsade de pointes), szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu rywastygminy u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia komorowej tachyarytmii typu „pistolet”, w szczególności u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, niedawnym zawałem mięśnia sercowego, bradyarytmią, skłonnością do hipokaliemii lub hipomagnezjemii, oraz u pacjentów stosujących jednocześnie leki powodujące wydłużenie odcinka QT i/lub torsade de pointes (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu rywastygminy u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego lub zaburzeniami przewodnictwa (blokada sinowo-śródprzedsionkowa, blokada przedsionkowo-komorowa) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Inhibitory cholinoesterazy należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z astmą lub chorobą obturacyjną płuc w wywiadzie.

Cholinomimetyki mogą wywoływać lub nasilać obturację dróg moczowych i napady drgawek. Przy leczeniu pacjentów skłonnych do tych stanów należy zachować ostrożność.

Stosowanie rywastygminy u pacjentów z ciężką demencją spowodowaną chorobą Alzheimera lub chorobą Parkinsona, a także u pacjentów z innymi typami demencji lub innymi rodzajami zaburzeń pamięci (np. wiekowym obniżeniem funkcji poznawczych) nie było badane, dlatego nie zaleca się stosowania rywastygminy u pacjentów z tych grup.

Podobnie jak inne cholinomimetyki, rywastygmina może nasilać lub wywoływać zaburzenia pozapiramidowe. U pacjentów z demencją przy chorobie Parkinsona obserwowano nasilenie zaburzeń ruchowych (w tym bradykinezę, dyskinezę, zaburzenia chodu, drżenie) oraz zwiększenie częstości drżenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W niektórych przypadkach z powodu tych zjawisk konieczne było przerwanie leczenia rywastygminą (a mianowicie: częstość przypadków przerwania leczenia z powodu drżenia wynosiła 1,7% w grupie rywastygminy i 0% w grupie placebo). Należy regularnie oceniać stan kliniczny pacjentów w celu wykrycia tych niepożądanych zjawisk.

Grupy pacjentów szczególne

U pacjentów z klinicznie wyrażonym zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby może występować częstsze występowanie zależnych od dawki działań niepożądanych (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Sposób stosowania i dawki”). Dawka rywastygminy powinna być starannie dozowana z uwzględnieniem indywidualnej tolerancji leczenia przez pacjentów z tej grupy. Stosowanie rywastygminy u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie było badane. Jednak lek Rywastygmina IC można stosować pacjentom z tej populacji pod warunkiem starannego monitorowania stanu pacjentów.

Pacjenci o masie ciała mniejszej niż 50 kg są bardziej skłonni do wystąpienia działań niepożądanych, dlatego istnieje większa szansa na przerwanie leczenia rywastygminą u tych pacjentów.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Wyniki przeprowadzonych badań na ciężarnych zwierzętach wykazały, że rywastygmina i/lub jej metabolity przechodzą barierę łożyskową. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania rywastygminy u ciężarnych kobiet. W badaniach peri- i postnatalnego rozwoju potomstwa szczurów obserwowano wydłużenie okresu ciąży u zwierząt. Rywastygminy nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że istnieje pilna potrzeba.

Karmienie piersią

Dane z przeprowadzonych badań wykazały, że rywastygmina przenikała do mleka karmiących zwierząt. Brak danych dotyczących przenikania rywastygminy do mleka matki. Dlatego kobietom stosującym rywastygminę nie powinno się karmić piersią.

Płodność

Badania przeprowadzone na szczurach nie wykazały niepożądanych efektów na płodność ani funkcję rozrodczą zwierząt. Wpływ rywastygminy na płodność człowieka jest nieznany.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Choroba Alzheimera może prowadzić do stopniowego pogorszenia zdolności do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Ponadto rywastygmina może powodować zawroty głowy i senność, szczególnie na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki. Zatem rywastygmina ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Zdolność pacjentów z demencją przyjmujących rywastygminę do prowadzenia pojazdów lub obsługi skomplikowanych mechanizmów powinna być regularnie oceniana przez lekarza.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu demencji spowodowanej chorobą Alzheimera lub chorobą Parkinsona. Chorobę należy rozpoznać zgodnie z obowiązującymi zaleceniami. Terapię rywastygminą należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy istnieje osoba opiekująca się pacjentem i będąca w stanie stale kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Sposób stosowania

Lek należy przyjmować doustnie 2 razy na dobę, rano i wieczorem, podczas posiłku. Kapсуłki należy połykać całe, nie żując.

Zalecany schemat dawkowania

Początkowa dawka i dobra dawki

Początkowa dawka – 1,5 mg 2 razy na dobę.

Jeśli po upływie co najmniej 2 tygodni leczenia stwierdzono dobrą tolerancję początkowej dawki, dawkę leku można zwiększyć do 3 mg 2 razy na dobę. Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki do 4,5 mg 2 razy na dobę, a następnie do 6 mg 2 razy na dobę przy dobrej tolerancji poprzedniej dawki, z odstępem czasu nie krótszym niż 2 tygodnie po każdym poprzednim zwiększeniu dawki.

Jeśli u pacjentów z demencją związaną z chorobą Parkinsona występują działania niepożądane (np. nudności, wymioty, ból brzucha lub utrata apetytu), spadek masy ciała lub pogorszenie zaburzeń pozapiramidowych (np. drżenia), można spróbować pominąć przyjmowanie jednej lub kilku dawek rywastygminy. Jeśli działania niepożądane nie ustępują, należy tymczasowo zmniejszyć dawkę dobową do poprzedniej dawki dobrze tolerowanej lub przerwać leczenie.

Utrzymująca dawka i zaprzestanie leczenia

Zalecana skuteczna dawka wynosi od 3 mg do 6 mg 2 razy na dobę. Aby osiągnąć maksymalny efekt terapeutyczny, pacjenci powinni przyjmować najwyższą dawkę dobrze tolerowaną. Zalecana maksymalna dawka to 6 mg 2 razy na dobę.

Leczenie utrzymujące można kontynuować tak długo, jak przynosi korzyść pacjentowi. Należy więc regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia rywastygminą, szczególnie u pacjentów przyjmujących dawkę mniejszą niż 3 mg 2 razy na dobę. Jeśli po 3 miesiącach terapii rywastygminą w dawce utrzymującej u pacjenta nie stwierdza się zmniejszenia nasilenia objawów demencji, leczenie należy przerwać. Należy również rozważyć możliwość zaprzestania leczenia, jeśli efekt terapeutyczny, który wcześniej został osiągnięty, już nie występuje.

Nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na rywastygminę. Lepszy efekt leczenia obserwowano jednak u pacjentów z chorobą Parkinsona i demencją o umiarkowanym stopniu nasilenia. Lepszy efekt obserwowano również u pacjentów z chorobą Parkinsona, którzy mieli wizualne urojenia.

Nie przeprowadzono badań placebo-kontrolowanych trwających dłużej niż 6 miesięcy w celu zbadania skuteczności stosowania rywastygminy.

Wznowienie terapii po przerwie

Jeśli przerwa w przyjmowaniu leku trwała dłużej niż 3 dni, leczenie należy wznowić od dawki 1,5 mg 2 razy na dobę. Następnie należy stopniowo zwiększać dawkę, zgodnie z opisem powyżej.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek/wątroby

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek/wątroby o lekkim lub umiarkowanym stopniu nasilenia nie wymaga się dostosowania dawki rywastygminy. Jednakże ze względu na zwiększoną ekspozycję na rywastygminę u pacjentów z tej grupy należy starannie dobrać dawkę leku, biorąc pod uwagę indywidualną tolerancję leczenia, ponieważ u pacjentów z klinicznie wyrażonym zaburzeniem funkcji nerek/wątroby może występować częstsze występowanie działań niepożądanych zależnych od dawki. Stosowanie rywastygminy u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie było badane, jednak lek Rywastygmina IC można stosować pacjentom z tej populacji pod warunkiem przeprowadzenia starannego monitorowania stanu pacjentów (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom (do 18. roku życia) ze względu na brak danych dotyczących stosowania rywastygminy u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy

Przypadkowe przedawkowanie rywastygminy w większości przypadków nie wiązało się z żadnymi objawami klinicznymi; niemal wszyscy pacjenci kontynuowali stosowanie leku 24 godziny po przedawkowaniu.

W przypadku zatrucia o umiarkowanym nasileniu opisano toksyczność cholinergiczną z objawami muszarynowymi, takimi jak miazm, łzawienie, napływy gorąca, hiperhidroza, skurcz oskrzeli i zwiększone wydzielanie oskrzelowe, bradykardia, hipotensja tętnicza, mimowolne oddawanie moczu i/lub stolca, nadmierne ślinienie, zaburzenia trawienia (w tym ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka).

W przypadku cięższych zatrucia możliwe jest wystąpienie efektów nikotynowych, takich jak osłabienie mięśni, faszczkowania, drgawki, zatrzymanie oddechu z możliwym skutkiem śmiertelnym.

Dodatkowo w okresie pogromadzania zgłaszano przypadki zawrotów głowy, drżenia, bólu głowy, senności, dezorientacji, urojeń, nadciśnienia tętniczego, niedyspozycji.

Leczenie

Ze względu na to, że okres półtrwania rywastygminy w osoczu wynosi około 1 godziny, a czas hamowania acetylocholinoesterazy trwa około 9 godzin, w przypadkach bezobjawowego przedawkowania nie zaleca się przyjmowania następnej dawki rywastygminy przez 24 godziny. Jeśli przedawkowanie wiąże się z nasilonymi nudnościami i wymiotami, należy rozważyć zastosowanie leków przeciwwymiotnych. W przypadku wystąpienia innych działań niepożądanych należy w razie potrzeby przeprowadzić odpowiednią terapię objawową.

W przypadku znacznego przedawkowania można zastosować atropinę. Zalecana początkowa dawka siarczanu atropiny to 0,03 mg/kg dożylnie, z możliwością dalszego zwiększania w zależności od odpowiedzi klinicznej. Nie zaleca się stosowania skopolaminy jako antydoty.

Działania niepożądane.

Do najczęściej występujących działań niepożądanych należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności (38 %) i wymioty (23 %), szczególnie w okresie dobowania dawki. Według danych z badań klinicznych działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego oraz spadek masy ciała obserwowano częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Działania niepożądane wymienione poniżej zostały sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania. Częstość działań niepożądanych została podzielona następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), niezwykle rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Działania niepożądane obserwowane u pacjentów z demencją spowodowaną chorobą Alzheimera podczas leczenia rywastygminą

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy; często – ból głowy, senność, drżenie; rzadko – omdlenia; niezwykle rzadko – drgawki; bardzo rzadko – zaburzenia pozapiramidowe (w tym pogorszenie przebiegu współistniejącej choroby Parkinsona); częstość nieznana – plejotonia (zespół Pisa).

Ze strony psychiki: często – koszmary, niepokój, dezorientacja, uczucie lęku; rzadko – bezsenność, depresja; bardzo rzadko – halucynacje; częstość nieznana – agresja, niepokój.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności, wymioty, biegunka; często – ból brzucha, dyspepsja; rzadko – wrzody żołądka i dwunastnicy; bardzo rzadko – krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki; częstość nieznana – niektóre przypadki ciężkich wymiotów były związane z pęknięciem przełyku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – podwyższenie badań laboratoryjnych funkcji wątroby; częstość nieznana – zapalenie wątroby.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii: bardzo często – anoreksja; często – spadek apetytu; często游戏副本