Ryfampycyna + izonazyd + etambutol hydrochloride

INSTRUKCJA dot. stosowania leku RYFAMPCYNA + IZONAZYD + ETAMBUTOLU HYDROCHLORYD (Rifampicin + Isoniazid + Ethambutolhydrochloride)

Skład:

substancje czynne: ryfampicyna, izonazyd, etambutolu hydrochloride;

1 tabletka zawiera ryfampicynę 150 mg, izonazydu 75 mg, etambutolu hydrochloridu 275 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, kroszpawidon, skrobia prażelatynizowana, kwas askorbinowy, żelatyna, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry 80W56578 Brown: tlenek żelaza czerwony (E 172), lecytyna, alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), gumę ksantanową, talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki w kształcie kapsułki, powlekane, brązowego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „RHE” z jednej strony i gładkie – z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne przeciwbóbrzykowe. Kod ATC J04AM.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Lek kombinowany zawierający 3 składniki przeciwbóbrzykowe.

Ryfampycyna – półsyntetyczny antybiotyk o szerokim zakresie działania, wykazujący działanie bakteriostatyczne, a w wysokich dawkach – bakteriobójcze, aktywny wobec M. tuberculosis (zarówno wewnątrzkomórkowych, jak i zewnątrzkomórkowych) i należący do leków przeciwbóbrzykowych pierwszego rzędu; hamuje zależną od DNA polimerazę RNA, odpowiedzialną za syntezę genomu bakterii.

Etambutol – lek chemioterapeutyczny wykazujący działanie bakteriostatyczne wobec prątków gruźlicy, w tym opornych na inne leki przeciwbóbrzykowe. Mechanizm działania przeciwbóbrzykowego wiąże się z opóźnieniem syntezy kwasów nukleinowych w komórce bakteryjnej. Oporność pierwotna na lek obserwowana jest w 1 % przypadków. Etambutol jest aktywny wobec wszystkich szczepów M. tuberculosis, w tym M. bovis oraz M. kansasii.

Izonazyd – lek przeciwbóbrzykowy, pochodna kwasu izonicotynowego. Izonazyd wykazuje wysoką aktywność wobec prątków gruźlicy, szczególnie tych, które aktywnie się rozmnażają. Nie działa na inne powszechne patogeny chorób zakaźnych. Pozytywny efekt terapii obserwuje się w przypadku stosowania izonazydu w połączeniu z innymi lekami przeciwbóbrzykowymi. Mechanizm działania – hamowanie syntezy kwasu mikolowego, który jest składnikiem ściany komórkowej bakterii. Dla M. tuberculosis minimalna stężenie hamujące (MIC) izonazydu wynosi 0,05 – 0,025 mg. Odporność na izonazyd rozwija się szybko, gdy stosuje się go jako monoterapię.

Farmakokinetyka.

Nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Gruźlica (faza intensywna i faza utrzymująca leczenia – wczesna faza procesu płucnego i pozapłucnego), w tym w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi (w tym z pirazynamidem, streptomycyną).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku. Toksyczny zapalenie wątroby wywołane lekami w wywiadzie, w tym spowodowane pochodnymi hydrazydu kwasu izonicotynowego (ftiwazyd itp.); niedawno przebyty (mniej niż rok temu) zakaźny zapalenie wątroby, żółtaczka (w tym mechaniczna), ostra niewydolność wątroby i/lub nerek, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i nerek, wyrażony miażdżyca; ciężka niewydolność serca i płuc, podagra, zapalenie nerwu wzrokowego; zaćma; retinopatia cukrzycowa; zapalne choroby oczu, padaczka, skłonność do napadów drgawkowych; ciężkie psychozy (w tym w wywiadzie); poliomyelit (w tym wcześniej przebyty); jednoczesne stosowanie sakuinawiru/rytonawiru.

Stosowanie izonazydu jest przeciwwskazane w dawkach powyżej 10 mg/kg w czasie ciąży, przy niewydolności serca i płuc III stopnia, nadciśnieniu tętniczym II–III stopnia, chorobie wieńcowej serca, chorobach układu nerwowego, przewlekłej niewydolności nerek, zapaleniu wątroby w okresie zaostrzenia, marskości wątroby, astmie oskrzelowej, łuszczycy, egzamie w fazie zaostrzenia, niedoczynności tarczycy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Aktywne składniki leku są hepatotoksyczne, dlatego istnieje zwiększony ryzyko uszkodzenia wątroby; należy dokładnie monitorować funkcję wątroby (patrz „Szczególne środki ostrożności”).

Podczas stosowania leku z lekami przeciwwstrząsowymi możliwe jest zmniejszenie wchłaniania składników leku, dlatego lek należy przyjmować co najmniej godzinę przed przyjęciem leków przeciwwstrząsowych. Lek stosuje się w połączeniu z antybiotykami o szerokim spektrum działania, fluorochinolonami, sulfonamidami itp.

Etambutol.

Obserwuje się farmakologiczny antagonizm z etionamidem, sperminą, spermidyną, magnezem. Etambutol i pirazynamid działają synergistycznie na wydalanie kwasu moczowego. Leczenie kombinowane etambutolem i izonazydem przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny A prowadzi do wzmocnionej degradacji tej ostatniej, z ryzykiem odrzucenia przeszczepu. Etambutol oddziałuje we krwi z fentolaminą i może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego. Przy jednoczesnym przyjmowaniu etambutolu z lekami neurotoksycznymi możliwe jest nasilenie działania neurotoksycznego etambutolu, nasila neurotoksyczność aminoglikozydów, asparaginazy, cyprofloksacyny, metotreksatu, karbamazepiny, imipenemu, soli litu, chininy.

Etambutol zmniejsza skuteczność terapeutyczną digoksyny. Przy jednoczesnym leczeniu disulfiramem możliwe jest podwyższenie stężenia etambutolu w osoczu krwi i nasilenie toksyczności. Etanol nasila działanie toksyczne etambutolu na narząd wzroku, dlatego w okresie leczenia należy zrezygnować z przyjmowania alkoholu.

Izonazyd.

Przy przepisywaniu izonazydu pacjentom z powolną inaktywacją leku, którzy jednocześnie przyjmują kwas paraaminosalicylowy, stężenie tkankowe leku może wzrosnąć, co zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Izonazyd może spowalniać metabolizm wątrobowy niektórych leków, co może prowadzić do zwiększenia ich toksyczności. Do takich leków należą karbamazepina, primidon, fenytoina, diazepam, triazolam, chlorzoksazon, disulfiram.

Izonazyd może zmniejszyć efekt terapeutyczny lewodopy.

Przy jednoczesnym stosowaniu izonazydu z glikokortykosteroidami zwiększa się metabolizm i eliminacja izonazydu; z itrakonazolem – możliwe istotne obniżenie stężenia tego ostatniego w osoczu krwi i brak efektu terapeutycznego. Przy jednoczesnym stosowaniu izonazydu z ketokonazolem może zmniejszać się poziom ketokonazolu w osoczu krwi, dlatego należy kontrolować stężenie leku we krwi i w razie potrzeby zwiększyć dawkę; z paracetamolem – zwiększa się toksyczność tego ostatniego na skutek generowania i gromadzenia się toksycznych metabolitów w wątrobie, co może prowadzić do poważnych reakcji niepożądanych; z teofiliną – wzrasta stężenie teofiliny w osoczu krwi (konieczna kontrola poziomu teofiliny we krwi i odpowiednia korekta dawek leku); z walproatem – wzrasta stężenie walproatu w osoczu krwi, dawki walproatu należy korygować; z sytuwaryną – wzrasta ryzyko dystalnej neuropatii czuciowej; z zalcytabiną u pacjentów zakażonych HIV klirens izonazydu podwaja się, dlatego należy kontrolować stężenie izonazydu i zalcytabiny w celu zapewnienia skuteczności leczenia; z witaminą B6 i kwasem glutaminowym – zmniejsza się prawdopodobieństwo działań niepożądanych izonazydu; z difenyłem – nasilają się właściwości przeciwarytmiczne difenyłu. Możliwa jest również potencjalna interakcja izonazydu z produktami spożywczymi zawierającymi histaminę i tyraminę (twardy ser, czerwone wino, tuńczyk, ryby tropikalne): mogą rozwijać się reakcje niepożądane, takie jak ból głowy, nadmierne pocenie się, uczucie kołatania serca, napływy krwi, hipotensja tętnicza.

Ryfampycyna.

Ryfampycyna jest silnym induktorem enzymów mikrosomalnych wątroby (cytochromu P450) i może powodować potencjalnie niebezpieczne interakcje lekowe. Przyspiesza metabolizm endogennych substratów, takich jak hormony kory nadnerczy, hormony tarczycy i witamina D.

Stosowanie ryfampycyny w połączeniu z lekami, które również są metabolizowane przez ten system enzymatyczny, może przyspieszyć ich metabolizm i zmniejszyć aktywność tych leków, dlatego konieczna jest zmiana dawkowania tych leków na początku stosowania ryfampycyny oraz po jej odstawieniu w celu utrzymania optymalnej stężenia terapeutycznego we krwi.

Ryfampycyna przyspiesza metabolizm leków przeciwarytmicznych (np. dysopyramidu, meksyletyny, chinidyny, propafenonu, tokaїnidy); blokerów beta (np. bisoprololu, propranololu); blokerów kanałów wapniowych (np. diltiazemu, nifedypinu, werapamilu, nimodypiny, izradypiny, nikardypiny, nysolpidyny); glikozydów nasercowych (digoksyny, digoksyny); leków przeciwpadaczkowych, przeciwdrgawkowych (np. fenytoiny, karbamazepiny); leków psychotropowych – neuroleptyków (np. haloperidolu, aripiprazolu), trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych (np. amitryptyliny, nortryptyliny), leków przeciwlękowych i nasennych (np. diazepamu, benzodiazepin, zopiklonu, zolpidemu), barbituranów; leków przeciwkrzepliwych (antagonistów witaminy K), pośrednich leków przeciwkrzepliwych; zaleca się kontrolowanie czasu protrombinowego codziennie lub tak często, jak to konieczne do ustalenia odpowiedniej dawki leku przeciwkrzepliwego, leków przeciwgrzybiczych (np. terbinafiny, fluconazolu, itrakonazolu, ketokonazolu, worykonazolu); leków przeciwwirusowych (np. sakuinawiru, indynawiru, efawirenzu, amprenewiru, nelfinawiru, atazanawiru, lopinawiru, nevirapyny); leków przeciwbakteryjnych (np. chloramfenikolu, klaritromycyny, dapsonu, doksycykliny, fluorochinolonów, telitromycyny); kortykosteroidów (do stosowania ogólnego); antyestrogenów (np. tamoksyfenu, toremifenu, gestrynonu), systemowych środków antykoncepcyjnych hormonalnych, estrogenów, gestagenów (pacjentkom stosującym doustne środki antykoncepcyjne należy zalecić alternatywne, niehormonalne metody antykoncepcji podczas terapii ryfampycyną); hormonów tarczycy (np. lewotyroksyny); klofibratu; doustnych leków przeciwcukrzycowych (sulfonyloamidy i ich pochodne, np. chlorpropamid, tolbutamid, tiazolidynodiony); leków immunosupresyjnych (np. cyklosporyny, sirolimusu, tarkolimusu); cytostatyków (np. imatinibu, erlotynibu, irynotekanu); losartanu; metadonu, środków przeciwbólowych narkotycznych; prazykwantelu; chininy; rylozolu; selektywnych antagonistów receptora 5-HT3 (np. ondansetronu); statyn metabolizowanych przez CYP 3A4 (np. symwastatyny); teofiliny; środków moczopędnych (np. eplerenonu).

Inne interakcje.

Przy jednoczesnym stosowaniu ryfampycyny z atowakwonem obniża się stężenie atowakwonu i wzrasta stężenie ryfampycyny w osoczu krwi; z ketokonazolem – obniżają się stężenia obu leków w osoczu krwi; z enalaprylem – obniża się stężenie enalaprylatu, aktywnego metabolitu enalaprylu we krwi (w zależności od stanu klinicznego możliwe jest dostosowanie dawki enalaprylu); z probenecydem i ko-trimoksazolem – zwiększa się poziom ryfampycyny we krwi; z sakuinawirem/rytonawirem – zwiększa się ryzyko hepatotoksyczności, taka kombinacja jest przeciwwskazana; z sulfasalazyną – obniża się stężenie plazmowe sulfapirydyny, co może wynikać z zaburzenia flory bakteryjnej jelita odpowiedzialnej za przekształcanie sulfasalazyny w sulfapirydynę i mezalaminę; z halotanem, izonazydem – zwiększa się ryzyko hepatotoksyczności (należy unikać jednoczesnego stosowania ryfampycyny i halotanu). Podczas stosowania ryfampycyny z pirazynamidem opisywano ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym zakończone śmiercią, u pacjentów, którzy przez 2 miesiące przyjmowali codziennie ryfampycynę i pirazynamid; taka kombinacja jest możliwa tylko przy starannym monitorowaniu i gdy potencjalna korzyść przewyższa ryzyko hepatotoksyczności i skutków śmiertelnych; z klozapinem, flekainidem – zwiększa się toksyczne działanie na szpik kostny; z lekami zawierającymi kwas paraaminosalicylowy z bentonitem (hydroksylkiem glinu i krzemu) – w celu zapewnienia odpowiednich stężeń tych leków we krwi odstęp między ich przyjmowaniem powinien wynosić co najmniej 4 godziny; z cyprofloksacyną, klaritromycyną – możliwe jest podwyższenie stężenia ryfampycyny we krwi; opisywano przypadki zespołu podobnego do toczenia przy jednoczesnym przyjmowaniu z ryfampycyną.

Badania laboratoryjne i diagnostyczne.

W okresie leczenia ryfampycyną nie należy stosować testu bromsulfaleiny, ponieważ ryfampycyna zmienia parametry wydalania bromsulfaleiny, co może prowadzić do błędnych interpretacji zaburzeń tego wskaźnika. Nie należy również stosować mikrobiologicznych metod oznaczania stężenia kwasu foliowego i witaminy B12 w osoczu krwi.

Możliwa jest reakcja krzyżowa i fałszywie pozytywne wyniki testów przesiewowych na opioidy przeprowadzanych metodą KIMS, metodą ilościowego analizy immunologicznej; zaleca się stosowanie testów kontrolnych (np. chromatografia gazowa/masspektrometria).

Szczególne środki ostrożności.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

W okresie po rejestrowym zgłaszano ciężkie reakcje skórne (TSRP) związane z zastosowaniem etambutolu, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny nekroliz epidermalny (TEN), lekowo wywołaną eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego. Pacjentów należy poinformować o objawach i dokładnie obserwować reakcje skórne podczas stosowania leku. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na takie reakcje, stosowanie etambutolu należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby). Jeśli u pacjenta podczas terapii etambutolem rozwinie się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN lub DRESS, ponownego stosowania etambutolu nie wolno w żadnym wypadku wznawiać.

U dzieci wysypka może być błędnie interpretowana jako podstawowa infekcja lub inny proces zakaźny, dlatego lekarze powinni brać pod uwagę możliwość reakcji na etambutol u dzieci, u których podczas terapii etambutolem pojawiają się objawy wysypki i gorączki.

Lek należy stosować z ostrożnością u chorych z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek (kontrola wskaźników funkcji wątroby i nerek powinna być wykonywana co tydzień przez pierwsze dwa tygodnie, a następnie co dwa tygodnie przez kolejne sześć tygodni; w przypadku objawów hepatotoksyczności/nefrotoksyczności lek należy odstawić), przy nadciśnieniu tętniczym II–III stopnia, chorobie niedokrwiennej serca, chorobach układu nerwowego, w ostrym okresie zapalenia wątroby, zacieku wątroby, porfirii, astmie oskrzelowej, łuszczycy, egzemie w fazie zaostrzenia, niedoczynności tarczycy, przewlekłym alkoholizmie, u pacjentów starszych, u chorych wyczerpanych.

Podczas leczenia lekiem nie należy spożywać napojów alkoholowych. Alkohol nasila toksyczne działanie na wątrobę i osłabia działanie leku.

Ryzyko hepatotoksyczności wzrasta u pacjentów powyżej 35 roku życia, szczególnie u kobiet, u osób z powolną inaktywacją leku, u chorych zakażonych HIV, u pacjentów z niedożywieniem, u chorych z neuropatią.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z cukrzycą (u chorych na cukrzycę możliwy jest pozytywny wynik testu glikozurii).

Pacjentom z ryzykiem rozwoju neuropatii lub niedoboru pirydoxyny (chorzy na cukrzycę, przewlekli alkoholicy, pacjenci z wychudzeniem, z niewydolnością nerek, ciężarne, osoby zakażone HIV) należy podawać pirydoksynę.

Przed rozpoczęciem i podczas leczenia należy systematycznie kontrolować ostrość widzenia, refrakcję, pola widzenia, ciśnienie wewnątrzgałowe oraz badać dno oka. W przypadku zaburzeń funkcji nerek kontrola okulistyczna powinna być wykonywana codziennie. Leku nie należy stosować, jeśli nie można sprawdzić stanu wzroku (ciężki stan pacjenta, zaburzenia psychiczne).

Kontrola okulistyczna powinna być przeprowadzana dla każdego oka oddzielnie i dla obu razem, ponieważ zmiany ostrości widzenia mogą być jednostronne lub obustronne. W przypadku pojawienia się zmian funkcji narządu wzroku, aby zapobiec zanikowi nerwu wzrokowego, należy przerwać leczenie lekiem. Zmiany wzroku są zazwyczaj odwracalne i ustępują po kilku tygodniach, a w niektórych przypadkach – po kilku miesiącach. W wyjątkowych przypadkach zmiany wzroku są nieodwracalne z powodu zaniku nerwu wzrokowego. Pacjent powinien powiadomić lekarza o wszelkich zmianach funkcji oka. W przypadku zaburzeń wzroku stosuje się hydroksykobalamina lub cyjanokobalamina. Wzrok wraca po kilku tygodniach, a nawet miesiącach.

Stosowanie leku wymaga stałego monitorowania wskaźników krwi obwodowej, funkcji wątroby i nerek, poziomu glukozy we krwi, protrombiny, kwasu moczowego, konsultacji okulisty i neurologa.

Jeśli poziom enzymów wątrobowych w surowicy krwi wzrośnie ponad trzykrotnie lub wzrośnie poziom bilirubiny, należy przerwać przyjmowanie leku. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia wątroby (uczucie niedowolności, zmęczenie, nudności, brak apetytu) leczenie należy natychmiast przerwać.

Leczenie lekiem może zwiększać stężenie uronianów we krwi, co związane jest z osłabionym wydzielaniem kwasu moczowego przez nerki. Lek należy stosować z ostrożnością u chorych z podwyższonym poziomem kwasu moczowego we krwi.

W celu zmniejszenia działań niepożądanych, równocześnie z lekiem stosuje się hydrochloran pirydoksyny (doustnie lub domięśniowo) lub kwas glutaminowy, chlorek tiaminy lub bromek tiaminy (domięśniowo), sodową sól ATP.

Nie należy przyjmować leku podczas jedzenia. Biodostępność leku może być obniżona, gdy jest stosowany razem z posiłkiem.

Należy pamiętać, że metabolity leku zabarwiają mocz, ślinę i inne płyny biologiczne na pomarańczowo-czerwony kolor.

Kobietom w wieku rozrodczym należy podczas leczenia lekiem stosować wiarygodne metody antykoncepcji (doustne środki antykoncepcyjne hormonalne i dodatkowe metody antykoncepcji niehormonalne).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Zastosowanie leku w czasie ciąży jest możliwe, jeśli według lekarza ryzyko dla płodu nie przewyższa korzyści z jego stosowania dla matki. W okresie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Podczas stosowania leku możliwe jest obniżenie ostrości widzenia i wystąpienie działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, dlatego należy z ostrożnością przepisywać lek pacjentom, którzy zajmują się potencjalnie niebezpiecznymi rodzajami działalności wymagającymi zwiększonej uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym i dzieciom w wieku od 15 lat o wadze ciała poniżej 50 kg przepisuje się po 3 tabletki 1 raz dziennie; o wadze ciała powyżej 50 kg – po 4 tabletki 1 raz dziennie. Tabletki przyjmuje się codziennie 1 raz dziennie, rano, na czczo, popijając pełnym szklankiem wody.

Długość leczenia ustala lekarz indywidualnie.

Dzieci. Przeciwwskazane u dzieci poniżej 15 roku życia.

Przedawkowanie.

Możliwe są następujące objawy: zawroty głowy, ból głowy, zwiększona męczliwość, senność, polineuropatia, zapalenie nerwu wzrokowego (może prowadzić do ślepoty), pogorszenie ostrości wzroku, nieostre widzenie, rozwój zaburzeń neurologicznych, drgawki, dezorientacja, stupor, halucynacje (w tym wzrokowe), osłabienie, dysartria, niezrozumiała mowa, dezorientacja, nadmierna wrażliwość odruchów, neuropatia obwodowa, utrata apetytu, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, niewydolność oddechowa, duszność, asystolia, powiększenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu bilirubiny i transaminaz wątrobowych we krwi, zabarwienie skóry, błony śluzowej jamy ustnej, twardówki, moczu, śliny, potu, wydzieliny i kału na brązowo-czerwono lub pomarańczowo proporcjonalnie do przyjętej dawki leku, reakcje alergiczne, podwyższenie temperatury ciała, leukopenia, trombocytopenia, ostra anemia hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk okolic oczu lub twarzy, świąd, obrzęk płuc, kwasica metaboliczna, hiperglikemia, glukozuria, ketonuria, śpiączka; z czasem może rozwinąć się zespół ostrej niewydolności oddechowej lub inne objawy reakcji niepożądanych.

Leczenie: nie ma specyficznego antydota, należy odstawić lek, sprowokować wymioty lub przepłukać żołądek, podać enterosorbenty, dożylnie kroplowo podaje się roztwór Ringera, Sorbilact, Reosorbilact, przeprowadza się wymuszoną diurezę. Przepisuje się witaminy grupy B. Monitoruje się i podejmuje działania wspierające funkcje życiowe organizmu, w razie potrzeby przeprowadza się reanimację.

Wskazana jest wymuszona diureza, dializa otrzewnowa lub hemodializa. W stanach zagrażających życiu wskazane jest przetaczanie wymienne krwi.

Efekty uboczne.

Ze strony narządów wzroku: zapalenie nerwu wzrokowego (jedno- lub obustronne), objawiające się zaburzonym odbieraniem kolorów czerwonego i zielonego, zwężeniem pola widzenia, obniżeniem ostrości wzroku aż do całkowitej ślepoty), rozwój skotomu centralnego lub obwodowego, krwotok do siatkówki, zapadanie nerwu wzrokowego.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne/anafilaksja, w tym szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, zapalenie interpaczkowe płuc, limfadenopatia, zapalenie naczyń, zespołem reumatoidalnym.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypki skórne (w tym podobne do odry, rumień płaskoszczeciniasty, purpura lub zapalenie skóry z odłamywaniem się nabłonka), pokrzywka, świąd, zapalenie skóry, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielobarwna rumieniowica, możliwe nasilenie objawów tocznia układowego lub pojawienie się zespołu toczeniowego, uderzenia gorąca, reakcja pęcherzowa typu pemfigoid, trądzik, wywołana lekami eozynofilia z objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, depresja, dezorientacja, zaburzenia orientacji, halucynacje, drgawki, nasilenie napadów u chorych na padaczkę, ataksja, miastenia, neuropatia obwodowa, zapalenia nerwów obwodowych, parestezje, paraplegia, nadwrażliwość, encefalopatia toksyczna, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zmiany nastroju, drażliwość, euforia, bezsenność, krwotoki do mózgu, reakcje psychotyczne (w tym psychozy toksyczne), od niewielkich zmian osobowości po poważne zaburzenia psychiczne, które zazwyczaj ustępowały po odstawieniu leku; utrata słuchu i szumy w uszach u pacjentów z niewydolnością nerek.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, eozynofilia, anemia, w tym anemia hemolityczna i aplastyczna, anemia syderoblastyczna, agranulocytoza, plamica małopłytkowa, hiperkoagulacja, śledzionica.

Ze strony układu oddechowego i narządów śródpiersia: infiltraty w płucach z lub bez eozynofilii, zapalenie płuc.

Zaburzenia serca: zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie przyspieszonego bicia serca, ból za mostkiem i w okolicy serca, nasilenie niedokrwienia mięśnia sercowego u osób starszych.

Ze strony przewodu pokarmowego: brak apetytu, zmniejszenie apetytu, metaliczny smak w ustach, zgaga, suchość w ustach, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, ból/niekomfort w okolicy brzucha, nasilenie wrzodu trawiennego, ostry zapalenie trzustki, zapalenie żołądka typu erozyjnego, kolit pseudobłoniasty.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe: uszkodzenie wątroby, podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych, zapalenie wątroby, niekomfort w prawym podżebrzu, żółtaczka, ostra niewydolność wątroby, która może prowadzić do martwicy (szczególnie u osób powyżej 35 roku życia), hiperbilirubinemia, bilirubinuria.

Ze strony nerek i dróg moczowych: zapalenie nerek typu interpaczkowego, trudności z oddawaniem moczu, ostra niewydolność nerek, podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny, martwica nerek, dysuria.

Zaburzenia metaboliczne: skłonność do kamicy moczowej, nasilenie dny moczanowej; hiperurykemia, niedobór pirydoksyny wpływający na przemianę triptofanu w kwas nikotynowy, pelagra, acidosis, porfiria.

Zaburzenia endokrynologiczne: ginekomastia u mężczyzn, nadmierny krwawienie miesięczne u kobiet, zespół Cushinga, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, niewydolność nadnerczy u chorych z zaburzeniami funkcji nadnerczy, hiperglikemia.

Ogólne zaburzenia: podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, objawy grypopodobne, osłabienie, obrzęki, ból stawów, mięśni, niedomagania, skłonność do krwawień i krwotoków, opryszcz, nadmierna produkcja łez, zabarwienie moczu, stolca, śliny, wydzieliny z oskrzeli, potu, śluzu na pomarańczowo-czerwono, zespół odstawienia, który może wystąpić po przerwaniu przyjmowania leku, obejmujący ból głowy, bezsenność, drażliwość, niepokój.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

28 tabletek w blisterze, 24 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Lupin Limited.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

A-28/1, MIDC Industrial Area, Chikalthana, Aurangabad, Maharashtra 431210, Indie (IND).