Rotarytmil

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ROTARYTMIL (ROTARITMIL)

Skład:

substancja czynna: amiodarone;

1 tabletka zawiera amiodaronu hydrochloranu 200 mg;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana; laktoza, monohydrat; powidone (K 90); stearyna magnezu; dwutlenek krzemu, bezwodny, koloidalny; skrobia prażelatynizowana.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe tabletki białego koloru z ryflowaną linią podziału.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwarytmiczne klasy III. Kod ATC C01B D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna leku, amiodaron, należy do głównych przedstawicieli klasy III leków przeciwarhythmicznych (klasa inhibitorów repolaryzacji).

Właściwości przeciwarhythmiczne amiodaronu.

Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego mięśnia sercowego, głównie w wyniku hamowania kanałów potasowych (klasa III według klasyfikacji Vaughan Williamsa).

Spowolnienie rytmu serca poprzez hamowanie automatyzmu węzła zatokowego. Ten efekt nie jest blokowany przez atropinę.

Niekonkurencyjne działanie alfa- i beta-antyadrenergiczne.

Spowolnienie przewodzenia sinoatrialnego, przedsionkowego i węzłowego, które staje się bardziej wyraźne przy przyspieszeniu rytmu serca.

Brak zmian w przewodzeniu wewnątrzkomorowym.

Wyłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła i komór.

Spowolnienie przewodzenia i wydłużenie okresów refrakcji w dodatkowych drogach przewodzenia przedsionkowo-komorowych.

Inne właściwości amiodaronu.

Zmniejszenie zużycia tlenu poprzez umiarkowane zmniejszenie oporu obwodowego naczyń oraz zmniejszenie częstości skurczów serca.

Zwiększenie przepływu krwi wieńcowej dzięki bezpośredniemu działaniu na mięśnie gładkie naczyń serca oraz utrzymanie wyrzutu serca na tle obniżonego ciśnienia tętniczego i oporu obwodowego naczyń oraz przy braku negatywnych efektów inotropowych.

Przeprowadzono metaanalizę danych z 13 badań prospektywnych, randomizowanych, kontrolowanych, w których wzięło udział 6553 pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego (78 %) lub mieli przewlekłą niewydolność serca (22 %).

Średni czas obserwacji pacjentów wynosił od 0,4 do 2,5 roku. Średnia dobowe dawka utrzymująca leku wahała się od 200 do 400 mg.

Metaanaliza wykazała, że amiodaron istotnie statystycznie zmniejsza całkowitą liczbę zgonów o 13 % (95 % CI: 0,78–0,99; p = 0,030) oraz zgonów spowodowanych zaburzeniami rytmu o 29 % (95 % CI: 0,59–0,85; p = 0,0003).

Jednak te wyniki należy interpretować ostrożnie ze względu na heterogeniczność poszczególnych badań (różnice związane głównie z populacjami włączonymi do badań, długością okresu obserwacji, zastosowaną metodologią oraz wynikami badań).

Odsetek pacjentów, u których lek został odstawiony, był wyższy w grupie przyjmujących amiodaron (41 %) niż w grupie placebo (27 %).

U 7 % pacjentów przyjmujących amiodaron rozwinął się hipotyreozę, w porównaniu do 1 % w grupie placebo. Hiperteriozę zdiagnozowano u 1,4 % pacjentów w grupie amiodaronu w porównaniu do 0,5 % w grupie placebo.

Interstycjalna pneumopatia rozwinęła się u 1,6 % pacjentów w grupie amiodaronu w porównaniu do 0,5 % w grupie placebo.

Populacja pediatryczna.

U dzieci nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych. Według danych literaturowych bezpieczeństwo stosowania amiodaronu badano u 1118 dzieci z różnymi typami arytmii.

W ramach badań klinicznych u dzieci stosowano następujące dawki leku:

• dawka nasycająca: 10–20 mg/kg/dobę przez 7–10 dni (czyli 500 mg/m²/dobę przeliczając na powierzchnię ciała);
• dawka utrzymująca: minimalna dawka skuteczna; w zależności od indywidualnej odpowiedzi może wahać się w granicach od 5 do 10 mg/kg/dobę (czyli 250 mg/m²/dobę przeliczając na powierzchnię ciała).

Farmakokinetyka.

Amiodaron – związek charakteryzujący się powolnym transportem i wysokim powinowactwem do tkanek.

Jego biodostępność po doustnym podaniu, zależnie od indywidualnych cech pacjenta, może wynosić od 30 % do 80 % (średnio – 50 %). Po jednorazowym podaniu dawki maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 3–7 godzin.

Działanie terapeutyczne pojawia się średnio po jednym tygodniu przyjmowania amiodaronu (od kilku dni do dwóch tygodni).

Okres półtrwania amiodaronu jest długi i charakteryzuje się dużą międzyindywidualną zmiennością (od 20 do 100 dni). W pierwszych dniach leczenia lek kumuluje się w większości tkanek organizmu, szczególnie w tkance tłuszczowej. Eliminacja rozpoczyna się po kilku dniach, a równowaga między dopływem a wydalaniem leku osiągana jest w ciągu jednego lub kilku miesięcy, w zależności od pacjenta.

Te cechy uzasadniają stosowanie dawek nasycających w celu szybkiego osiągnięcia poziomu nasycenia tkanek lekiem niezbędnego do wywołania działania terapeutycznego.

Część jodu uwalniana jest od związku i wydala się z moczem w postaci jodku; przy stosowaniu amiodaronu w dawce dobowej 200 mg wydalanie jodu wynosi 6 mg/24 godziny. Pozostała część związku oraz odpowiednio większa część jodu wydala się z kałem po przetworzeniu w wątrobie.

Ponieważ z moczem wydaje się niewielka ilość leku, pacjentom z niewydolnością nerek można stosować dawki standardowe.

Po odstawieniu leku jego eliminacja trwa przez kilka miesięcy. Należy zaznaczyć, że pozostała aktywność leku może utrzymywać się przez okres od 10 dni do 1 miesiąca.

Amiodaron jest głównie metabolizowany przy udziale cytochromu CYP3A4, a także cytochromu CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, dezetyloamiodaron, in vitro są potencjalnymi inhibitorami cytochromów CYP1A1, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz CYP2C8. Amiodaron i dezetyloamiodaron mogą również hamować funkcję białek transportowych, takich jak glikoproteina P oraz organiczny transporter kationów typu 2 (OCT2). Wyniki jednego badania wskazują na zwiększenie stężenia kreatyniny o 1,1 % (substrat OCT2).

Dane badań in vivo wskazują na interakcje między amiodaronem a substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiną P.

Populacja pediatryczna.

U dzieci nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych. Dostępne ograniczone dane nie wskazują na różnice w parametrach farmakokinetycznych między dorosłymi a dziećmi.

Dane badań przedklinicznych.

Wyniki dwuletniego badania kancerogennego u zwierząt wykazały, że amiodaron prowadzi do zwiększenia liczby guzów folikularnych tarczycy (gruczolaków i/lub raków) u zwierząt obu płci przy ekspozycji klinicznie istotnej.

Ponieważ wyniki badań mutagenności były negatywne, rozwój tego typu guzów tłumaczy się raczej mechanizmem epigenetycznym niż genotoksycznym.

Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na rozwój jakichkolwiek raków, jednak obserwowano zależną od dawki hiperplazję folikularną tarczycy. Te efekty na tarczycę u zwierząt mogły być spowodowane wpływem amiodaronu na syntezę i/lub uwalnianie hormonów tarczycy. Dane te mają niską istotność dla stosowania leku u ludzi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka nawrotów:

• komorowej tachyarytmii stanowiącej zagrożenie dla życia chorego (leczenie należy rozpocząć w warunkach szpitalnych przy stałym monitorowaniu stanu pacjenta);
• objawowej tachyarytmii komorowej (potwierdzonej dokumentacyjnie), prowadzącej do niezdolności do pracy;
• nadkomorowej tachyarytmii (potwierdzonej dokumentacyjnie), wymagającej leczenia oraz w przypadkach, gdy inne środki nie wykazują efektu terapeutycznego lub są przeciwwskazane;
• migotania komór.

Leczenie nadkomorowej tachyarytmii: spowolnienie lub zmniejszenie częstotliwości migotania lub trzepotania przedsionków.

Choroba niedokrwienna serca i/lub zaburzenia funkcji lewej komory (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na jod, amiodaron lub inne składniki leku.

Blokada zatokowo-komorowa, blok przewodzenia zatokowego, z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Zespół słabości węzła zatokowego (ryzyko zatrzymania węzła zatokowego), z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Ciężkie zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Nadczynność tarczycy.

Jednoczesne stosowanie z lekami zdolnymi do wywołania komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu):

leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);

leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutilid);

inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, citalopram, escytalopram, difemanil, dolasetron w/ż, domperydon, dronedaron, erytromycyna w/ż, lewofloksacyna, mekhitazyna, mizolastyna, winkamin w/ż, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna w/ż, toremifenu, winkamin w/ż (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie z telaprevirem, kobicystatem.

II i III trymestr ciąży.

Okres karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwarytmiki.

Wiele leków przeciwarytmicznych hamuje automatyzm serca, przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych z różnych klas może być korzystne, ale najczęściej wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG. Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych, które mogą indukować wystąpienie komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes (takich jak amiodaron, dysopyramid, pochodne chinidyny, sotalol i inne), jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków przeciwarytmicznych z tej samej klasy, z wyjątkiem wyjątkowych przypadków, ponieważ takie leczenie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych działań kardiologicznych.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami o negatywnym działaniu inotropowym sprzyja wystąpieniu bradykardii i/lub spowolnieniu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, dlatego wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG.

Leki mogące indukować rozwój komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes.

To poważne zaburzenie rytmu może być wywołane przez niektóre leki, niezależnie od tego, czy należą one do leków przeciwarytmicznych, czy nie. Czynnikami sprzyjającymi są hipokaliemia (patrz podsekcja „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podsekcja „Leki spowalniające rytm serca”) lub wrodzone lub nabyte wcześniej wydłużenie odcinka QT.

Do leków, które mogą powodować rozwój komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes, należą m.in. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre neuroleptyki. Dla dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i winkaminu takie interakcje występują tylko przy stosowaniu form leków do wstrzykiwań dożylnych.

Jednoczesne stosowanie dwóch leków, z których każdy sprzyja powstawaniu torsades de pointes, jest zazwyczaj przeciwwskazane.

Jednak stosowanie metadonu, leków przeciwpasożytniczych (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) i neuroleptyków, uznawane za absolutnie konieczne, nie jest przeciwwskazane, ale nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania z innymi lekami sprzyjającymi powstawaniu torsades de pointes.

Leki spowalniające rytm serca.

Wiele leków może powodować bradykardię, w szczególności leki przeciwarytmiczne klasy Ia, beta-blokery, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, glikozydy nasercowe, pilokarpina i inhibitory cholinesterazy.

Działania amiodaronu na inne leki.

Amiodaron i/lub jego metabolit, dezetyloamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz białko P-glikoproteinowe i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Ze względu na długotrwały efekt amiodaronu, takie interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Działania innych leków na amiodaron.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i w ten sposób zwiększać jego ekspozycję.

Inhibitory CYP3A4 (np. sok grejpfrutowy i niektóre leki) zazwyczaj nie są stosowane podczas leczenia amiodaronem.

Przeciwwskazane kombinacje (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki mogące indukować komorową tachyarytmię typu torsades de pointes (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu; patrz podsekcja „Niezalecane kombinacje”):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (dofetylid, ibutilid, sotalol);
• inne leki (związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, citalopram, escytalopram, difemanil, dolasetron w/ż, domperydon, dronedaron, erytromycyna w/ż, lewofloksacyna, mekhitazyna, mizolastyna, winkamin w/ż, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna w/ż, toremifen).

Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Telaprevir. Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa kardiomiocytów z ryzykiem nadmiernej bradykardii.

Kobicystat. Istnieje ryzyko zwiększenia częstości niepożądanych działań wywołanych amiodaronem z powodu spowolnienia jego metabolizmu.

Niezalecane kombinacje (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Sofosbuvir. Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami zawierającymi sofosbuvir może spowodować ciężką, objawową bradykardię. Należy stosować wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia. Zalecane jest staranne monitorowanie przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Substraty CYP3A4. Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenia substratów CYP3A4 we krwi, co może prowadzić do potencjalnego zwiększenia toksyczności tych substratów.

Cyklosporyna. Zwiększenie stężenia cyklosporyny we krwi z powodu spowolnienia jej metabolizmu w wątrobie, z ryzykiem wystąpienia efektów nefrotoksycznych.

Podczas leczenia amiodaronem należy przeprowadzać oznaczanie stężenia cyklosporyny we krwi, monitorować funkcję nerek i dostosowywać dawkę cyklosporyny.

Diltiazem do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady przedsionkowo-komorowej.

Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy prowadzić staranne monitorowanie kliniczne i ciągłe monitorowanie EKG.

Fingolimod. Wzmacnianie wywołanych bradykardią efektów, potencjalnie zakończonych śmiercią. Szczególnie dotyczy to beta-blokerów hamujących mechanizmy kompensacyjne adrenergiczne. Po podaniu pierwszej dawki leku należy prowadzić obserwację kliniczną i ciągłe monitorowanie EKG przez 24 godziny.

Werapamil do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady przedsionkowo-komorowej.

Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, konieczne jest staranne monitorowanie kliniczne i ciągłe monitorowanie EKG.

Leki przeciwpasożytnicze mogące indukować torsades de pointes (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy przeprowadzić wstępną ocenę odcinka QT i monitorować EKG.

Neuroleptyki mogące indukować komorową tachyarytmię typu torsades de pointes (amisulpryd, chloropromazyna, tiakwazyna, droperydol, flupentiksol, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperydon, pipotiazyyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentiksol). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Metadon. Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Fluorochinolony, z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny (przeciwwskazane kombinacje). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Stymulujące środki przeczyszczające. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie tachyarytmii komorowej typu torsades de pointes (w tym przypadku czynnikiem wywołującym jest hipokaliemia). Przed zastosowaniem leku należy skorygować wszelką hipokaliemię i prowadzić monitorowanie EKG, obserwację kliniczną oraz kontrolę poziomów elektrolitów.

Fidaksomycyna. Zwiększenie stężenia fidaksomycyny we krwi.

Kombinacje wymagające środków ostrożności przy stosowaniu.

Substraty białka P-glikoproteinowego. Amiodaron jest inhibitorem białka P-glikoproteinowego. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z substratami białka P-glikoproteinowego zwiększy ich stężenie we krwi.

Glikozydy nasercowe. Hamowanie automatyzmu (nadmierna bradykardia) i zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Przy stosowaniu deryzotyny obserwuje się zwiększenie stężenia deryzotyny we krwi z powodu zmniejszenia klirensu deryzotyny, co wymaga monitorowania EKG i stanu klinicznego. W razie potrzeby należy monitorować stężenie deryzotyny we krwi i dostosować jej dawkę.

Dabigatran. Zwiększenie stężenia dabigatranu we krwi z podwyższonym ryzykiem krwawień. Jeśli dabigatran jest stosowany po zabiegu chirurgicznym, należy prowadzić monitorowanie kliniczne i dostosować dawkę dabigatranu w razie potrzeby, ale nie wyższą niż 150 mg/dobę.

Ponieważ amiodaron ma długi okres półtrwania, interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Substraty CYP2C9. Amiodaron zwiększa stężenia substancji będących substratami CYP2C9, takich jak antagoniści witaminy K lub fenytoina, poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450 2C9.

Antagoniści witaminy K. Wzmacnianie działania antagonistów witaminy K i zwiększone ryzyko krwawień. Monitorowanie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) należy przeprowadzać częściej. Dawka antagonisty witaminy K powinna być dostosowana podczas leczenia amiodaronem i przez 8 dni po zakończeniu leczenia.

Fenytoina (na podstawie ekstrapolacji – również fosfeneptyna). Zwiększenie stężenia fenytoiny we krwi z objawami przedawkowania, szczególnie objawami neurologicznymi (hamowanie metabolizmu fenytoiny w wątrobie). Należy prowadzić monitorowanie kliniczne, monitorować stężenie fenytoiny we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę fenytoiny.

Substraty CYP2D6:

• Flekajnid. Amiodaron zwiększa stężenia flekajnidu we krwi poprzez hamowanie cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkę flekajnidu.

Substraty CYP3A4. Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie we krwi substratów tego cytochromu, co prowadzi do potencjalnego zwiększenia ich toksyczności.

• Statyny (symwatyna, atorwatyna, lawastyna). Jednoczesne stosowanie amiodaronu i statyn metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak symwatyna, atorwatyna i lawastyna, zwiększa ryzyko wystąpienia toksyczności mięśniowej (np. rabdomiolizy). W przypadku jednoczesnego stosowania z amiodaronem zaleca się stosowanie statyn nie metabolizowanych przez CYP3A4.

Inne leki metabolizowane przy udziale CYP3A4 (lidokaina, sirolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna, triazolam). Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenia tych cząsteczek we krwi, co prowadzi do potencjalnego zwiększenia ich toksyczności.

• Lidokaina.* Ryzyko zwiększenia stężenia lidokainy we krwi, co może prowadzić do niepożądanych działań neurologicznych i kardiologicznych z powodu hamowania przez amiodaron metabolizmu wątrobowego. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i EKG oraz w razie potrzeby oznaczać stężenie lidokainy we krwi. W razie potrzeby – dostosować dawkę lidokainy podczas i po leczeniu amiodaronem.

• Takrolimus.* Zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi z powodu hamowania jego metabolizmu przez amiodaron. Należy przeprowadzać oznaczanie stężenia takrolimusu we krwi, monitorować funkcję nerek i dostosowywać dawkę takrolimusu przy jednoczesnym stosowaniu z amiodaronem i po jego odstawieniu.

Beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (przeciwwskazana kombinacja) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności przy stosowaniu). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów współczulnych). Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG.

Beta-blokery stosowane w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebylolol). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem nadmiernej bradykardii. Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG.

Esmolol. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów współczulnych). Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG.

Diltiazem do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii lub blokady AV, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG.

Werapamil do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady AV, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG.

Pewne makrolidy (azytromycyna, klarytromycyna, roksytromycyna). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Leki obniżające stężenie potasu: moczopędne obniżające stężenie potasu (pojedynczo lub w kombinacji), środki przeczyszczające stymulujące, amfoterycyna B (przy wstrzykiwaniu dożylnej), glikokortykosteroidy (przy stosowaniu ogólnoustrojowym), tetrakozaktyd.

Zwiększone ryzyko arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes (hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym). Należy skorygować hipokaliemię przed podaniem leku i prowadzić monitorowanie EKG, poziomów elektrolitów i obserwację kliniczną.

Leki spowalniające rytm serca. Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia stężenia amiodaronu i jego aktywnego metabolitu we krwi. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby EKG.

Tamsulozyna. Ryzyko nasilenia niepożądanych działań spowodowanych tamsulozyną z powodu hamowania jej metabolizmu w wątrobie. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby dostosować dawkę tamsulozyny podczas leczenia inhibitorem enzymu i po zakończeniu jego stosowania.

Worykonazol. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmi komorowych, szczególnie tachyarytmii komorowej torsades de pointes, ponieważ może występować spowolnienie metabolizmu amiodaronu. Należy prowadzić obserwację kliniczną i monitorować EKG oraz w razie potrzeby dostosować dawkę amiodaronu.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi.

Pilokarpina. Ryzyko rozwoju nadmiernej bradykardii (efekty addytywne leków spowalniających rytm serca).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Efekty ze strony serca.

Amiodaron wywołuje zmiany na EKG. Obejmują one wydłużenie odcinka QT w wyniku przedłużonej repolaryzacji, z możliwym pojawieniem się załamka U. Stan ten jest objawem działania terapeutycznego leku, a nie jego toksyczności.

U pacjentów w podeszłym wieku przyjmowanie amiodaronu może nasilać spowolnienie tętna.

Zarejestrowano przypadki wystąpienia nowej arytmii lub pogorszenia istniejącej arytmii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Taki efekt proarytogeniczny może występować szczególnie w obecności czynników sprzyjających wydłużeniu odcinka QT, w tym stosowanie niektórych kombinacji leków oraz hipokaliemia (patrz sekcje „Działania niepożądane” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ryzyko wystąpienia wywołanej lekami tachykardii typu torsades de pointes podczas stosowania amiodaronu uważa się za niższe w porównaniu z innymi lekami przeciwarytmicznymi u pacjentów o tym samym stopniu wydłużenia odcinka QT.

Przed zastosowaniem leku należy wykonać EKG.

W przypadku wystąpienia bloku AV II lub III stopnia, bloku sinoatrialnego lub bloku bifascikularnego należy przerwać stosowanie leku. Pojawienie się bloku AV I stopnia wymaga wzmocnienia nadzoru nad pacjentem.

Zaburzenia ze strony tarczycy.

Amiodaron może powodować zaburzenia funkcji tarczycy, szczególnie u pacjentów z wcześniejszą dysfunkcją tarczycy.

Zaleca się oznaczenie stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) przed rozpoczęciem leczenia, następnie regularnie w trakcie terapii oraz przez kilka miesięcy po odstawieniu leku, a także w przypadku klinicznego podejrzenia zaburzeń funkcji tarczycy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Lek zawiera jod, co wpływa na wyniki niektórych wskaźników funkcji tarczycy (np. wchłanianie radioaktywnego jodu, poziom jodu związany z białkami). Jednak wartości T3, T4 oraz analiza TSH o wysokiej czułości pozostają interpretowalne.

Zaburzenia ze strony płuc.

Pojawienie się duszności lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i towarzyszące pogorszeniu ogólnego stanu zdrowia, należy traktować jako możliwy objaw toksyczności płucnej amiodaronu, np. rozwoju zapalenia międzybłoniowego, i wymaga przeprowadzenia badania rentgenowskiego pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby.

Zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby na początku stosowania leku oraz okresowo w trakcie leczenia amiodaronem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia nerwowo-mięśniowe.

Amiodaron może powodować obwodową neuropatię czuciowo-ruchową lub neuropatię mieszaną oraz miopatię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

W przypadku pogorszenia ostrości widzenia lub pogorszenia jakości widzenia podczas stosowania leku należy natychmiast przeprowadzić pełne badanie okulistyczne, w tym ophthalmoskopię. W przypadku wystąpienia neuropatii lub zapalenia nerwu wzrokowego spowodowanych amiodaronem należy przerwać stosowanie leku, ponieważ kontynuacja leczenia może prowadzić do postępującego upośledzenia aż do ślepoty („Działania niepożądane”).

Ciężkie reakcje skórne.

Podczas stosowania amiodaronu mogą wystąpić zagrażające życiu lub nawet śmiertelne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na rozwój tych stanów (np. postępujące wysypki skórne z pęcherzami lub zmiany błon śluzowych) należy natychmiast przerwać stosowanie leku.

Zaburzenia związane z interakcją z sofosbuvirem (ryzyko ciężkiej bradykardii)

U pacjentów przyjmujących amiodaron w połączeniu z sofosbuvirem, samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania stosowanymi w leczeniu zapalenia wątroby C, takimi jak daklataswir, simprewir lub ledipaswir, zgłaszano wystąpienie ciężkiej, potencjalnie zagrażającej życiu bradykardii oraz ciężkich zaburzeń przewodnictwa sercowego. Bradykardia zwykle pojawiała się w ciągu kilku godzin do kilku dni, jednak obserwowano przypadki wystąpienia objawów po dłuższym czasie, najczęściej w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia terapii przeciwwirusowej w zakażeniu WZW C.

Pacjenci otrzymujący leki zawierające sofosbuvir powinni przyjmować amiodaron wyłącznie w przypadku nietolerancji lub przeciwwskazań do innych leków przeciwarytmicznych.

Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu z tymi lekami jest konieczne, zaleca się monitorowanie kardiologiczne w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin jednoczesnego stosowania tych leków, a następnie kontynuację monitorowania ambulatoryjnego lub samodzielnego monitorowania tętna codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia.

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu odpowiednie monitorowanie powinno być również przeprowadzane u pacjentów, którzy przerwali przyjmowanie amiodaronu kilka miesięcy przed rozpoczęciem leczenia sofosbuvirem, samodzielnym lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania.

Pacjentów przyjmujących te leki w terapii WZW C w połączeniu z amiodaronem, niezależnie od przyjmowania innych leków obniżających tętno, należy poinstruować o objawach bradykardii i ciężkich zaburzeń przewodnictwa sercowego oraz poinformować, że w przypadku ich wystąpienia należy natychmiast skontaktować się z pomocą medyczną.

Zaburzenia związane z interakcjami z innymi lekami.

Jednoczesne stosowanie leku należy rozważać wyłącznie w celu zapobiegania zagrażającym życiu komorowym arytmiom z następującymi lekami:

beta-blokerami, z wyjątkiem sotalolu (przeciwwskazane połączenie) i esmololu (połączenie wymagające środków ostrożności), werapamilem i diltiazemem.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku z następującymi lekami: cyklosporyną, diltiazemem (do wstrzykiwań) lub werapamilem (do wstrzykiwań), niektórymi lekami przeciwpasożytnymi (halofantryna, lumefantryna i pentamidyna), niektórymi neuroleptykami (amisulpryd, chloropromazyna, tiapryd, cyamemazyna, droperydol, flupentiksol, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamaperon, pipotiazyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentiksol), fluorochinolonami (z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny), stymulującymi lekami przeczyszczającymi, metadonem lub fingolimodem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia elektrolitowe.

Należy uwzględnić każdą sytuację, w której pacjent może mieć ryzyko wystąpienia hipokaliemii, ponieważ hipokaliemia może wywoływać efekty proarytogeniczne. Hipokaliemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania leku.

Stosowanie podczas znieczulenia.

Anestezjolog powinien być poinformowany przed operacją o tym, że pacjent przyjmuje amiodaron.

Działania niepożądane przewlekłego leczenia amiodaronem mogą nasilać ryzyko hemodynamiczne związane z znieczuleniem ogólnym lub miejscowym. Obejmują one m.in. bradykardię, hipotensję tętniczą, zmniejszenie frakcji wyrzutowej serca oraz zaburzenia przewodnictwa sercowego.

Ponadto zaobserwowano przypadki ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej w wczesnym okresie pooperacyjnym u pacjentów przyjmujących amiodaron. W związku z tym zaleca się staranne monitorowanie stanu tych pacjentów podczas sztucznej wentylacji płuc (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przeszczepienie.

W badaniach retrospektywnych u biorców przeszczepu stosowanie amiodaronu przed wykonaniem przeszczepienia serca wiązano ze zwiększonym ryzykiem pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PDP).

PDP to zagrażające życiu powikłanie po przeszczepieniu serca, które objawia się w pierwszych 24 godzinach po przeszczepieniu dysfunkcją lewej komory, prawej komory lub obu komór, dla której nie można zidentyfikować żadnej przyczyny wtórnej (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”). Ciężka PDP może być nieodwracalna.

Należy rozważyć możliwość jak najwcześniejszego wprowadzenia alternatywnego leku przeciwarytmicznego przed przeszczepieniem u pacjentów oczekujących na przeszczep serca.

Zaburzenia związane z substancjami pomocniczymi.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy (rzadkie choroby dziedziczne).

Niepożądane efekty wymienione poniżej występują najczęściej w przypadku nadmiernego przyjmowania leku; można ich uniknąć lub zminimalizować poprzez staranne przestrzeganie minimalnej dawki utrzymania.

Podczas leczenia lekiem pacjentom zaleca się unikanie ekspozycji na promieniowanie słoneczne lub stosowanie środków ochronnych przed słońcem. Bezpieczeństwo i skuteczność amiodaronu u dzieci nie zostały ocenione w kontrolowanych badaniach klinicznych. Ze względu na możliwe podwyższenie progu defibrylacji i/lub progu stymulacji u pacjentów z wszczepionymi kardiowertlerami lub stymulatorami serca należy sprawdzić ten próg przed zastosowaniem amiodaronu oraz kilkakrotnie po rozpoczęciu jego stosowania, a także za każdym razem po korekcie dawki leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

W badaniach na zwierzętach amiodaron nie wykazywał efektów teratogennych, dlatego nie przewiduje się efektów malformacyjnych u ludzi. Dotychczas wszystkie substancje wywołujące wady rozwojowe u ludzi okazały się teratogenne u zwierząt w dobrze przeprowadzonych badaniach na dwóch gatunkach.

Brakuje odpowiednich danych klinicznych, aby ocenić możliwe efekty teratogenne lub fetotoksyczne amiodaronu przy jego stosowaniu w dawkach terapeutycznych w I trymestrze ciąży.

Ponieważ tarczyca płodu zaczyna wiązać jod od 14. tygodnia ciąży, nie przewiduje się wpływu na tarczycę embrionalną, jeśli amiodaron był stosowany przed tym okresem.

Nadmierna ilość jodu dostająca się do organizmu w wyniku stosowania amiodaronu może prowadzić do wystąpienia hipotyreozu u płodu lub nawet do rozwoju objawów klinicznych hipotyreozu płodu (rozwój wola).

Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu lek jest przeciwwskazany od II trymestru ciąży.

Okres karmienia piersią.

Amiodaron i jego metabolity, wraz z jodem, wydzielają się w mleku matki w większych ilościach niż w osoczu matki. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotyreozu u niemowlęcia karmienie piersią jest przeciwwskazane w okresie stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania leku należy uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządu wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Preparat przeznaczony jest do stosowania doustnego.

Preparat należy stosować wyłącznie zgodnie z zaleceniem lekarza.

Tabletki należy przyjmować doustnie przed posiłkiem, popijając dużą ilością wody.

Dorośli.

Leczenie wstępne.

Zwykłą zalecaną dawką preparatu jest 200 mg (1 tabletka) 3 razy dziennie przez 8–10 dni.

W niektórych przypadkach stosuje się wyższe dawki (4–5 tabletek dziennie) na potrzeby wstępnego leczenia, jednak zawsze przez krótki okres i pod kontrolą EKG.

Leczenie podtrzymujące.

Preparat należy stosować w minimalnej dawce skutecznej. W zależności od odpowiedzi chorego na leczenie, dawka podtrzymująca u dorosłych może wynosić od ½ tabletki dziennie (1 tabletka co 2 dni) do 2 tabletek dziennie.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie zostały ustalone, dlatego stosowanie preparatu u tej grupy pacjentów nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Objawy.

Przypadki ostrego przedawkowania amiodaronu przy stosowaniu doustnym są niewystarczająco udokumentowane. Zanotowano kilka przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, arytmi komorowych, szczególnie typu torsades de pointes, oraz uszkodzenia wątroby.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania należy prowadzić terapię objawową. Ze względu na profil farmakokinetyczny tego preparatu, zaleca się monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie funkcji serca, przez stosunkowo długi okres czasu.

Amiodaron i jego metabolity nie są usuwane za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania:

bardzo często (> 10 %); często (> 1 %, < 10 %); rzadko (> 0,1 %, < 1 %); bardzo rzadko (> 0,01 %, < 0,1 %); bardzo rzadko (< 0,01 %); nieznane (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony narządów wzroku.

Bardzo często – mikrodepozyty w rogówce, niemal u wszystkich dorosłych, zazwyczaj w obszarze pod źrenicą, które nie wymagają przerwania stosowania amiodaronu. W wyjątkowych przypadkach mogą one być związane z kolorowymi halami w oślepiającym świetle lub z zamazanym widzeniem.

Mikrodepozyty w rogówce to złożone odkładania lipidowe i są zawsze całkowicie odwracalne po przerwaniu stosowania leku.

Bardzo rzadko – neuropatia nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego) z nieostrością widzenia i pogorszeniem wzroku, a także, na podstawie badania dna oka, z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, które może postępować do bardziej lub mniej ciężkiego obniżenia ostrości wzroku. Dotychczas nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego tego efektu ubocznego ze stosowaniem amiodaronu. Jednak w przypadku braku innych oczywistych przyczyn rozwoju tego efektu ubocznego zaleca się przerwanie stosowania amiodaronu.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Bardzo często – fotosensybilizacja. Zaleca się unikanie oddziaływania promieniowania słonecznego (oraz promieniowania ultrafioletowego ogólnie) podczas stosowania leku.

Często – zabarwienie skóry w odcieniu niebieskim lub niebiesko-szarym, które pojawia się na tle długotrwałego przyjmowania wysokich dawek dziennych leku i powoli znika po przerwaniu jego stosowania (w ciągu 10–24 miesięcy).

Bardzo rzadko – rumień w miejscach napromieniowania. Wysypki skórne, zazwyczaj niespecyficzne. Uogólnione odspajanie się skóry (dermatitis exfoliativa), choć związek przyczynowo-skutkowy tego efektu ubocznego ze stosowaniem leku nie został dotąd jednoznacznie ustalony. Łysienie.

Nieznane – egzema. Ciężkie, czasem śmiertelne reakcje skórne, takie jak toksyczny zespół martwicy nabłonka (zespół Lyella) i zespół Stevensa-Johnsona. Dermatyt pęcherzowy. Zespół DRESS (wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi).

Ze strony układu内分泌owego.

Efekty uboczne ze strony tarczycy.

Bardzo często – z wyjątkiem przypadków, gdy występują objawy kliniczne dysfunkcji tarczycy, zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi (podwyższony poziom T4, normalny lub nieco obniżony poziom T3) nie wymagają przerwania stosowania leku.

Często – hipotyreozę charakteryzują typowe objawy: przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, apatia, senność. Znaczne podwyższenie poziomu TSH potwierdza tę diagnozę. Po przerwaniu stosowania amiodaronu normalna funkcja tarczycy stopniowo wraca w ciągu 1–3 miesięcy. Odstawienie leku nie jest konieczne: w przypadku, gdy stosowanie amiodaronu jest konieczne, leczenie może być kontynuowane w połączeniu z terapią zastępczą hormonami tarczycy (lewotyroksyna). Dawkę lewotyroksyny można dostosować w zależności od poziomu TSH.

Hipertyreozę trudniej rozpoznać: objawy są mniej wyraźne (nieznaczna utrata masy ciała bez wyraźnej przyczyny, niewystarczająca skuteczność leków przeciwwąskośnicowych i/lub przeciwarytmicznych); u pacjentów starszych występują objawy psychiczne, a nawet tężycy.

Znaczne obniżenie poziomu TSH o wysokiej czułości potwierdza tę diagnozę. W takim przypadku konieczne jest bezwzględne przerwanie stosowania leku, co zazwyczaj wystarcza do klinicznego wyrównania w ciągu 3–4 tygodni. Ponieważ poważne przypadki tego efektu ubocznego mogą być śmiertelne, należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednią terapię.

W przypadku, gdy przyczyną problemów jest tężycy (zarówno bezpośrednio, jak i poprzez jej wpływ na wrażliwą równowagę mięśnia sercowego), zmienność skuteczności syntetycznych leków przeciwtarczycowych powoduje konieczność zalecenia stosowania wysokich dawek kortykosteroidów (1 mg/kg) przez wystarczająco długi okres (3 miesiące). Opisano przypadki hipertyreoidy trwającej kilka miesięcy po przerwaniu stosowania amiodaronu.

Inne zaburzenia endokrynologiczne.

Bardzo rzadkie przypadki zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH), szczególnie gdy amiodaron stosuje się jednoczesnie z lekami, które mogą indukować hiponatremię. Zobacz również „Wyniki badań”.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej.

Często – zgłaszano przypadki rozlanej postaci zapalenia pęcherzyków lub przestrzeni międzykomórkowych, zapalenia oskrzelików z zapaleniem płuć typu sklerotycznego, czasem zakończone śmiercią. Pojawienie się duszności podczas wysiłku lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i w połączeniu z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia (zwiększona zmęczalność, utrata masy ciała i niewielkie podwyższenie temperatury ciała), wymaga badania rentgenowskiego oraz, w razie potrzeby, przerwania stosowania leku, ponieważ te choroby płuc mogą prowadzić do włóknienia płuc.

Wczesne odstawienie amiodaronu, razem z leczeniem kortykosteroidami lub bez niego, prowadzi do stopniowego ustępowania objawów. Objawy kliniczne zazwyczaj ustępują w ciągu 3–4 tygodni; poprawa obrazu rentgenowskiego i funkcji płuc następuje wolniej (w ciągu kilku miesięcy).

Zarejestrowano kilka przypadków zapalenia opłucnej, zazwyczaj powiązanego z chorobą śródmiąższową płuc.

Bardzo rzadko – skurcz oskrzeli u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową. Ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), w pojedynczych przypadkach zakończony śmiercią, czasem w wczesnym okresie po zabiegu chirurgicznym (sugerowano możliwą interakcję z wysokimi dawkami tlenu) (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Nieznane – zgłaszano przypadki krwawienia płucnego, które w niektórych przypadkach mogą objawiać się kaszlem z krwią. Te efekty uboczne płuc często są powiązane z chorobą płuc wywołaną przez amiodaron.

Ze strony układu nerwowego.

Często – drżenie rąk lub inna objawowość pozapiramidowa. Zaburzenia snu, w tym koszmary nocne. Neuropatia obwodowa czuciowo-ruchowa lub mieszana neuropatia obwodowa.

Rzadko – miopatia. Neuropatia obwodowa czuciowa, ruchowa lub mieszana oraz miopatia mogą się rozwinąć po kilku miesiącach leczenia, ale czasem pojawiają się po kilku latach. Te efekty uboczne są zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia amiodaronem. Jednakże powrót do zdrowia może być niepełny, bardzo powolny i obserwowany dopiero po kilku miesiącach od przerwania stosowania leku.

Bardzo rzadko – ataksja móżdżkowa. Dobroczynne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego, ból głowy. W przypadku wystąpienia bólu głowy należy przeprowadzić badanie w celu ustalenia możliwej przyczyny.

Nieznane – zespół parkinsonizmu, parosmia.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Zarejestrowano przypadki uszkodzenia wątroby; diagnozowano je na podstawie podwyższonych poziomów transaminaz we krwi. Zgłaszano następujące efekty uboczne:

Bardzo często – zazwyczaj umiarkowane i odosobnione podwyższenie poziomów transaminaz (1,5–3 razy wyższe niż norma), które ustępuje po zmniejszeniu dawki amiodaronu lub nawet spontanicznie.

Często – ostre uszkodzenie wątroby z podwyższeniem poziomów transaminaz we krwi i/lub żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasem zakończona śmiercią, co wymaga przerwania stosowania leku.

Bardzo rzadko – przewlekłe uszkodzenie wątroby, wymagające długotrwałego leczenia. Zmiany histologiczne odpowiadają obrazowi pozornego zapalenia wątroby alkoholowego lub marskości wątroby. Ponieważ objawy kliniczne i laboratoryjne nie są wyraźnie określone (zmienna hepatomegalia, podwyższenie poziomów transaminaz we krwi 1,5–5 razy od normy), wskazane jest regularne monitorowanie funkcji wątroby. W przypadku podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, pojawiającego się po dłuższym niż 6 miesięcy stosowaniu leku, należy podejrzewać rozwój przewlekłego uszkodzenia wątroby. Te zmiany kliniczne i biologiczne zazwyczaj ustępują po przerwaniu stosowania leku. Zarejestrowano kilka nieodwracalnych przypadków takich zmian.

Ze strony serca.

Często – bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki.

Rzadko – zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego (blok SA, blok AV różnego stopnia).

Bardzo rzadko – wyraźna bradykardia oraz, w wyjątkowych przypadkach, niewydolność węzła zatokowego, o której zgłaszano w kilku przypadkach (na tle dysfunkcji węzła zatokowego, u pacjentów starszych). Powstawanie lub nasilenie istniejącej arytmii, które czasem towarzyszy zatrzymanie pracy serca.

Nieznane – napadowa tachykardia komorowa typu torsade de pointes (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo często – umiarkowane zaburzenia trawienia (nudności, wymioty, dysgeuzja), które zazwyczaj pojawiają się na początku leczenia i ustępują po zmniejszeniu dawki leku.

Nieznane – zapalenie trzustki/ostre zapalenie trzustki, suchość w ustach, zaparcia.

Ze strony gruczołów mlekowych i układu rozrodczego.

Bardzo rzadko – zapalenie przewodów nasieniowych. Związek przyczynowo-skutkowy tego efektu ubocznego ze stosowaniem amiodaronu nie został dotychczas jednoznacznie ustalony.

Ze strony naczyń.

Bardzo rzadko – zapalenie naczyń.

Wyniki badań.

Rzadko – rzadkie przypadki hiponatremii mogą wskazywać na rozwój zespołu SIADH.

Bardzo rzadko – uszkodzenie nerek z umiarkowanym podwyższeniem poziomu kreatyniny.

Ze strony krwi i układu limfatycznego.

Bardzo rzadko – trombocytopenia, anemia hemolityczna, anemia aplastyczna.

Nieznane – neutropenia, agranulocytoza.

Ze strony układu immunologicznego.

Nieznane – obrzęk naczynioruchowy i/lub pokrzywka. Reakcja anafilaktyczna/anafilaktoidealna oraz nawet wstrząs.

Zaburzenia ogólne.

Nieznane – gruźlice, głównie gruźlice szpiku kostnego.

Ze strony metabolizmu i odżywiania.

Nieznane – obniżenie apetytu.

Ze strony psychiki.

Często – obniżenie libidum.

Nieznane – dezorientacja, deliryj, halucynacje.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieznane – toczeń czerwony.

Urazy, zatrucia i komplikacje zabiegów.

Nieznane – pierwotna niewydolność przeszczepu po przeszczepieniu serca, potencjalnie śmiertelna (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w pasku foliowym. Po 3 paski w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Rivopharm SA.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Centro Insema, 6928 Manno, Szwajcaria / Switzerland.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraina / Ukraine.