Rotalfen

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ROTALFEN (ROTALFEN)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ampułka (2 ml) zawiera deksketoprofenu trometamolu 73,8 mg, co odpowiada deksketoprofenowi 50 mg;

substancje pomocnicze: etanol 96%, chlorek sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania.

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, takie jak kininy, co może również pośrednio wpływać na podstawowe działanie deksketoprofenu.

Farmakodynamika.

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Efektywność kliniczna i bezpieczeństwo.

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe po wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły u pacjentów z bólem o średnim i silnym nasileniu zostało zbadane w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie działania przeciwbólowego deksketoprofenu, które osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksketoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Gdy pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do analgezji kontrolowanej przez pacjenta, podawano również deksketoprofen, potrzebowali oni znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu do mięśnia deksketoprofen osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły w dawkach 25–50 mg pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania wykazały, że AUC oraz Cmax (średnie maksymalne wartości) po ostatnim wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji deksketoprofenu.

Rozkład.

Podobnie jak inne leki o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny. Okres półwylucania (T1/2) wynosi 1–2,7 godziny.

Metabolizm i wydalanie.

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania deksketoprofenu u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), uczestniczących w badaniu, był istotnie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej statystycznie różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni T1/2 wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens zmniejszał się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności na zwierzętach pozwoliły wyznaczyć maksymalną dawkę deksketoprofenu niepowodującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi działaniami niepożądanymi były obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na deksketoprofen była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój, lub pośrednio – poprzez szkodliwy wpływ na przewód pokarmowy organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym lub silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne deksetoprofenu jest nieuzasadnione, np. w bólach pourazowych, kolach nerkowych i bólu pleców.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksetoprofen, na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub na substancje pomocnicze leku.
• Napady astmy oskrzelowej, oskrzela, ostry katar, polipy nosa, pokrzywka lub obrzęk naczynioruchowy związane z wcześniejszym stosowaniem leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID.
• Reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne związane z wcześniejszym stosowaniem ketoprofenu lub innych fibratów.
• Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z wcześniejszym stosowaniem NSAID.
• Aktywna faza wrzodu żołądka i dwunastnicy / krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawień, wrzodów lub perforacji przewodu pokarmowego.
• Przewlekła dyspepsja.
• Choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoisty zapalenie jelita.
• Krwawienie żołądkowo-jelitowe, inne krwawienia w okresie aktywnym lub podwyższona skłonność do krwawień.
• Zespół hemoragiczny i inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Ciężka niewydolność serca.
• Uraz funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim stopniu (klirens kreatyniny

≤ 59 ml/min).

• Uraz funkcji wątroby ciężkiego stopnia (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha).
• Silne odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).
• Trzeci trymestr ciąży.
• Okres karmienia piersią.
• Podanie leku drogą neuroaksjalną (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub przestrzeni okołomózgowej) (z powodu zawartości etanolu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Współczesne stosowanie deksetoprofenu z następującymi lekami nie jest zalecane.

• Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę): jednoczesne stosowanie deksetoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawień żołądkowo-jelitowych z powodu wzajemnego nasilania się działania.

• Leki przeciwkrzepliwe: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem nasila działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny (z powodu wysokiego stopnia wiązania deksetoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). W razie konieczności jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest staranny nadzór lekarza i monitorowanie odpowiednich badań laboratoryjnych.

• Hepariny: jednoczesne stosowanie deksetoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawień (z powodu hamowania przez deksetoprofen funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). W razie konieczności jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest staranny nadzór lekarza i monitorowanie odpowiednich badań laboratoryjnych.

• Leki steroidowe: jednoczesne stosowanie deksetoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawień żołądkowo-jelitowych.

• Lit: jednoczesne stosowanie z NSAID (zgłoszenia dotyczyły kilku NSAID) zwiększa stężenie litu w osoczu krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki). Na początku leczenia deksetoprofenem, przy dostosowywaniu dawki lub kończeniu stosowania leku należy kontrolować stężenie litu w osoczu krwi.

• Metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg na tydzień): jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem zmniejsza klirens nerkowy metotreksatu i ogólnie nasila jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.

• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem nasila toksyczność tych leków.

Współczesne stosowanie deksetoprofenu z następującymi lekami należy prowadzić z ostrożnością.

• Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagonistyczne receptory angiotensyny II: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem osłabia działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę (w tym deksetoprofenu) jednocześnie z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia konieczna jest kontrola funkcji nerek.
• Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg na tydzień): jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem zmniejsza klirens nerkowy metotreksatu i ogólnie nasila jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania tych leków należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Pacjentom z nawet niewielkim zaburzeniem funkcji nerek, a także pacjentom w podeszłym wieku, wymagany jest staranny nadzór lekarza.
• Pentoksyfilina: jednoczesne stosowanie deksetoprofenu z pentoksyfiliną wiąże się z ryzykiem krwawienia. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy wzmocnić kontrolę i częściej badać czas krwawienia.
• Zidowudyna: jednoczesne stosowanie deksetoprofenu z zidowudyną wiąże się z ryzykiem nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty poprzez wpływ na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków przez 1–2 tygodnie należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
• Leki sulfonylomocznikowe: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem nasila działanie hipoglikemizujące tych leków poprzez wypieranie leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu deksetoprofenu z następującymi lekami należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje.

• Beta-blokery: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem może prowadzić do osłabienia działania antyhipertensyjnego beta-blokerów (z powodu hamowania syntezy prostaglandyn).
• Cyklosporyna, takrolimus: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem może nasilić nefrotoksyczność tych leków (z powodu wpływu deksetoprofenu na nerkowe prostaglandyny). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
• Leki tromboliczne: jednoczesne stosowanie deksetoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawienia.
• Leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): jednoczesne stosowanie deksetoprofenu z tymi lekami zwiększa ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych.
• Probenecyd: jednoczesne stosowanie z probenecydem może prowadzić do podwyższenia stężenia deksetoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania jego wydzielania kanalikowego i koniugacji z kwasem glukuronowym. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy dostosować dawkę deksetoprofenu.
• Glikozydy nasierdziowe: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem może prowadzić do podwyższenia stężenia glikozydów w osoczu krwi.
• Mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne stosowanie NSAID w jeden dzień z prostaglandyną nie wpływa niekorzystnie na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do przerwania ciąży metodą farmakologiczną.
• Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że jednoczesne stosowanie pochodnych chinolonu w wysokich dawkach z NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.
• Tenofovir: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem może prowadzić do podwyższenia stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
• Deferasiroks: jednoczesne stosowanie deksetoprofenu z deferasiroksem może zwiększyć ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków wymagany jest staranny nadzór nad pacjentem.
• Pemetreksed: jednoczesne stosowanie z deksetoprofenem może prowadzić do zmniejszenia wydalania pemetreksedu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków (szczególnie przy stosowaniu deksetoprofenu w wysokich dawkach) należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać jednoczesnego stosowania pemetreksedu z deksetoprofenem przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Niepożądane reakcje leku można minimalizować poprzez stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas potrzebny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo ze strony przewodu pokarmowego.

Krwawienia żołądkowo-jelitowe, powstawanie owrzodzeń lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzegawczego lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego.

W przypadku wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego lub owrzodzenia należy przerwać stosowanie leku.

Ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego, powstawania owrzodzenia lub jego perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem choroby wrzodowej, szczególnie powikłanej krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

U pacjentów starszych częściej występują niepożądane reakcje NLPZ, szczególnie krwawienia żołądkowo-jelitowe i perforacje, czasem zakończone śmiercią. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać od najmniejszej możliwej dawki leku.

Przed rozpoczęciem stosowania deksetoprofenu (tak jak i w przypadku stosowania wszystkich NLPZ) należy upewnić się, że pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej mają te schorzenia w fazie remisji.

Podczas stosowania leku u pacjentów z obecnymi objawami chorób przewodu pokarmowego i z wywiadem chorób przewodu pokarmowego należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Stosowanie NLPZ może prowadzić do nawrotów niespecyficznych zapaleń jelita grubego oraz choroby Crohna u pacjentów przebywających w fazie remisji. Takim pacjentom oraz pacjentom stosującym kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie starszym, z wywiadem niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecić powiadomienie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach żołądkowo-jelitowych, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, a mianowicie: doustne środki glikokortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), SSZI lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo ze strony nerek.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ podczas stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxiczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują diuretyki, a także u pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii.

Podczas stosowania leku pacjent powinien otrzymywać odpowiednią ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksetoprofen może podnosić stężenie azotu moczninowego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z niepożądanymi reakcjami ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia międzywątkowego nerek, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo ze strony wątroby.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Tak jak inne NLPZ, deksetoprofen może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost wartości niektórych parametrów wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych parametrów należy przerwać stosowanie leku.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo ze strony układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego.

Podczas stosowania leku pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca o lekkim i średnim stopniu ciężkości powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza.

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ w leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksetoprofenu.

Lek można stosować tylko po dokładnej ocenie stanu pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych. Tak samo dokładną ocenę stanu należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego stosowania leku u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksetoprofenu i niskoprowlekularnego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na parametry krzepnięcia.

Jednak podczas stosowania leku pacjentom, którzy przyjmują środki wpływające na hemostazę, np. warfarynę, inne pochodne kumaryny lub heparyny, należy przebywać pod ścisłym nadzorem lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów starszych.

Reakcje skórne.

Na tle stosowania NLPZ zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie), w tym odspajające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji.

Deksetoprofen może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospie wietrznej. W przypadku stosowania leku przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu przy infekcji zaleca się prowadzenie monitoringu choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje.

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przemijającej), odwodnieniem, bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

W przypadku długotrwałego stosowania leku należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

Podczas stosowania deksetoprofenu w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Stosowanie leku może powodować napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może wystąpić rozwój ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospy wietrznej. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospy wietrznej stosowanie leku nie jest zalecane.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniu układowym i mieszanym schorzeniu tkanki łącznej.

Każda ampułka leku zawiera 12,35 obj.% etanolu, tj. do 200 mg przeliczając na jedną dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina przeliczając na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu leku w I i II trymestrze ciąży, u karmiących matek, dzieci, oraz u pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u chorych na epilepsję.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, dlatego praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany do stosowania w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, powstawania wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki deksetoprofenu i długością terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalno-płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Niemniej jednak badania deksetoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności wobec narządów rozrodczych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksetoprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia.

W I i II trymestrze ciąży stosowanie leku jest możliwe tylko w przypadku absolutnej konieczności.

Przy stosowaniu leku u kobiet planujących ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najmniejszą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia.

Monitorowanie oligohydramniosu przed porodem należy rozważyć po wpływie deksetoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• zespół kardiopłucny toksyczny (z zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem małowodzia (patrz wyżej);

dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), możliwe nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużeniem porodu.

Okres karmienia piersią.

Brak danych dotyczących przenikania deksetoprofenu do mleka matki. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Fertylność.

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksetoprofen może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub poddawanym badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Podczas stosowania deksetoprofenu możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Dorośli.

Zalecana dawka wynosi 50 mg w odstępach 8–12 godzin.

W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach.

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 150 mg.

Lek jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować tylko w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby).

Jeśli jest to możliwe, pacjentów należy przenieść na doustne leki przeciwbólowe.

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas potrzebny do poprawy stanu.

W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U tych pacjentów korekty dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą dawkę deksketoprofenu, a mianowicie maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) maksymalną dawkę dnia należy zmniejszyć do 50 mg. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów ze średnim lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <59 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z łagodnym lub średnim zaburzeniem funkcji wątroby (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dnia do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).

Sposób stosowania.

Wstrzykiwanie do mięśni.

Zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli podać głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna.

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktem.

Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając oddziaływania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny.

Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli przez 10–30 minut.

Nie należy dopuszczać do oddziaływania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Lek rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminy, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Nie wolno mieszać leku w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

Wstrzykiwanie dożylne (podanie bolusowe).

Zawartość ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy podać dożylnie powoli przez nie krótszy niż 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyne, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Lek można mieszać tylko z lekami wymienionymi powyżej.

Przy stosowaniu dożylnym lub do mięśni w trybie bolusowym lek należy natychmiast podać po nabraniu go z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy stosować natychmiast po jego przygotowaniu.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z octanu etylowinylowego, celulozy propionianowej, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie obserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek jest przeznaczony do jednorazowego użytku, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zutylizować.

Przed podaniem leku należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Nie należy stosować leku u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy).

W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze stanem pacjenta. Deksketoprofen jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione są efekty uboczne pogrupowane według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem, według dostępnych danych klinicznych, uznaje się za co najmniej możliwy, a także efekty uboczne zgłaszane w okresie postmarketingowym. Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych: często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000 < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000).

Ze strony krwi/układu chłonnego:

rzadko – anemia; bardzo rzadko – neutropenia, trombocytopenia.

Ze strony układu immunologicznego:

niezbyt często – obrzęk krtani; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne, w tym szok anafilaktyczny.

Ze strony przemiany materii i układu pokarmowego:

niezbyt często – hiperglikemia, hipoglikemia, hipertriglicerydemia, anoreksja, brak apetytu.

Ze strony psychiki:

rzadko – bezsenność, niepokój.

Ze strony układu nerwowego:

rzadko – ból głowy, zawroty głowy, senność; niezbyt często – parestezje, omdlenia.

Ze strony narządu wzroku:

rzadko – nieostre widzenie.

Ze strony narządu słuchu:

rzadko – zawroty głowy; niezbyt często – szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko – kołatanie serca; niezbyt często – ekstrasystolia, tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego:

rzadko – hipotensja tętnicza, zaczerwienienie; niezbyt często – nadciśnienie tętnicze, zatorowość żył powierzchownych.

Ze strony dróg oddechowych, klatki piersiowej i jamy śródpiersia:

niezbyt często – bradyapnoe; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty; rzadko – ból brzucha, dyspepsja, biegunka, zaparcia, wymioty z domieszką krwi, suchość w ustach; niezbyt często – choroba wrzodowa, krwawienie lub perforacja; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

niezbyt często – patologia hepatocelularna.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – zapalenia skóry, świąd, wysypka, nadmierne potliwość; niezbyt często – pokrzywka, trądzik; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze odluszczenie naskórka (zespoł Lyella), obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, fotosensybilizacja.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

niezbyt często – sztywność mięśni, sztywność stawów, skurcze mięśni, ból pleców.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

niezbyt często – ostra niewydolność nerek, poliuria, ból nerek, ketonuria, białkomocz; bardzo rzadko – zapalenie nerek, zespół nerczycowy.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

niezbyt często – zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia funkcji gruczołu krokowego.

Ogólne i reakcje w miejscu podania:

często – ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym stan zapalny, krwiak, krwawienie; rzadko – gorączka, zwiększone zmęczenie, bóle, dreszcze, astenia, niedobój; niezbyt często – drżenie, obrzęki obwodowe.

Badania:

niezbyt często – odchylenia w badaniach wątrobowych.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Zgodnie z dostępnymi danymi, w trakcie stosowania deksketoprofenu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowane jest zapalenie żołądka.

Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ).

Tak jak w przypadku innych NLPZ, możliwe są następujące efekty uboczne: aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które występuje głównie u pacjentów z toczeniem rumieniowatym układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odluszczenie naskórka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju chorób wywołanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczone roztwory do infuzji, przygotowane zgodnie z instrukcją w sekcji „Wlewy dożylne”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

2 ml w ampułce; 5 ampułek w opakowaniu blisterowym; 1 lub 2 opakowania blisterowe w pudełku tekturowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

K.O. Rompharm Company S.R.L., Rumunia /
S.C. Rompharm Company S.R.L. Romania.

Miejsce pochodzenia producenta i adres siedziby.

miasto Otopeni, ul. Eroilor nr 1A, 075100, okręg Ilfov, Rumunia /
Otopeni city, Eroilor str. nr 1A, 075100, jud. Ilfov, Romania.

Wniosek składający:

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina /
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.