Rizamigren
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Rizamigren
Skład:
substancja czynna: rizatriptan;
1 tabletka zawiera 5 mg lub 10 mg rizatriptanu benzoesanu, przeliczone na rizatriptan;
substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobia prażelowana; celuloza mikrokryształowa; stearynian magnezu.
Postać leku. Tabletki.
Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub niemal białe, okrągłe, płaskocylindryczne, z fasetą.
Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w migrenie. Selektywne agonisty receptorów 5-HT₁ serotoniny. Rizatriptan. Kod ATC N02C C04.
Właściwości farmakologiczne.
Farmakodynamika. Rizatryptan selektywnie i z wysokim powinowactwem wiąże się z ludzkimi receptorami 5-HT1B i 5-HT1D oraz wykazuje niewielki lub wcale nie wykazuje działania farmakologicznego na receptory 5-HT2, 5-HT3, adrenergiczne α1, α2 lub β, dopaminergiczne D1, D2, histaminowe H1, muszynowe ani receptory benzodiazepinowe.
Efekt terapeutyczny rizatryptanu w leczeniu bólu głowy spowodowanego migreną może wynikać z jego działania agonisty receptorów 5-HT1B i 5-HT1D obecnych na pozaczaszczowych naczyniach wewnątrzczaszkowych, które rozszerzają się podczas napadu migrenowego, oraz na nerwie trójdzielnym, który je unerwia. Aktywacja tych receptorów 5-HT1B i 5-HT1D może prowadzić do zwężenia wewnątrzczaszkowych naczyń krwionośnych powodujących ból oraz do hamowania uwalniania neuropeptydów, co prowadzi do zmniejszenia stanu zapalnego w tkankach wrażliwych na ból i osłabienia przekazywania impulsu bólowego przez centralny nerw trójdzielny.
Lek zmniejsza niezdolność do wykonywania czynności funkcjonalnych oraz likwiduje nudności, fotofobię i fonofobię spowodowane napadami migrenowymi. Lek jest skuteczny w leczeniu migreny menstruacyjnej, czyli migreny występującej w ciągu 3 dni przed lub po rozpoczęciu menstruacji.
Farmakokinetyka.
Wchłanianie. Rizatryptan jest szybko i całkowicie wchłaniany po doustnym podaniu. Średnia dostępność biologiczna wynosi około 40–45%, a średnie stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1–1,5 godziny (Tmax). Podawanie leku razem z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na stopień wchłaniania rizatryptanu, jednak opóźnia wchłanianie o około jedną godzinę.
Rozkład. Rizatryptan w niewielkim stopniu wiąże się (14%) z białkami osocza. Objętość rozkładu wynosi około 140 litrów u mężczyzn i 110 litrów u kobiet.
Biotransformacja. Główną drogą metabolizmu rizatryptanu jest oksydacyjne deaminowanie przez monoaminooksydazę-A (MAO-A) do metabolitu kwasu indolooctowego, który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. N-monometylorizatryptan, metabolit o aktywności względem receptorów 5-HT1B/1D podobnej do związku wyjściowego, powstaje w niewielkiej ilości i nie przyczynia się w znaczący sposób do aktywności farmakodynamicznej rizatryptanu. Stężenie N-monometylorizatryptanu w osoczu wynosi około 14% stężenia związku wyjściowego i jest wydalany z podobną szybkością. Inne metabolity powstające w niewielkiej ilości obejmują N-tlenek, pochodne 6-hydroksy oraz koniugat siarczanowy 6-hydroksymetabolitu. Żaden z tych metabolitów nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Po doustnym podaniu rizatryptanu znakowanego węglem 14C, rizatryptan stanowił około 17% związków radioaktywnych w krążącym osoczu.
Eliminacja. Okres półtrwania rizatryptanu u mężczyzn i kobiet wynosi średnio 2–3 godziny. Klirens osoczowy rizatryptanu wynosi około 1000–1500 ml/min u mężczyzn i 900–1100 ml/min u kobiet; około 20–30% tej wartości stanowi klirens nerkowy. Po doustnym podaniu rizatryptanu znakowanego węglem 14C, około 80% substancji radioaktywnych wydalało się z moczem, a około 10% dawki wydalało się z kałem. Wskazuje to, że metabolity są wydalane głównie przez nerki. Biorąc pod uwagę metabolizm presystemowy, około 14% doustnie podanej dawki wydanej z moczem stanowi niezmieniony rizatryptan, podczas gdy 51% stanowi metabolit kwasu indolooctowego. Mniej niż 1% wydaje się z moczem w postaci metabolitu N-monometylorizatryptanu.
Po podawaniu rizatryptanu w maksymalnym trybie dawkowania nie stwierdza się jego akumulacji w osoczu.
Charakterystyki kliniczne.
Wskazania. Leczenie objawów bólu głowy podczas napadów migreny z aurą lub bez aury.
Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na ryzatryptan lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku. Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO lub przyjmowanie w ciągu dwóch tygodni po zakończeniu terapii inhibitorami MAO. Ciężka niewydolność wątroby lub ciężka niewydolność nerek. Przemijające zaburzenia krążenia mózgowego lub przemijające ataki niedokrwienne. Umiarkowane lub ciężkie nadciśnienie tętnicze lub niekontrolowane łagodne nadciśnienie tętnicze. Choroby tętnic wieńcowych, w tym choroba niedokrwienna serca (angina piersiowa, zawał mięśnia sercowy w wywiadzie, dokumentnie potwierdzona bezbolesna ischemia mięśnia sercowego); objawy charakterystyczne dla choroby niedokrwiennej serca; angina Prinzmetala. Choroby naczyń obwodowych. Jednoczesne stosowanie ergotaminy, jej pochodnych (w tym metisergidu) lub innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
Ergotamina, jej pochodne (w tym metisergid), inne agonisty receptorów 5-HT1B/1D (sumatryptan, zolmitryptan, naratriptan). Ze względu na efekt addytywny jednoczesne stosowanie z ryzatryptanem zwiększa ryzyko wazokonstrykcji tętnic wieńcowych i efektu hipertensyjnego. Takie połączenie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Inhibitory MAO. Ryzatryptan jest metabolizowany głównie przez MAO podtypu A. Stężenia ryzatryptanu i jego aktywnego metabolitu N-monodesmetylowego w osoczu zwiększają się przy jednoczesnym stosowaniu selektywnych odwracalnych inhibitorów MAO-A. Oczekuje się podobnych lub bardziej nasilonych efektów przy stosowaniu nieselektywnych odwracalnych (linezolid) lub nieodwracalnych inhibitorów MAO. Ze względu na ryzyko wazokonstrykcji tętnic wieńcowych i efektu hipertensyjnego stosowanie leku u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Blokery β-adrenergiczne. Stężenie ryzatryptanu w osoczu może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu propranololu. Ten wzrost jest najprawdopodobniej związany z presystematyczną interakcją metaboliczną między oboma lekami, ponieważ MAO-A bierze udział w metabolizmie zarówno ryzatryptanu, jak i propranololu. Ta interakcja prowadzi do wzrostu AUC i Cmax średnio o 70–80%. Pacjenci przyjmujący propranolol powinni stosować dawkę ryzatryptanu 5 mg.
Wiadomo, że nadolol i metoprolol nie zmieniają stężenia ryzatryptanu w osoczu.
Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny/inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SSRI/SNRI). Obserwowano objawy zespołu serotonynowego (w tym zaburzenia psychiczne, niestabilność wegetatywną i zaburzenia nerwowo-mięśniowe) po stosowaniu leków z tych grup i triptanów.
Ryzatryptan in vitro hamuje cytochrom P450 (CYP) 2D6. Należy wziąć pod uwagę potencjalne interakcje przy przepisywaniu ryzatryptanu pacjentom przyjmującym leki metabolizowane przez CYP 2D6.
Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.
Lek należy stosować wyłącznie u pacjentów z jasno potwierdzonym rozpoznaniem migreny. Nie należy stosować leku u pacjentów z migreną bazalarną lub hemiplegiczną.
Nie należy stosować leku do leczenia nietypowego bólu głowy, który może być związany z potencjalnie niebezpiecznymi stanami medycznymi (np. ostre zaburzenia krążenia mózgowego, pęknięcie aneurysmy), w których wazokonstrykcja naczyń mózgowych może pogorszyć stan pacjenta.
Stosowanie ryzatryptanu może wiązać się z przemijającymi objawami, takimi jak ból i uczucie ucisku w klatce piersiowej, które mogą nasilać się i rozprzestrzeniać na gardło. Jeśli takie objawy budzą podejrzenie choroby niedokrwotnej serca, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i przeprowadzić odpowiednie badania diagnostyczne.
Tak jak w przypadku innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D, ryzatryptanu nie należy stosować bez wcześniejszego badania pacjentom z podejrzeniem choroby serca lub z czynnikami ryzyka choroby niedokrwotnej serca (w tym pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, palaczom lub osobom stosującym zastępczą terapię nikotynową, mężczyznom powyżej 40. roku życia, kobietom po menopauzie, pacjentom z blokadą nóżek pęczka Hisa oraz osobom z wywiadem choroby niedokrwotnej serca w rodzinie). Nie wszystkie przypadki choroby serca mogą zostać wykryte podczas badań kardiologicznych, a w bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów bez rozpoznanych zaburzeń sercowo-naczyniowych po podaniu agonistów receptorów 5-HT1B/1D obserwowano poważne powikłania sercowe. Leku nie należy stosować u pacjentów z chorobą niedokrwotną serca.
Stosowanie agonistów receptorów 5-HT1B/1D wiązano z wazospazmem wieńcowym. W rzadkich przypadkach obserwowano niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego podczas stosowania agonistów receptorów 5-HT1B/1D, w tym ryzatryptanu. Nie należy stosować jednocześnie z tym lekiem innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D (w tym sumatryptanu).
Zaleca się odczekać co najmniej 6 godzin po podaniu ryzatryptanu przed podaniem leków pochodnych ergotaminowych (ergotamina, dihydroergotamina lub metysergidy). Po zastosowaniu leków ergotaminowych ryzatryptan należy podawać nie wcześniej niż po upływie 24 godzin. Choć nie obserwowano addytywnych efektów wazospastycznych u zdrowych mężczyzn po jednoczesnym podaniu ryzatryptanu doustnie i ergotaminy dożylnie, takie addytywne efekty są teoretycznie możliwe.
Zespół serotonergowy (w tym zaburzenia psychiczne, niestabilność wegetatywna i zaburzenia nerwowo-mięśniowe) obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu triptanów, SSRI i SNRI. Te reakcje mogą być poważne. Jeśli jednoczesne leczenie ryzatryptanem i SSRI lub SNRI jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednie monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki lub przy dodaniu innego leku serotonergicznego.
Efekty niepożądane mogą występować częściej przy jednoczesnym stosowaniu triptanów (agonistów receptorów 5-HT1B/1D) i preparatów z wierzbionu (Hypericum perforatum).
Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, języka, krtani) może wystąpić u pacjentów leczonych triptanami, w tym ryzatryptanem. W przypadku wystąpienia obrzęku języka lub krtani pacjent wymaga opieki medycznej aż do ustąpienia objawów. Należy natychmiast przerwać stosowanie leku i przejść na terapię lekiem z innej grupy farmakologicznej.
Lek zawiera laktozę, dlatego w przypadku stwierdzonej nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.
Należy wziąć pod uwagę potencjalne interakcje przy przepisywaniu ryzatryptanu pacjentom przyjmującym leki metabolizowane przez CYP2D6.
Długotrwałe stosowanie środków przeciwbólowych może nasilać ból głowy. W takiej sytuacji należy skonsultować się z lekarzem, a leczenie ryzatryptanem należy przerwać. Rozpoznanie bólu głowy spowodowanego nadmierną terapią lekową należy rozważyć u pacjentów z częstym (lub codziennym) bólem głowy mimo (lub z powodu) regularnego stosowania leków przeciwbólowych.
Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.
Fertylność. Wpływ na płodność człowieka nie był badany. Wiadomo, że u zwierząt stwierdzono minimalny wpływ na płodność przy stężeniach we krwi znacznie przewyższających stężenia terapeutyczne u ludzi (ponad 500 razy wyższe).
Ciąża. Umiarkowana liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak toksyczności malformacyjnej po ekspozycji w pierwszym trymestrze ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na toksyczność reprodukcyjną.
Dane dotyczące stosowania ryzatryptanu w drugim i trzecim trymestrze ciąży są ograniczone. Stosowanie ryzatryptanu w okresie ciąży może być rozważane, jeśli jest klinicznie uzasadnione.
Karmienie piersią. Ryzatryptan wydzielany jest w niskich stężeniach do mleka matki, przy średnim względnym stężeniu dla noworodka <1 % (mniej niż 6 % w najgorszym przypadku, według Cmax w mleku). Karmiącym piersią kobietom należy przepisywać ryzatryptan z ostrożnością. Wpływ na noworódka można zminimalizować poprzez unikanie karmienia piersią przez 12 godzin po podaniu leku.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Zarówno migrena, jak i przyjmowanie ryzatryptanu mogą powodować senność. Donoszono również o przypadkach zawrotów głowy po przyjęciu ryzatryptanu. Pacjenci powinni ocenić swoje zdolności wykonywania skomplikowanych zadań podczas napadów migreny lub po przyjęciu leku.
Sposób stosowania i dawki.
Nie należy stosować leku w celu profilaktyki.
Tabletki należy połykać całkowicie, popijając wodą.
W przypadku jednoczesnego przyjmowania z posiłkiem wchłanianie ryzytryptanu opóźnia się o około 1 godzinę, co powoduje również opóźnienie efektu terapeutycznego.
Zalecana dawka dla dorosłych wynosi 10 mg. Odstęp między podaniem dwóch dawek powinien wynosić co najmniej 2 godziny; w ciągu 24 godzin nie należy przyjmować więcej niż 2 dawek.
Przy nawracającym bólu głowy w ciągu następnych 24 godzin. Jeśli ból głowy powraca po ustąpieniu pierwszego napadu migreny, można podać dawkę powtórnie, z uwzględnieniem powyższych dawek.
W przypadku braku odpowiedzi na leczenie. Jeśli pacjent nie odpowiada na pierwszą dawkę, nie należy podawać dawki powtórnej w celu złagodzenia tego samego napadu migreny. U pacjentów, u których nie stwierdzono odpowiedzi na leczenie napadu, następny napad najprawdopodobniej będzie podlegał leczeniu.
Niektórym pacjentom należy podać niższą dawkę (5 mg) leku, w szczególności:
- pacjentom przyjmującym propranolol; przyjmowanie ryzytryptanu należy odłożyć co najmniej o 2 godziny po podaniu propranololu;
- pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim lub umiarkowanym nasileniu;
- pacjentom z niewydolnością wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu.
Odstęp między dawkami powinien wynosić co najmniej 2 godziny; w ciągu 24 godzin nie należy przyjmować więcej niż dwóch dawek.
Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ryzytryptanu u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie były systematycznie oceniane.
Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w leczeniu dzieci nie zostały ustalone.
Przedawkowanie. Ryzytryptan w dawce 40 mg (podanej jako pojedyncza dawka lub dwie dawki z odstępem 2 godziny między nimi) ogólnie dobrze tolerowano u dorosłych pacjentów; zawroty głowy i senność były najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem ryzytryptanu.
W przypadku stosowania ryzytryptanu u dorosłych w całkowitej dawce skumulowanej 80 mg (przyjętej w ciągu 4 godzin) obserwowano wymioty, bradykardię, zawroty głowy (w tym przemijające), omdlenia, blokadę przedsionkowo-komorową II stopnia (wrażliwą na atropinę), nietrzymanie moczu oraz pięciosekundową pauzę skurczową na EKG natychmiast po bolesnym nakłuciu żyły.
Dodatkowo, biorąc pod uwagę właściwości farmakologiczne ryzytryptanu, w przypadku przedawkowania możliwe jest wystąpienie nadciśnienia tętniczego lub innych, poważniejszych zaburzeń sercowo-naczyniowych. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy przeprowadzić oczyszczenie przewodu pokarmowego (przemywanie żołądka z zastosowaniem węgla aktywnego). Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i EKG co najmniej przez 12 godzin, nawet w przypadku braku objawów klinicznych.
Wpływ dializy krwi lub dializy otrzewnowej na stężenie ryzytryptanu w surowicy nie jest znany.
Efekty uboczne.
Efekty uboczne klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).
Ze strony układu odpornościowego: pojedyncze przypadki – reakcje nadwrażliwości, anafilaksja/reakcje anafilaktyczne.
Zaburzenia psychiczne: rzadko – dezorientacja, bezsenność, drażliwość.
Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy, senność, parestezje, ból głowy, hipestezja, obniżenie aktywności umysłowej, drżenie; rzadko – ataksja, zawroty głowy, dysgezja/zaburzenia wrażliwości smakowej; pojedyncze przypadki – omdlenia; częstość nieznana – drgawki, zespół serotoniny.
Ze strony narządów wzroku: rzadko – nieostre widzenie.
Ze strony serca: często – kołatanie serca, tachykardia; rzadko – arytmia, odchylenia w EKG; pojedyncze przypadki – bradykardia; częstość nieznana – niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego (większość tych działań niepożądanych obserwowano u pacjentów z podwyższonym ryzykiem choroby niedokrwiennej serca).
Ze strony układu naczyniowego: często – zaczerwienienie skóry; rzadko – nadciśnienie; pojedyncze przypadki – zaburzenia krążenia mózgowego (większość tych działań niepożądanych wystąpiła u pacjentów z potwierdzonymi czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca); częstość nieznana – niedokrwienie obwodowych naczyń.
Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia: często – dyskomfort w gardle, duszność; pojedyncze przypadki – świsty.
Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, suchość w ustach, wymioty, biegunka; rzadko – pragnienie, dyspepsja; częstość nieznana – niedokrwienie jelita (kolit ishemiczny).
Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – zaczerwienienie, pocenie; rzadko – swędzenie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, języka, gardła), wysypka; częstość nieznana – toksyczne martwicze zapalenie nabłonka.
Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – uczucie ciężkości; rzadko – ból szyi, sztywność w różnych częściach ciała, zesztywnienie, osłabienie mięśni, ból twarzy, mialgia.
Zaburzenia ogólne: często – osłabienie/uczucie zmęczenia, ból brzucha lub klatki piersiowej.
Okres ważności. 2 lata.
Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie. Tabletki № 1, № 3×1 w blistrze w pudełku.
Kategoria receptury. Na receptę.
Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.
Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, dom 22.