INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU REWMOKSICAM® (REUMOXICAM®)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 ml leku zawiera meloksikamu w przeliczeniu na substancję o czystości 100% – 10 mg;

substancje pomocnicze: meglumina (N-metyloglukamina), glicyna, poloksamery 188, glikoformamid, chlorek sodu, 0,1 M roztwór wodorotlenku sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta żółta lub zielonkawo-żółta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Revomoksikam® to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID) z grupy kwasów enolowych, który wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe.

Meloxykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśni. Względna dostępność biologiczna w porównaniu do podania doustnego wynosi niemal 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy zmianie drogi podania z dołąściowej na doustną. Po wstrzyknięciu do mięśni dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest po 1–6 godzinach.

Rozkład. Meloksykam wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu dożylnej lub do mięśni, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia od 11% do 32%.

Biodegradacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano 4 różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloxykam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetyloxykamu, który również jest wydalany, ale w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu następuje głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustna, do mięśni lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i do mięśni.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Lekkie i umiarkowane niewydolności wątroby i nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu do odpowiednich wskaźników u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

− Nadwrażliwość na meloksykam lub inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID), kwas acetylosalicylowy. Meloksykam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;

− krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NSAID, w wywiadzie;

− aktywna lub nawracająca wrzawa żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzaw lub krwawień);

− ciężka niewydolność wątroby;

− ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;

− krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;

− zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);

− ciężka niewydolność serca;

− leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie aorto-wieńcowym (CABG);

− III trymestr ciąży (patrz sekcja ↔Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią≈);

− wiek pacjenta poniżej 18 roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Ryzyka związane z hiperkaliemią.

Niektóre leki mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane) heparyny, cyklosporyna, takrolimus oraz trimetoprym.

Rozpoczęcie hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równolegle z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się łączenia z innymi NSAID (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dobowej dawki.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzaw w przewodzie pokarmowym.

Leki przeciwkrzepliwe lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NSAID mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID i leków przeciwkrzepliwych lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Z powodu wstrzykiwania do mięśni roztwór do wstrzykiwań meloksykamu jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych lekami przeciwkrzepliwymi (patrz sekcje «Przeciwwskazania» i «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści receptora angiotensyny II. NSAID mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymać odpowiednią ilość płynów, a ich funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii łącznej i okresowo później (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery). Tak jak przy stosowaniu powyższych leków, może dojść do zmniejszenia działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (z powodu hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneuryny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny może być nasilana przez NSAID poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecany jest dokładny monitoring funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks. Równoległe stosowanie meloksykamu i deferasiroksu zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NSAID, które zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NSAID nie jest zalecane (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»). Jeśli terapia łączna jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metotreksat. NSAID mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się równoległego stosowania NSAID u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»). Ryzyko interakcji NSAID i metotreksatu należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NSAID i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez równoległe leczenie meloksykamem, należy zakładać, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NSAID (patrz wyżej, a także sekcja «Działania niepożądane»).

Pemetreksed. Przy równoległym stosowaniu meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksykamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz na 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksykamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) równoległe stosowanie meloksykamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksykamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksykamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksykamu poprzez zakłócenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, w wyniku czego klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania zmniejsza się do 13±3 godz. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ kombinacji meloksykamu i innych leków na farmakokinetykę.

Leki przeciwcukrzycowe doustne (pochodne sulfonamidu, nateglinid)

Meloksykam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jedną trzecią innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w kombinacji z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki pochodne sulfonamidu lub nateglinid należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazowymi, cyklotydyną i dystalinem.

Szczególne środki ostrożności.

Niepożądane reakcje można minimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres leczenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, a także nie należy dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadłościami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów może być wskazane leczenie wspomagające lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej). Dotyczy to również pacjentów, którzy wymagają jednoczesnego stosowania małej dawki aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Pacjentom stosującym jednocześnie leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, leczenie radykalne lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancje, takie jak warfaryna lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych (≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej), stosowanie meloksikamu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (przewlekłe zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia wątroby.

U do 15% pacjentów stosujących NLPZ (w tym Revomoksikam®) może wystąpić wzrost jednego lub więcej parametrów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą pozostać bez zmian lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotny wzrost poziomu alaninotransferazy (ALT) lub asparaginianotransferazy (AST) (około 3 razy lub więcej powyżej normy) odnotowano u 1% pacjentów w badaniach klinicznych z NLPZ. Ponadto, w trakcie badań klinicznych z NLPZ odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami dysfunkcji wątroby lub odchyleniami w badaniach wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii Revomoksikamem®. Jeśli objawy kliniczne wskazują na rozwój choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie Revomoksikamu® należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ zwiększają ryzyko poważnych trombotycznych powikłań sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka wiąże się z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mają zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia skóry.

Zgłaszano poważne, zagrażające życiu uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN) podczas stosowania meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach ciężkich uszkodzeń skóry i starannie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwicze zapalenia nabłonka istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli u pacjenta występują objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwicze zapalenia nabłonka (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężki zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zapalenie nabłonka. Z tym wiąże się lepszy rognostyk przy ciężkich uszkodzeniach skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zapalenie nabłonka podczas stosowania meloksikamu, nie można w przyszłości ponownie stosować tego leku.

Zgłaszano przypadki ustalonej wysypki lekowej podczas stosowania meloksikamu. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustaloną wysypkę lekową związaną ze stosowaniem meloksikamu.

Może wystąpić potencjalna reakcja krzyżowa z innymi oksikamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na Revomoksikam®. Revomoksikam® nie należy stosować pacjentom z triadą aspirynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których obserwowano rinit, z polipami nosa lub bez nich, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wykrycia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, wzrostu kreatyniny w surowicy i azotemii, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwałych potwierdzonych odchyleń stosowanie meloksikamu należy przerwać i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NLPZ, ze względu na hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
hipowolemia (każdego pochodzenia);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczycowy;
nefropatia toczeniowa;
ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 g/l według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek międzykomórkowych, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołu nerczycowego.

Dawka meloksikamu u pacjentów z terminalną niewydolnością nerek poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (poziom klirensu kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się rozwijać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się kliniczne monitorowanie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemia może być sprzyjana przez cukrzycę lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem.

U pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane reakcje są gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, osłabionych lub wyczerpanych, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może dojść do powstania ropnia lub martwicy.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, może być wskazane przerwanie stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne Revomoksikamu® polegające na zmniejszaniu nasilenia gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę podejrzanego zespołu bólowego niezakaźnego pochodzenia.

Leczenie kortykosteroidami.

Revomoksikam® nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym Revomoksikam®. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu, krwawieniem makroskopowym lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. U pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym Revomoksikamem®, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu w przypadku objawów anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają pilnego monitorowania pacjenci, którym przepisano Revomoksikam® i u których możliwe są niepożądane oddziaływania na funkcje płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, a także pacjenci przyjmujący antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, Revomoksikam® nie należy stosować pacjentom wrażliwym na aspirynę i należy ostrożnie stosować pacjentom z astmą.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwojowy płodu. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać wzrost ryzyka poronienia, rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios z powodu dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem pilnej potrzeby. U kobiety próbującej zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży dawkowanie i długość leczenia meloksikamem powinny być jak najmniejsze. Monitorowanie oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego przed porodem należy rozważyć po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Revomoksikam**®** należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzeń funkcji nerek, które mogą prowadzić do niewydolności nerek z oligohydramnios (patrz wyżej).

Ryzyko w późnych etapach ciąży dla matki i noworodka:

możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego, nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących Revomoksikamu®, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych efektów niepożądanych można założyć, że meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Jedna iniekcja 15 mg jeden raz na dobę.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/ dobę.

Leczenie ograniczyć do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalny czas terapii – do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy stosowanie drogą doustną lub doodbytniczą jest niemożliwe). Reakcje niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Szczególne kategorie pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml) (patrz także sekcja „Sposób stosowania i dawki” „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”)

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek

Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek niepoddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów w terminalnym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa fiolki 1,5 ml).

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie wymaga się zmniejszenia dawki.

Niewydolność wątroby

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie wymaga się zmniejszenia dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania.

Do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego.

Lek należy wstrzykiwać powoli, drogą głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki aseptycznej. W przypadku powtarzanych wstrzykiwań zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem ważne jest upewnienie się, że koniec igły nie znajduje się w naczyniu.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

Jeśli pacjent ma wszczepiony endoprotezę stawu biodrowego, iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci.

Revomoksikam®, roztwór do wstrzykiwań 15 mg / 1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu w nadbrzuszu, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. W doniesieniach pojawiały się przypadki reakcji anafilaktycznych podczas terapii lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu 4 dawek cholestyraminy doustnie, 3 razy na dobę.

Efekty uboczne.

Dane z badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, wiąże się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi.

Większość efektów ubocznych ma charakter przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trzewne, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Po zastosowaniu zaobserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Z mniejszą częstością obserwowano zapalenie żołądka.

Były doniesienia o ciężkich uszkodzeniach skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, < 1/1000); rzadkie (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko – anemia;

pojedyncze przypadki – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste reakcje niepożądane”).

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilakto-idowych;

nieznane – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne:

pojedyncze przypadki – zmiana nastroju, koszmary nocne;

nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

pojedyncze przypadki – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego:

rzadko – zawroty głowy;

pojedyncze przypadki – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

pojedyncze przypadki – uczucie kołatania serca.

Były doniesienia o niewydolności serca związanej ze stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych.

Ze strony naczyń:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej:

pojedyncze przypadki – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwbólowe niesteroidowe;

nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko – ukryte lub makroskopowe krwawienia przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

pojedyncze przypadki – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

rzadkie – perforacja przewodu pokarmowego;

nieznane – zapalenie trzustki.

Krwawienia przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zaburzenia wyników badań czynności wątroby (np. podwyższenie aminotransferaz lub bilirubiny);

rzadkie – zapalenie wątroby;

nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

pojedyncze przypadki – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka;

rzadkie – zapalenie skóry pęcherzowe, rumień wielopostaciowy;

nieznane – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry eksfoliatywne, ustalony wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony układu moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wyników badań czynności nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

rzadkie – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”);

nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – zacieńczenie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

nieznane – objawy grypopodobne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste reakcje niepożądane.

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje niepożądane, które nie są związane ze stosowaniem leku, ale są charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które prawdopodobnie prowadzi do ostrej niewydolności nerek: donoszono o bardzo rzadkich przypadkach nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Donoszenie o podejrzanych reakcjach niepożądanych

Donoszenie o reakcjach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych reakcji niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

4 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 8°C do 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1,5 ml w ampułce. Po 3 lub 5 ampułek w blisterze. Po 1 blisterze w pudełku. Albo po 5 ampułek w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.