Respix L®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Rejewego RESPIX L® (RESPIXL®)

Skład:

substancje czynne: ambroxolum hydrochloridum, loratadinum;

1 tabletka zawiera ambroxoli hydrochloridum 60 mg, loratadinum 5 mg;

substancje pomocnicze: lactosa monohydrate, amylum maydis, cellulosa microcristallina, povidonum, magnesium stearate, silicium dioxidum colloidale anhydricum, natrii amylium glycolatum.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: płaskie, okrągłe tabletki, niemal białego koloru, z bruzdą po jednej stronie, bez powłoki.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane przy kaszlu i przeziębieniach. Środki wykrztuśne, z wyjątkiem połączonych preparatów zawierających leki przeciwna kaszel.

Kod ATX R05C.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ambroxol.

Ambroxol zwiększa wydzielanie gruczołów dróg oddechowych, stymuluje wydzielanie surfaktantu płucnego poprzez bezpośredni wpływ na pneumocyty typu II w pęcherzykach oraz komórki Clara w oskrzelikach, a także pobudza aktywność rzęskową, co ułatwia wydzielanie i usuwanie śluzu (klirens muco-rzęskowy).

Aktywacja wydzielania cieczy oraz zwiększenie klirensu muco-rzęskowego ułatwiają eliminację śluzu i złagodzenie kaszlu.

Poprawę klirensu muco-rzęskowego potwierdzono w badaniach kliniczno-farmakologicznych.

Badania in vitro wykazały, że ambroxol wykazuje działanie miejscowo-znieczulające. Może to wynikać z właściwości blokowania kanałów sodowych (wiązywanie było odwracalne i zależne od stężenia).

Badania in vitro wykazały również działanie przeciwzapalne ambroxolu, związane ze zmniejszeniem uwalniania cytokin z krwi oraz tkankowego wiązania komórek mononuklearnych i polimorfonuklearnych.

Stosowanie ambroxolu zwiększa stężenie antybiotyków (amoksycyliny, cefuroksymu, erytromycyny i doksycykliny) w sekrecie oskrzelowo-płucnym i w plwocinie.

Lotarydyna.

Lotarydyna należy do trójcyklicznych selektywnych blokerów obwodowych receptorów H1-histaminowych. W zalecanej dawce nie wywiera istotnego klinicznie działania uspokajającego ani antycholinergicznego. W trakcie długotrwałego leczenia nie zaobserwowano żadnych klinicznie istotnych zmian w funkcjach życiowych, wynikach badań laboratoryjnych, danych badania fizykalnego pacjenta ani w elektrokardiogramie. Lotarydyna nie wywiera istotnego wpływu na aktywność receptorów H2-histaminowych. Nie blokuje wychwytu noradrenaliny i praktycznie nie wpływa na układ sercowo-naczyniowy ani na czynność wodza rytmu.

Farmakokinetyka.

Ambroxol.

Po doustnym podaniu hydrochloran ambroxolu jest niemal całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie osiąga się w ciągu 1–2,5 godziny. Po doustnym przyjęciu rozkład hydrochloranu ambroxolu z krwi do tkanek jest szybki i wyraźny, z najwyższą koncentracją substancji czynnej w płucach. Wiązanie z białkami osocza wynosi 85% (80–90%). Hydrochloran ambroxolu przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, przez barierę łożyskową oraz do mleka matki.

W wyniku pierwszego metabolizmu absolutna biodostępność hydrochloranu ambroxolu zmniejsza się o 1/3. Metabolizuje się w wątrobie. Około 90% hydrochloranu ambroxolu wydala się z moczem w postaci metabolitów, mniej niż 10% – niewiadomym sposobem.

Okres półwyladowania z osocza wynosi około 10 godzin. Całkowity klirens mieści się w granicach 660 ml/min. Klirens nerkowy stanowi około 83% klirensu całkowitego.

Nie oczekuje się, że dializa lub przyspieszony diureza będzie stymulować wydalanie hydrochloranu ambroxolu ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami, duży objętość rozkładu oraz powolny przerybór z tkanek do krwi.

Osobliwe kategorie pacjentów.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby wydalanie hydrochloranu ambroxolu jest zmniejszone, co powoduje 1,3–2-krotne wyższe stężenie we krwi. Ponieważ zakres terapeutyczny hydrochloranu ambroxolu jest wystarczająco szeroki, nie jest konieczna zmiana dawkowania.

Wiek i płeć nie mają istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę hydrochloranu ambroxolu, dlatego nie jest wymagana żadna korekta dawki.

Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność hydrochloranu ambroxolu.

Lotarydyna.

Po doustnym podaniu lotarydyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i metabolizuje pod wpływem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, głównie do dezlotarydyny. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia lotarydyny i dezlotarydyny w osoczu wynosi odpowiednio 1–1,5 godziny i 1,5–3,7 godziny. Lotarydyna i jej metabolit dobrze wiążą się z białkami osocza. Biodostępność lotarydyny i dezlotarydyny jest wprost proporcjonalna do dawki. Spożycie posiłku nieznacznie wydłuża czas wchłaniania lotarydyny, ale nie wpływa na efekt kliniczny.

Okres półwyladowania lotarydyny i jej metabolitu wynosił odpowiednio 24 godziny i 37 godzin i wydłużał się w zależności od ciężkości choroby wątroby.

Osobliwe kategorie pacjentów.

Profil farmakokinetyczny lotarydyny i jej metabolitów u zdrowych dorosłych ochotników jest porównywalny z takim u ochotników w wieku podeszłym.

U chorych z przewlekłą niewydolnością nerek wartości parametrów farmakokinetycznych nie były zwiększane w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Okres półwyladowania istotnie się nie zmieniał, a hemodializa nie wpływała na farmakokinetykę lotarydyny i jej metabolitów.

U chorych z alkoholowym uszkodzeniem wątroby obserwowano podwojenie wartości parametrów farmakokinetycznych lotarydyny, podczas gdy profil farmakokinetyczny metabolitu nie ulegał zmianie w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Leczenie objawowe chorób dróg oddechowych z komponentem alergicznym, związanych z zaburzeniem sekrecji oskrzelowej oraz osłabieniem przesuwania się śluzu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub na inne składniki leku.

Wiek dziecięcy do 12 lat.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie ambroksolu z alkoholem lub innymi inhibitorami ośrodkowego układu nerwowego może prowadzić do senności.

Ambroksol jest metabolizowany za pomocą enzymów CYP3A4 i CYP2D6, dlatego należy stosować go ostrożnie w połączeniu ze środkami, które są metabolizowane przez te enzymy (np. z cytydyną, ketokonazolem, chinidyną, fluokonazolem, fluoksetyną), ze względu na możliwość nasilenia się działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie ambroksolu i leków hamujących kaszel może prowadzić do nadmiernego gromadzenia się śluzu wskutek stłumienia odruchu kasłowego. Dlatego taka kombinacja jest możliwa tylko po dokładnej ocenie przez lekarza stosunku oczekiwanej korzyści do możliwego ryzyka związanego ze stosowaniem.

Stosowanie chlorowodorku ambroksolu zwiększa stężenie antybiotyków (amoksycyliny, cefuroksymu, erytromycyny i doksycykliny) w секрęcie oskrzelowo-płucnym i w plwocinie. Do chwili obecnej nie stwierdzono żadnej istotności klinicznej tego faktu.

Brak doniesień o niepożądanych interakcjach z innymi lekami.

Loratadyna nie nasila działania depresyjnego alkoholu na reakcje psychomotoryczne.

Jednoczesne stosowanie loratadyny z inhibitorami CYP3A4 lub CYP2D6 może prowadzić do podwyższenia stężenia loratadyny, co z kolei nasila działania niepożądane.

Podczas jednoczesnego stosowania loratadyny z ketokonazolem, erytromycyną, cytydyną zaobserwowano wzrost stężenia loratadyny w osoczu krwi, jednakże podwyższenie to nie objawiło się klinicznie, w tym pod względem wyników elektrokardiogramu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Zgłoszono jedynie kilka przypadków ciężkich uszkodzeń skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (zespoły Lyella), związane ze stosowaniem leków wykrztuszających, takich jak ambroksol. Zazwyczaj objawy te można było wyjaśnić ciężkim przebiegiem choroby podstawowej u pacjentów i/lub jednoczesnym stosowaniem innych leków. Zgłaszano również powstawanie innych ciężkich reakcji skórnych, takich jak wielopostaciowa rumień i ostrze ogólne egzantematyczne pustulose, związane ze stosowaniem ambroksolu. W przypadku pojawienia się lub nasilania się wysypek skórnych (czasem związanych z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych) należy natychmiast przerwać stosowanie ambroksolu i skontaktować się z lekarzem.

Na wczesnym etapie zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella pacjenci mogą doświadczać niemal nieokreślonych objawów przypominających objawy początkowej fazy grypy, takich jak dreszcze, osłabienie, katar, kaszel i ból gardła. W przypadku takich niespecyficznych objawów przypominających grypę może dojść do błędnego zastosowania leczenia objawowego przy użyciu leków przeciwko kaszlowi i przeziębieniu. Dlatego w przypadku pojawienia się nowych zmian skórnych lub błon śluzowych należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i przerwać leczenie chlorkiem ambroksolu.

Należy przerwać przyjmowanie leku nie później niż 48 godzin przed wykonaniem skórnego testu alergologicznego w celu uniknięcia fałszywych wyników.

W przypadku zaburzeń motoryki oskrzeli i nasilonej sekrecji śluzu (np. przy rzadkiej chorobie takiej jak pierwotna dyskineza rzęsek) lek należy stosować z ostrożnością, ponieważ ambroksol może nasilać sekrecję śluzu.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub ciężkim postacią niewydolności wątroby powinni stosować lek wyłącznie po konsultacji z lekarzem. Podczas stosowania ambroksolu, jak i każdej innej substancji czynnej metabolizowanej w wątrobie i wydalanej z moczem, u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może dochodzić do gromadzenia się metabolitów powstających w wątrobie.

Jeśli pacjent ma nietolerancję niektórych cukrów, powinien skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować osobom z rzadką, dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie zaleca się stosowania leku w czasie ciąży ani karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ ambroksolu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

W badaniach klinicznych loratadyny nie zaobserwowano wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Należy jednak poinformować pacjentów o bardzo rzadkich przypadkach senności, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia: lek stosuje się w dawce 1 tabletka 2 razy na dobę.

Jednak ze względu na różną masę ciała dzieci, niezależnie od wieku pacjenta, dawkę ambroksolu należy obliczać według masy ciała i wynosi ona 1,2–1,6 mg/kg/dobę w dwóch dawkach. Tabletki należy przyjmować po posiłku i popijać odpowiednią ilością płynu. Nie należy stosować leku dłużej niż przez 4–5 dni bez konsultacji z lekarzem. Ogólnie nie ma ograniczeń dotyczących długości stosowania, jednak leczenie długotrwałe należy prowadzić pod nadzorem medycznym.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom od 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie loratadyny zwiększa częstość występowania objawów antycholinergicznych.

W przypadku przedawkowania loratadyny obserwowano następujące objawy: senność, tachykardię i ból głowy.

Objawy przedawkowania ambroksolu znane są z pojedynczych doniesień o przedawkowaniu i/lub przypadkach błędnego zastrzeżenia leków i odpowiadają znanym reakcjom niepożądanym.

Leczenie: terapia objawowa i wspierająca. Zaleca się standardowe środki w celu usunięcia leku z żołądka: przepłukanie żołądka, zastosowanie węgla aktywnego. Loratadyna nie jest usuwana przez hemodializę, nie wiadomo również, czy loratadyna jest usuwana przez dializę otrzewnową.

Niepożądane działania.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, uczucie przyspieszonego rytmu serca, kołatanie serca.

Ze strony układu nerwowego: senność, ból głowy, zwiększony apetyt, bezsenność, zawroty głowy, drgawki, dysgezja, pobudzenie nerwowe, zmęczenie.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia: katar sienny, duszność (jako reakcja nadwrażliwości).

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, niestrawność, zaparcia, suchość w jamie ustnej i gardle, ślinotok, zapalenie żołądka, obniżona wrażliwość w jamie ustnej.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony układu moczowego: dyzuria.

Ze strony układu odpornościowego, skóry i tkanki podskórnej: reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, reakcje ze strony błon śluzowych, pokrzywka, duszność, obrzęk naczynioruchowy, świąd, reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), rumień, łysienie, ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespołu Lyella), wielopostaciowy rumień i ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę.

Objawy ogólne: nasilone zmęczenie, gorączka, reakcje ze strony błon śluzowych.

Wskaźniki laboratoryjne: przyrost masy ciała.

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzenia niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze. Po 1 lub 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent.

Evertodzhen Lajf Sajensiz Limityd / Evertogen Life Sciences Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby zakładu prowadzącego działalność.

Działka nr: S-8, S-9, S-13/P i S-14/P TSIIC, Pharma SEZ, Green Industrial Park, Polepally (V), Jadcherla (M), Mahabubnagar, Telangana, IN-509 301, Indie /
Plot No: S-8, S-9, S-13/P & S-14/P TSIIC, Pharma SEZ, Green Industrial Park, Polepally (V), Jadcherla (M), Mahabubnagar, Telangana, IN-509 301, India