Relvar Ellipta

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku RELVAR ELLIPTA

SkÅ ad:

substancje czynne: furoat flutikazonu, wÅ anterol;

1 dawka dostarczana zawiera 92 µg furoatu flutikazonu i 22 µg wŠanterolu (w postaci trifenylooctanu);

odpowiada to dawce wczeĹ niej odmierzonej 100 µg furoatu flutikazonu i 25 µg wÅ anterolu (w postaci trifenylooctanu);

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; stearynian magnezu.

PostaÄ leku. Proszek do inhalacji.

GÅ ówne cechy fizykochemiczne: biaÅ y proszek w jasnoszarym inhalatorze z jasnoniebieskim kapturkiem dyszy i dawkownikiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Leki adrenegryczne do stosowania inhalacyjnego. Leki adrenegryczne w kombinacji z glikokortykosteroidami i innymi, w tym z lekami antycholinergicznymi. WŠanterol i furoat flutikazonu. Kod ATC R03A K10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Flunarylu furoat i wylanterol to przedstawiciele dwóch klas leków (syntetyczny kortykosteroid i selektywny agonista receptorów beta2 o długim działaniu).

Właściwości farmakodynamiczne

Flunarylu furoat

Flunarylu furoat to syntetyczny trifluorowany kortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym. Dokładny mechanizm, za pomocą którego flunarylu furoat wpływa na objawy astmy i POChP, jest nieznany. Kortykosteroidy wykazują szeroki zakres działania na różne typy komórek (w tym na eozynofile, makrofagi, limfocyty) oraz mediatorów (np. cytokiny i chemokiny zaangażowane w stan zapalny).

Wylanterolu trifenylocynian

Wylanterolu trifenylocynian to selektywny agonista receptorów beta2-adrenergicznych o długim działaniu (LABA).

Działania farmakologiczne agonistów receptorów beta2-adrenergicznych, w tym wylanterolu trifenylocynianu, są przynajmniej częściowo związane ze stymulacją wewnątrzkomórkowej adenylocyklazy, enzymu katalizującego przekształcanie adenozynotrzefosforanu (ATP) do cyklicznego 3’,5’-adenozynomonofosforanu (cykliczny AMP). Zwiększone stężenia cyklicznego AMP prowadzą do rozluźnienia mięśni gładkich oskrzeli oraz hamowania uwalniania mediatorów reakcji nadwrażliwości natychmiastowego typu z komórek, szczególnie z komórek tucznych.

Występują interakcje molekularne między kortykosteroidami a LABA, dzięki którym sterydy aktywują gen receptora beta2, zwiększając liczbę receptorów i ich wrażliwość, a LABA przygotowują receptory glikokortykoidowe do steroidozależnej aktywacji oraz poprawiają translokację jądrową komórkową. Te interakcje synergiczne odzwierciedlają się w wzmocnionym działaniu przeciwzapalnym, które wykazano in vitro i in vivo w przypadku szeregu komórek zapalnych związanych z patofizjologią astmy i POChP. Badania biopsji dróg oddechowych po zastosowaniu flunarylu furoat i wylanterolu w dawkach klinicznych wykazały również synergizm działania kortykosteroidów i LABA u pacjentów z POChP.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Średnia biodostępność flunarylu furoat i wylanterolu po inhalacji w postaci flunarylu furoat/wylanterol wynosiła odpowiednio 15,2% i 27,3%. Biodostępność doustna flunarylu furoat i wylanterolu była niska, średnio 1,26% i < 2% odpowiednio. Ze względu na tę niską biodostępność doustną, wpływ systemowy flunarylu furoat i wylanterolu po zastosowaniu inhalacyjnym jest głównie związany z wchłanianiem inhalowanej frakcji dawki, która dotarła do płuc.

Rozkład. Po wstrzyknięciu dożylnej flunarylu furoat i wylanterol są szeroko rozprowadzane, średnie objętości rozkładu w stanie równowagi wynoszą odpowiednio 661 l i 165 l.

Flunarylu furoat i wylanterol słabo wiążą się z erytrocytami. Wiązanie flunarylu furoat i wylanterolu z białkami osocza in vitro w osoczu krwi ludzkiej jest wysokie, średnio > 99,6% i 93,9% odpowiednio. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby wiązanie z białkami osocza in vitro nie zmniejszało się.

Flunarylu furoat i wylanterol są substratami białka P-glikoproteiny (P-gp), jednak mało prawdopodobne jest, że jednoczesne stosowanie flunarylu furoat/wylanterolu z inhibitorami P-gp zmieni wpływ systemowy flunarylu furoat/wylanterolu, ponieważ są one dobrze wchłaniane.

Biotransformacja. Według danych in vitro, główne szlaki metabolizmu flunarylu furoat i wylanterolu u ludzi są głównie pośredniczone przez CYP3A4.

Flunarylu furoat jest głównie metabolizowany poprzez hydrolizę grupy S-fluorometylokarbotioatowej do metabolitów o znacznie mniejszej aktywności kortykosteroidowej. Wylanterol jest głównie metabolizowany poprzez O-dezalkilację do metabolitów o znacznie mniejszej aktywności agonistycznej β1 i β2.

Wydalanie. Po doustnym podaniu flunarylu furoat jest u człowieka wydalany głównie drogą metabolizmu, przy czym metabolity są prawie całkowicie wydalane z kałem, a < 1% odzyskanej dawki promieniotwórczej wydala się z moczem.

Po doustnym podaniu wylanterol jest u człowieka wydalany głównie drogą metabolizmu, a następnie metabolity są wydalane z moczem i kałem w ilości odpowiednio około 70% i 30% dawki promieniotwórczej w badaniu z wykorzystaniem znakowanych izotopów. Oczekiwany okres półwylęgania wylanterolu z osocza po jednorazowej inhalacji flunarylu furoat/wylanterol wynosił średnio 2,5 godziny. Efektywny okres półwylęgania wylanterolu w stanie stacjonarnym, określony po wielokrotnej inhalacji dawek wylanterolu 25 μg, wynosił 16 godzin u pacjentów z astmą i 21,3 godziny u pacjentów z POChP.

Dzieci. Brak zaleceń dotyczących zmiany dawki u nastolatków (od 12. roku życia).

Farmakokinetyka flunarylu furoat/wylanterolu u pacjentów w wieku do 12 lat nie była badana. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania flunarylu furoat/wylanterolu u dzieci w wieku do 12 lat nie zostały ustalone.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (> 65 lat)

Wpływ wieku na farmakokinetykę flunarylu furoat i wylanterolu oceniano w badaniach fazy III u pacjentów z POChP i astmą. Nie stwierdzono dowodów wpływu wieku (12–84 lata) na farmakokinetykę flunarylu furoat i wylanterolu u pacjentów z astmą.

Nie stwierdzono dowodów wpływu wieku na farmakokinetykę flunarylu furoat i wylanterolu u pacjentów z POChP, natomiast zaobserwowano wzrost (37%) AUC(0–24) wylanterolu w badanym zakresie wieku (41–84 lata). U pacjentów w podeszłym wieku (84 lata) o niskiej masie ciała (35 kg) prognozowano AUC(0–24) wylanterolu o ponad 35% wyższe w porównaniu z odpowiednim wskaźnikiem w ocenianej populacji (pacjenci z POChP w wieku 60 lat o masie ciała 70 kg), podczas gdy Cmax nie uległo zmianie. Mało prawdopodobne, że te różnice mają znaczenie kliniczne.

Nie ma zaleceń dotyczących zmiany dawki u pacjentów z astmą ani u pacjentów z POChP.

Zaburzenia funkcji nerek. Badania klinicznej farmakologii flunarylu furoat/wylanterolu wykazały, że ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) nie prowadzi do istotnie silniejszego działania flunarylu furoat ani wylanterolu ani do bardziej wyraźnych wpływów systemowych kortykosteroidu ani agonisty beta2 w porównaniu z odpowiednimi wartościami przy prawidłowej funkcji nerek.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.

Wpływ hemodializy nie był badany.

Zaburzenia funkcji wątroby. Po 7-dniowym stosowaniu powtarzanych dawek flunarylu furoat/wylanterol zaobserwowano wzrost wpływu systemowego flunarylu furoat (do trzech razy, określony jako AUC(0–24)) u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugha, klasa A, B lub C) w porównaniu do zdrowych ochotników. Takie zwiększenie wpływu systemowego flunarylu furoat u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugha, klasa B; flunarylu furoat/wylanterol, 184/22 μg) wiązano ze średnią redukcją kortyzolu surowicy o 34% w porównaniu do zdrowych ochotników. Wpływ systemowy flunarylu furoat znormalizowany względem dawki był podobny u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugha, klasa B lub C).

Po 7-dniowym stosowaniu powtarzanych dawek flunarylu furoat/wylanterol nie zaobserwowano istotnego wzrostu wpływu systemowego wylanterolu (Cmax i AUC) u pacjentów z łagodną, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg Childa-Pugha, klasa A, B lub C).

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych wpływow kombinacji flunarylu furoat/wylanterol na systemowe działanie beta-adrenergiczne (częstotliwość akcji serca lub poziom potasu w osoczu krwi) u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (wylanterol, 22 μg) ani z ciężką niewydolnością wątroby (wylanterol, 12,5 μg) w porównaniu do zdrowych ochotników.

Inne szczególne grupy

W przypadku astmy wskaźnik AUC(0–24) flunarylu furoat u pacjentów pochodzenia z Azji Wschodniej, Japonii i Azji Południowo-Wschodniej (12–13% pacjentów) był średnio o 33–53% wyższy w porównaniu z innymi grupami pacjentów. Jednak nie stwierdzono dowodów na większy wpływ systemowy w tej populacji, związanego z większym wpływem na dobowe wydalanie kortyzolu z moczem. Średnio Cmax wylanterolu prognozowane jest na poziomie o 220–287% wyższym, natomiast AUC(0–24) jest porównywalne u pacjentów pochodzenia azjatyckiego i pacjentów innych grup etnicznych. Nie stwierdzono jednakże dowodów, że wyższe wartości Cmax wylanterolu prowadzą do klinicznie istotnych wpływow na częstość akcji serca.

W przypadku POChP wskaźnik AUC(0–24) flunarylu furoat u pacjentów pochodzenia z Azji Wschodniej, Japonii i Azji Południowo-Wschodniej (13–14% pacjentów) był średnio o 23–30% wyższy w porównaniu z osobami rasy europejskiej. Jednak nie stwierdzono dowodów na większy wpływ systemowy w tej populacji, związanego z większym wpływem na dobowe wydalanie kortyzolu z moczem. Nie zaobserwowano wpływu rasy na parametry farmakokinetyczne wylanterolu u pacjentów z POChP.

Płeć, masa ciała i BMI

Nie stwierdzono dowodów na wpływ płci, masy ciała i indeksu masy ciała (BMI) na farmakokinetykę flunarylu furoat na podstawie danych analizy farmakokinetycznej w fazie III u 1213 pacjentów z astmą (712 kobiet) i 1225 pacjentów z POChP (392 kobiety).

Nie stwierdzono dowodów na wpływ płci, masy ciała i BMI na farmakokinetykę wylanterolu na podstawie danych analizy farmakokinetyki populacyjnej u 856 pacjentów z astmą (500 kobiet) i 1091 pacjentów z POChP (340 kobiet).

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od płci, masy ciała ani BMI.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Astma

Leczenie przewlekłe astmy u dorosłych i dzieci od 12. roku życia, gdy konieczne jest stosowanie leku kombinowanego (agonista β2-adrenergiczny o długotrwałym działaniu oraz glikokortykosteroid do inhalacji):

• pacjenci, u których choroba nie jest wystarczająco kontrolowana przez glikokortykosteroidy do inhalacji i agonisty β2-adrenergiczne do inhalacji stosowane w razie potrzeby;
• pacjenci, u których osiągnięto już odpowiednią kontrolę choroby przy użyciu glikokortykosteroidu do inhalacji i agonisty β2-adrenergicznego o długotrwałym działaniu do inhalacji.

POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc)

Leczenie objawowe dorosłych z POChP z FEV1 < 70% wartości dopuszczalnych (po podaniu rozkurczu) i z przebywanymi zaostrzeniami mimo regularnej terapii broncholitykami.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Klinicznie istotne interakcje leków pośredniczone fluoryzowanym furoatem flunizolonu/wilanterolem w dawkach klinicznych są mało prawdopodobne ze względu na niskie stężenia osoczowe osiągane po inhalacji.

Beta-blokery

Blokery receptorów β2-adrenergicznych mogą osłabiać lub wywierać działanie antagonistyczne wobec agonistów receptorów β2-adrenergicznych. Należy unikać jednoczesnego stosowania nieselektywnych i selektywnych blokerów receptorów β2-adrenergicznych, chyba że istnieją przekonujące powody ich stosowania.

Inhibitory CYP3A4

Flunizolonu furoat i wilanterol są szybko eliminowane w wyniku rozszerzonego efektu pierwszego przejścia pośredniczonego przez enzym wątrobowy CYP3A4.

Wskazana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem, rytonawirem), ponieważ istnieje możliwość zwiększenia wpływu systemowego flunizolonu furoatu i wilanterolu, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania. Badanie interakcji z powtarzaną dawką inhibitora CYP3A4 przeprowadzono u zdrowych ochotników z zastosowaniem kombinacji flunizolonu furoatu/wilanterolu (184/22 μg) oraz silnego inhibitora CYP3A4 – ketokonazolu (400 mg). Jednoczesne stosowanie zwiększyło średnią AUC(0–24) i Cmax flunizolonu furoatu odpowiednio o 36% i 33%. Zwiększenie wpływu flunizolonu furoatu wiązano z 27% zmniejszeniem ważonej średniej stężenia kortyzolu w surowicy w okresie 0–24 godziny. Jednoczesne stosowanie zwiększyło średnią AUC(0–t) i Cmax wilanterolu odpowiednio o 65% i 22%. Zwiększenie wpływu wilanterolu nie wiązano ze zwiększeniem wpływu systemowego na częstość skurczów serca, poziom potasu we krwi ani czas trwania odcinka QTcF związanego z agonistą β2-adrenergicznym.

Inhibitory P-glikoproteiny

Flunizolonu furoat i wilanterol są substratami P-glikoproteiny (P-gp). Badanie farmakologii klinicznej u zdrowych ochotników z jednoczesnym stosowaniem wilanterolu i silnie działającego inhibitora P-gp oraz inhibitora CYP3A4 o średnim działaniu – werapamilu – nie wykazało żadnego istotnego wpływu na farmakokinetykę wilanterolu. Badania farmakologii klinicznej z użyciem specyficznego inhibitora P-gp i flunizolonu furoatu nie przeprowadzono.

Sympatomymetiki

Jednoczesne stosowanie z innymi sympatomymetikami (jako monoterapia lub w ramach terapii kombinowanej) może powodować wystąpienie niepożądanych reakcji na flunizolonu furoat/wilanterol. Leku Relvar Ellipta nie można stosować jednoczesnie z innymi agonistami receptorów β2-adrenergicznych o długotrwałym działaniu ani z lekami zawierającymi agonisty receptorów β2-adrenergicznych o długotrwałym działaniu.

Populacja pediatryczna

Interakcje badano wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Pogorszenie choroby

Nie należy stosować furoata flutynazonu/wilanterolu w leczeniu nagłych objawów astmy ani w ostrym zaostrzeniu POChP, gdy wymagane są leki rozszerzające oskrzela o krótkim czasie działania. Zwiększenie częstotliwości stosowania leków rozszerzających oskrzela o krótkim czasie działania w celu złagodzenia objawów wskazuje na pogorszenie kontroli choroby, a w takim przypadku pacjent powinien zostać przebadany przez lekarza.

Pacjenci nie powinni przerywać leczenia furoatem flutynazonu/wilanterolem w przypadku astmy ani POChP bez konsultacji z lekarzem, ponieważ objawy mogą powrócić po odstawieniu leczenia.

Podczas leczenia furoatem flutynazonu/wilanterolem mogą wystąpić niepożądane zjawiska oraz zaostrzenia związane z astmą. Pacjentom należy zalecić kontynuację leczenia, jednak należy skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy astmy nie są kontrolowane lub pogarszają się po inhalacji leku Relvar™ Ellipta.

Paradoksalny skurcz oskrzeli

Paradoksalny skurcz oskrzeli może wystąpić nagle i szybko po zastosowaniu dawki, charakteryzując się nagłym nasileniem świstów. Wymaga to natychmiastowego leczenia lekami rozszerzającymi oskrzela o krótkim czasie działania. Lek Relvar Ellipta należy natychmiast odstawić, ocenić stan pacjenta i w razie potrzeby wdrożyć leczenie alternatywne.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Przy stosowaniu leków sympatomietycznych, w tym leku Relvar Ellipta, możliwe są zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak zaburzenia rytmu serca, np. nadkomorowa tachykardia czy ekstrasystolia. W badaniu placebo-kontrolowanym z udziałem pacjentów z umiarkowanie nasiloną POChP lub z wysokim ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w wywiadzie nie zaobserwowano zwiększenia ryzyka wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych przy stosowaniu furoatu flutynazonu/wilanterolu w porównaniu z placebo. Niemniej furoat flutynazonu/wilanterol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego lub zaburzeniami rytmu serca, z toksycznym nadczynnością tarczycy, niekorygowanymi stanami hipokaliemii lub u pacjentów skłonnych do niskiego stężenia potasu w osoczu.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Pacjentom z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby należy stosować dawkę 92/22 µg, jednocześnie monitorując występowanie systemowych niepożądanych reakcji związanych z kortykosteroidami (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Efekty systemowe kortykosteroidów

Efekty systemowe mogą występować przy stosowaniu każdego inhalacyjnego kortykosteroidu, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest znacznie mniejsze niż przy stosowaniu kortykosteroidów doustnych. Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, objawy cushingo-podobne, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zaćmę i jaskrę, a rzadziej – szereg reakcji fizjologicznych i behawioralnych, w tym nadmierną aktywność psychomotoryczną, zaburzenia snu, niepokój, depresję lub agresję (szczególnie u dzieci).

Furoat flutynazonu/wilanterol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z gruźlicą płuc oraz u pacjentów z przewlekłymi lub nieleczonymi infekcjami.

Zaburzenia wzroku

Zgłaszano zaburzenia wzroku po stosowaniu kortykosteroidów drogą systemową i miejscową. Jeśli wystąpią takie objawy jak zamglenie wzroku lub inne zaburzenia widzenia, pacjent powinien skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, które mogą obejmować zaćmę, jaskrę lub rzadkie choroby, takie jak środkowe choryoretinopatia naczyniowa (ŚCN), o której zgłaszano po stosowaniu kortykosteroidów drogą systemową i miejscową.

Hiperglikemia

Zgłaszano podwyższenie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom z wywiadem cukrzycy.

Pneumonia u pacjentów z POChP

Zwiększoną częstość występowania zapalenia płuc obserwowano u pacjentów z POChP otrzymujących furoat flutynazonu/wilanterol. Zanotowano również zwiększoną częstość zapaleń płuc prowadzących do hospitalizacji. W niektórych przypadkach zapalenia te miały śmiertelny przebieg (patrz dział „Działania niepożądane”). Lekarze powinni brać pod uwagę możliwość rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tych infekcji częściowo pokrywają się z objawami zaostrzenia POChP. Czynniki ryzyka wystąpienia zapalenia płuc u pacjentów z POChP otrzymujących furoat flutynazonu/wilanterol obejmują palenie tytoniu, wywiad zapalenia płuc, wskaźnik masy ciała (BMI) < 25 kg/m² oraz przewidywany objętościowy przepływ wychodni (FEV1) < 50%. Należy wziąć pod uwagę te czynniki ryzyka przy przepisywaniu furoatu flutynazonu/wilanterolu; należy przeanalizować ponownie leczenie w przypadku wystąpienia zapalenia płuc.

Relvar Ellipta, 184/22 µg, nie jest wskazany u pacjentów z POChP. Nie stwierdzono dodatkowej korzyści z dawki 184/22 µg w porównaniu z dawką 92/22 µg, a ponadto istnieje potencjalnie zwiększone ryzyko wystąpienia zapalenia płuc oraz systemowych działań niepożądanych związanych z kortykosteroidami (patrz dział „Działania niepożądane”).

Zapalenia płuc u pacjentów z astmą występowały częściej przy wyższych dawkach. Częstość występowania zapalenia płuc u pacjentów z astmą przyjmujących furoat flutynazonu/wilanterol 184/22 µg była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi furoat flutynazonu/wilanterol 92/22 µg lub placebo (patrz dział „Działania niepożądane”). Nie zidentyfikowano czynników ryzyka.

Substancje pomocnicze

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi stanami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktozy lub zaburzenia wchłaniania glukozy i galaktozy, nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy stosowaniu dawek nieodpowiadających klinicznie istotnym. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania furoatu flutynazonu i wilanterolu trifenylopropanianu u kobiet w ciąży.

Stosowanie furoatu flutynazonu/wilanterolu u kobiet w ciąży można rozważyć tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przeważa nad potencjalnym ryzykiem dla płodu.

Karmienie piersią. Brakuje wystarczających informacji dotyczących wydzielania furoatu flutynazonu lub wilanterolu trifenylopropanianu i/lub ich metabolitów z mlekiem matki. Jednak inne kortykosteroidy i agonisty β2 wykrywano w mleku kobiet. Ryzyko dla niemowląt karmionych piersią nie może być wykluczone.

Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub leczenia furoatem flutynazonu/wilanterolem, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Fertylność. Brakuje danych dotyczących wpływu leku na funkcję rozrodczą u ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu furoatu flutynazonu/wilanterolu trifenylopropanianu na funkcję rozrodczą.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Furoat flutynazonu i wilanterol nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Asthma

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat

Jedna inhalacja leku Relvar Ellipta 92/22 µg raz dziennie.

Pacjenci zazwyczaj odczuwają poprawę funkcji płuc w ciągu 15 minut po inhalacji.

Pacjenta należy poinformować, że regularne codzienne stosowanie jest konieczne do utrzymania kontroli objawów astmy i że leczenie należy kontynuować nawet w przypadku braku objawów.

Jeśli w okresie między inhalacjami wystąpią objawy, do natychmiastowego złagodzenia należy zastosować beta2-agonistę o krótkim czasie działania.

Początkową dawkę leku Relvar Ellipta 92/22 µg należy rozważyć u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat, którzy wymagają niskiej lub średniej dawki kortykosteroidów inhalacyjnych w połączeniu z beta2-agonistami o długim czasie działania. Jeśli stan pacjenta nie jest wystarczająco kontrolowany lekiem Relvar Ellipta 92/22 µg, dawkę można zwiększyć do 184/22 µg, co może zapewnić dodatkową poprawę kontroli astmy.

Pacjenci powinni regularnie poddawać się badaniom medycznym, aby dawka fluetykazonu fuoranu/wilanterolu, którą otrzymują, była optymalna i zmieniać ją tylko na polecenie lekarza. Dawka powinna być dostosowywana do najniższej dawki, przy której utrzymywana jest skuteczna kontrola objawów.

Pacjenci z astmą powinni otrzymywać dawkowanie leku Relvar Ellipta zawierające dawkę fluetykazonu fuoranu (FF) odpowiadającą stopniu zaawansowania ich choroby. Osoby przepisujące lek powinny wiedzieć, że u pacjentów z astmą fluetykazonu fuoran (FF) 100 µg raz dziennie jest w przybliżeniu równoważny fluetykazonu propionianowi (FP) 250 µg dwa razy dziennie, a FF 200 µg raz dziennie jest w przybliżeniu równoważny 500 µg FP dwa razy dziennie.

Dzieci w wieku do 12 lat

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Relvar Ellipta u dzieci w wieku do 12 lat w leczeniu astmy oskrzelowej.

Brak danych.

Chroniczna obturacyjna choroba płuc (POChP)

Jedna inhalacja leku Relvar Ellipta 92/22 µg raz dziennie.

Relvar Ellipta 184/22 µg nie jest wskazany u pacjentów z POChP. Nie ma dodatkowej korzyści z dawki 182/22 µg w porównaniu z dawką 92/22 µg, a także istnieje potencjalnie zwiększony ryzyko rozwoju zapalenia płuc oraz reakcji niepożądanych systemowych związanych z kortykosteroidami (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Efekty niepożądane”).

Pacjenci zazwyczaj odczuwają poprawę funkcji płuc w ciągu 16–17 minut po inhalacji lekiem Relvar Ellipta.

Dzieci

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania leku Relvar Ellipta u dzieci w leczeniu POChP.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (> 65 lat)

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej populacji (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej populacji (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego, średniego i ciężkiego stopnia wykazały zwiększenie wpływu systemowego fluetykazonu fuoranu (Cmax i AUC) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby, ponieważ mogą oni narażeni być na większe ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych systemowych związanych z kortykosteroidami.

Dla pacjentów z niewydolnością wątroby średniego lub ciężkiego stopnia maksymalna dawka wynosi 92/22 µg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Sposób stosowania

Relvar Ellipta przeznaczony jest wyłącznie do inhalacji.

Należy stosować go o tej samej porze każdego dnia.

Ostateczną decyzję dotyczącą wieczornego lub porannego stosowania należy pozostawić lekarzowi.

Jeśli pominięto dawkę, następną należy przyjąć o zwyczajowej porze następnego dnia.

W przypadku przechowywania leku w lodówce, inhalator należy pozostawić w temperaturze pokojowej przez co najmniej jedną godzinę przed zastosowaniem.

Po inhalacji pacjenci powinni przepłukać usta wodą, nie połykając jej.

Jeśli inhalator stosuje się po raz pierwszy, nie ma potrzeby sprawdzania poprawności jego działania ani przygotowywania go w szczególny sposób do użytku. Należy postępować zgodnie z instrukcją krok po kroku.

Inhalator Ellipta jest zapakowany w pojemnik zawierający saszetkę z desykantem w celu zmniejszenia zawartości wilgoci. Po otwarciu saszetkę z desykantem należy zutylizować.

Gdy inhalator zostaje wyjęty z pojemnika, znajduje się on w zamkniętym położeniu. Pacjenta należy poinformować, że nie należy otwierać pojemnika z inhalatorem, dopóki pacjent nie będzie gotowy do wykonania inhalacji dawki.

Datę końcowego użytkowania należy wpisać pacjentowi w specjalnie wyznaczonym miejscu oznaczonym „Nie używać po:”. Data końcowego użytkowania to 6 tygodni od daty otwarcia pojemnika z inhalatorem. Nie należy stosować inhalatora po dacie końcowego użytkowania. Po pierwszym otwarciu pojemnik można wyrzucić.

Instrukcje krok po kroku podane poniżej dla inhalatora Ellipta zawierającego 30 dawek dotyczą również inhalatora Ellipta zawierającego 14 dawek.

Instrukcja obsługi inhalatora (rys. 1)

1. Przeczytaj przed rozpoczęciem stosowania

Jeśli pokrywa inhalatora zostanie otwarta i zamknięta bez wykonania inhalacji leku, dawka zostanie utracona. Utracona dawka będzie bezpiecznie przechowywana w inhalatorze, ale nie będzie już dostępna do inhalacji.

Nie można przypadkowo zastosować nadmiarowej lub podwójnej dawki leku w jednej inhalacji.

Rys. 1

1. Jak przygotować dawkę

Otworzyć pokrywę, gdy będzie się gotowy do przyjęcia dawki. Nie wstrząsać inhalatorem.

Pociągnąć pokrywę w dół, aż usłyszy się kliknięcie (rys. 2).

Teraz lek jest gotowy do inhalacji. Licznik dawek odlicza wstecz o 1, aby potwierdzić użycie.

Jeśli licznik dawek nie odlicza wstecz po usłyszeniu kliknięcia, inhalator nie działa. Należy oddać go farmaceucie w celu uzyskania porady.

Rys. 2

1. Jak wykonać inhalację leku

Trzymać inhalator w odległości od ust i wykonać wydech bez nadmiernego wysiłku.

Nie wydychać do inhalatora.

Umieścić masek ustną między wargami i ciasno zacisnąć wargi wokół niej (rys. 3).

Nie zakrywać palcami zaworów powietrznych.

Wykonać jeden długi, równy, głęboki wdech. Zatrzymać wdech jak najdłużej (co najmniej 3–4 sekundy).

• Wyciągnąć inhalator z ust.
• Powoli i ostrożnie wydychać.

Rys. 3

Może nie być odczuwalny smak lub uczucie leku, nawet przy poprawnym stosowaniu inhalatora.

1. Zamknij inhalator i przepłucz usta

Jeśli konieczne jest oczyszczenie masek ustnej, należy użyć suchego materiału przed zamknięciem pokrywy.

Pociągnąć pokrywę do góry, aż się zatrzyma, aby zamknąć masek ustną (rys. 4).

Po zastosowaniu inhalatora należy przepłukać usta wodą. To zmniejszy prawdopodobieństwo dolegliwości bólowych w ustach i gardle jako objawów działania niepożądanego.

Rys. 4

Dzieci.

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Relvar Ellipta u dzieci w wieku do 12 lat w leczeniu astmy oskrzelowej. Brak danych.

Lek nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci (do 18 roku życia) w leczeniu POChP.

Przedawkowanie.

Objawy i oznaki

Przedawkowanie fluetykazonu fuoranu/wilanterolu może powodować objawy związane z działaniem poszczególnych składników, w tym te obserwowane przy przedawkowaniu beta2-agonistów i odpowiadające znanym efektom z grupy leków inhalacyjnych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leczenie

Nie ma specyficznego leczenia przedawkowania fluetykazonu fuoranu/wilanterolu. W przypadku przedawkowania należy zapewnić leczenie wspierające z odpowiednim monitorowaniem, jeśli to konieczne.

Kardioselktywną blokadę beta należy rozważyć tylko w przypadku silnego przedawkowania wilanterolem, które powoduje kliniczne niepokój i nie odpowiada na środki wspierające. Kardioselktywne blokery beta należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem bronchospazmu.

Dalsze postępowanie z pacjentem powinno odpowiadać wskazaniom klinicznym.

Niepożądane działania

Omówienie profilu bezpieczeństwa

Do ustalenia częstości występowania niepożądanych reakcji związanych z furoatem flunytyzolonu/wilanterolem wykorzystano dane z dużych badań klinicznych przeprowadzonych u pacjentów z astmą oraz z POChP. W programie badań klinicznych astmy w zakresie zintegrowanej oceny niepożądanych reakcji włączono ogółem 7034 pacjentów. W programie badań klinicznych POChP w zakresie zintegrowanej oceny niepożądanych reakcji włączono ogółem 6237 pacjentów.

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi reakcjami podczas stosowania furoatu flunytyzolonu i wilanterolu były ból głowy oraz nieżyt nosa i gardła (nazofaryngity). Z wyjątkiem zapalenia płuc i złamania, profil bezpieczeństwa był taki sam u pacjentów z astmą i POChP. Podczas badań klinicznych zapalenie płuc i złamania występowały częściej u pacjentów z POChP.

W poniższej tabeli reakcje układowe są przedstawione według klasyfikacji układowo-organowej i częstości występowania.

Klasyfikacja częstości występowania działań niepożądanych:

bardzo często ≥ 1/10;

często ≥ 1/100 i < 1/10;

nieczęsto ≥ 1/1000 i < 1/100;

rzadko ≥ 1/10000 i < 1/1000;

bardzo rzadko < 1/10000.

W każdej grupie częstości niepożądane reakcje są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

*, ** Zob. dalej „Odrębne działania niepożądane”

Odrębne działania niepożądane

Choroby układu oddechowego, płuca i oskrzela

W zintegrowanej analizie dwóch podwójnych, rocznych badań u pacjentów z POChP z zaostrzeniem w poprzednim roku (n = 3255) liczba przypadków zapalenia płuc na 1000 pacjentów-roku wynosiła 97,9 przy stosowaniu furoata flutykazonu/wilanterolu 184/22, 85,7 przy stosowaniu furoata flutykazonu/wilanterolu 92/22 oraz 42,3 przy stosowaniu wilanterolu 22. Liczba ciężkich przypadków zapalenia płuc na 1000 pacjentów-roku wynosiła odpowiednio 33,6; 35,5 i 7,6, podczas gdy przypadki ciężkiego zapalenia płuc na 1000 pacjentów-roku wynosiły 35,1 przy stosowaniu furoata flutykazonu/wilanterolu 184/22, 42,9 przy stosowaniu furoata flutykazonu/wilanterolu 92/22 oraz 12,1 przy stosowaniu wilanterolu 22. Liczba śmiertelnych przypadków zapalenia płuc skorygowana względem ekspozycji na lek wynosiła 8,8 przy stosowaniu furoata flutykazonu/wilanterolu 184/22 w porównaniu z 1,5 przy stosowaniu furoata flutykazonu/wilanterolu 92/22 oraz 0 przy stosowaniu wilanterolu 22.

W zintegrowanej analizie 11 badań u pacjentów z astmą (7034 pacjentów) częstość występowania zapalenia płuc na 1000 pacjentów-roku wynosiła 18,4 przy stosowaniu furoata flutykazonu/wilanterolu 184/22 w porównaniu z 9,6 przy stosowaniu furoata flutykazonu/wilanterolu 92/22 oraz 8,0 w grupie placebo.

Złamania

W dwóch podwójnych 12-miesięcznych badaniach z udziałem łącznie 3255 pacjentów z POChP częstość złamań kości była ogólnie niska we wszystkich grupach leczenia, z nieco wyższą częstością w grupach leczonych lekiem Relvar Ellipta (2%) w porównaniu z grupą leczoną wilanterolem w dawce 22 μg (< 1%). Chociaż w grupach leczonych lekiem Relvar™ Ellipta odnotowano więcej złamań w porównaniu z grupą leczoną wilanterolem w dawce 22 μg, złamania zwykle związane ze stosowaniem kortykosteroidów (np. złamania kompresyjne kręgosłupa/łopątkowo-piersiowe, złamania kości udowej i panwy) występowały u < 1% w grupach leczonych lekiem Relvar Ellipta i wilanterolem.

W zintegrowanej analizie 11 badań u pacjentów z astmą (7034 pacjentów) częstość występowania złamań wynosiła < 1% i były one zazwyczaj związane z urazem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu do obrotu ma istotne znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku ryzyka do korzyści z zastosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia, jak i pacjenci mogą zgłaszać podejrzewane działania niepożądane do spółki GSK Ukraina za pośrednictwem bezpłatnej linii telefonicznej (044) 585-51-85 lub na adres e-mail [email protected].

Okres ważności. 2 lata.

Okres ważności po otwarciu tacki – 6 tygodni.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Stosować w ciągu 6 tygodni od otwarcia tacki.

Pacjent powinien od razu po wyjęciu inhalatora z tacki zaznaczyć w odpowiednim miejscu końcową datę, po której inhalator należy wyrzucić.

Opakowanie.

14 lub 30 dawek w inhalatorze proszkowym, 1 inhalator w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Glaxo Operations UK Ltd, Wielka Brytania /Glaxo Operations UK Ltd, United Kingdom.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Glaxo Operations UK Ltd, Priory Street, Ware, SG12 0DJ, Wielka Brytania /Glaxo Operations UK Ltd, Priory Street, Ware, SG12 0DJ, United Kingdom.