Rapimig

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku RAPIMIG (RAPIMIG)

Skład:

substancja czynna: zolmitriptan;

1 tabletka zawiera zolmitriptanu 2,5 lub 5 mg;

substancje pomocnicze: manitol E 421, wapnia krzemian, celuloza mikrokryształowa, aspartam, sodu skrobioglikolan (typ A), krospowidon (typ B), aromat Orange flavour, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki rozpuszczalne w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, okrągłe, płaskie tabletki z ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w migrenie. Selektywne agonisty receptorów 5HT1 serotoniny. Zolmitriptan. Kod ATC N02CC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zolmitriptan jest selektywnym agonistą rekombinowanych ludzkich receptora 5-HT1B/1D serotoniny naczyń krwionośnych. Wykazuje umiarkowane powinowactwo do receptorów serotoniny 5-HT1A, nie wykazuje istotnej afiniczności ani aktywności farmakologicznej wobec receptorów serotoniny 5-HT2-, 5-HT3-, 5-HT4-, ani receptorów adrenergicznych a1, a2, b1, receptorów histaminowych H1, H2, receptorów cholinergicznych typu M, receptorów dopaminergicznych D1, D2.

Lek powoduje zwężenie naczyń krwionośnych, głównie naczyń czaszkowych, blokuje uwalnianie neuropeptydów, w szczególności peptydu wazoaktywnego jelitowego, który jest głównym przekaźnikiem efektorem odruchowego pobudzenia wywołującego rozszerzenie naczyń, leżące w podłożu patogenezy migreny. Przerywa rozwój napadu migreny bez bezpośredniego działania przeciwbólowego. Oprócz kąpirowania napadu migreny, zmniejsza nudności, wymioty (szczególnie przy atakach lewostronnych), fotofobię i fonofobię. Działa na ośrodki w pniu mózgu związane z migreną, co wyjaśnia trwały powtarzalny efekt przy leczeniu serii kilku napadów migreny u jednego pacjenta. Wykazuje wysoką skuteczność w kompleksowym leczeniu stanu migrenowego (serii kilku ciężkich, następujących po sobie napadów migreny trwających 2-5 dni). Lek usuwa migrenę skojarzoną z miesiączkowaniem.

Działanie leku rozwija się w ciągu 15-20 minut i osiąga maksimum po godzinie od przyjęcia. Maksymalny efekt obserwuje się po przyjęciu w trakcie rozwoju napadu.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Wchłanianie leku nie zależy od przyjmowania pokarmu. Średnia absolutna biodostępność wynosi około 40%. Wiązanie z białkami osocza – 25%. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia wynosi 1 godzinę, terapeutyczne stężenie w osoczu utrzymuje się przez kolejne 4-6 godzin. Przy powtarzanym przyjmowaniu nie obserwuje się kumulacji leku.

Podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie z powstaniem metabolitu N-desmetylowego, który wykazuje 2-6 razy większą aktywność farmakologiczną niż związek pierwotny. 85% maksymalnego stężenia we krwi osiąga się w ciągu godziny.

Wydalanie zolmitriptanu zależy głównie od procesów biotransformacji w wątrobie, po których następuje wydalanie metabolitów z moczem. Istnieją trzy główne metabolity: kwas indolooctowy (główny metabolit w osoczu i moczu), analogi N-tlenek i N-desmetylowy. Aktywny jest tylko metabolit N-desmetylowy. Stężenia plazmatyczne metabolitu N-desmetylowego są około dwa razy niższe niż stężenia substancji leczniczej pierwotnej, może on jednak wzmacniać działanie terapeutyczne zolmitriptanu. Po jednorazowym doustnym podaniu ponad 60% leku wydala się z moczem (głównie w formie metabolitu – kwasu indolooctowego), a około 30% – z kałem w formie związku pierwotnego. Po wstrzyknięciu dożylnym całkowity klirens plazmatyczny wynosi średnio około 10 ml/min/kg, z czego jedna trzecia przypada na klirens nerkowy. Klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, co wskazuje na sekrecję w kanalikach nerkowych. Objętość rozłożenia po wstrzyknięciu dożylnym wynosi 2,4 l/kg. Wiązanie zolmitriptanu i jego metabolitu N-desmetylowego z białkami osocza jest niskie (około 25%). Okres półtrwania zolmitriptanu wynosi średnio 2,5-3 godziny. Czas półtrwania jego metabolitów jest podobny, co wskazuje, że ich wydalanie ograniczane jest szybkością powstawania.

Klirens nerkowy zolmitriptanu i wszystkich jego metabolitów u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek był obniżony (7-8-krotnie) w porównaniu do zdrowych ochotników, choć AUC związku pierwotnego i aktywnego metabolitu wzrosła jedynie nieznacznie (o 16% i 35% odpowiednio), a czas półtrwania wydłużał się o 1 godzinę i osiągał 3-3,5 godziny. Wartości te mieszczą się w granicach określonych u zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka zolmitriptanu u zdrowych ochotników w wieku starszym była podobna do farmakokinetyki u młodych zdrowych ochotników.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie napadów migreny towarzyszących z jaskrą i bez jaskry.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Ciężka lub umiarkowana nadciśnienie tętnicze, a także lekkie, niekontrolowane podwyższenie ciśnienia. Choroba niedokrwienna serca, w tym zawód serca w wywiadzie. Angina oskrzelowa (angina Prinzmetala). Choroby naczyń obwodowych. Objawy lub oznaki odpowiadające chorobie niedokrwiennej serca.

Jednoczesne stosowanie ergotaminy, pochodnych ergotaminy (w tym metisergidu), sumatryptanu, naratriptytanu lub innych agonistów receptorów 5HT1B/1D.

Powikłania naczyniowe mózgu oraz przejściowy atak niedokrwienny (TIA) w wywiadzie.

Clirens kreatyniny poniżej 15 ml/min.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeprowadzono badania interakcji leku z kofeiną, ergotaminą, dihydroergotaminą, paracetamolem, metoklopramidem, pizotyfenem, fluoksetyną, ryfampicyną i propranololem, i nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce zolmitryptanu ani jego aktywnego metabolitu.

Ze względu na dane uzyskane wśród zdrowych ochotników, nie zaobserwowano żadnej farmakokinetycznej interakcji ani innej interakcji mającej znaczenie kliniczne między zolmitryptanem a ergotaminą. Ze względu na teoretyczne ryzyko wystąpienia skurczu tętnic wieńcowych, zaleca się przyjmowanie Rapimigu nie wcześniej niż po upływie 24 godzin od zastosowania leków zawierających ergotaminę. I odwrotnie, lek zawierający ergotaminę zaleca się przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6 godzin od zastosowania Rapimigu.

Po przyjęciu moclobemidu, specyficznego inhibitora MAO-A, zaobserwowano niewielki wzrost (o 26%) AUC (pola pod krzywą) zolmitryptanu oraz trzykrotny wzrost AUC aktywnego metabolitu. Dlatego pacjentom stosującym inhibitor MAO-A zaleca się przyjmowanie zolmitryptanu w dawce nie przekraczającej 5 mg na dobę. Leki nie powinny być stosowane jednocześnie przy przyjmowaniu moclobemidu w dawkach przekraczających 150 mg dwa razy na dobę.

Po przyjęciu cyklosporyny, ogólnego inhibitora P450, okres półwyprowadzenia zolmitryptanu wzrósł o 44%, a AUC – o 48%. Ponadto cyklosporyna podwajała okres półwyprowadzenia i AUC aktywnego, N-desmetylowanego metabolitu (183C91). Pacjentom stosującym cyklosporynę zaleca się przyjmowanie zolmitryptanu w dawce nie przekraczającej 5 mg na dobę. Ze względu na ogólny profil interakcji, nie można wykluczyć możliwej interakcji ze specyficznymi inhibitorami CYP 1A2. Dlatego przy stosowaniu podobnych związków, takich jak fluwoksamina i chinolony (np. ciprofloksacyna), zaleca się także zmniejszenie dawki.

Z punktu widzenia farmakokinetyki, selegylina (inhibitor MAO-B) i fluoksetyna (SSRI) nie oddziałują z zolmitryptanem. Jednak po jednoczesnym stosowaniu triptanów i selektywnych inhibitorów ponownego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) zgłaszano wystąpienie zespołu serotoniny (w tym zmiany stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe).

Podobnie jak inne agonisty receptorów 5HT1B/1D, zolmitryptan może spowalniać wchłanianie innych leków.

Należy unikać jednoczesnego stosowania innych agonistów 5HT1B/1D podczas leczenia zolmitryptanem przez 24 godziny. Również należy unikać jednoczesnego stosowania zolmitryptanu podczas leczenia innymi agonistami 5HT1B/1D przez 24 godziny.

Szczególne środki ostrożności.

Rapimig należy stosować wyłącznie w przypadku pewnego rozpoznania migreny. Przed rozpoczęciem leczenia bólów głowy u pacjentów, u których wcześniej nie stwierdzono migreny, lub u pacjentów podatnych na migrenę, u których występują nietypowe objawy, należy wykluczyć inne stany neurologiczne. Rapimigu nie należy stosować w przypadku migreny hemiplegicznej, bazilarnej i oftalmoplegicznej. U pacjentów przyjmujących agonisty 5HT1B/1D możliwe jest wystąpienie udaru mózgu oraz innych niepożądanych zaburzeń mózgowonaczyniowych. U osób podatnych na migrenę mogą pojawić się pewne objawy związane z niedostatecznością mózgowonaczyniową.

Rapimigu nie należy stosować pacjentom z objawowym zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a lub arytmiami związanymi z innymi dodatkowymi drogami przewodzenia serca.

W pojedynczych przypadkach, podobnie jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D, donoszono o wystąpieniu koronarospazmu, dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego. W przypadku występowania czynników sprzyjających rozwojowi choroby niedokrwiennej serca (takich jak palenie tytoniu, podwyższone ciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, predyspozycje genetyczne) Rapimig należy stosować wyłącznie po badaniu układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety w okresie menopauzy i mężczyzn po 40. roku życia z takimi czynnikami ryzyka. Jednak badania nie pozwalają wykryć każdego pacjenta z chorobą serca, w związku z czym zdarzały się pojedyncze przypadki poważnych zdarzeń sercowych u pacjentów bez wywiadu chorób sercowo-naczyniowych.

Niektórzy pacjenci po przyjęciu leku odczuwali uczucie ciężkości, ucisku lub ściskania w okolicy serca, podobnie jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D. W przypadku pojawienia się bólu w klatce piersiowej lub objawów charakterystycznych dla choroby niedokrwiennej serca stosowanie Rapimigu należy przerwać do czasu przeprowadzenia odpowiedniego badania medycznego.

U pacjentów zarówno z wywiadem podwyższonego ciśnienia tętniczego, jak i z normalnym ciśnieniem tętniczym możliwe jest przemijające podwyższenie ciśnienia tętniczego, podobnie jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D. Bardzo rzadko takie podwyższenie ciśnienia tętniczego wiązano z poważnymi objawami klinicznymi. Rapimig należy stosować w dawce nieprzekraczającej zaleconej.

Przy jednoczesnym stosowaniu triptanów i ziół zawierających ziele św. Jana, częstotliwość reakcji niepożądanych może wzrosnąć.

Donoszono o wystąpieniu zespołu serotoniny (w tym zmiany stanu psychicznego, niestabilności wegetatywnej, nieprawidłowości nerwowo-mięśniowych) po jednoczesnym stosowaniu triptanów i selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Te reakcje mogą być ciężkie. Jeśli jednoczesne stosowanie zolmitryptanu i SSRI lub SNRI jest klinicznie uzasadnione, zaleca się odpowiednie badanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki lub stosowaniu innego środka serotonergijnego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Długotrwałe stosowanie jakiegokolwiek leku przeciwbólowego w przypadku bólu głowy może nasilić ból. W takiej sytuacji należy przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem. Rozpoznanie bólu głowy spowodowanego nadmiernym leczeniem należy podejrzewać u pacjentów z częstymi lub codziennymi bólami głowy, które nie ustępują regularnemu stosowaniu leków lub są jego skutkiem.

Rapimig zawiera aspartam (źródło fenyloalaniny), który może szkodzić pacjentom z fenyloketonurią. 1 tabletka leku o mocy 2,5 mg zawiera 4 mg aspartamu, 1 tabletka leku o mocy 5 mg – 8 mg aspartamu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania zolmitryptanu w czasie ciąży nie zostało ustalone. W czasie ciąży Rapimig stosuje się wyłącznie wtedy, gdy możliwy efekt terapeutyczny dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu/dziecka.

Brak danych dotyczących przenikania zolmitryptanu do mleka matki. Dlatego kobiety w okresie karmienia piersią powinny stosować Rapimig z ostrożnością. Wpływ na niemowlę należy zminimalizować, nie karmiąc piersią wcześniej niż po upływie 24 godzin od przyjęcia leku przez matkę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas przyjmowania leku przez niewielką grupę zdrowych ochotników w dawkach do 20 mg nie zaobserwowano istotnego wpływu na wyniki testów psychomotorycznych.

Należy jednak ostrzec kierowców i osoby, których praca wiąże się z koniecznością zwiększonej koncentracji uwagi, że w przypadku wystąpienia napadu migreny może rozwinąć się senność i inne objawy.

Sposób stosowania i dawki.

Lek nie jest wskazany do stosowania w celu zapobiegania napadom migreny. Rapimig należy stosować jak najszybciej po wystąpieniu napadu migreny, choć skuteczność leku nie zależy od czasu, jaki upłynął od początku napadu do zażycia tabletki.

Tabletkę można nie popijać płynem. Nakłada się ją na język, gdzie ulega rozpuszczeniu i jest połknięta ze śliną. Forma leku może być stosowana w sytuacjach, gdy nie ma pod ręką płynu, lub w celu uniknięcia nudności i wymiotów, które mogą wystąpić po popijaniu tabletki płynem.

Forma ta szybko się rozpuszcza w jamie ustnej, jednak czasem może wystąpić opóźnienie wchłaniania zolmitriptanu i późniejsze rozpoczęcie działania leku.

Opakowanie blisterowe należy otwierać poprzez usunięcie folii, a nie przez wciskanie tabletki przez folię.

Zalecana dawka Rapimigu w leczeniu napadu migreny to 1 tabletka (2,5 mg). Jeśli objawy nie ustępują lub powracają w ciągu 24 godzin, może okazać się skuteczne podanie drugiej dawki. Jeśli konieczne jest podanie drugiej dawki, należy ją przyjąć nie wcześniej niż 2 godziny po pierwszej dawce. W przypadku niewystarczającej skuteczności dawki 2,5 mg dopuszcza się zwiększenie pojedynczej dawki do 5 mg (wyższa dawka pojedyncza).

Maksymalna dobową dawkę nie należy przekraczać 10 mg. W ciągu 24 godzin nie należy stosować więcej niż 2 dawki zolmitriptanu.

Pacjenci powyżej 65 roku życia

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania tabletek zolmitriptanu u pacjentów powyżej 65 roku życia. Dlatego lek zolmitriptan nie jest zalecany do leczenia tej grupy wiekowej.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie wymaga się dostosowania dawki. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby maksymalna dobową dawkę leku nie należy przekraczać 5 mg.

Niewydolność nerek

W przypadku klirensu kreatyniny powyżej 15 ml/min nie wymaga się dostosowania dawki.

Interakcje wymagające dostosowania dawki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”)

Pacjentom stosującym inhibitory MAO-A zaleca się przyjmowanie zolmitriptanu w dawce nie przekraczającej 5 mg na dobę. Maksymalna zalecana dobową dawkę zolmitriptanu u pacjentów stosujących cyklosporynę wynosi nie więcej niż 5 mg na dobę.

Maksymalna dobową dawkę zolmitriptanu 5 mg zaleca się u pacjentów przyjmujących specyficzne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i chinolony (np. ciprofloksacyna).

Dzieci.

Lek nie stosuje się w leczeniu dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy: u ochotników przyjmujących jednorazowo zolmitriptan w dawce 50 mg obserwowano efekt sedytywny. Obserwacja pacjentów po przedawkowaniu powinna trwać co najmniej 15 godzin lub do ustąpienia objawów lub oznak zatrucia.

Leczenie: przepłukanie żołądka, zastosowanie węgla aktywnego. W przypadku ciężkiego zatrucia zaleca się procedury intensywnej terapii, w tym zapewnienie drożności dróg oddechowych, odpowiedniej oksygenacji i wentylacji, monitorowanie oraz wspieranie funkcji układu sercowo-naczyniowego. Nie ma specyficznego antydota.

Nie wiadomo, w jaki sposób hemodializa i dializa otrzewnowa wpływają na stężenie zolmitriptanu w osoczu.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne są zazwyczaj przemijające, pojawiają się w ciągu 4 godzin od przyjęcia leku, nie nasilają się po jego ponownym stosowaniu i ustępują spontanicznie bez dodatkowego leczenia.

Według częstości występowania efekty uboczne sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie reakcje niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Z udziałem układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk Quinckego i reakcje anafilaktyczne.

Z udziałem układu nerwowego: często – zaburzenia wrażliwości, zawroty głowy, ból głowy, hiperestezje, parestezje, senność, uczucie gorąca.

Z udziałem serca: często – uczucie kołatania serca; rzadko – tachykardia; bardzo rzadko – zawał mięśnia sercowego, angina pectoris, skurcz tętnic wieńcowych.

Z udziałem naczyń krwionośnych: rzadko – nieznaczny wzrost ciśnienia tętniczego, przejściowy wzrost ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego.

Z udziałem układu pokarmowego: często – ból brzucha, nudności, wymioty, suchość w ustach, dysfagia; bardzo rzadko – niedokrwienie lub zawał (np. niedokrwienie jelitowe, zawał jelitowy, zawał śledziony), które może objawiać się biegunką z domieszką krwi lub bólem brzucha.

Z udziałem układu mięśniowo-szkieletowego: często – osłabienie mięśni, ból mięśni.

Z udziałem układu moczowo-płciowego: rzadko – poliuria, częste oddawanie moczu; bardzo rzadko – naglące pęcie do oddania moczu.

Zaburzenia ogólne: często – osłabienie, uczucie ciężkości, ucisku, bólu lub naporu w gardle, szyi, klatce piersiowej i kończynach.

Niektóre objawy mogą być związane bezpośrednio z samą migreną.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 2 lub 6 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Actavis Ltd.

Actavis Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

VLB015, VLB 016 Bulebel Industrial Building, miasto Zejtun ZTN 3000, Malta /
VLB015, BLB016, Bulebel Industrial Estate, Zejtun ZTN3000, Malta.