Rapimig

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku RAPIMIG (RAPIMIG)

SkÅ ad:

substancja czynna: zolmitriptan;

1 tabletka zawiera zolmitriptanu 2,5 lub 5 mg;

substancje pomocnicze: manitol E 421, wapnia krzemian, celuloza mikrokryształowa, aspartam, sodowy żelazo skrobioglikolan (typ A), krospowidon (typ B), aromat Orange flavour, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki rozpuszczalne w jamie ustnej.

GÅ‚ówne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci: biaÅ‚e, okrÄ gÅ‚e, pÅ‚askie tabletki z fasetÄ .

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w migrenie. Selektywne agonisty receptorów 5HT1 serotoniny. Zolmitriptan. Kod ATC N02CC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zolmitryptan jest selektywnym agonistą rekombinowanych ludzkich receptorów 5-HT_1B/1D serotoniny naczyń krwionośnych. Wykazuje umiarkowaną powinowactwo do receptorów serotoniny 5-HT_1A, nie wykazuje istotnej afiniczności ani aktywności farmakologicznej wobec receptorów serotoniny 5-HT₂, 5-HT₃, 5-HT₄, receptorów adrenergicznych α₁, α₂, β₁, receptorów histaminowych H₁, H₂, receptorów cholinergicznych typu M, receptorów dopaminergicznych D₁, D₂.

Lek powoduje wazokonstrykcję, głównie naczyń czaszkowych, blokuje uwalnianie neuropeptydów, w szczególności peptydu wazoaktywnego jelitowego (VIP), który jest głównym przekaźnikiem efektora odruchowego pobudzenia wywołującego wazodylatację, leżącą u podstaw patogenezy migreny. Przerywa rozwój napadu migreny bez bezpośredniego działania przeciwbólowego. Oprócz kąpirowania napadu migreny, zmniejsza nudności, wymioty (szczególnie przy napadach lewostronnych), fotofobię i fonofobię. Działa na ośrodki pnia mózgu związane z migreną, co wyjaśnia trwały powtarzalny efekt przy leczeniu serii kilku napadów migreny u jednego pacjenta. Wykazuje wysoką skuteczność w kompleksowym leczeniu statusu migrenozus (serii kilku ciężkich, następujących po sobie napadów migreny trwających 2–5 dni). Likwiduje migrenę skojarzoną z miesiączkowaniem.

Działanie leku rozwija się w ciągu 15–20 minut i osiąga maksimum po godzinie od przyjęcia. Maksymalny efekt obserwuje się po zażyciu w trakcie rozwoju napadu.

Farmakokinetyka.

Po doustnym przyjęciu dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Wchłanianie leku nie zależy od przyjmowania pokarmu. Średnia absolutna biodostępność wynosi około 40%. Wiązanie z białkami osocza – 25%. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia to 1 godzina, terapeutyczne stężenie w osoczu utrzymuje się przez kolejne 4–6 godzin. Przy powtarzanym przyjmowaniu nie obserwuje się kumulacji leku.

Podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie z powstawaniem metabolitu N-desmetylowego, który wykazuje aktywność farmakologiczną 2–6 razy większą niż związek pierwotny. 85% maksymalnego stężenia we krwi osiąga się w ciągu godziny.

Eliminacja zolmitryptanu wynika głównie z procesów biotransformacji w wątrobie, po czym następuje wydalanie metabolitów z moczem. Istnieją trzy główne metabolity: kwas indolooctowy (główny metabolit w osoczu i moczu), analogi N-tlenek i N-desmetylo. Aktywny jest jedynie metabolit N-desmetylowany. Stężenia plazmatyczne metabolitu N-desmetylowanego są około dwa razy niższe niż stężenia substancji leczniczej pierwotnej, może on wzmacniać działanie terapeutyczne zolmitryptanu. Po jednorazowym doustnym podaniu ponad 60% wydala się z moczem (głównie w formie metabolitu – kwasu indolooctowego), a około 30% – z kałem w formie związku pierwotnego. Po wstrzyknięciu dożylnym całkowity klirens plazmatyczny wynosi średnio około 10 ml/min/kg, z czego jedna trzecia przypada na klirens nerkowy. Klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, co wskazuje na sekrecję w kanalikach nerkowych. Objętość rozłożenia po wstrzyknięciu dożylnym wynosi 2,4 l/kg. Wiązanie zolmitryptanu i metabolitu N-desmetylowanego z białkami plazmy jest niskie (około 25%). Okres półwydalenia zolmitryptanu wynosi średnio 2,5–3 godziny. Czas półwydalenia jego metabolitów jest podobny, co wskazuje, że ich wydalanie jest ograniczone szybkością powstawania.

Klirens nerkowy zolmitryptanu i wszystkich jego metabolitów u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek był obniżony (7–8-krotnie) w porównaniu do zdrowych ochotników, choć AUC związku pierwotnego i aktywnego metabolitu wzrosła jedynie nieznacznie (odpowiednio o 16 i 35%), a czas półwydalenia wydłużył się o 1 godzinę i osiągnął 3–3,5 godziny. Wartości te mieszczą się w granicach określonych u zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka zolmitryptanu u zdrowych ochotników starszych i młodszych była podobna.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie napadów migreny towarzyszących aurze i bez aury.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Ciężka lub umiarkowana nadciśnienie tętnicze, a także lekkie, niekontrolowane podwyższenie ciśnienia. Choroba niedokrwienna serca, w tym zawał mięśnia sercowy w wywiadzie. Angina oskrężowa (angina Prinzmetala). Choroby naczyń obwodowych. Objawy lub oznaki odpowiadające chorobie niedokrwiennej serca.

Jednoczesne stosowanie ergotaminy, pochodnych ergotaminy (w tym metisergidu), sumatryptanu, naratriptanu lub innych agonistów receptorów 5HT1B/1D.

Zaburzenia mózgowo-naczyniowe oraz przejściowy atak niedokrwienny (TIA) w wywiadzie.

Klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeprowadzono badania interakcji leku z kofeiną, ergotaminą, dihydroergotaminą, paracetamolem, metoklopramidem, pizotyfenem, fluoksetyną, ryfampicyną i propranololem, nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic w farmakokinetyce zolmiktryptanu ani jego aktywnego metabolitu.

Na podstawie danych uzyskanych w badaniach z udziałem zdrowych ochotników, nie obserwowano żadnej interakcji farmakokinetycznej ani mającej znaczenie kliniczne między zolmiktryptanem a ergotaminą. Ze względu na teoretyczne ryzyko wystąpienia koroangospazmu, zaleca się przyjmowanie Rapimigu nie wcześniej niż po upływie 24 godzin od zastosowania leków zawierających ergotaminę. I odwrotnie – lek zawierający ergotaminę zaleca się przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6 godzin od zastosowania Rapimigu.

Po przyjęciu moclobemidu, specyficznego inhibitora MAO-A, zaobserwowano niewielki wzrost (o 26 %) AUC (pola pod krzywą) zolmiktryptanu oraz trzykrotny wzrost AUC aktywnego metabolitu. Dlatego pacjentom stosującym inhibitory MAO-A zaleca się przyjmowanie zolmiktryptanu w dawce nie przekraczającej 5 mg na dobę. Leki nie powinny być stosowane jednocześnie przy dawkowaniu moclobemidu powyżej 150 mg dwa razy na dobę.

Po przyjęciu cyklosporyny, ogólnego inhibitora P450, okres półtrwania zolmiktryptanu wzrósł o 44 %, a AUC – o 48 %. Ponadto cyklosporyna podwajała okres półtrwania i AUC aktywnego, N-demetyleowanego metabolitu (183C91). Pacjentom stosującym cyklosporynę zaleca się przyjmowanie zolmiktryptanu w dawce nie przekraczającej 5 mg na dobę. Ze względu na ogólny profil interakcji, nie można wykluczyć możliwej interakcji ze specyficznymi inhibitorami CYP 1A2. Dlatego przy stosowaniu podobnych związków, takich jak fluwoksamina i chinolony (np. cyprofloksacyna), zaleca się również zmniejszenie dawki.

Z punktu widzenia farmakokinetyki, selegilina (inhibitor MAO-B) i fluoksetyna (SSRI) nie oddziałują z zolmiktryptanem. Jednak po jednoczesnym stosowaniu triptyanów i selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) donoszono o wystąpieniu zespołu serotoniny (w tym zmiany stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe).

Podobnie jak inne agonisty receptorów 5HT1B/1D, zolmiktryptan może spowalniać wchłanianie innych leków.

Należy unikać jednoczesnego stosowania innych agonistów 5HT1B/1D podczas leczenia zolmiktryptanem przez 24 godziny. Tak samo, należy unikać jednoczesnego stosowania zolmiktryptanu podczas leczenia innymi agonistami 5HT1B/1D przez 24 godziny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Rapimig należy stosować wyłącznie w przypadku pewnego rozpoznania migreny. Przed rozpoczęciem leczenia dolegliwości bólowych u pacjentów, u których wcześniej nie rozpoznano migreny, lub u pacjentów predysponowanych do migreny, u których występują nietypowe objawy, należy wykluczyć inne stany neurologiczne. Rapimig nie powinien być stosowany u pacjentów z migreną hemiplegiczną, bazalną lub oftalmoplegiczną. U pacjentów przyjmujących agonisty 5HT1B/1D możliwe jest wystąpienie udaru mózgu oraz innych niepożądanych zaburzeń układu krążenia mózgowego. U osób predysponowanych do migreny mogą pojawić się pewne objawy związane z niewydolnością układu krążenia mózgowego.

Rapimig nie powinien być stosowany u pacjentów z objawowym zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a lub arytmiami związanymi z innymi dodatkowymi drogami przewodzenia serca.

W pojedynczych przypadkach, podobnie jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D, donoszono o wystąpieniu skurczu tętnic wieńcowych, dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego. W przypadku występowania czynników sprzyjających rozwojowi choroby niedokrwiennej serca (takich jak palenie tytoniu, podwyższone ciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, predyspozycje genetyczne) Rapimig należy stosować dopiero po przeprowadzeniu badań układu sercowo-naczyniowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety w okresie pomenopauzalnym oraz mężczyzn po 40. roku życia z takimi czynnikami ryzyka. Niemniej jednak badania nie pozwalają wykryć wszystkich pacjentów z chorobami serca, dlatego zdarzają się pojedyncze przypadki poważnych zdarzeń sercowych u pacjentów bez wcześniejszych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie.

Niektórzy pacjenci po przyjęciu leku odczuwali uczucie ciężkości, ucisku lub zaciskania w okolicy serca, podobnie jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D. W przypadku wystąpienia bólu w klatce piersiowej lub objawów charakterystycznych dla choroby niedokrwiennej serca stosowanie Rapimigu należy przerwać do czasu przeprowadzenia odpowiedniego badania medycznego.

U pacjentów z wywiadem podwyższonego ciśnienia tętniczego, jak również u osób z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, możliwe jest przemijające podwyższenie ciśnienia tętniczego, podobnie jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D. Bardzo rzadko takie podwyższenie ciśnienia tętniczego wiąże się z poważnymi objawami klinicznymi. Rapimig należy stosować w dawce nieprzekraczającej zalecanej.

W przypadku jednoczesnego stosowania triptanów i ziół zawierających wczesna (Hypericum perforatum), może wzrosnąć częstość występowania działań niepożądanych.

Donoszono o wystąpieniu zespołu serotoniny (w tym zmiany stanu psychicznego, niestabilności wegetatywnej, zaburzeń nerwowo-mięśniowych) po jednoczesnym stosowaniu triptanów i selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Te reakcje mogą być ciężkie. Jeśli jednoczesne stosowanie zolmitriptanu i SSRI lub SNRI jest klinicznie uzasadnione, zaleca się odpowiednie monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki lub stosowaniu innego środka serotonergijnego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Długotrwałe stosowanie dowolnego leku przeciwbólowego w przypadku bólu głowy może nasilić ból. W takiej sytuacji należy przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem. Diagnozę bólu głowy spowodowanego nadmiernym leczeniem należy podejrzewać u pacjentów z częstymi lub codziennymi bólami głowy, które nie ustępują po regularnym stosowaniu leków lub są ich następstwem.

Rapimig zawiera aspartam (źródło fenyloalaniny), który może być szkodliwy dla pacjentów z fenyloketonurią. 1 tabletka leku o dawce 2,5 mg zawiera 4 mg aspartamu, 1 tabletka leku o dawce 5 mg – 8 mg aspartamu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania zolmitriptanu w okresie ciąży nie zostało ustalone. W okresie ciąży Rapimig stosuje się wyłącznie wtedy, gdy możliwy efekt terapeutyczny dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu/dziecka.

Brak danych dotyczących przenikania zolmitriptanu do mleka matki. Dlatego kobiety w okresie karmienia piersią powinny stosować Rapimig z ostrożnością. Wpływ na niemowlę należy zminimalizować, dlatego karmienie piersią powinno odbywać się nie wcześniej niż po upływie 24 godzin od przyjęcia leku przez matkę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas przyjmowania leku przez niewielką grupę zdrowych ochotników w dawkach do 20 mg nie zaobserwowano istotnego wpływu na wyniki testów psychomotorycznych.

Należy jednak ostrzec kierowców i osoby, których praca wymaga zwiększonej koncentracji uwagi, że w przypadku wystąpienia napadu migreny może rozwinąć się senność i inne objawy.

Sposób stosowania i dawki.

Preparat nie jest przeznaczony do stosowania w celu zapobiegania napadom migreny. Rapimig zaleca się stosować jak najszybciej po wystąpieniu napadu migreny, choć skuteczność leku nie zależy od czasu, jaki upłynął od początku napadu do zażycia tabletki.

Tabletki nie trzeba popijać płynem. Tabletkę kładzie się na język, gdzie się rozpuszcza i połyka wraz ze śliną. Forma leku może być stosowana w sytuacjach, gdy nie ma pod ręką płynu, lub w celu uniknięcia nudności i wymiotów, które mogą wystąpić po popiciu tabletki płynem.

Ta forma leku szybko się rozpuszcza w jamie ustnej, jednak czasem może dojść do opóźnienia wchłaniania zolmitriptanu i opóźnienia początku działania leku.

Opakowanie blisterowe należy otworzyć, odrywając folię, a nie przez wciskanie tabletki przez folię.

Zalecana dawka Rapimigu w celu złagodzenia napadu migreny to 1 tabletka (2,5 mg). Jeśli objawy nie ustępują lub powracają w ciągu 24 godzin, skuteczne może być podanie drugiej dawki. Jeśli konieczne jest podanie drugiej dawki, należy ją przyjąć nie wcześniej niż 2 godziny po pierwszej dawce. W przypadku niewystarczającej skuteczności dawki 2,5 mg dopuszcza się zwiększenie pojedynczej dawki do 5 mg (wyższa pojedyncza dawka).

Maksymalna dobową dawką nie powinna przekraczać 10 mg. W ciągu 24 godzin nie należy stosować więcej niż 2 dawek zolmitriptanu.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tabletek zolmitriptanu u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie były badane. Dlatego lek zolmitriptan nie jest zalecany do leczenia pacjentów z tej grupy wiekowej.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby dobową dawką leku nie powinna przekraczać 5 mg.

Niewydolność nerek

Przy klirensie kreatyniny powyżej 15 ml/min korekty dawki nie wymaga.

Interakcje wymagające korekty dawkowania (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”)

Pacjentom stosującym inhibitory MAO-A zaleca się przyjmowanie zolmitriptanu w dawce nie przekraczającej 5 mg dziennie. Maksymalna zalecana dobową dawką zolmitriptanu u pacjentów stosujących cyklotydynę wynosi nie więcej niż 5 mg dziennie.

Maksymalna dobową dawką zolmitriptanu 5 mg zaleca się pacjentom przyjmującym specyficzne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i chinolony (np. cyprofloksacyna).

Dzieci.

Preparat nie jest stosowany w leczeniu dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy: u ochotników przyjmujących jednorazowo zolmitriptan w dawce 50 mg obserwowano działanie sedytywne. Obserwacja pacjentów w przypadku przedawkowania powinna trwać co najmniej 15 godzin lub do ustąpienia objawów lub oznak.

Leczenie: przepłukanie żołądka, zastosowanie węgla aktywowanego. W przypadku ciężkiej toksykacji zaleca się procedury intensywnej terapii, w tym zapewnienie przepustowości dróg oddechowych, odpowiedniej oxygenacji i wentylacji, monitorowanie oraz wspieranie funkcji układu sercowo-naczyniowego. Nie ma specyficznego antydota.

Nie wiadomo, jak hemodializa i dializa otrzewnowa wpływają na stężenie zolmitriptanu w surowicy.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane są zazwyczaj przemijające, pojawiają się w ciągu 4 godzin po podaniu leku, nie nasilają się po jego ponownym stosowaniu i ustępują spontanicznie bez dodatkowego leczenia.

Według częstości występowania działania niepożądane klasyfikuje się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według stopnia malejącej ciężkości.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk Quinckego i reakcje anafilaktyczne.

Ze strony układu nerwowego: często – zaburzenia czucia, zawroty głowy, ból głowy, hiperestezje, parestezje, senność, uczucie gorąca.

Ze strony serca: często – uczucie kołatania serca; rzadko – tachykardia; bardzo rzadko – zawał mięśnia sercowego, angina brzuszna, skurcz tętnic wieńcowych.

Ze strony naczyń: rzadko – nieznaczny wzrost ciśnienia tętniczego, przejściowy wzrost ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego.

Ze strony układu pokarmowego: często – ból brzucha, nudności, wymioty, suchość w ustach, dysfagia; bardzo rzadko – niedokrwienie lub zawał (np. niedokrwienie jelitowe, zawał jelitowy, zawał śledziony), które może objawiać się biegunką z domieszką krwi lub bólem jamy brzusznej.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: często – osłabienie mięśni, ból mięśni.

Ze strony układu moczowo-płciowego: rzadko – poliuria, częste oddawanie moczu; bardzo rzadko – naglące pęcie do oddania moczu.

Zaburzenia ogólne: często – osłabienie, uczucie ciężkości, ucisku, bólu lub naprężenia w gardle, szyi, klatce piersiowej i kończynach.

Niektóre objawy mogą być objawami migreny.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 2 lub 6 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Actavis LTD

Actavis Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

VBL015, VBL 016 Bulebel Industrial Building, miasto Zajtun ZTN 3000, Malta /
VBL015, VBL016, Bulebel Industrial Estate, Zajtun ZTN3000, Malta.

Data ostatniego przeglądu.