Rabimak

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastrzeÄ enia lekowego Rabimak

SkÅ ad:

substancja czynna: rabeprazol;

1 tabletka zawiera 10 mg lub 20 mg rabeprazolu sodu;

substancje pomocnicze: tabletki 10 mg: manitol (E 421), hydroksypropyloceluloza niskozastÄ piona, tlenek magnezu lekki, povidon, wodorotlenek sodu, talk, stearynian magnezu, etyloceluloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), dyspersja kopolimeru metakrylanowego, cytrynian trietylo;

tabletki 20 mg: manitol (E 421), hydroksypropyloceluloza niskozastÄ piona, tlenek magnezu lekki, povidon, wodorotlenek sodu, talk, stearynian magnezu, etyloceluloza, tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), dyspersja kopolimeru metakrylanowego, cytrynian trietylo.

PostaÄ c lekowa. Tabletki powÅ‚okowe, odporne na żoÅ‚Ä dkowy kwas.

GŠłówne fizykochemiczne właściwości:

tabletki 10 mg: okrÄ gÅ‚e, dwuwypukÅ‚e tabletki powÅ‚okowe, odporne na żoÅ‚Ä dkowy kwas, barwy czerwonawej, gÅ‚adkie po obu stronach;

tabletki 20 mg: okrÄ gÅ‚e, dwuwypukÅ‚e tabletki powÅ‚okowe, odporne na żoÅ‚Ä dkowy kwas, barwy żółtej, gÅ‚adkie po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki dziaÅ‚ajÄ ce na ukÅ‚ad pokarmowy i przemianÄ materii. Leki stosowane w chorobach zwiÄ zanych z zaburzeniami kwasowoÅ›ci. Leki przeciwwÅ‚okowe i stosowane w przeżoÅ„gu żoÅ‚Ä dkowo-piszczawkowym. Inhibitory pompy protonowej. Rabeprazol. Kod ATC A02BC04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Rabimak należy do klasy związków antysekrecyjnych, pochodnych benzimidazolu, nie wykazuje właściwości antycholinergicznych i nie jest antagonistą receptorów histaminowych H2, ale hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego poprzez specyficzne hamowanie enzymu H+/K+-ATPazy na powierzchni sekretorycznej komórek przyziemniczych żołądka (pompy protonowej). Działanie jest zależne od dawki i prowadzi do hamowania wydzielania kwasu zarówno podstawowego, jak i stymulowanego, niezależnie od bodźca. Badania na zwierzętach wykazały, że po podaniu do organizmu Rabimak szybko znika zarówno z osocza krwi, jak i z błony śluzowej żołądka. Rabimak ma słabe właściwości zasadowe, szybko wchłania się we wszystkich dawkach i koncentruje się w komórkach przyziemniczych. Rabimak przekształca się w aktywną formę sulfenamidową poprzez protonację i w ten sposób reaguje z dostępnymi resztami cysteiny pompy protonowej.

Aktywność antysekrecyjna. Po doustnym przyjęciu 20 mg Rabimak działanie antysekrecyjne pojawia się po 1 godzinie i osiąga maksimum po 2–4 godzinach. Efekt hamowania funkcji podstawowej i wywołanej pokarmem sekrecji kwasu 23 godziny po przyjęciu pierwszej dawki Rabimak wynosił odpowiednio 69 i 82%, a trwanie tego efektu sięgało 48 godzin. Skuteczność Rabimak w hamowaniu sekrecji kwasu nieco wzrasta w trakcie codziennego przyjmowania 1 tabletki, jednak stabilne hamowanie sekrecji osiąga się po 3 dniach od rozpoczęcia przyjmowania leku. Po zakończeniu przyjmowania Rabimak aktywność sekrecyjna normalizuje się w ciągu 2–3 dni.

Obniżenie kwasowości żołądka niezależnie od czynników, w tym inhibitorów pompy protonowej, takich jak Rabimak, zwiększa liczbę bakterii w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile.

Wpływ na stężenie gastryny w surowicy krwi. Po przyjęciu 10 lub 20 mg Rabimak raz na dobę przez 4–3 miesiące, w pierwszych 2–8 tygodniach terapii stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta, co odzwierciedla hamowanie sekrecji kwasu. Stężenia gastryny wracają do poziomów wyjściowych zazwyczaj w ciągu 1–2 tygodni po zakończeniu leczenia.

Badania biopsji dna i odcinka antralnego żołądka u wielu pacjentów, którzy przyjmowali Rabimak lub lek porównawczy przez 8 tygodni, nie wykazały żadnych zmian histologicznych, wyraźnego zapalenia żołądka, zwiększonej częstości zapalenia żołądka atroficznego, metaplazji jelitowej ani rozprzestrzenienia się infekcji H. pylori. W trakcie długotrwałego leczenia przez 36 miesięcy nie stwierdzono istotnych zmian w wynikach tych badań.

Inne efekty. Obecnie brak danych dotyczących systemowych efektów ze strony układu nerwowego centralnego (CNS), układu sercowo-naczyniowego i oddechowego spowodowanych stosowaniem Rabimak. Przyjmowanie doustne 20 mg Rabimak na dobę przez 2 tygodnie nie wpływa na funkcję tarczycy, metabolizm węglowodanów oraz stężenia w krwi hormonu parathormonu, kortyzolu, estrogenów, testosteronu, prolaktyny, cholecystokininy, sekretyny, glukagonu, hormonu folikulotropowego (FSH), hormonu люteinizującego (LH), reniny, aldosteronu i hormonu wzrostu.

W badaniach stwierdzono brak klinicznie istotnych interakcji między rabeprazolem a amoksycyliną.

Rabeprazol nie ma negatywnego wpływu na stężenia w osoczu amoksycyliny i klaritromycyny przy jednoczesnym stosowaniu w celu eliminacji infekcji H. pylori w górnym odcinku przewodu pokarmowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Rabimak – tabletka pokryta powłoką opóźniającą uwalnianie. Wchłanianie rabeprazolu rozpoczyna się dopiero po przejściu tabletki przez żołądek. Rabeprazol jest szybko wchłaniany z jelita. Maksymalne stężenia rabeprazolu w osoczu krwi osiągane są około 3,5 godziny po przyjęciu dawki 20 mg. Maksymalne stężenia w osoczu krwi (Cmax) oraz pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) rabeprazolu mają charakter liniowy w zakresie dawek od 10 do 40 mg. Bezwzględna biodostępność po doustnym przyjęciu 20 mg (w porównaniu z podaniem dożylnym) wynosi około 52%, głównie z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Ponadto biodostępność nie wzrasta przy wielokrotnym przyjmowaniu rabeprazolu. Okres półtrwania w osoczu krwi wynosi około 1 godziny (od 0,7 do 1,5 godziny), a całkowity klirens szacowany jest na 283±98 ml/min.

Rozkład. U człowieka stopień wiązania rabeprazolu z białkami osocza krwi wynosi około 97%.

Metabolizm i wydalanie. Jak i inne przedstawiciele klasy inhibitorów pompy protonowej, rabeprazol jest metabolizowany przez cytochrom P450 (CYP450) w wątrobowym układzie metabolizmu leków. Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątrobowymi wykazały, że rabeprazol jest metabolizowany przez izoenzymy CYP450 (CYP2C19 i CYP3A4). Przy oczekiwanym stężeniu w osoczu krwi człowieka rabeprazol nie indukuje ani nie hamuje CYP3A4. Badania in vitro nie zawsze można jednak ekstrapolować na sytuacje in vivo, a te wyniki wskazują, że interakcja między rabeprazolem a cyklosporyną nie jest oczekiwana. U człowieka głównymi metabolitami obecnymi w osoczu krwi są tioeter (M1) i kwas karboksylowy (M6), a wtórne metabolity obecne w niskich stężeniach to siarka (M2), dimetylotioeter (M4) i koniugat kwasu merkapturnowego (M5). Tylko dimetylowy metabolit (M3) wykazuje nieznaczną aktywność antysekrecyjną, jednak nie występuje on w osoczu krwi.

Po jednorazowym przyjęciu 20 mg znakowanego 14C rabeprazolu nie wykryto niezmienionego rabeprazolu w moczu. Około 90% podanej dawki wydalane było z moczem głównie w postaci dwóch metabolitów: koniugatu kwasu merkapturnowego (M5) i kwasu karboksylowego (M6); ponadto w badaniach toksykologicznych u zwierząt laboratoryjnych znaleziono jeszcze dwa niezidentyfikowane metabolity. Pozostała część dawki została znaleziona w stolcu.

Różnice płciowe. Ponieważ dawka jednorazowa 20 mg rabeprazolu została dobrana na podstawie masy ciała i wzrostu człowieka, różnice płciowe nie wpływają na parametry farmakokinetyczne.

Niewydolność nerek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w stadium terminalnym podtrzymywanych hemodializą (klirens kreatyniny <5 ml/min/1,73 m2) rozkład rabeprazolu był bardzo podobny do takiego u zdrowych ochotników. AUC rabeprazolu oraz Cmax u tych pacjentów były o około 35% wyższe niż u zdrowych ochotników. Średnia wartość okresu półtrwania wynosi 0,82 godziny u zdrowych ochotników, 0,95 godziny u pacjentów poddawanych hemodializie i 3,6 godziny u pacjentów po dializie. Klirens leku u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie był około dwukrotnie wyższy niż u zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby. Po jednorazowej dawce 20 mg rabeprazolu u pacjentów z umiarkowanym przewlekłym uszkodzeniem wątroby AUC była podwojona, a okres półtrwania rabeprazolu wydłużony dwu- do trzykrotnie w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. W związku z tym przy codziennym przyjmowaniu leku w dawce 20 mg przez 7 dni AUC powinna wzrosnąć co najmniej 1,5-krotnie, a zmiany maksymalnych stężeń w osoczu krwi Cmax – do 1,2. Okres półtrwania u pacjentów z uszkodzeniem wątroby wynosił 12,3 godziny w porównaniu z 2,1 godziny u zdrowych ochotników. Odpowiedź farmakodynamiczna (metryka pH treści żołądka) u obu grup pacjentów była podobna pod względem terapeutycznym.

Pacjenci starsi. U pacjentów starszych eliminacja rabeprazolu jest nieco obniżona. Po 7 dniach przyjmowania rabeprazolu w dawce 20 mg na dobę u osób starszych AUC była około dwukrotnie wyższa, Cmax wzrosła o 60%, a T1/2 wydłużył się o 30% w porównaniu z wartościami u młodych zdrowych ochotników. Należy jednak zaznaczyć brak objawów akumulacji rabeprazolu.

Polimorfizm CYP2C19. Po 7-dniowym przyjmowaniu dawki 20 mg rabeprazolu na dobę u pacjentów z opóźnionym metabolizmem CYP2C19, wartości AUC i okres półtrwania były wyższe odpowiednio o około 1,9 i 1,6 razy w porównaniu z pacjentami o szybkim metabolizmie; w tym samym czasie Cmax wzrosła jedynie o 40%.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Aktywne wrzody dwunastnicze;
• aktywne łagodne wrzody żołądka;
• choroba refluksowa przełyku (GERD) z przejawami erozyjnymi lub wrzodowymi;
• długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie utrzymujące GERD);
• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku od umiarkowanego do bardzo ciężkiego stopnia (leczenie objawowe GERD);
• zespół Zollingera-Ellisona;
• w połączeniu z odpowiednimi schematami terapii antybakteryjnej w celu eliminacji Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na rabeprazol sodowy, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek inny składnik leku.

Okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

System CYP450

Rabeprazol sodowy metabolizowany jest przez wątrobowe enzymy układu CYP450, a mianowicie CYP2C19 i CYP3A4.

Badania wykazały, że rabeprazol sodowy nie wykazuje interakcji farmakokinetycznych ani klinicznie istotnych z warfaryną, fenytoiną, teofiliną ani diazepamem, z których każdy metabolizowany jest przez CYP450.

Interakcje spowodowane przez hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego

Rabeprazol sodowy powoduje silne i długotrwałe zmniejszenie produkcji kwasu żołądkowego. W związku z tym rabeprazol może oddziaływać na leki, których wchłanianie zależy od pH treści żołądka. Jednoczesne stosowanie rabeprazolu sodowego z ketokonazolem lub itrakonazolem może prowadzić do obniżenia stężenia tych leków we krwi, a stosowanie z dicygoninem może prowadzić do zwiększenia jego stężenia. Dlatego pacjenci indywidualni stosujący te leki razem z Rabimak powinni być pod stałą opieką lekarza w celu ustalenia potrzeby dostosowania dawki.

Antacida

Podczas badań klinicznych pacjenci przyjmowali równocześnie z Rabimak antacida w razie potrzeby; w specjalnym badaniu nie zaobserwowano interakcji leku z antacidami, takimi jak wodorotlenek glinu lub wodorotlenek magnezu.

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie atazanawiru 300 mg/rytonawiru 100 mg z omeprazolem (40 mg raz dziennie) lub atazanawiru 400 mg z lansoprazolem (60 mg raz dziennie) u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego zmniejszenia ekspozycji na atazanawir. Wchłanianie atazanawiru zależy od pH. Choć badania nie były prowadzone, oczekuje się podobnych wyników przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej. Inhibitory pompy protonowej, w tym rabeprazol, nie powinny być stosowane w połączeniu z atazanawirem.

Metylotreksat

Doniesienia o reakcjach niepożądanych, opublikowane dane farmakokinetyki populacyjnej oraz analizy retrospektywne sugerują, że jednoczesne stosowanie metylotreksatu i inhibitorów pompy protonowej (głównie w wysokich dawkach) może prowadzić do zwiększenia stężenia metylotreksatu i/lub jego metabolitu hydroksymetylotreksatu w surowicy krwi. Choć formalnych badań nie przeprowadzono.

Klopidogrel

Jednoczesne stosowanie klopidogrelu i rabeprazolu u zdrowych ochotników nie wywarło klinicznie istotnego wpływu na stężenie aktywnego metabolitu klopidogrelu. Dostosowanie dawki nie jest wymagane.

Żywność

Badania wykazały, że spożycie posiłku o niskiej zawartości tłuszczu nie wpływa na wchłanianie rabeprazolu sodowego. Stosowanie rabeprazolu sodowego z tłustym posiłkiem może opóźnić wchłanianie o 4 godziny lub więcej, jednak maksymalne stężenie i całkowite wchłonięcie pozostają niezmienione.

Cyklosporyna

Badania in vitro wykazały, że rabeprazol sodowy hamuje metabolizm cyklosporyny. Poziom hamowania jest porównywalny do poziomu hamowania przez omeprazol.

Leki nie zalecane do jednoczesnego stosowania z rabeprazolem

Leki, które należy stosować z ostrożnością

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprazolu pacjentom znanym z nadwrażliwości na leki. Nie wyklucza się ryzyka nadwrażliwości krzyżowej z innymi inhibitorami pompy protonowej lub związkami benzimidazolowymi.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Rabeprazol metabolizowany jest wyłącznie w wątrobie. Ponieważ z wiekiem fizjologiczna funkcja wątroby może się osłabiać, u pacjentów w wieku podeszłym mogą wystąpić działania niepożądane. Dlatego należy obserwować pacjentów w wieku podeszłym oraz przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia.

Utrata objawów po leczeniu rabeprazolem nie wyklucza obecności nowotworu złośliwego żołądka lub przełyku; przed przepisaniem rabeprazolu należy wykluczyć obecność nowotworu złośliwego.

Pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu (szczególnie tych leczonych ponad 1 rok) należy regularnie kontrolować.

Nie wyklucza się ryzyka rozwoju reakcji nadwrażliwości krzyżowej przy stosowaniu z innymi inhibitorami pompy protonowej lub związkami benzimidazolowymi.

Pacjentów należy poinformować, że tabletki Rabimaku nie wolno żuć ani rozdrabniać, lecz należy je połykać całe.

Rabeprazolu nie zaleca się stosować dzieciom, ponieważ brakuje doświadczenia w stosowaniu u tej grupy pacjentów.

Zgłaszano patologiczne zmiany w krwi (trombocytopenia i neutropenia). W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zmiany te były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprazolu.

Odchylenia aktywności enzymów wątrobowych od normy obserwowano zarówno w trakcie badań klinicznych, jak i w okresie postmarketingowym. W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zaburzenia te były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprazolu.

W trakcie badań u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości występowania działań niepożądanych po przyjmowaniu rabeprazolu w porównaniu z grupą kontrolną odpowiednią pod względem płci i wieku. Lekarz powinien zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprazolu na wczesnych etapach terapii pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tej grupy pacjentów.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru i rabeprazolu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie inhibitorami pompy protonowej, w tym rabeprazolem, może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek i przez dłuższy czas (ponad 1 rok), mogą zwiększać ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgów, głównie u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów z istniejącymi innymi czynnikami ryzyka. Obserwacyjne badania sugerują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Ryzyko może również wzrosnąć z powodu innych czynników. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni poddać się odpowiedniemu leczeniu oraz przyjmować witaminę D i wapń.

Zgłaszano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Mogą wystąpić poważne objawy hipomagnezemii, takie jak osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale mogą one pojawić się niespodziewanie i pozostać nierozpoznane. U większości pacjentów hipomagnezemia ustępowała po zaprzestaniu stosowania inhibitorów pompy protonowej i terapii zastępczej preparatami magnezu.

Pacjentom poddawanym długotrwałemu jednoczesnemu leczeniu digoksyną lub lekami powodującymi hipomagnezemię (np. diuretykami) należy monitorować stężenie magnezu we krwi przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie terapii.

Jednoczesne stosowanie rabeprazolu z metotreksatem

Dane literaturowe sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększyć stężenie metotreksatu i/lub jego metabolitów w osoczu krwi, co może prowadzić do toksyczności zależnej od metotreksatu. W razie potrzeby stosowania wysokich dawek metotreksatu należy rozważyć zaprzestanie leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Wpływ na wchłanianie witaminy B12

Rabeprazolu sodowy, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić w przypadku zmniejszonej masy ciała pacjentów lub obecności czynników ryzyka zmniejszonej absorpcji witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu lub obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Podostre układowe zapalenie skóry

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami podostrego układowego zapalenia skóry. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a lekarz powinien rozważyć zaprzestanie leczenia lekiem. Podostre układowe zapalenie skóry po wcześniejszym leczeniu inhibitorem pompy protonowej może zwiększać ryzyko wystąpienia podostrego układowego zapalenia skóry przy stosowaniu innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższone stężenie chromograniny A (CgA) może utrudniać wykrywanie nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem należy przerwać co najmniej 5 dni przed rozpoczęciem pomiaru stężenia chromograniny. Jeśli po wstępnym pomiarze stężenie chromograniny i gastryny nie powróci do zakresu kontrolnego, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od zaprzestania leczenia IPP.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów przyjmujących rabeprazol obserwowano ostry zapalenie nerek typu kanalikowo-śródbłonkowe (OST), które może wystąpić w dowolnym momencie terapii rabeprazolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ostry zapalenie nerek typu kanalikowo-śródbłonkowe może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia OST należy przerwać stosowanie rabeprazolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania rabeprazolu w czasie ciąży. Badania toksyczności rozrodczości przeprowadzone na szczurach i królikach nie wykazały dowodów zaburzeń płodności ani szkodliwego wpływu na płód związanego ze stosowaniem rabeprazolu sodowego, choć u szczurów obserwowano nieznaczne przenikanie przez barierę łożyskową.

Stosowanie Rabimaku w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy rabeprazolu sodowy przenika do mleka matki. Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Choć rabeprazolu sodowy przenika do mleka u szczurów.

Rabimaku nie należy przepisywać kobietom w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Z uwagi na farmakodynamikę rabeprazolu sodowego i charakterystyczny profil działań niepożądanych można uznać, że Rabimak nie powinien negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. Jednakże w przypadku wystąpienia senności zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Osiemnastolatkowie i dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym.

Aktywne wrzody dwunastnicy i aktywne łagodne wrzody żołądka: zalecana dawka w przypadku tych chorób wynosi 20 mg 1 raz dziennie rano.

U większości pacjentów z aktywnym wrzodem dwunastnicy czas potrzebny do gojenia się owrzodzenia wynosi do 4 tygodni. Jednak niektórzy pacjenci mogą wymagać dodatkowego leczenia przez kolejne 4 tygodnie w celu uzyskania wyleczenia. U większości pacjentów z aktywnym łagodnym wrzodem żołądka gojenie następuje w ciągu 6 tygodni, jednak niektórzy pacjenci niewrażliwi na leczenie mogą wymagać dodatkowego przyjmowania leku przez kolejne 6 tygodni.

Erozja lub owrzodzenie choroby refluksowej przełyku (GERD): zalecana dawka w przypadku tych chorób wynosi 20 mg 1 raz dziennie przez 4–8 tygodni.

Długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie podtrzymujące GERD): w celu długotrwałego leczenia można stosować dawki podtrzymujące leku 10 mg lub 20 mg 1 raz dziennie, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta.

Leczenie objawowe GERD o umiarkowanym do bardzo ciężkim nasileniu: pacjentom bez zapalenia przełyku lek należy przepisać w dawce 10 mg 1 raz dziennie. Jeśli po 4 tygodniach leczenia objawy nie ustępują, należy przeprowadzić dodatkowe badania pacjenta. Gdy tylko objawy ustąpią, kontrolę objawów można kontynuować stosując tryb „na żądanie”: stosować 10 mg 1 raz dziennie w razie potrzeby.

Zespół Zollingera-Ellisona:

Zalecana dawka początkowa to 60 mg 1 raz dziennie. Dawkę można stopniowo zwiększać do 120 mg dziennie w zależności od potrzeb klinicznych. Można stosować pojedynczą dawkę do 100 mg dziennie. W przypadku konieczności przyjmowania 120 mg dziennie dawkę można podzielić na 2 podania po 60 mg. Czas trwania leczenia zależy od potrzeb klinicznych.

Eradykacja H. pylori: pacjentom z H. pylori należy stosować odpowiednie kombinacje leku w ramach terapii eradykacyjnej. Zaleca się stosowanie przez 7 dni:

Rabimak 20 mg 2 razy dziennie + klarotromycyna 500 mg 2 razy dziennie oraz amoksycylina 1 g 2 razy dziennie.

W przypadkach, gdy zalecane jest jednorazowe dziennie przyjmowanie leku, tabletki należy przyjmować rano, przed posiłkiem. Choć przyjmowanie leku w pierwszej połowie dnia ani spożycie pokarmu nie wykazały wpływu na działanie rabeprazolu sodu, taki sposób stosowania jest bardziej korzystny dla leczenia. Tabletek nie wolno żuć ani kruszyć, należy je połykać całe.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie wymagają korekty dawki leku. W celu uzyskania informacji dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”.

Dzieci.

Rabimak nie jest zalecany dzieciom, ponieważ obecnie brakuje wystarczającego doświadczenia w stosowaniu tego leku u pacjentów tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z przedawkowaniem (celowym lub przypadkowym) jest ograniczone. Maksymalna zbadana dawka nie przekraczała 60 mg rabeprazolu sodu 2 razy dziennie lub 160 mg rabeprazolu sodu 1 raz dziennie. Objawy występujące przy przedawkowaniu są zazwyczaj minimalne, typowe dla profilu znanych niepożądanych działań i ustępują bez potrzeby dalszego leczenia medycznego.

Nie znano specyficznego antydotum na Rabimak. Rabeprazol sodu dobrze wiąże się z białkami osocza krwi i nie jest usuwany podczas dializy. W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe i wspierające.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane, o których raportowano, to ból głowy, biegunka, ból brzucha, osłabienie, wzdęcia, wysypka oraz suchość w ustach. Obserwowane działania niepożądane były zazwyczaj niewielkiej wagi, umiarkowane i szybko przemijające.

O poniższych działaniach niepożądanych raportowano podczas badań klinicznych oraz w okresie posprzedażowym.

Częstość występowania określa się jako: często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: często – zakażenia.

Układ krwi i chłonny: rzadko – neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, leukocytoza.

Układ odpornościowy: rzadko – nadwrażliwość^1,2.

Układ metaboliczny i odżywianie: rzadko – anoreksja; nieznana – hipomagnezemia⁴, hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność; rzadko – niepokój; rzadko – depresja; nieznana – dezorientacja.

Układ nerwowy: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność.

Oczy: rzadko – zaburzenia wzroku.

Układ krążenia: nieznana – obrzęki obwodowe.

Układ oddechowy: często – kaszel, zapalenie gardła, katar; rzadko – zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok.

Układ pokarmowy: często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, łagodny grzybiczy polip; rzadko – niestrawność, suchość w ustach, odbijanie; rzadko – zapalenie żołądka, stomatyt, zaburzenia wrażliwości smakowej; nieznana – kolit mikroskopowy.

Układ wątrobowo-żółciowy: rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, encefalopatia wątrobową³.

Skóra i tkanki podskórne: rzadko – wysypka, rumień²; rzadko – świąd, pocenie się, reakcje pęcherzykowe²; bardzo rzadko – wielopostaciowy rumień, toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN), zespół Stevensa-Johnsona; nieznana – podostre uogólnione toczeń rumieniowaty⁴.

Układ mięśniowo-szkieletowy: często – niespecyficzny ból, ból pleców; rzadko – miastenia, skurcze nóg, artralgia, złamania szyjki kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa⁴.

Układ moczowy: rzadko – infekcje dróg moczowych; rzadko – nefropatia kanalikowo-śródbłoniowa (może prowadzić do niewydolności nerek).

Układ rozrodczy: nieznana – ginekomastia.

Zaburzenia ogólne: często – osłabienie, objawy grypopodobne; rzadko – ból w klatce piersiowej, dreszcze, gorączka.

Badania laboratoryjne: rzadko – wzrost poziomu enzymów wątrobowych³; rzadko – przyrost masy ciała.

¹ W tym obrzęk twarzy, hipotensja tętnicza i duszność.

² Rumień, reakcje pęcherzykowe i reakcje nadwrażliwości zazwyczaj ustępują po zakończeniu leczenia.

³ W pojedynczych przypadkach encefalopatia wątrobową obserwowano u pacjentów z marskością wątroby.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprazolu pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

⁴ Patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Działania niepożądane mające znaczenie kliniczne: wstrząs i reakcje anafilaktyczne; pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna; postać feralna zapalenia wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka; zapalenie wsierstia pęcherzykowego; toksyczna nekrolioza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowy rumień; ostre niewydolność nerek, nefropatia śródbłoniowo-kanalikowa; hiponatremia; rabdomioliza.

Działania niepożądane mające znaczenie kliniczne i charakterystyczne dla inhibitorów pompy protonowej: zaburzenia wzroku, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, dezorientacja.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważne. Umożliwia to kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

7 tabletek w pasku, 2 paski w opakowaniu kartonowym.

15 tabletek w blisterze, 1 lub 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

7 tabletek w blisterze, 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Macleods Pharmaceuticals Limited.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Dla dawki 10 mg:

Village Theda, P.O. Lodhimaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie

Dla dawki 20 mg:

Village Theda, P.O. Lodhimaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie

lub

Village Theda, P.O. Lodhimaira, Tehsil Baddi, District Solan Himachal Pradesh - 174101, Indie (Blok nr 1)