Rabigem 20

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Rabigem 20 (Rabigem 20)

Skład:

substancja czynna: rabeprozolu sodu;

1 tabletka zawiera rabeprozolu sodu 20 mg;

substancje pomocnicze: magnezu tlenek lekki, manitol (E 421), hydroksypropyloceluloza, kroszpawidon, talk oczyszczony, stearynian magnezu, powłoka jelitowa EN-HPMCP brązowa (A34D00076) (tlenek żelaza czerwony (E 172) i dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką jelitową.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki różowe, okrągłe, dwuwypukłe, pokryte powłoką jelitową, gładkie po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na przewód pokarmowy i przemianę materii. Leki stosowane w chorobach związanym z zaburzeniami kwasowości. Leki przeciwwąskowe i leki stosowane w leczeniu refluksu gastrooesofagealnego. Inhibitory pompy protonowej. Rabeprozol.

Kod ATC A02B C04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Rabeprozol sodu należy do klasy związków antysekrecyjnych pochodnych benzimidazolu, nie wykazuje właściwości antycholinergicznych i nie jest antagonistą receptorów histaminowych H2, ale hamuje sekrecję kwasu żołądkowego poprzez specyficzne zahamowanie enzymu H+/K+-ATPazy na powierzchni sekrecyjnej komórek oskrzelikowych żołądka (pompa protonowa). Działanie jest zależne od dawki i prowadzi do hamowania sekrecji kwasu zarówno w stanie podstawowym, jak i stymulowanej, niezależnie od bodźca. Badania na zwierzętach wykazały, że po podaniu do organizmu rabeprozol sodu szybko znika zarówno z osocza krwi, jak i z błony śluzowej żołądka. Rabeprozol sodu ma słabe właściwości zasadowe, szybko jest wchłaniany we wszystkich dawkach i koncentruje się w komórkach oskrzelikowych. Rabeprozol sodu przekształca się w aktywną formę sulfonamidową poprzez protonację i w ten sposób reaguje z dostępnymi resztami cysteiny pompy protonowej.

Działanie antysekrecyjne. Po doustnym przyjęciu 20 mg rabeprozolu sodu działanie antysekrecyjne pojawia się po 1 godzinie i osiąga maksimum po 2–4 godzinach. Hamowanie sekrecji podstawowej oraz sekrecji kwasu stymulowanej pokarmem 23 godziny po przyjęciu pierwszej dawki rabeprozolu sodu wynosiło odpowiednio 69 i 82%, a czas trwania hamowania dochodził do 48 godzin. Wpływ hamujący rabeprozolu sodu nieco się nasila po wielokrotnym stosowaniu raz dziennie, stabilne hamowanie sekrecji osiągane jest po 3 dniach. Po zakończeniu przyjmowania rabeprozolu sodu aktywność sekrecyjna normalizuje się w ciągu 2–3 dni.

Obniżenie kwasowości żołądka niezależnie od czynników, w tym inhibitorów pompy protonowej, takich jak rabeprozol, zwiększa liczbę bakterii w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter oraz Clostridium difficile.

Wpływ na stężenie gastryny w surowicy krwi. W trakcie badań klinicznych pacjenci przyjmowali 10 lub 20 mg rabeprozolu sodu raz dziennie przez 4–3 miesiące. W pierwszych 2–8 tygodniach terapii stężenie gastryny w surowicy krwi wzrastało, co odzwierciedlało hamowanie sekrecji kwasu. Stężenia gastryny wracały zazwyczaj do poziomów wyjściowych w ciągu 1–2 tygodni po zakończeniu leczenia.

Badania biopsji dna i odcinka antralnego żołądka u ponad 500 pacjentów, którzy otrzymywali rabeprozol lub lek porównawczy przez 8 tygodni, nie wykazały żadnych zmian histologicznych komórek ECL, nasilenia zapalenia żołądka, zwiększenia częstości zapalenia żołądka atroficznego, metaplazji jelitowej ani rozprzestrzenienia się infekcji H. pylori. W trakcie długotrwałego leczenia ponad 250 pacjentów przez 36 miesięcy nie stwierdzono istotnych zmian w wynikach tych badań.

Inne efekty. Obecnie brak informacji o działaniach systemowych na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), układ sercowo-naczyniowy i oddechowy spowodowanych przyjmowaniem rabeprozolu sodu. Przyjmowanie doustne 20 mg rabeprozolu sodu dziennie przez 2 tygodnie nie wpływało na funkcję tarczycy, metabolizm węglowodanów, ani na stężenia w krwi hormonu przytarczyc, kortyzolu, estrogenów, testosteronu, prolaktyny, cholecystokininy, sekretyny, glukagonu, hormonu folikulotropowego (FSH), hormonu luteinizującego (LH), reniny, aldosteronu i hormonu wzrostu.

Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały brak klinicznie istotnych interakcji między rabeprozolem a amoksycyliną. Rabeprozol nie ma negatywnego wpływu na stężenia w osoczu amoksycyliny i klarotromycyny przy jednoczesnym stosowaniu w celu eliminacji infekcji H. pylori w górnym odcinku przewodu pokarmowego.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi, jako odpowiedź na obniżenie sekrecji kwasu, wzrasta poziom gastryny w surowicy. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta stężenie kwasu chromograniny. Podwyższony poziom kwasu chromograniny może wpływać na wyniki badań wykrywania nowotworów neuroendokrynnych.

Dostępne opublikowane dane wskazują, że inhibitory pompy protonowej należy odstawiać 5 dni – dwa tygodnie przed oznaczeniem stężenia kwasu chromograniny, aby poziom ten zdążył wrócić do wartości odniesienia w przypadku wzrostu podczas leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Rabigem 20 to lek, którego substancją czynną jest rabeprozol sodu, dostępny w postaci tabletek pokrytych powłoką opóźniającą uwalnianie. Taka forma leku jest konieczna, ponieważ rabeprozol sodu jest wrażliwy na działanie kwasu żołądkowego. Wchłanianie rabeprozolu sodu rozpoczyna się dopiero po przejściu tabletki przez żołądek. Rabeprozol sodu jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie rabeprozolu w osoczu krwi osiągane jest około 3,5 godziny po przyjęciu dawki 20 mg. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) oraz AUC rabeprozolu mają charakter liniowy w zakresie dawek od 10 do 40 mg. Biologiczna dostępność po doustnym przyjęciu 20 mg (w porównaniu z podaniem dożylnym) wynosi około 52%, głównie z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Ponadto, dostępność biologiczna nie wzrasta przy wielokrotnym przyjmowaniu rabeprozolu sodu. U zdrowych ochotników okres półtrwania w osoczu krwi wynosił około 1 godziny (od 0,7 do 1,5 godziny), a klirens całkowity szacowany był na 283±98 ml/min. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem. Ani rodzaj diety, ani pora dnia podania nie wpływają na wchłanianie rabeprozolu sodu.

Rozkład. U człowieka stopień wiązania rabeprozolu sodu z białkami osocza krwi wynosi około 97%.

Metabolizm i wydalanie. Jak i inne inhibitory pompy protonowej, rabeprozol jest metabolizowany przez cytochrom P450 (CYP450) w wątrobowym układzie metabolizmu leków. Badania in vitro z mikrosomami wątroby człowieka wykazały, że rabeprozol sodu jest metabolizowany przez izoenzymy CYP450 (CYP2C19 i CYP3A4). Przy oczekiwanym stężeniu w osoczu krwi człowieka rabeprozol nie indukuje ani nie hamuje CYP3A4. Badania in vitro nie zawsze można jednak ekstrapolować na sytuacje in vivo; te wyniki wskazują, że interakcje między rabeprozolem a cyklosporyną nie są oczekiwane. U człowieka głównymi metabolitami obecnymi w osoczu krwi są tioeter (M1) i kwas karboksylowy (M6), a metabolity wtórne obecne w niskich stężeniach to sulfon (M2), dimetylotioeter (M4) i koniugat kwasu merkaptooctowego (M5). Tylko dimetylowy metabolit (M3) wykazuje niewielką aktywność antysekrecyjną, jednak nie występuje on w osoczu krwi.

Po jednorazowym przyjęciu 20 mg znakowanego 14C rabeprozolu sodu nie wykryto niezmienionego rabeprozolu w moczu. Około 90% podanej dawki było wydalane z moczem głównie w postaci dwóch metabolitów: koniugatu kwasu merkaptooctowego (M5) i kwasu karboksylowego (M6), a także dwóch nieznanych metabolitów. Reszta dawki została wykryta w kale.

Płeć. Po uwzględnieniu masy ciała i wzrostu nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce rabeprozolu w zależności od płci.

Niewydolność nerek. U pacjentów z terminalną przewlekłą niewydolnością nerek podtrzymywaną hemodializą (klirens kreatyniny ≤ 5 ml/min/1,73 m2) farmakokinetyka rabeprozolu sodu była bardzo podobna do tej u zdrowych ochotników. AUC oraz Cmax rabeprozolu sodu u tych pacjentów były o około 35% niższe w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Średnia wartość okresu półtrwania wynosiła 0,82 godziny u zdrowych ochotników, 0,95 godziny u pacjentów poddawanych hemodializie oraz 3,6 godziny u pacjentów po dializie. Klirens leku u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie był około dwukrotnie wyższy niż u zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby. Po przyjęciu pojedynczej dawki 20 mg rabeprozolu sodu u pacjentów z umiarkowanym przewlekłym uszkodzeniem wątroby AUC była podwojona, a okres półtrwania rabeprozolu wydłużony 2–3-krotnie w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Chociaż po 7-dniowym przyjmowaniu leku w dawce 20 mg dziennie AUC wzrosła tylko 1,5-krotnie, a wartość Cmax – 1,2-krotnie. Okres półtrwania u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby wynosił 12,3 godziny w porównaniu z 2,1 godziny u zdrowych ochotników. Odpowiedź farmakodynamiczna (pH metria soku żołądkowego) w obu grupach pacjentów była porównywalna.

Pacjenci starsi. U pacjentów starszych eliminacja rabeprozolu sodu jest nieco obniżona. Po 7 dniach przyjmowania rabeprozolu sodu w dawce 20 mg dziennie u osób starszych AUC była około dwukrotnie wyższa, Cmax wzrastała o 60%, a t1/2 wydłużała się o 30% w porównaniu z wartościami u młodych zdrowych ochotników. Należy jednak zaznaczyć brak objawów kumulacji rabeprozolu sodu.

Polimorfizm CYP2C19. Po 7-dniowym przyjmowaniu rabeprozolu sodu w dawce 20 mg dziennie u pacjentów z opóźnionym metabolizmem CYP2C19 wartości AUC (pole pod krzywą) oraz T1/2 (czas półtrwania) były wyższe odpowiednio o około 1,9 i 1,6 raza w porównaniu z pacjentami o szybkim metabolizmie; tymczasem Cmax wzrastała tylko o 40%.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Aktywna wrzodzieńca dwunastnicy;

• aktywna wrzodzieńca żołądka;

• choroba refluksowa przełyku (GERD) z postacią erozyjną lub wrzodziejącą;

• długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie podtrzymujące GERD);

• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku od umiarkowanego do bardzo ciężkiego stopnia (leczenie objawowe GERD);

• zespół Zollingera–Ellisona;

• w połączeniu z odpowiednimi schematami terapii antybakteryjnej w celu eradukacji Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z wrzodą żołądka lub dwunastnicy.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na rabeprazol lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Okres ciąży i karmienie piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

System CYP450

Rabeprazolu sodu metabolizowany jest przez wątrobowe enzymy układu CYP450, a mianowicie CYP2C19 oraz CYP3A4.

Badania wykazały, że rabeprazolu sodu nie wykazuje kinetyki farmakokinetycznej ani klinicznie istotnych interakcji z warfaryną, fenytionem, teofiliną ani diazepamem, z których każdy metabolizowany jest przez CYP450.

Interakcje spowodowane hamowaniem wydzielania kwasu żołądkowego

Rabeprazolu sodu powoduje silne i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego. W związku z tym rabeprazol może oddziaływać na leki, których wchłanianie zależy od pH treści żołądkowej. Jednoczesne stosowanie rabeprazolu sodu oraz ketokonazolu lub itrakonazolu może prowadzić do obniżenia stężenia tych ostatnich w osoczu krwi. Dlatego pacjentom stosującym te leki równolegle z lekiem Rabigem 20 należy zapewnić opiekę lekarską w celu ustalenia potrzeby dostosowania dawki.

Antacida

Podczas badań klinicznych pacjenci stosowali antacida w razie potrzeby równolegle z lekiem Rabigem 20; w specjalnym badaniu nie zaobserwowano interakcji między preparatem a antacidami.

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie atazanawiru 300 mg/rytonawiru 100 mg z omeprazolem (40 mg raz dziennie) lub atazanawiru 400 mg z lansoprazolem (60 mg raz dziennie) u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego zmniejszenia ekspozycji na atazanawir. Wchłanianie atazanawiru zależy od pH. Choć badania nie były prowadzone, oczekuje się podobnych wyników przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej. Inhibitory pompy protonowej, w tym rabeprazol, są przeciwwskazane do stosowania w połączeniu z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Metotreksat

Doniesienia o działaniach niepożądanych, opublikowane dane z populacyjnych badań farmakokinetycznych oraz analizy retrospektywne sugerują, że jednoczesne stosowanie metotreksatu i inhibitorów pompy protonowej (głównie w wysokich dawkach) może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu i/lub jego metabolitu hydroksymetotreksatu w surowicy krwi. Choć formalnych badań nie przeprowadzono.

Klopidogrel

Jednoczesne stosowanie klopidogrelu i rabeprazolu u zdrowych ochotników nie wywierało klinicznie istotnego wpływu na stężenia aktywnego metabolitu klopidogrelu. Korekty dawki nie wymaga się.

Pokarm

Badania wykazały, że spożycie posiłku o niskiej zawartości tłuszczu nie wpływa na wchłanianie rabeprazolu sodu. Stosowanie rabeprazolu sodu z tłustym posiłkiem może opóźnić wchłanianie o 4 godziny lub więcej, jednak maksymalne stężenie i całkowite wchłonięcie pozostają niezmienione.

Cyklosporyna

Badania in vitro wykazały, że rabeprazolu sodu hamuje metabolizm cyklosporyny. Poziom tego hamowania jest porównywalny do hamowania przez omeprazol.

Leki przeciwwskazane do jednoczesnego stosowania z rabeprazolem

Leki, które należy stosować z ostrożnością

Szczególne wskazania.

Należy zachować ostrożność podczas przepisywania rabeprozolu pacjentom znanym z nadwrażliwości na leki. Nie wyklucza się ryzyka nadwrażliwości krzyżowej z innymi inhibitorami pompy protonowej lub z benzimidazolami zastępczymi.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Rabigem 20 metabolizowany jest wyłącznie w wątrobie. Ponieważ z wiekiem fizjologiczna funkcja wątroby może się osłabiać, u pacjentów w wieku podeszłym mogą wystąpić działania niepożądane. Dlatego należy obserwować pacjentów w wieku podeszłym oraz przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia.

Utrata objawów w odpowiedzi na terapię rabeprozolem nie wyklucza obecności złośliwego guza żołądka lub przełyku, dlatego przed rozpoczęciem terapii lekiem Rabigem 20 należy wykluczyć obecność złośliwego guza.

Pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu (szczególnie tych leczonych ponad rok) należy regularnie badać.

Nie wyklucza się ryzyka wystąpienia reakcji nadwrażliwości krzyżowej z innymi inhibitorami pompy protonowej lub z benzimidazolami zastępczymi.

Pacjentów należy uprzedzić, że tabletek Rabigem 20 nie wolno żuć ani rozdrabniać, należy je połykać całe.

Rabigem 20 nie jest zalecany dla dzieci, ponieważ brakuje doświadczeń dotyczących stosowania u tej grupy pacjentów.

W okresie postmarketingowym zgłaszano patologiczne zmiany w krwi (trombocytopenia i neutropenia). W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; przypadki były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprozolu.

Odchylenia enzymów wątrobowych od normy obserwowano zarówno w trakcie badań klinicznych, jak i w okresie postmarketingowym. W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; przypadki były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprozolu.

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie zaobserwowano istotnych różnic w częstości działań niepożądanych po przyjmowaniu tabletek Rabigem 20 w porównaniu z grupą kontrolną odpowiedniej płci i wieku, która nie przyjmowała leku.

Lekarz powinien zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Rabigem 20 na wczesnych etapach terapii pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tej grupy pacjentów.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru i leku Rabigem 20 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP), w tym rabeprozolem, zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella, Campylobacter oraz Clostridium difficile (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ryzyko złamania.

IPP, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek i przez dłuższy czas (ponad 1 rok), mogą zwiększać ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgów, głównie u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów z istniejącymi innymi czynnikami ryzyka. Obserwacyjne badania sugerują, że IPP mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Ryzyko może również być zwiększone z powodu innych czynników. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni poddać się odpowiedniemu leczeniu oraz przyjmować witaminę D i wapń.

Hipomagnezemia.

O przypadkach ciężkiej hipomagnezemii zgłaszano u pacjentów przyjmujących IPP przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Mogą wystąpić poważne objawy hipomagnezemii, takie jak osłabienie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale mogą one pojawić się niespodziewanie i pozostać nierozpoznane. U większości pacjentów hipomagnezemia ustępowała po zaprzestaniu stosowania IPP i terapii zastępczej preparatami magnezu.

Przy długotrwałym leczeniu lub jednoczesnym stosowaniu IPP z doustnym digoksyną lub lekami, które mogą prowadzić do hipomagnezemii (np. z diuretykami), lekarze powinni monitorować stężenie magnezu we krwi przed rozpoczęciem i okresowo podczas leczenia.

Jednoczesne stosowanie rabeprozolu z metotreksatem

Opublikowane dane sugerują, że jednoczesne stosowanie IPP i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększyć stężenie metotreksatu i/lub jego metabolitu w surowicy krwi, co może prowadzić do toksyczności zależnej od metotreksatu. W razie potrzeby stosowania wysokich dawek metotreksatu należy rozważyć zaprzestanie leczenia IPP.

Wpływ na wchłanianie witaminy B12

Rabeprazolu sodu, podobnie jak wszystkich leków hamujących wydzielanie kwasu żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to wziąć pod uwagę w przypadku zmniejszonej masy ciała pacjentów lub obecności czynników ryzyka zmniejszonej absorpcji witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu lub obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Podostre układowe toczenie rumieniowate skóry

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami podostrego układowego toczenia rumieniowatego skóry. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie słońca, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a lekarz powinien rozważyć możliwość zaprzestania leczenia lekiem Rabigem 20. Podostre układowe toczenie rumieniowate skóry po wcześniejszym leczeniu inhibitorem pompy protonowej może zwiększać ryzyko wystąpienia podostrego układowego toczenia rumieniowatego skóry przy stosowaniu innych IPP.

Zaburzenia funkcji nerek

Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-interstycjalnego (OSTN) obserwowano u pacjentów przyjmujących rabeprozol i może wystąpić w dowolnym momencie terapii rabeprozolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-interstycjalnego może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia OSTN należy zaprzestać stosowania rabeprozolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może zakłócać badania na obecność guzów neuroendokrynnych. Aby uniknąć fałszywych wyników, leczenie rabeprozolem należy zaprzestać co najmniej 5 dni przed pomiarem CgA (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Jeśli po poziomach CgA i gastryny nie wróciły do zakresu normy po wstępnym oznaczeniu, badanie należy powtórzyć 14 dni po zaprzestaniu stosowania IPP.

Skład leku zawiera mannitol (E 421), który może wywierać łagodny działanie przeczyszczające.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania rabeprozolu w czasie ciąży.

Badania toksyczności rozrodczej przeprowadzone na szczurach i królikach nie wykazały dowodów zaburzeń płodności ani szkodliwego wpływu na płód związanego z zastosowaniem rabeprozolu sodu, jednak u szczurów zaobserwowano nieznaczne przenikanie przez barierę łożyskową. Stosowanie leku Rabigem 20 w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy rabeprazolu sodu przenika do mleka matki. Odpowiednich badań z udziałem karmiących matek nie przeprowadzono.

Rabeprazolu sodu przenika do mleka szczurów. Rabigem 20 nie powinien być przepisywany kobietom w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Biorąc pod uwagę farmakodynamikę rabeprozolu sodu oraz charakterystyczny profil działań niepożądanych, można uznać, że Rabigem 20 nie powinien negatywnie wpływać na prowadzenie samochodu ani pracę z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami. Jednak w przypadku wystąpienia senności zaleca się unikanie prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli i pacjenci w wieku podeszłym.

Aktywne wrzody dwunastnicy i aktywne łagodne wrzody żołądka: zalecana dawka w przypadku tych chorób wynosi 20 mg 1 raz dziennie rano.

U większości pacjentów z aktywnym wrzodem dwunastnicy czas potrzebny do gojenia się owrzodzenia wynosi do 4 tygodni. Należy jednak zaznaczyć, że niektórzy pacjenci mogą wymagać dodatkowego leczenia preparatem Rabigem 20 przez kolejne 4 tygodnie w celu wyzdrowienia. U większości pacjentów z aktywnym łagodnym wrzodem żołądka gojenie następuje w ciągu 6 tygodni, jednak niektórzy pacjenci niewrażliwi na leczenie mogą wymagać przyjmowania preparatu Rabigem 20 dodatkowo przez kolejne 6 tygodni.

Erozja lub owrzodzenie gardła spowodowane chorobą refluksową przełyku (GERD): zalecana dawka w przypadku tych chorób wynosi 20 mg 1 raz dziennie przez 4–8 tygodni.

Długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie wspierające GERD): w celu długotrwałego stosowania można stosować dawki wspierające preparatu Rabigem 20 – 10 mg* lub 20 mg 1 raz dziennie (w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta).

Leczenie objawowe GERD od umiarkowanego do bardzo ciężkiego: pacjentom bez zapalenia przełyku należy przepisać Rabigem 20 w dawce 10 mg 1 raz dziennie. Jeśli po 4 tygodniach leczenia objawy nie ustępują, należy przeprowadzić dodatkowe badania pacjenta. Gdy tylko objawy ustąpią, dalszą kontrolę objawów można osiągnąć stosując tryb „na żądanie”: stosować 10 mg jeden raz dziennie w razie potrzeby.

Zespół Zollingera-Ellisona: zalecana dawka początkowa to 60 mg 1 raz dziennie. Dawkę można stopniowo zwiększać do 120 mg dziennie w razie potrzeby klinicznej. Można stosować pojedynczą dawkę do 100 mg dziennie. W razie potrzeby przyjmowania 120 mg dziennie, dawkę należy podzielić na dwa przyjęcia po 60 mg. Czas trwania leczenia zależy od potrzeby klinicznej.

Eradykacja H. pylori: pacjentom z H. pylori preparat należy stosować w połączeniu z terapią eradykacyjną. Zaleca się stosowanie przez 7 dni:

• Rabigem 20 – 20 mg 2 razy dziennie + klaritromycyna 500 mg 2 razy dziennie oraz amoksycylina 1 g 2 razy dziennie.

W przypadkach, gdy wskazane jest przyjmowanie jedynie raz dziennie, tabletki Rabigem 20 należy przyjmować rano przed posiłkiem. Choć przyjmowanie w pierwszej połowie dnia ani spożycie pokarmu nie wykazały wpływu na działanie rabeprazolu, ten sposób stosowania jest bardziej korzystny dla leczenia.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie wymagają korekty dawki preparatu Rabigem 20. W celu uzyskania informacji dotyczących stosowania preparatu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Sposób stosowania.

Pacjentów należy poinstruować, że tabletek Rabigem 20 nie wolno żuć ani miać, należy je połykać całe.

* Stosować preparat w innej postaci leku z możliwością odpowiedniego dawkowania.

Dzieci.

Rabigem 20 nie zaleca się stosować dzieciom, ponieważ obecnie nie ma wystarczających doświadczeń dotyczących stosowania tego preparatu u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z celowym lub przypadkowym przedawkowaniem jest ograniczone. Maksymalne zarejestrowane dawki nie przekraczały 60 mg rabeprazolu sodu dwa razy dziennie lub 160 mg 1 raz dziennie. Ogólnie działanie było minimalne, charakterystyczne dla znanych działań niepożądanych i odwracalne, bez konieczności dalszego interwencji medycznej. Nie znano specyficznego antydotum na preparat Rabigem 20. Rabeprazol sodu dobrze wiąże się z białkami osocza i nie jest usuwany podczas dializy. W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe i wspierające.

Efekty uboczne.

Najczęstsze zgłaszane efekty uboczne to ból głowy, biegunka, ból brzucha, osłabienie, wzdęcia, wysypka oraz suchość w ustach. Obserwowane działania niepożądane były zazwyczaj niewielkiej wagi, umiarkowane i szybko przemijające.

Poniżej wymienione efekty uboczne zgłaszano podczas badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym.

Częstość występowania określa się jako: często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), niezbyt często (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: często – zakażenia.

Z układu krwi i chłonnego: rzadko – neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, leukocytoza.

Z układu immunologicznego: rzadko – nadwrażliwość^1,2.

Z zaburzeń metabolizmu: rzadko – anoreksja; nieznana – hiponatremia, hipomagnezemia⁴.

Z zaburzeń psychicznych: często – bezsenność; rzadko – pobudzenie; niezbyt często – depresja; nieznana – dezorientacja.

Z układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność.

Z narządu wzroku: rzadko – zaburzenia widzenia.

Z układu naczyniowego: nieznana – obrzęki obwodowe.

Z układu oddechowego: często – kaszel, zapalenie gardła, zapalenie nosa; rzadko – zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok.

Z układu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, łagodny polip grzybiczy; rzadko – niestrawność, suchość w ustach, odbijanie; niezbyt często – zapalenie żołądka, stomatyt, zaburzenia wrażliwości smakowej; nieznana – mikroskopowy kolit.

Z układu wątrobowo-pęcherzowego: rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, encefalopatia wątrobowo³.

Z skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, rumień²; niezbyt często – świąd, potliwość, reakcje pęcherzykowe²; bardzo rzadko – zespół wielopostaciowego rumienia, toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), zespół Stevensa-Johnsona; nieznana – podostre łupieżowe toczeń⁴.

Z układu mięśniowo-szkieletowego: często – niespecyficzny ból, ból pleców; rzadko – mięśniowe bóle, skurcze nóg, ból stawów, złamanie szyjki kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa⁴.

Z układu nerek i moczowego: rzadko – zakażenia dróg moczowych; niezbyt często – naczyniowo-śródmiąższowe zapalenie nerek (może postępować do niewydolności nerek).

Z układu rozrodczego: nieznana – ginekomastia.

Zaburzenia ogólne: często – osłabienie, objawy grypopodobne; rzadko – ból klatki piersiowej, dreszcze, gorączka.

Wskaźniki laboratoryjne: rzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych³; niezbyt często – przyrost masy ciała.

1 W tym obrzęk twarzy, hipotensja tętnicza i duszność.

2 Rumień, reakcje pęcherzykowe oraz reakcje nadwrażliwościowe zazwyczaj ustępowały po przerwaniu leczenia.

3 W pojedynczych przypadkach encefalopatia wątrobowo była obserwowana u pacjentów z wątrobowym zespołem wątrobowym. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Rabigem 20 pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

4 Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Działania niepożądane mające znaczenie kliniczne: wstrząs i reakcje anafilaktyczne; pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna; postać fulminantna zapalenia wątroby, zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka; zapalenie międzybłoniowe płuc; toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wielopostaciowego rumienia; ostra niewydolność nerek, zapalenie międzybłoniowe nerek; hiponatremia; rabdomioliza.

Działania niepożądane mające znaczenie kliniczne i charakterystyczne dla inhibitorów pompy protonowej: zaburzenia widzenia, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, dezorientacja.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Tabletki powlekane, 20 mg, po 10 tabletek w blisterze, 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Tulip Lab Pvt. Ltd./

Tulip Lab Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

F-20/21, Ranjangaon MIDC, Tal. Shirur, Dist. Pune, Indie/

F-20/21, Ranjangaon MIDC, Tal. Shirur, Dist. Pune, India.