Rabeprazol

INSTRUKCJA stosowania leku RABEZOL (RABEZOL)

Skład:

substancja czynna: rabeprazolu sodu;

1 tabletka zawiera 20 mg rabeprazolu sodu, co odpowiada 18,85 mg rabeprazolu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421); tlenek magnezu ciężki; hydroksypropyloceluloza niskozastąpiona; hydroksypropyloceluloza; stearynian magnezu; etyloceluloza; ftalan hydroksypropylocelulozy (HP55); dibutylosebakian dian; tlenek żelaza żółty (E 172); dwutlenek tytanu (E 171); talk.

Postać leku. Tabletki powlekane o działaniu przedłużonym.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, pokryte powłoką filmową, żółtego koloru o średnicy 7,3 mm ± 1 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na przewód pokarmowy i przemianę materii. Leki stosowane w chorobach związanym z zaburzeniami kwasowości. Leki przeciwwrzodowe i leki stosowane w przełyku gryczycowym. inhibitory pompy protonowej. Rabeprazol. Kod ATC A02B C04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Rabeprazol należy do klasy związków antysekrecyjnych pochodnych benzimidazolu, nie wykazuje właściwości antycholinergicznych i nie jest antagonistą receptorów H2 histaminy, ale hamuje sekrecję kwasu żołądkowego poprzez specyficzne hamowanie enzymu H+/K+-ATPazy na powierzchni sekretorycznej komórek okładzinowych żołądka (pompa protonowa). Działanie jest zależne od dawki i prowadzi do hamowania sekrecji kwasu zarówno podstawowego, jak i stymulowanego, niezależnie od bodźca. Badania na zwierzętach wykazały, że po podaniu rabeprazolu do organizmu szybko znika on zarówno z osocza krwi, jak i z błony śluzowej żołądka. Rabeprazol ma słabe właściwości zasadowe, szybko jest wchłaniany we wszystkich dawkach i stęża się w komórkach okładzinowych. Rabeprazol przekształca się w aktywną formę sulfonamidową poprzez protonację i w ten sposób reaguje z dostępnymi resztami cysteiny pompy protonowej.

Aktywność antysekrecyjna. Po doustnym przyjęciu 20 mg rabeprazolu działanie antysekrecyjne pojawia się po 1 godzinie i osiąga maksimum po 2–4 godzinach. Hamowanie sekrecji podstawowej i stymulowanej pokarmem po 23 godzinach od przyjęcia pierwszej dawki rabeprazolu wynosiło odpowiednio 69 i 82%, a czas trwania hamowania dochodził do 48 godzin. Wpływ hamujący rabeprazolu nieco się nasila po wielokrotnym stosowaniu 1 raz dziennie, a stabilne hamowanie sekrecji osiąga się po 3 dniach. Po zakończeniu przyjmowania rabeprazolu aktywność sekretoryczna normalizuje się w ciągu 2–3 dni.

Obniżenie kwasowości żołądka niezależnie od czynników, w tym inhibitorów pompy protonowej (IPP), takich jak rabeprazol, zwiększa liczbę bakterii w przewodzie pokarmowym. Leczenie IPP może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile.

Wpływ na stężenie gastryny w surowicy krwi. W trakcie badań klinicznych pacjenci przyjmowali 10 lub 20 mg rabeprazolu 1 raz dziennie przez 4–3 miesiące. W pierwszych 2–8 tygodniach terapii stężenie gastryny w surowicy krwi wzrastało, co odzwierciedlało hamowanie sekrecji kwasu. Stężenie gastryny wracało do poziomu wyjściowego zazwyczaj w ciągu 1–2 tygodni po zakończeniu leczenia.

Badanie biopsji dna i odcinka antralnego żołądka u ponad 500 pacjentów, którzy przyjmowali rabeprazol lub lek porównawczy przez 8 tygodni, nie wykazało żadnych zmian histologicznych komórek ECL, nasilenia zapalenia żołądka, zwiększenia częstości zapalenia żołądka z towarzyszącą metaplazją jelitową, ani rozprzestrzenienia się infekcji H. pylori. Przy długotrwałym leczeniu ponad 250 pacjentów przez 36 miesięcy nie stwierdzono żadnych istotnych zmian w wynikach tych badań.

Inne efekty. Dotychczas brak danych dotyczących systemowych efektów ze strony układu nerwowego centralnego (CNS), układu sercowo-naczyniowego i oddechowego spowodowanych przyjmowaniem rabeprazolu. Przyjmowanie doustnie 20 mg rabeprazolu dziennie przez 2 tygodnie nie wpływało na funkcję tarczycy, metabolizm węglowodanów oraz na stężenie w krwi hormonu parafrygoidowego, kortyzolu, estrogenów, testosteronu, prolaktyny, cholecystokininy, sekretyny, glukagonu, hormonu folikulotropowego (FSH), hormonu luteinizującego (LH), reniny, aldosteronu i hormonu wzrostu.

Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały brak klinicznie istotnych interakcji między rabeprazolem a amoksycyliną. Rabeprazol nie wywiera negatywnego wpływu na stężenie amoksycyliny i klaritromycyny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu w celu eliminacji infekcji H. pylori w górnym odcinku przewodu pokarmowego (GI).

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi w odpowiedzi na obniżoną sekrecję kwasu wzrasta poziom gastryny w surowicy. Ponadto, z powodu obniżonej kwasowości żołądka, wzrasta stężenie kwasu chromograniny. Podwyższone stężenie kwasu chromograniny może wpływać na wyniki badań wykrywania nowotworów neuroendokrynnych.

Dostępne opublikowane dane wskazują, że IPP należy odstawić dwa tygodnie – 5 dni przed pomiarem stężenia kwasu chromograniny, aby mógł on wrócić do wartości odniesienia w przypadku jego wzrostu podczas leczenia IPP.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Rabezol – lek o substancji czynnej rabeprazol, dostępny w postaci tabletek powlekanych powłoką przeciwwymiotną. Taka forma leku jest konieczna, ponieważ rabeprazol jest wrażliwy na działanie kwasu żołądkowego. Wchłanianie rabeprazolu rozpoczyna się dopiero po przejściu tabletki przez żołądek. Rabeprazol szybko jest wchłaniany z jelita. Maksymalne stężenie rabeprazolu w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest około 3,5 godziny po przyjęciu dawki 20 mg. Cmax i pole pod krzywą (AUC) rabeprazolu mają charakter liniowy w zakresie dawek od 10 do 40 mg. Absolutna biodostępność po doustnym przyjęciu 20 mg (w porównaniu z podaniem dożylnym) wynosi około 52%, głównie z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Ponadto, biodostępność nie zwiększa się przy wielokrotnym przyjmowaniu rabeprazolu. U zdrowych ochotników okres półtrwania (T1/2) w osoczu krwi wynosił około 1 godziny (od 0,7 do 1,5 godziny), a całkowity klirens szacowany był na 283±98 ml/min. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem. Ani rodzaj pożywienia, ani pora dnia podania nie wpływają na wchłanianie rabeprazolu.

Rozkład. U człowieka stopień wiązania rabeprazolu z białkami osocza krwi wynosi około 97%.

Metabolizm i wydalanie. Jak i inne IPP, rabeprazol metabolizowany jest przez cytochrom P450 (CYP450) w wątrobowym układzie metabolizmu leków. Badania in vitro z mikrosomami wątroby człowieka wykazały, że rabeprazol metabolizowany jest przez izoenzymy CYP450 (CYP2C19 i CYP3A4). Przy oczekiwanym stężeniu w osoczu krwi człowieka rabeprazol nie indukuje ani nie hamuje CYP3A4. Jednak badania in vitro nie zawsze można ekstrapolować na sytuacje in vivo, a te wyniki wskazują, że interakcje między rabeprazolem a cyklosporyną nie są oczekiwane. U człowieka głównymi metabolitami obecnymi w osoczu krwi są tioeter (M1) i kwas karboksylowy (M6), a metabolity wtórne, obecne w niskich stężeniach, to sulfon (M2), dimetylotioeter (M4) i koniugat kwasu merkaptoowego (M5). Tylko dimetylowy metabolit (M3) wykazuje nieznaczną aktywność antysekrecyjną, ale nie występuje on w osoczu krwi.

Po jednorazowym przyjęciu 20 mg znacznika 14C rabeprazolu nie wykryto niezmienionego rabeprazolu w moczu. Około 90% podanej dawki było eliminowane z moczem głównie w formie dwóch metabolitów: koniugatu kwasu merkaptoowego (M5) i kwasu karboksylowego (M6), a także dwóch nieznanych metabolitów. Reszta dawki została wykryta w kale.

Płeć. Po uwzględnieniu masy ciała i wzrostu nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce rabeprazolu w zależności od płci.

Niewydolność nerek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w stadium końcowym, podtrzymywanych hemodializą (klirens kreatyniny ≤ 5 ml/min/1,73 m²), rozkład rabeprazolu był bardzo podobny do takiego u zdrowych ochotników. AUC rabeprazolu i Cmax u tych pacjentów były o około 35% niższe w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Średnia wartość T1/2 wynosiła 0,82 godziny u zdrowych ochotników, 0,95 godziny u pacjentów poddawanych hemodializie i 3,6 godziny u pacjentów po dializie. Klirens leku u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie był około dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby. Po jednorazowym przyjęciu dawki 20 mg rabeprazolu u pacjentów z umiarkowanym przewlekłym uszkodzeniem wątroby AUC była podwojona, a T1/2 rabeprazolu wydłużona 2–3 razy w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Chociaż po 7-dniowym przyjmowaniu leku w dawce 20 mg dziennie AUC zwiększyła się tylko 1,5-krotnie, a Cmax – 1,2-krotnie. T1/2 u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wynosił 12,3 godziny w porównaniu z 2,1 godziny u zdrowych ochotników. Odpowiedź farmakodynamiczna (pH-metria soku żołądkowego) u obu grup pacjentów była porównywalna.

Pacjenci starsi. U pacjentów starszych wydalanie rabeprazolu jest nieco obniżone. Po 7 dniach przyjmowania rabeprazolu w dawce 20 mg dziennie u osób starszych AUC była około dwukrotnie większa, Cmax zwiększała się o 60%, a T1/2 wydłużała się o 30% w porównaniu z wartościami u młodych zdrowych ochotników. Należy jednak zaznaczyć brak objawów kumulacji rabeprazolu.

Polimorfizm CYP2C19. Po 7-dniowym przyjmowaniu rabeprazolu w dawce 20 mg dziennie u pacjentów z opóźnionym metabolizmem CYP2C19 wartości AUC i T1/2 były wyższe odpowiednio o około 1,9 i 1,6 razy w porównaniu z pacjentami o szybkim metabolizmie; w tym samym czasie Cmax zwiększała się tylko o 40%.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Aktywne wrzody dwunastnicze;
• aktywne łagodne wrzody żołądka;
• erozyjna lub wrzodziejąca choroba refluksowa przełyku (GERD);
• długotrwałe leczenie GERD (terapia utrzymująca GERD);
• leczenie objawowe GERD od umiarkowanego do bardzo ciężkiego stopnia (leczenie objawowe GERD);
• zespół Zollingera-Ellisona;
• eradykacja Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z wrzodem żołądka i dwunastniczym w połączeniu z odpowiednimi schematami terapii przeciwbakteryjnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na rabeprazol sodu lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Okres ciąży i karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Układ CYP450

Rabeprazol sodu jest metabolizowany przez wątrobowe enzymy układu CYP450, a mianowicie CYP2C19 i CYP3A4.

Badania wykazały, że rabeprazol sodu nie wykazuje znaczących interakcji farmakokinetycznych ani klinicznych z warfaryną, fenytoiną, teofiliną ani diazepamem, z których każdy jest metabolizowany przez CYP450.

Interakcje spowodowane przez hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego

Rabeprazol sodu powoduje silne i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego. W związku z tym rabeprazol może oddziaływać na leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Jednoczesne stosowanie rabeprazolu sodu i ketokonazolu lub itrakonazolu może prowadzić do obniżenia stężenia tych ostatnich w osoczu krwi. Dlatego pacjentom indywidualnym stosującym te leki w połączeniu z rabeprazolem należy zapewnić kontrolę lekarza w celu ustalenia potrzeby dostosowania dawki.

Antacida

W trakcie badań klinicznych pacjenci stosowali antacida równocześnie z rabeprazolem w razie potrzeby; w trakcie specjalnego badania nie zaobserwowano interakcji rabeprazolu z antacidami w postaci ciekłej.

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie atazanawiru 300 mg/rytonawiru 100 mg z omeprazolem (40 mg raz dziennie) lub atazanawiru 400 mg z lansoprazolem (60 mg raz dziennie) u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego obniżenia ekspozycji na atazanawir. Wchłanianie atazanawiru zależy od pH. Chociaż nie przeprowadzono badań, oczekuje się podobnych wyników przy stosowaniu innych IPP. IPP, w tym rabeprazol, nie powinny być stosowane w połączeniu z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Metotreksat

Zgłoszone reakcje niepożądane, opublikowane dane z populacyjnych badań farmakokinetycznych oraz analiz retroperspektywnych pozwalają przypuszczać, że jednoczesne stosowanie metotreksatu i IPP (głównie w wysokich dawkach) może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu i/lub jego metabolitu hydroksymetotreksatu w surowicy krwi. Choć nie przeprowadzono formalnych badań.

Klopidogrel

Jednoczesne stosowanie klopidogrelu i rabeprazolu u zdrowych ochotników nie miało klinicznie istotnego wpływu na stężenie aktywnego metabolitu klopidogrelu. Dostosowanie dawki nie jest wymagane.

Pożywienie

Badania wykazały, że spożycie posiłku o niskiej zawartości tłuszczu nie wpływa na wchłanianie rabeprazolu sodu. Stosowanie rabeprazolu sodu z tłustym posiłkiem może opóźnić wchłanianie o 4 godziny lub więcej, jednak maksymalne stężenie i poziom wchłaniania pozostają niezmienione.

Cyklosporyna

Badania in vitro wykazały, że rabeprazol sodu hamuje metabolizm cyklosporyny. Poziom tego hamowania jest porównywalny z hamowaniem przez omeprazol.

Leki, których nie zaleca się stosować równocześnie z rabeprazolem

Leki, które należy stosować z ostrożnością

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprazolu pacjentom znanym z podwyższonej wrażliwości na leki. Nie wyklucza się ryzyka krzyżowej podwyższonej wrażliwości na inne IPP lub benzimidazole.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Rabeprazol metabolizowany jest wyłącznie w wątrobie. Ponieważ z wiekiem fizjologiczna funkcja wątroby może się osłabiać, u pacjentów w podeszłym wieku mogą wystąpić działania niepożądane. Dlatego należy monitorować pacjentów w podeszłym wieku i przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i długości trwania leczenia.

Ulepszenie objawowe po leczeniu rabeprazolem sodu nie wyklucza obecności nowotworu złośliwego żołądka lub przełyku, dlatego przed przepisaniem leku Rabeprazol należy wykluczyć obecność nowotworu złośliwego.

Pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu (szczególnie tych leczonych ponad rok) należy regularnie badać.

Pacjentów należy poinformować, że tabletek Rabeprazol nie wolno żuć ani mielić, należy je połykać całe.

Rabeprazol nie jest zalecany dla dzieci, ponieważ brakuje doświadczeń dotyczących jego stosowania w tej grupie pacjentów.

W okresie postmarketingowym zgłaszano patologiczne zmiany w krwi (trombocytopenia i neutropenia). W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii, zmiany te były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprazolu.

Odchylenia enzymów wątrobowych od normy obserwowano zarówno w trakcie badań klinicznych, jak i w okresie postmarketingowym. W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii, zaburzenia były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprazolu.

W trakcie specjalnego badania u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości działań niepożądanych po przyjmowaniu tabletek rabeprazolu w porównaniu z grupą kontrolną odpowiedniej płci i wieku. Lekarz powinien zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Rabeprazol na wczesnych etapach terapii pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania rabeprazolu u pacjentów z tej grupy.

Jednoczesne stosowanie atazanawiru i rabeprazolu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie IPP, w tym rabeprazolem, może zwiększać ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

IPP, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek i przez dłuższy czas (ponad rok), mogą zwiększać ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgów, głównie u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z istniejącymi innymi czynnikami ryzyka. Badania obserwacyjne sugerują, że IPP mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Ryzyko może również wzrosnąć z powodu innych czynników. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni poddać się odpowiedniemu leczeniu i przyjmować witaminę D oraz wapń.

Zgłoszono przypadki ciężkiej hipomagnezemia u pacjentów przyjmujących IPP, takie jak rabeprazol, przez co najmniej 3 miesiące, w większości przypadków przez okres 1 roku. Możliwe są poważne objawy hipomagnezemia, takie jak osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale mogą one wystąpić niespodziewanie i pozostać nierozpoznane. U większości pacjentów hipomagnezemia ustępowała po zaprzestaniu stosowania IPP i terapii zastępczej preparatami magnezu.

Przy długotrwałym leczeniu lub jednoczesnym stosowaniu IPP z digoksyną lub lekami, które mogą prowadzić do hipomagnezemia (np. z diuretykami), lekarze powinni monitorować poziom magnezu we krwi pacjentów przed rozpoczęciem i okresowo w trakcie leczenia.

Jednoczesne stosowanie rabeprazolu z metotreksatem

Opublikowane dane sugerują, że jednoczesne stosowanie IPP i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększyć poziom metotreksatu i/lub jego metabolitu w surowicy krwi, co może prowadzić do toksyczności zależnej od metotreksatu. W razie potrzeby stosowania wysokich dawek metotreksatu należy rozważyć zaprzestanie leczenia IPP.

Wpływ na wchłanianie witaminy B12

Rabeprazol sodu, podobnie jak wszystkie leki hamujące sekrecję kwasu żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to wziąć pod uwagę w przypadku zmniejszonej masy ciała pacjentów lub istnienia czynników ryzyka zmniejszonej absorpcji witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu lub obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Podostre układowe toczeń rumieniowaty

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami podostrego układowego toczenia rumieniowatego. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie promieni słonecznych, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a lekarz powinien rozważyć zaprzestanie leczenia lekiem Rabeprazol. Podostre układowe toczeń rumieniowaty po wcześniejszym leczeniu IPP może zwiększać ryzyko wystąpienia podostrego układowego toczenia rumieniowatego przy stosowaniu innych IPP.

Zaburzenia funkcji nerek

Ostry nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (ONN) obserwowano u pacjentów przyjmujących rabeprazol i może wystąpić w dowolnym momencie terapii rabeprazolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ostry nefryt naczyniowo-śródmiąższowy może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia ONN należy zaprzestać stosowania rabeprazolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może utrudniać wykrycie nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Rabeprazol należy zaprzestać co najmniej 5 dni przed rozpoczęciem pomiaru poziomu chromograniny. Jeśli poziom chromograniny i gastryny nie powróci do zakresu kontrolnego po wstępnym pomiarze, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od zaprzestania leczenia IPP.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania rabeprazolu w czasie ciąży.

Badania toksyczności rozrodczej na zwierzętach nie wykazały dowodów zaburzeń płodności lub szkodliwości dla płodu związanymi ze stosowaniem rabeprazolu, choć u szczurów obserwowano nieznaczne przenikanie przez barierę łożyskową.

Stosowanie leku Rabeprazol w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy rabeprazol sodu przenika do mleka matki. Rabeprazol sodu wydzielany jest do mleka u szczurów. Odpowiednich badań z udziałem kobiet karmiących piersią nie przeprowadzono.

Rabeprazolu nie należy przepisywać kobietom w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Z uwagi na farmakodynamikę rabeprazolu sodu i charakterystyczny profil działań niepożądanych można uznać, że Rabeprazol nie powinien negatywnie wpływać na prowadzenie samochodu ani pracę z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami. Jednak w przypadku wystąpienia senności zaleca się unikanie prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym

Aktywne wrzody dwunastopalczyka i aktywne łagodne wrzody żołądka: zalecana dawka w tych chorobach wynosi 20 mg 1 raz na dobę rano.

U większości pacjentów z aktywnym wrzodem dwunastopalczyka czas potrzebny do gojenia się owrzodzenia wynosi do 4 tygodni. Jednak niektórzy pacjenci wymagają dodatkowego leczenia Rabeprazolem przez kolejne 4 tygodnie. U większości pacjentów z aktywnym łagodnym wrzodem żołądka gojenie następuje w ciągu 6 tygodni, jednak niektórzy pacjenci niewrażliwi na leczenie wymagają dodatkowego stosowania Rabeprazolu przez kolejne 6 tygodni.

Erozja lub owrzodzenie przełyku związane z GERD: zalecana dawka w tych chorobach wynosi 20 mg 1 raz na dobę przez 4–8 tygodni.

Długotrwałe leczenie GERD (terapia utrzymująca GERD): w celu długotrwałego leczenia można stosować dawki utrzymujące rabeprozolu 10 mg* lub 20 mg 1 raz na dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta.

Leczenie objawowe GERD od umiarkowanego do bardzo ciężkiego: pacjentom bez zapalenia przełyku rabeprozol należy podawać w dawce 10 mg* 1 raz na dobę. Jeżeli po 4 tygodniach leczenia objawy nie ustępują, należy przeprowadzić dodatkowe badania pacjenta. Gdy tylko objawy ustąpią, dalszą kontrolę objawów można osiągnąć stosując tryb „na żądanie”: stosować 10 mg* 1 raz na dobę w razie potrzeby.

Zespół Zollingera-Ellisona:

Zalecana dawka początkowa to 60 mg 1 raz na dobę. Dawka może być stopniowo zwiększana do 120 mg na dobę w razie potrzeby klinicznej. Można stosować pojedynczą dawkę do 100 mg na dobę. W razie potrzeby przyjmowania 120 mg na dobę dawkę należy podzielić na 2 podania po 60 mg. Czas trwania leczenia zależy od potrzeby klinicznej.

Eradykacja H. pylori: pacjentom z H. pylori lek należy stosować w połączeniu z terapią eradykacyjną. Zaleca się stosowanie przez 7 dni: rabeprozol 20 mg 2 razy na dobę + klaritromycyna 500 mg 2 razy na dobę oraz amoksycylina 1 g 2 razy na dobę.

W przypadkach wskazań wymagających przyjmowania leku tylko 1 raz na dobę, tabletki Rabeprazol należy przyjmować rano przed posiłkiem. Choć przyjmowanie w pierwszej połowie dnia ani spożycie posiłku nie wykazały wpływu na działanie rabeprozolu sodu, ten sposób stosowania jest bardziej korzystny dla leczenia.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie wymagają korekty dawki leku Rabeprazol. W celu uzyskania informacji dotyczących stosowania tego leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Sposób stosowania.

Pacjentów należy poinstruować, że tabletek Rabeprazol nie wolno żuć ani rozdrabniać, należy je połykać całe.

* Stosować leki zawierające rabeprozol w odpowiednich dawkach.

Dzieci.

Rabeprazolu nie zaleca się stosować dzieciom, ponieważ do tej pory nie ma doświadczenia z jego stosowaniem u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z celowym lub przypadkowym przedawkowaniem leku jest ograniczone. Maksymalna zbadana dawka nie przekraczała 60 mg rabeprozolu sodu 2 razy na dobę lub 160 mg rabeprozolu sodu 1 raz na dobę. Objawy występujące przy przedawkowaniu są zazwyczaj minimalne, typowe dla znanego profilu niepożądanych działań i ustępują bez konieczności dalszego leczenia medycznego. Nie zna się specyficznego antydota na rabeprozol. Rabeprozol sodu dobrze wiąże się z białkami osocza i nie jest usuwany podczas dializy. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe i wspomagające.

Reakcje niepożądane.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych najczęściej zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi były ból głowy, biegunka, ból brzucha, osłabienie, wzdęcia oraz wysypka i suchość w ustach. Reakcje niepożądane obserwowane w trakcie badań klinicznych były zazwyczaj niewielkie, umiarkowane i szybko przemijały.

Poniżej wymienione reakcje niepożądane zgłaszano w trakcie badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym.

Częstotliwość występowania określa się następująco: często (>1/100, <1/10), rzadko (>1/1000, <1/100), niezbyt często (>1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje:

często – zakażenia.

Układ krwi i układ limfatyczny:

rzadko – neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, leukocytoza.

Układ odpornościowy:

rzadko – podwyższona wrażliwość^1,2.

Układ metaboliczny i odżywianie:

rzadko – anoreksja;

częstotliwość nieznana – hiponatremia, hipomagnezemia⁴.

Zaburzenia psychiczne:

często – bezsenność;

niezbyt często – pobudzenie;

rzadko – depresja;

częstotliwość nieznana – dezorientacja.

Układ nerwowy:

często – ból głowy, zawroty głowy;

niezbyt często – senność.

Oczy:

rzadko – zaburzenia wzroku.

Układ naczyniowy:

częstotliwość nieznana – obrzęki obwodowe.

Układ oddechowy:

często – kaszel, zapalenie gardła, katar;

niezbyt często – zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok.

Układ pokarmowy:

często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, łagodny polip grzybiczy;

niezbyt często – niestrawność, suchość w ustach, odbijanie;

rzadko – zapalenie żołądka, stomatyt, zaburzenia wrażliwości smakowej;

częstotliwość nieznana – zapalenie okrężnicy mikroskopowe.

Układ wątrobowo-żółciowy:

rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, encefalopatia wątrobowo³.

Skóra i tkanka podskórna:

niezbyt często – wysypka, rumień²;

rzadko – świąd, nadmierne pocenie się, reakcje pęcherzykowe²;

bardzo rzadko – rumień wielopostaciowy, toksyczny zespół martwicy nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona;

częstotliwość nieznana – podostre układowe toczenie⁴.

Układ mięśniowo-szkieletowy:

często – niespecyficzny ból, ból pleców;

niezbyt często – mialgia, skurcze nóg, ból stawów, złamanie szyjki kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa⁴.

Układ moczowy:

niezbyt często – zakażenia dróg moczowych;

rzadko – nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (może postępować do niewydolności nerek).

Układ rozrodczy:

częstotliwość nieznana – ginekomastia.

Ogólne zaburzenia:

często – osłabienie, objawy grypopodobne;

niezbyt często – ból w klatce piersiowej, dreszcze, gorączka.

Badania laboratoryjne:

niezbyt często – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych³;

rzadko – przyrost masy ciała.

¹ W tym obrzęk twarzy, hipotensja tętnicza i duszność.

² Rumień, reakcje pęcherzykowe oraz reakcje podwyższonej wrażliwości zazwyczaj ustępowały po odstawieniu leku.

³ W pojedynczych przypadkach encefalopatia wątrobowo obserwowano u pacjentów z marskością wątroby. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Rabeprazol pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

⁴ Patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Reakcje niepożądane mające znaczenie kliniczne:

• wstrząs i reakcje anafilaktyczne;
• pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza i anemia hemolityczna;
• postać fularminantna zapalenia wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka;
• zapalenie międzybłoniowe płuc;
• toksyczny zespół martwicy nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy;
• ostra niewydolność nerek, nefryt międzybłoniowy;
• hiponatremia;
• rabdomioliza.

Reakcje niepożądane mające znaczenie kliniczne i charakterystyczne dla IPP:

• zaburzenia wzroku;
• obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli;
• dezorientacja.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem i wilgocią, w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrze, 2 blisterki w puszce.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Laboratorios Liconsa, S.A./Laboratorios Liconsa, S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Avda. Miralcampo, 7, Pol. Ind. Miralcampo, Azuqueca de Henares, Guadalajara, 19200, Hiszpania/Avda. Miralcampo, 7, Pol. Ind. Miralcampo, Azuqueca de Henares, Guadalajara, 19200, Spain.