Protaphane NM

INSTRUKCJA dotyczåca stosowania leku PROTAPHANE® NM (PROTAPHANE® NM)

Skład:

substancja czynna: insulinÄł ludzkÄ… (rDNA);

1 ml zawiesiny do wstrzykiwań zawiera 100 MI (3,5 mg) syntetycznej insuliny ludzkiej (kryształy izofan-insuliny), wyprodukowanej metodą rDNA w Saccharomyces cerevisiae;

1 buteleczka zawiera 10 ml, co odpowiada 1000 MI;

1 MI (jednostka międzynarodowa) odpowiada 0,035 mg bezwodnej insuliny ludzkiej;

substancje pomocnicze: chlorek cynku; gliceryna; metakrezol; fenol; fosforan sodu wodorotlenowy, dwuwodny; wodorotlenek sodu; kwas solny rozcieńczony; siarczan protaminy; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Zawiesina do wstrzykiwań.

GĹ‚Ăłwne wĹ‚aĹ›ciwoĹ›ci fizykochemiczne: biaĹ‚a zawiesina, w ktĂłrej po odstajÄ…cu tworzy siÄ™ biaĹ‚y osad i bezbarwna lub prawie bezbarwna ciecz nad osadem; osad Å‚atwo siÄ™ redysperguje po lekkim potrÄ™sniÄ™ciu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwcukrzycowe. Insulina i analogi do wstrzykiwaĹ„, insulina o Å›rednim czasie dziaĹ‚ania (ludzka). Kod ATC A10AC01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Hipoglikemiczny efekt insuliny polega na wspomaganiu wychwytu glukozy przez tkanki po związaniu insuliny z receptorami komórek mięśniowych i tłuszczowych, a także na jednoczesnym hamowaniu uwalniania glukozy z wątroby.

Protaphane NM to insulina o przedłużonym działaniu.

Średni profil działania po podaniu podskórnej iniekcji jest następujący:

– początek działania – w ciągu 1,5 godziny;

– działanie maksymalne trwa od 4 do 12 godzin po podaniu;

– czas trwania działania – około 24 godziny.

Farmakokinetyka.

Okres półtrwania eliminacji insuliny z krwi wynosi kilka minut, dlatego profil działania preparatu insuliny zależy wyłącznie od charakterystyki jego wchłaniania.

Proces ten zależy od szeregu czynników (np. dawki insuliny, sposobu i miejsca wstrzyknięcia, grubości tkanki tłuszczowej podskórnej, typu cukrzycy), co powoduje znaczną zmienność działania preparatu insuliny zarówno u jednego, jak i u różnych pacjentów.

Wchłanianie. Szczytowe stężenie insuliny we krwi osiąga się w ciągu 2–18 godzin po podaniu podskórnej iniekcji.

Rozkład. Nie stwierdzono istotnego wiązania insuliny z białkami osocza krwi, z wyjątkiem przeciwciał krążących przeciwko niej (jeśli są obecne).

Metabolizm. Ludzką insulinę rozszczepiają proteazy insulinowe lub enzymy degradujące insulinę oraz możliwe, że proteindysulfid izomeraza. Uważa się, że istnieje szereg miejsc, w których dochodzi do hydrolizy cząsteczki ludzkiej insuliny. Żaden z metabolitów powstających po hydrolizie nie jest aktywny.

Eliminacja. Czas trwania końcowego okresu półtrwania insuliny zależy od szybkości jej wchłaniania z tkanki podskórnej. Dlatego czas trwania końcowego okresu półtrwania (t½) wskazuje na szybkość wchłaniania, a nie eliminacji samej insuliny z osocza krwi (t½ insuliny w krwiobiegu wynosi zaledwie kilka minut). Wyniki przeprowadzonych badań wskazują, że t½ wynosi 5–10 godzin.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa farmakologicznego (toksyczność przy wielokrotnym podawaniu, genotoksyczność, kancerogenność, toksyczny wpływ na płodność oraz rozwój płodu) nie wykazały również żadnego ryzyka związanego z podawaniem preparatu Protaphane NM u ludzi.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie cukrzycy.

Przeciwwskazania.

Hipoglikemia. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Wiadomo, że wiele leków wpływa na metabolizm glukozy.

Leki, które mogą zmniejszać potrzebę w insuliny

Leki doustne obniżające stężenie glukozy we krwi (PGG), inhibitory monoaminooksydazy (MAO), nieselectywne β-blokery, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), salicylany, sterydy anaboliczne oraz sulfonamidy.

Leki, które mogą zwiększać potrzebę w insuliny

Doustne środki antykoncepcyjne, tiazdy, glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, sympatykomimetyki, hormon wzrostu oraz danazol.

β-blokery mogą maskować objawy hipoglikemii oraz spowalniać odbudowanie po hipoglikemii.

Oktreotyd/lanreotyd może zarówno zmniejszać, jak i zwiększać potrzebę w insuliny.

Alkohol może nasilać lub osłabiać działanie obniżające stężenie glukozy we krwi insuliny.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Przed podróżą związaną ze zmianą stref czasowych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, ponieważ zmienia się wówczas harmonogram wstrzykiwań insuliny i przyjmowania posiłków.

Hiperglikemia

Niewłaściwe dawkowanie lub przerwanie leczenia (szczególnie u chorych na cukrzycę typu 1) może prowadzić do hiperglikemii oraz do ketoacydozy cukrzycowej. Zwykle pierwsze objawy hiperglikemii rozwijają się stopniowo, w ciągu kilku godzin lub dni. Obejmują one uczucie pragnienia, częste oddawanie moczu, nudności, wymioty, senność, zaczerwienienie i suchość skóry, suchość w ustach, utratę apetytu, a także zapach acetonu w wydychanym powietrzu.

U chorych na cukrzycę typu 1 nieleczona hiperglikemia prowadzi do ketoacydozy cukrzycowej, która może być potencjalnie śmiertelna.

Hipoglikemia

Hipoglikemia może wystąpić, gdy dawka insuliny jest zbyt wysoka w stosunku do potrzeb organizmu. W przypadku wystąpienia hipoglikemii lub podejrzenia hipoglikemii nie należy podawać leku.

Pominięcie posiłku lub nieprzewidziane zwiększone obciążenie fizyczne może prowadzić do wystąpienia hipoglikemii.

Pacjenci, u których dzięki intensywnej terapii insulinowej znacznie poprawił się poziom kontroli glukozy we krwi, mogą zauważyć zmiany w typowych objawach ostrzegawczych przed hipoglikemią, o czym należy ich uprzednio poinformować. Typowe objawy ostrzegawcze mogą zaniknąć u pacjentów z długotrwałą cukrzycą. Choroby współistniejące, szczególnie infekcje i stany gorączkowe, zazwyczaj zwiększają potrzebę organizmu w insuliny. Choroby współistniejące nerek, wątroby lub zaburzenia czynności nadnerczy, przysadki mózgowej lub tarczycy mogą wymagać zmiany dawki insuliny.

Gdy pacjenta przestawia się na inny typ insuliny, objawy hipoglikemii mogą się zmienić lub stać się mniej wyraźne w porównaniu z objawami, które występowały przy poprzedniej insuliny.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Pacjenci powinni zostać poinstruowani o konieczności regularnej zmiany miejsca wstrzykiwania w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry. Wstrzykiwanie insuliny w miejsca z takimi zmianami wiąże się z potencjalnym ryzykiem opóźnionego wchłaniania insuliny i pogorszenia kontroli glikemii. Opisywano przypadki hipoglikemii po nagłej zmianie miejsca wstrzykiwania z dotkniętego na nienaruszone miejsce. Zaleca się monitorowanie poziomu glukozy we krwi po zmianie miejsca wstrzykiwania z dotkniętego na nienaruszone miejsce oraz dostosowanie dawki leków przeciw cukrzycy.

Unikanie przypadkowych błędów podczas podawania.

Pacjenci powinni zostać poinstruowani i zawsze powinni sprawdzać etykietę na opakowaniu insuliny przed każdym wstrzyknięciem, aby przypadkowo nie pomylić Protaphane® NM z innymi lekami insulinowymi.

Przestawienie z innych insuliny

Przestawienie pacjenta na inny typ lub rodzaj insuliny odbywa się pod ścisłym nadzorem medycznym. Zmiana stężenia, rodzaju (producenta), typu, pochodzenia insuliny (ludzka lub analog ludzkiej insuliny) oraz/lub metody produkcji (technologia rDNA lub insulina pochodzenia zwierzęcego) może wymagać dostosowania dawki insuliny. Pacjenci przestawiani na Protaphane® NM z innego typu insuliny mogą wymagać zwiększenia liczby dziennych wstrzykiwań lub zmiany dawkowania w porównaniu z dotychczas stosowaną insuliny. Konieczność dostosowania dawki może wystąpić zarówno po pierwszym podaniu nowego leku, jak i w ciągu pierwszych kilku tygodni lub miesięcy jego stosowania.

Reakcje w miejscach wstrzykiwań

Podczas stosowania każdej terapii insulinowej mogą wystąpić reakcje w miejscu wstrzykiwania, w tym ból, zaczerwienienie, swędzenie, pokrzywka, obrzęk, siniaki i stan zapalny. Zmiana miejsca wstrzykiwania w obrębie jednego obszaru może zmniejszyć lub zapobiec występowaniu tych reakcji. Reakcje te zazwyczaj ustępują po kilku dniach lub tygodniach. Rzadko reakcje w miejscu wstrzykiwania mogą wymagać przerwania leczenia lekiem Protaphane® NM.

Suszpenzji insuliny nie należy stosować w pompach insulinowych do długotrwałego podskórnej podawania insuliny.

Kombinacja Protaphane® NM z pioglitazonem

Podczas stosowania pioglitazonów w połączeniu z insulina zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności serca ze stazem, szczególnie u chorych z odpowiednimi czynnikami ryzyka. Należy brać to pod uwagę przy przepisywaniu leczenia w postaci kombinacji pioglitazonów z insulina. Pacjenci stosujący te leki w połączeniu powinni być poddawani obserwacji pod kątem rozwoju objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała oraz pojawienia się obrzęków. W przypadku jakiegokolwiek pogorszenia funkcji serca należy przerwać leczenie pioglitazonami.

Grupy specjalne

Pacjenci w wieku podeszłym (≥65 lat).

Lek Protaphane® NM można stosować u pacjentów w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym należy wzmocnić monitorowanie poziomu glukozy we krwi oraz indywidualnie dostosować dawkę insuliny.

Niewydolność nerek i wątroby

Niewydolność nerek i wątroby może zmniejszyć potrzebę organizmu w insuliny. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby należy wzmocnić monitorowanie poziomu glukozy we krwi oraz indywidualnie dostosować dawkę insuliny.

Dzieci

Lek można stosować u dzieci i młodzieży.

Protaphane® NM zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), dlatego lek ten można uznać za preparat zawierający nieznaczną ilość sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ponieważ insulina nie przenika przez barierę łożyskową, nie ma ograniczeń w leczeniu cukrzycy insuliną w czasie ciąży.

Hipoglikemia, jak i hiperglikemia, które mogą wystąpić przy niewłaściwym leczeniu cukrzycy, zwiększają ryzyko rozwoju wad wrodzonych lub śmierci płodu. Dlatego w całym okresie ciąży, a także przy podejrzeniu ciąży, zaleca się wzmocnienie kontroli poziomu glukozy we krwi oraz obserwację leczenia u ciężarnych chorych na cukrzycę.

Potrzeba organizmu w insuliny zazwyczaj zmniejsza się w pierwszym trymestrze ciąży i istotnie wzrasta w drugim i trzecim trymestrze.

Po porodzie potrzeba organizmu w insuliny szybko powraca do poziomu wyjściowego.

Nie ma ograniczeń dotyczących leczenia cukrzycy insuliną w czasie karmienia piersią, ponieważ leczenie matki nie stanowi żadnego ryzyka dla dziecka. Może jednak zaistnieć konieczność dostosowania dawki i/lub diety matki.

Plodność

Badania toksyczności reprodukcyjnej przeprowadzone na zwierzętach z zastosowaniem ludzkiej insuliny nie wykazały żadnego negatywnego wpływu na płodność.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub pracy z innymi maszynami.

Reakcje chorego oraz jego zdolność koncentracji mogą być zaburzone podczas hipoglikemii, co może stanowić czynnik ryzyka w sytuacjach, gdy zdolność ta ma szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub pracy z innymi urządzeniami).

Pacjentom należy zalecać podjęcie środków zapobiegających hipoglikemii przed siadaniem za kierownicą. Jest to szczególnie ważne u chorych, u których osłabione są lub brak objawów ostrzegawczych przed hipoglikemią, lub u których często występują epizody hipoglikemii. W takich okolicznościach należy rozważyć kwestię celowości prowadzenia samochodu.

Sposób stosowania i dawki

Protaphane NM jest insuliną o działaniu przedłużonym, dlatego może być stosowana samodzielnie lub w połączeniu z insuliną krótkodziałającą. W przypadku intensyfikowanej terapii insulinowej zawiesina może być stosowana jako insulina bazalna (wstrzykiwania wieczorem i/lub rano) w połączeniu z insuliną krótkodziałającą podawaną podczas posiłków.

Siła działania ludzkiej insuliny wyrażana jest w jednostkach międzynarodowych (j.m.).

Dawkowanie

Dawkowanie insuliny jest indywidualne i ustalane przez lekarza zgodnie z potrzebami chorego.

Indywidualne dobowe zapotrzebowanie na insulinę wynosi zazwyczaj od 0,3 do 1,0 j.m./kg/24 h. Dzienne zapotrzebowanie na insulinę może wzrosnąć u chorych z opornością na insulinę (np. w okresie pokwitania lub przy otyłości) i zmniejszyć się u chorych z resztkową endogenną produkcją insuliny.

Korekta dawki

Choroby towarzyszące, szczególnie infekcje i stany gorączkowe, zazwyczaj zwiększają zapotrzebowanie chorego na insulinę. Choroby towarzyszące nerek, wątroby lub zmiany w nadnerczach, przysadce mózgowej lub tarczycy wymagają zmiany dawki insuliny.

Korekta dawki może być również konieczna przy zmianie aktywności fizycznej lub zwyczajowego diety przez pacjenta. Może być również wymagane dostosowanie dawki przy przejściu na inne leki insulinowe.

Podanie

Protaphane NM przeznaczony jest wyłącznie do wstrzykiwań podskórnych. Zawiesiny insuliny nigdy nie należy podawać dożylnie.

Protaphane NM wstrzykuje się zazwyczaj pod skórę uda. Można również podawać w obszarze przedniej ściany brzucha, pośladków lub mięśnia delta barku. Aby zmniejszyć ryzyko lipodystrofii i amyloidozy skóry, miejsca wstrzykiwań należy zawsze zmieniać, nawet w obrębie jednego obszaru ciała.

Podawanie do napiętej fałdki skóry znacznie zmniejsza ryzyko wprowadzenia leku do mięśnia.

Wchłanianie insuliny po wstrzyknięciu pod skórę uda odbywa się wolniej niż po podaniu w inne obszary ciała.

Czas trwania działania zależy od dawki, miejsca podania, temperatury leku oraz poziomu aktywności fizycznej pacjenta.

Po wstrzyknięciu igła powinna pozostać pod skórą przez co najmniej 6 sekund. Zapewni to wprowadzenie pełnej dawki.

Aby zmniejszyć ryzyko lipodystrofii, miejsca wstrzykiwań należy zawsze zmieniać, nawet w obrębie jednego obszaru ciała.

Protaphane NM w butelkach należy podawać za pomocą specjalnych strzykawek insulinowych, które posiadają odpowiednią skalę dawkowania.

Nie należy stosować leku Protaphane NM, jeśli ochronna plastikowa pokrywka nie przylega szczelnie do butelki lub jest uszkodzona. (każda butelka posiada ochronną plastikową pokrywkę wskazującą na otwarcie; jeśli po otrzymaniu butelki pokrywka nie przylega szczelnie lub jest uszkodzona, butelkę należy zwrócić do apteki);

Bezpośrednio przed użyciem należy potrząsać butelką z lekiem Protaphane NM w dłoniach, aż ciecz stanie się biała i jednolicie mętna. Mieszanie odbywa się skuteczniej, gdy insulina osiągnie temperaturę pokojową.

Przed zastosowaniem leku Protaphane NM należy usunąć ochronną plastikową pokrywkę.

Należy nabrać do strzykawki ilość powietrza odpowiadającą dawce insuliny, którą należy podać, i wprowadzić ją do butelki.

Ostrzeżenia dotyczące postępowania z lekiem i jego utylizacji.

Podczas pierwszego użycia, po wyjęciu Protaphane NM z lodówki, zaleca się ogrzanie butelki do temperatury pokojowej przed wymieszaniem.

Nie należy stosować leku, jeśli po wymieszaniu zawiesina nie wygląda na jednolicie białą i mętną.

Nie należy stosować po zamrożeniu.

Pacjentowi należy zalecić utylizację igły i strzykawki po każdej iniekcji.

Każdy nieużywany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Igły i strzykawki z lekiem Protaphane NM przeznaczone są wyłącznie do użytku indywidualnego.

Dzieci. Leki z biosyntetyczną ludzką insuliną są skutecznymi i bezpiecznymi środkami leczniczymi w leczeniu cukrzycy u różnych grup wiekowych dzieci i młodzieży. Dzienne zapotrzebowanie na insulinę u dzieci i młodzieży zależy od stadium choroby, masy ciała, wieku, diety, obciążenia fizycznego, stopnia oporności na insulinę oraz dynamiki poziomu glikemii.

Przedawkowanie.

Choć dla insuliny nie sformułowano specyficznego pojęcia przedawkowania, po jej podaniu może rozwinąć się hipoglikemia w postaci kolejnych stadiów, jeśli podano dawki zbyt wysokie w porównaniu z potrzebami pacjenta.

• Lekką hipoglikemię można leczyć przyjmowaniem glukozy lub słodkich produktów doustnie. Dlatego chorym na cukrzycę zaleca się stale nosić przy sobie kilka produktów zawierających cukier.
• W przypadku ciężkiej hipoglikemii, gdy chory jest w stanie nieprzytomności, osoby, które ukończyły odpowiednie szkolenie, powinny podać glukagon podskórnie lub domięśniowo (0,5–1,0 mg). Personel medyczny może podać choremu glukozę dożylnie. Glukozę należy również podać dożylnie, jeśli chory nie reaguje na podanie glukagonu w ciągu 10–15 minut.

Po przywróceniu przytomności choremu należy podać produkty zawierające węglowodany, aby zapobiec nawrotowi hipoglikemii.

Efekty uboczne

Najczęstszym efektem ubocznym terapii jest hipoglikemia. Według danych z badań klinicznych oraz danych dotyczących stosowania leku po wprowadzeniu go na rynek częstość występowania hipoglikemii różni się w zależności od grup chorych, trybów dawkowania oraz poziomu kontroli glikemii (patrz informacja poniżej).

Na początku terapii insuliną możliwe są zaburzenia refrakcji, obrzęki oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie, pokrzywka, stan zapalny, siniaki, obrzęk i swędzenie w miejscu wstrzyknięcia). Reakcje te są zazwyczaj przejściowe. Szybka poprawa kontroli poziomu glukozy we krwi może spowodować zwykle odwracalny stan ostrej bolesnej neuropatii.

Nagła poprawa kontroli glikemii w wyniku wzmocnienia terapii insuliną może wiązać się z tymczasowym nasileniem retinopatii cukrzycowej, podczas gdy długotrwała, dobrze skontrolowana glikemia zmniejsza ryzyko postępu retinopatii cukrzycowej.

Na podstawie danych z badań klinicznych poniżej przedstawiono efekty uboczne sklasyfikowane według częstości występowania i układów narządów zgodnie z MedDRA.

Według częstości występowania efekty te podzielono na: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (>1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (>1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), z nieznaną częstością (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu odpornościowego

Pokrzywka, wysypka – rzadko.

Reakcje anafilaktyczne* – bardzo rzadko.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Hipoglikemia* – bardzo często.

Zaburzenia układu nerwowego

Neuropatie obwodowe (bólowe neuropatie) – rzadko.

Zaburzenia oka

Zaburzenia refrakcji – bardzo rzadko.

Retinopatia cukrzycowa – rzadko.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Lipodystrofia* – rzadko.

Amyloidoza skóry*† – częstość nieznana.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscach wstrzyknięć

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia – rzadko.

Obrzęk – rzadko.

* patrz sekcja „Opis wybranych efektów ubocznych”.

† efekty uboczne z doświadczenia z okresu postmarketingowego patrz w sekcji „Opis wybranych efektów ubocznych”.

Opis wybranych efektów ubocznych

Reakcje anafilaktyczne

Objawy uogólnionej nadwrażliwości (w tym uogólniona wysypka skórna, swędzenie, potliwość, zaburzenia przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, duszność, przyspieszone tętno, spadek ciśnienia tętniczego oraz zawroty głowy/utratę przytomności) występują bardzo rzadko, ale mogą stanowić potencjalnie zagrożenie dla życia.

Hipoglikemia

Najczęstszym efektem ubocznym jest hipoglikemia. Może ona wystąpić, gdy dawka znacznie przekracza potrzeby chorego w insuliny. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności i/lub wystąpienia drgawek, a następnie do tymczasowych lub trwałych zaburzeń funkcji mózgu, a nawet do śmierci. Objawy hipoglikemii zazwyczaj pojawiają się nagle. Mogą obejmować zimny pot, bladość, zimne spocone skóra, pobudzenie lub drżenie, niepokój, nietypową senność lub osłabienie, dezorientację, trudności w koncentracji uwagi, senność, nadmierne uczucie głodu, zaburzenia wzroku, ból głowy, nudności oraz przyspieszone tętno.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Lipodystrofia (w tym lipohiperplazja, lipotrofia) oraz amyloidoza skóry mogą się rozwijać w miejscach wstrzyknięć leku i opóźniać wchłanianie insuliny z miejsca wstrzyknięcia. Stała zmiana miejsca wstrzyknięć w obrębie określonego obszaru może zmniejszyć nasilenie lub zapobiegać rozwojowi tej reakcji.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Po rejestracji leku ważne jest zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Lekarzom zaleca się zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych do lokalnych organów farmakologii.

Okres ważności. 2,5 roku (30 miesięcy).

Warunki przechowywania.

Nieużywane fiolki Protaphane NM należy przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8°C (nie zbyt blisko zamrażarki). Nie mrozić.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci. Nie narażać na działanie ciepła i bezpośredniego światła słonecznego.

Każda fiolka posiada ochronny, kolorowo kodowany plastikowy korek. Jeśli ochronny plastikowy korek nie przylega szczelnie do fiolki lub jest uszkodzony, fiolkę należy zwrócić do apteki.

Fiolki Protaphane NM, których się używa, nie należy przechowywać w lodówce. Można je przechowywać w temperaturze do 25°C przez 6 tygodni od pierwszego otwarcia lub przez 4 tygodnie w temperaturze do 30°C.

Nie należy stosować insuliny, która została zamrożona.

Nie należy stosować insuliny po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Nie należy stosować Protaphane NM, jeśli po wymieszaniu zawartości fiolki ciecz nie staje się jednolita, biała i jednolicie mętna.

Niezgodność. Suspendzje insuliny nie mogą być mieszane z roztworami do wlewu.

Opakowanie. 10 ml w fiolce; 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

A/T Novo Nordisk.

Novo Nordisk Production SAS.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Novo Allé, Bagsværd, 2880, Dania.

45, avenue d’Orléans, 28000, Chartres, Francja.