Propofol-Novo

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego PROPOL-NOWO (PROPOFOL-NOVO)

Skład:

substancja czynna: propofol;

1 ml emulsji zawiera 10 mg propofolu;

substancje pomocnicze: olej sojowy, lecytyna, gliceryna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Emulsja do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała lub prawie biała jednorodna emulsja, pozbawiona cząstek stałych i dużych kropelek oleju.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki do znieczulenia ogólnego. Kod ATC N01A X10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Propofol (2,6-diizopropylofenol) to lek do krótkotrwałej ogólnoustrojowej znieczulenia o szybkim początku działania, wynoszącym około 30 sekund. Przebudzenie z znieczulenia jest zazwyczaj szybkie. Mechanizm działania, podobnie jak innych środków do znieczulenia ogólnego, nie został w pełni poznany. Uważa się jednak, że propofol wykazuje działanie uspokajające i znieczulające poprzez pozytywny wpływ na hamujący neuroprzekaźnik kwasu γ-aminomasłowego (GABA), ułatwiając interakcję tego ostatniego z aktywowanymi przez ligand receptory GABAA.

Właściwości farmakodynamiczne.

Zazwyczaj przy stosowaniu propofolu do indukcji i utrzymywania znieczulenia obserwuje się obniżenie średniego ciśnienia tętniczego oraz niewielkie zmiany częstości skurczów serca. Parametry hemodynamiczne pozostają jednak względnie stabilne podczas utrzymywania znieczulenia, a liczba występowania niepożądanych reakcji hemodynamicznych jest niewielka.

Chociaż po podaniu propofolu może dojść do hamowania oddychania, reakcje te jakościowo przypominają te obserwowane przy stosowaniu innych środków do znieczulenia dożylnego i są łatwo korygowane w praktyce klinicznej.

Propofol obniża przepływ krwi do mózgu, ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz metabolizm mózgu. Obniżenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego jest bardziej wyrażone u pacjentów z pierwotnie podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym.

Bezpieczeństwo i skuteczność kliniczna.

Przebudzenie z znieczulenia jest zazwyczaj szybkie i charakteryzuje się szybkim przywróceniem funkcji poznawczych przy małej liczbie przypadków bólu głowy oraz porannej nudności i wymiotów po zabiegu.

Ogólnie rzecz biorąc, po stosowaniu propofolu pooperacyjna nudność i wymioty występują rzadziej niż po stosowaniu środków do znieczulenia inhalacyjnego. Dane wskazują, że może to być związane z obniżonym potencjałem emetycznym propofolu.

Propofol nie hamuje syntezy hormonów kory nadnerczy w stężeniach klinicznie stosowanych.

Dzieci.

Ograniczone dane badań nad znieczuleniem z zastosowaniem propofolu u dzieci wskazują na zachowanie bezpieczeństwa i skuteczności przy czasie trwania znieczulenia do 4 godzin. Zgodnie z opublikowanymi danymi, lek można stosować u dzieci podczas długotrwałych procedur bez zmiany bezpieczeństwa lub skuteczności.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Przy stosowaniu propofolu do utrzymywania znieczulenia stężenie we krwi asymptotycznie zbliża się do stanu równowagi dla danej szybkości podania.

Rozkład.

Propofol szeroko się rozkłada i szybko jest wydalany z organizmu (klirens całkowity wynosi 1,5–2,0 l/min).

Wydalanie.

Spadek stężenia propofolu po podaniu dawki bolusowej lub zakończeniu infuzji można opisać za pomocą otwartego modelu trójkomorowego z bardzo szybkim rozdziałem (okres półtrwania rozdziału: 2–4 minuty), szybkim wydalaniem (okres półtrwania eliminacji: 30–60 minut) oraz wolniejszą końcową fazą charakteryzującą się ponownym rozdziałem propofolu z tkanek słabo ukrwionych.

Klirens następuje drogą procesów metabolicznych, głównie w wątrobie, gdzie zależy od przepływu krwi, z powstawaniem nieaktywnych koniugatów propofolu i odpowiedniego chinolu, które są wydalane z moczem.

Po dożylnej jednorazowej dawce 3 mg/kg klirens propofolu na 1 kg masy ciała wzrasta z wiekiem według następującej zasady: średni klirens jest znacznie niższy u noworodków w wieku < 1 miesiąc (n = 25) (20 ml/kg/min) w porównaniu z starszymi dziećmi (n = 36, zakres wieku: 4 miesiące – 7 lat). Ponadto u noworodków obserwowano zmienność tego parametru między pacjentami (zakres 3,7–78 ml/kg/min). Z powodu tych ograniczonych danych badań klinicznych wskazujących na znaczną zmienność, nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Średni klirens propofolu u starszych dzieci po jednorazowym podaniu dawki bolusowej 3 mg/kg wynosił 37,5 ml/kg/min (4–24 miesiące) (n = 8), 38,7 ml/kg/min (11–43 miesiące) (n = 6), 48 ml/kg/min (1–3 lata) (n = 12), 28,2 ml/kg/min (4–7 lat) (n = 10) w porównaniu z 23,6 ml/kg/min u dorosłych (n = 6).

Liniowość.

Przy stosowaniu propofolu 1 % w zalecanym zakresie szybkości infuzji farmakokinetyka tego leku jest liniowa.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek o krótkim czasie działania stosowany jest do ogólnego znieczulenia w sposób dożylny w celu:

• indukcji i utrzymywania ogólnego znieczulenia u dorosłych oraz u dzieci powyżej 1 miesiąca życia;
• sedacji podczas wykonywania procedur diagnostycznych i chirurgicznych, samodzielnie lub w połączeniu z lekami stosowanymi do znieczulenia miejscowego lub ogólnego, u dorosłych oraz u dzieci powyżej 1 miesiąca życia;
• sedacji pacjentów powyżej 16 roku życia poddawanych sztucznej wentylacji płuc w oddziale intensywnej terapii (OIT).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Wiek poniżej 1 miesiąca życia (w celu indukcji i utrzymywania ogólnego znieczulenia).

Lek zawiera olej sojowy i nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na orzechy ziemne lub soję.

Leku nie należy stosować w celu sedacji u pacjentów w wieku ≤ 16 lat przebywających na oddziale intensywnej terapii (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Propofol stosowano w połączeniu z lekami stosowanymi do znieczulenia podpajęczynówkowego i nadtwardówkowego, a także z powszechnie stosowanymi lekami stosowanymi do premedykacji, miorelaksantami, lekami do znieczulenia inhalacyjnego i analgetykami; nie zaobserwowano przypadków niestosowności farmakologicznej. W przypadku stosowania ogólnego znieczulenia w połączeniu z anestetykami lokalnymi możliwe jest zastosowanie mniejszych dawek propofolu. Obserwowano przypadki nasilonego nadciśnienia tętniczego u pacjentów przyjmujących ryfampicynę, którym podano propofol.

Stosowanie łączone z innymi lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak leki stosowane do premedykacji, leki do znieczulenia inhalacyjnego i analgetyki, może prowadzić do nasilenia działania uspokajającego i przeciwbólowego, a także do nasilenia depresyjnego wpływu propofolu na funkcje układu sercowo-naczyniowego i oddechowego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

U pacjentów przyjmujących walproiany obserwowano potrzebę stosowania niższych dawek propofolu. W przypadku jednoczesnego stosowania należy uwzględnić konieczność zmniejszenia dawki propofolu.

Szczególne środki ostrożności.

Środek leczniczy powinien podawać specjalista posiadający doświadczenie w prowadzeniu znieczuleń (lub, w razie potrzeby, lekarz z doświadczeniem pracy w oddziale intensywnej terapii).

Należy prowadzić ciągły monitoring stanu pacjenta. Sprzęt do zapewnienia przepływu dróg oddechowych pacjenta, sztucznej wentylacji płuc, podawania tlenu oraz prowadzenia innych działań resuscytacyjnych musi być zawsze dostępny i gotowy do użycia. Środka leczniczego nie powinna podawać ta sama osoba, która wykonuje procedurę diagnostyczną lub chirurgiczną.

Zgłaszano przypadki nadużywania propofolu oraz rozwoju uzależnienia od tego leku, głównie wśród personelu medycznego. Tak jak w przypadku stosowania innych leków do znieczulenia ogólnego, podawanie emulsji propofolu bez wsparcia funkcji oddechowej może prowadzić do poważnych powikłań ze strony układu oddechowego, zagrażających życiu.

Podczas podawania środka leczniczego w celu sedacji bez utraty świadomości w trakcie procedur chirurgicznych lub diagnostycznych należy prowadzić ciągły monitoring pacjenta w kierunku wczesnych objawów hipotensji tętniczej, zaburzeń przepływu dróg oddechowych oraz obniżenia nasycenia tlenem.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, podczas zastosowania propofolu w celu sedacji w trakcie procedur chirurgicznych u pacjenta mogą wystąpić mimowolne ruchy. W trakcie procedur wymagających unieruchomienia, ruchy te mogą stanowić zagrożenie dla pacjenta.

Przed wypisaniem pacjenta powinien upłynąć wystarczający czas na pełne odzyskanie funkcji organizmu po zastosowaniu propofolu. Bardzo rzadko zastosowanie propofolu może być związane z późną utratą przytomności po zabiegu, która może towarzyszyć wzrostowi napięcia mięśniowego. Stanowi temu może poprzedzać okres bezsenności. Choć stan ten ustępuje spontanicznie, należy zapewnić pacjentowi, który stracił przytomność, niezbędną pomoc.

Zazwyczaj zaburzenia funkcji spowodowane zastosowaniem propofolu nie są obserwowane już po 12 godzinach. Należy uwzględnić wpływ propofolu, charakter wykonanej procedury, stosowanie współistniejących leków, wiek i stan pacjenta przy udzielaniu porad dotyczących:

• konieczności opuszczania placówki opieki zdrowia w towarzystwie innych osób;
• okresu czasu potrzebnego do odzyskania zdolności do wykonywania złożonych lub niebezpiecznych zadań, takich jak kierowanie pojazdami;
• stosowania innych leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepin, opioidów, etanolu).

Tak jak w przypadku innych leków do znieczulenia dożylnej, propofol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności serca, oddechowej, nerek lub wątroby, a także u pacjentów z hipowolemia lub wyczerpaniem. Klirens propofolu zależy od przepływu krwi, dlatego współistniejące stosowanie leków obniżających rzut serca prowadzi do zmniejszenia klirensu propofolu.

Propofol nie wykazuje wyraźnej aktywności wagolitycznej, jednak zastosowanie środka leczniczego wiąże się z przypadkami wystąpienia bradykardii (w pojedynczych przypadkach – głębokiej) oraz asystolii. Należy rozważyć celowość podania dożylnej dawki leku antycholinergicznego przed indukcją lub w trakcie utrzymywania znieczulenia, szczególnie w przypadku możliwego przewagowania napięcia nerwu błędnego lub stosowania propofolu w połączeniu z innymi lekami, które mogą wywołać bradykardię.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków do znieczulenia dożylnej oraz leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, pacjentom należy zwrócić uwagę na konieczność unikania spożycia alkoholu przed i co najmniej przez 8 godzin po podaniu propofolu.

Podczas bolusowego podawania środka leczniczego w trakcie procedur chirurgicznych należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową lub zahamowaniem oddychania.

Wspólne stosowanie z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, np. z etanolem, lekami do znieczulenia ogólnego oraz analgetykami narkotycznymi, prowadzi do nasilenia efektów depresji ośrodkowego układu nerwowego. W przypadku jednoczesnego stosowania propofolu z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy podawanymi drogą pozajelitową może dojść do ciężkiej depresji czynności układu oddechowego i układu sercowo-naczyniowego. Zaleca się podawanie propofolu po zastosowaniu analgetyku, a dawkę należy ostrożnie dobrać z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Podczas indukcji znieczulenia mogą wystąpić hipotensja tętnicza i tymczasowe apneę, zależnie od dawki, przeprowadzenia procedur premedykacji oraz stosowania innych leków.

W pojedynczych przypadkach do wyeliminowania hipotensji tętniczej może być konieczne podanie płynów dożylne oraz zmniejszenie szybkości podawania propofolu w okresie utrzymywania znieczulenia.

U pacjentów z epilepsją istnieje ryzyko wystąpienia drgawek podczas podawania propofolu.

Pacjentom z zaburzeniami metabolizmu lipidów oraz w stanach, w których należy ostrożnie stosować emulsje tłuszczowe, należy zapewnić odpowiednią pomoc (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Nie zaleca się stosowania środka leczniczego podczas elektrowstrząsowej terapii.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków do znieczulenia, w okresie przebudzania z narkozy może występować rozluźnienie seksualne.

Zalecenia dotyczące stosowania u pacjentów w oddziale intensywnej terapii (OIT).

Stosowanie emulsji propofolu do wlewu dożylnego w celu sedacji w OIT wiąże się z różnorodnymi zaburzeniami metabolicznymi i niewydolnością różnych układów organizmu, które mogą prowadzić do śmiertelnego skutku. Zgłaszano rozwój kombinacji takich niepożądanych zjawisk: kwasica metaboliczna, rabdomioliza, hiperkaliemia, hepatomegalia, niewydolność nerek, hiperlipidemia, arytmia serca, EKG typu Brugadы (podniesienie odcinka ST i wypukły ząb T) oraz szybko postępująca niewydolność serca, która zazwyczaj nie odpowiada na wspomagającą terapię inotropową. Kombinację tych zjawisk określa się jako zespół infuzyjny propofolu i zazwyczaj obserwuje się u pacjentów z ciężkimi urazami głowy oraz u dzieci z infekcjami dróg oddechowych, którym podawano dawki przekraczające zalecane dawki dla dorosłych w celu sedacji w oddziale intensywnej terapii.

Główne czynniki ryzyka rozwoju tych zjawisk to: zmniejszone zaopatrzenie tkanek w tlen; poważne urazy neurologiczne i/lub sepsa; stosowanie dużych dawek jednego lub kilku leków, takich jak leki zwężające naczynia, sterydy, inotropy i/lub propofol (zazwyczaj w dawkach przekraczających 4 mg/kg/godz. przy czasie podawania dłuższym niż 48 godzin).

Personel medyczny powinien być przygotowany na możliwe wystąpienie tych zjawisk u pacjentów z powyższymi czynnikami ryzyka i szybko podejmować decyzje dotyczące zmniejszenia dawki propofolu lub odstawienia tego środka leczniczego w przypadku pojawienia się wskazanych objawów. Dawki wszystkich leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy oraz innych leków stosowanych w oddziale intensywnej terapii należy dobrać tak, aby zapewnić wystarczające zaopatrzenie tkanek w tlen i zachować parametry hemodynamiczne. Pacjenci z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym powinni otrzymywać odpowiednie leczenie skierowane na utrzymanie wystarczającego ciśnienia perfuzyjnego mózgu w trakcie tych zmian terapeutycznych.

Zaleca się nie przekraczania dawki 4 mg/kg/godz.

Pacjentom z zaburzeniami metabolizmu lipidów oraz w innych stanach, w których należy ostrożnie stosować emulsje tłuszczowe, należy zapewnić odpowiednią pomoc.

Zaleca się prowadzenie monitoringu stężenia lipidów we krwi u pacjentów z zwiększone ryzykiem przeciążenia tłuszczami podczas stosowania propofolu. Jeśli wyniki monitoringu wskazują na zaburzenia wydalania tłuszczów z organizmu, należy odpowiednio skorygować podawanie propofolu. Jeśli pacjentowi jednocześnie podaje się dożylne inne płyny zawierające lipidy, należy zmniejszyć dawkę z uwzględnieniem ilości tłuszczów dostarczanych do organizmu w trakcie wlewu jako składnik postaci leku propofolu; 1,0 ml środka leczniczego zawiera około 0,1 g tłuszczu.

Dodatkowe środki ostrożności.

Należy ostrożnie stosować środek leczniczy u pacjentów z chorobami mitochondrialnymi. U takich chorych możliwe jest nasilenie choroby podczas znieczulenia, zabiegów chirurgicznych oraz innych procedur w OIT. Takim pacjentom zaleca się utrzymanie normotermii, zapewnienie węglowodanów oraz odpowiedniej ilości płynów. Wczesne objawy nasilenia chorób mitochondrialnych i zespołu infuzyjnego propofolu mogą być podobne.

Środek leczniczy nie zawiera konserwantów przeciwbakteryjnych, dlatego nie zapobiega wzrostowi mikroorganizmów.

Przed zastosowaniem emulsję propofolu należy nabrać w warunkach bezpylnych do sterylnego strzykawki lub systemu wlewowego bezpośrednio po otwarciu pojemnika. Następnie należy natychmiast rozpocząć podawanie środka leczniczego. W trakcie wlewu wszystkie operacje na emulsji propofolu oraz sprzęcie do wlewów należy wykonywać w warunkach bezpylnych. Wszystkie roztwory do wlewów należy dodawać do systemu wlewowego z emulsją propofolu bezpośrednio przed miejscem podania. Środka leczniczego nie należy stosować w systemach z filtrem mikrobiologicznym.

Środek leczniczy oraz strzykawki zawierające ten środek leczniczy przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użycia u jednego pacjenta. Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi stosowania innych emulsji tłuszczowych, jednorazowy wlew propofolu nie powinien trwać dłużej niż 12 godzin. Na końcu procedury lub po upływie 12 godzin, w zależności od tego, który z tych momentów nastąpi wcześniej, pojemnik z propofolem i linię wlewową należy usunąć i zastąpić nowymi.

Zawartość opakowania pierwotnego należy potrząsnąć przed zastosowaniem.

Nie należy wykorzystywać pozostałego środka leczniczego.

Każdą pozostałą po zastosowaniu objętość środka leczniczego należy usunąć.

Przed podaniem środek leczniczy nie powinien być mieszany z roztworami do wstrzykiwań lub wlewów, z wyjątkiem 5 % roztworu dekstrozy lub roztworu do wstrzykiwań lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ten środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży.

Bezpieczeństwo stosowania propofolu w okresie ciąży nie zostało ustalone. Propofol nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności. Jednak propofol może być stosowany podczas sztucznego przerywania ciąży.

Poród.

Propofol przenika przez barierę łożyskową i może spowodować depresję u noworodków. Ten środek leczniczy nie powinien być stosowany do znieczulenia porodu, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności.

Okres karmienia piersią.

Badania prowadzone wśród matek karmiących piersią wykazały, że niewielkie ilości propofolu wydzielają się w mleku matki. Dlatego kobiety nie powinny karmić piersią przez 24 godziny po podaniu propofolu. Mleko wydzielane w tym okresie należy odpompować i wylać.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Propofol ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Pacjentów należy uprzedzić, że wykonywanie złożonych zadań, takich jak kierowanie pojazdami lub praca z innymi automatycznymi systemami, może być utrudnione przez pewien czas po przeprowadzeniu znieczulenia ogólnego.

Zazwyczaj zaburzenia funkcji spowodowane zastosowaniem propofolu nie są obserwowane już po 12 godzinach (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Sposób stosowania i dawki.

Indukcja znieczulenia ogólnego.

Dorośli.

Pacjentom z przeprowadzoną lub nieprzeprowadzoną premedykacją zaleca się dozowanie propofolu (podawanego dorosłemu pacjentowi w postaci dożylnego bolusu lub infuzji, około 4 ml [40 mg] co 10 sekund) z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej aż do wystąpienia objawów znieczulenia. U większości dorosłych pacjentów w wieku do 55 lat ogólnie wystarczające jest podanie dawki propofolu 1,5–2,5 mg/kg masy ciała. Całkowitą niezbędną dawkę można zmniejszyć poprzez obniżenie szybkości podawania (2–5 ml/min [20–50 mg/min]). U osób w wieku powyżej 55 lat dawka potrzebna do osiągnięcia znieczulenia ogólnego jest zazwyczaj mniejsza. Pacjentom z oceną 3 lub 4 według skali ryzyka Amerykańskiego Towarzystwa Anestezjologów (ASA) należy stosować lek z mniejszą szybkością podawania (około 2 ml [20 mg] co 10 sekund).

Pacjenci w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku wymagają podania mniejszych dawek propofolu w celu indukcji znieczulenia. Przy zmniejszaniu dawki należy uwzględnić stan zdrowia oraz wiek pacjenta. Zmniejszoną dawkę należy podawać wolniej i dozować z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania propofolu do indukcji znieczulenia u dzieci w wieku do 1 miesiąca.

Do indukcji znieczulenia u dzieci w wieku od 1 miesiąca dawkę propofolu należy stopniowo dozować aż do wystąpienia objawów znieczulenia. Dawkę należy dobrać zgodnie z wiekiem i/lub masą ciała. U większości pacjentów w wieku powyżej 8 lat do indukcji znieczulenia wystarczające jest podanie dawki propofolu około 2,5 mg/kg masy ciała. Młodszym dzieciom, szczególnie w wieku od 1 miesiąca do 3 lat, może być konieczne podanie większych dawek (2,5–4 mg/kg masy ciała).

Pacjentom z oceną 3 lub 4 według ASA zaleca się stosowanie mniejszych dawek (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Podawanie leku za pomocą systemu ICA „Diprifusor” nie jest zalecane do indukcji znieczulenia ogólnego u dzieci.

Utrzymanie znieczulenia ogólnego.

Dorośli.

Utrzymanie znieczulenia można zapewnić przez podawanie leku w postaci ciągłej infuzji lub powtarzanych bolusów w celu utrzymania odpowiedniej głębokości narkozy. Wybudzenie z narkozy jest zazwyczaj szybkie, dlatego ważne jest kontynuowanie podawania leku aż do końca procedury.

Ciągła infuzja.

Wymagana szybkość podawania może znacznie różnić się u różnych pacjentów, jednak wartości w zakresie 4–12 mg/kg/godz. są zazwyczaj wystarczające do utrzymania odpowiedniej głębokości znieczulenia.

Powtarzane bolusy.

Przy powtarzanych bolusach zaleca się stopniowe zwiększanie dawek od 25 mg (2,5 ml) do 50 mg (5,0 ml) z uwzględnieniem klinicznej potrzeby.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Przy stosowaniu leku do utrzymania znieczulenia należy zmniejszyć szybkość podawania lub docelową stężenie. Pacjenci z oceną 3 lub 4 według ASA wymagają dalszego zmniejszenia dawki i szybkości podawania. Należy unikać szybkiego bolusowego podawania (jednorazowego i powtarzanego) leku pacjentom w podeszłym wieku, ponieważ może to prowadzić do hamowania czynności układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku do utrzymania znieczulenia u dzieci w wieku do 1 miesiąca.

Utrzymanie znieczulenia u dzieci w wieku od 1 miesiąca można zapewnić przez podawanie leku w postaci infuzji lub powtarzanych bolusów w celu utrzymania odpowiedniej głębokości narkozy. Wymagana szybkość podawania może znacznie różnić się u różnych pacjentów, jednak wartości w zakresie 9–15 mg/kg/godz. są zazwyczaj wystarczające do osiągnięcia odpowiedniej głębokości znieczulenia. Młodszym dzieciom, szczególnie w wieku od 1 miesiąca do 3 lat, może być konieczne podanie większych dawek.

Pacjentom z oceną 3 lub 4 według ASA zaleca się stosowanie mniejszych dawek (patrz również sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Podawanie leku za pomocą systemu ICA „Diprifusor” nie jest zalecane do utrzymania znieczulenia ogólnego u dzieci.

Sedacja pacjentów przebywających w oddziale intensywnej terapii.

Dorośli.

Do przeprowadzenia sedacji pacjentów przebywających w oddziale intensywnej terapii należy podawać lek w postaci ciągłej infuzji. Szybkość infuzji należy ustalać w zależności od pożążądanej głębokości sedacji. U większości pacjentów odpowiednią głębokość sedacji można osiągnąć stosując dawkę 0,3–4,0 mg/kg/godz. (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Nie należy stosować leku do sedacji pacjentów w wieku do 16 lat przebywających w oddziale intensywnej terapii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Podawanie leku za pomocą systemu ICA „Diprifusor” nie jest zalecane do sedacji pacjentów przebywających w oddziale intensywnej terapii.

Lek można rozcieńczać 5 % roztworem dekstrozy (patrz tabela 1).

Zaleca się monitorowanie stężenia lipidów we krwi przy stosowaniu leku u pacjentów z wysokim ryzykiem przeciążenia tłuszczami. Jeśli wyniki monitorowania wskazują na zaburzenia wydalania tłuszczów z organizmu, podawanie leku należy odpowiednio skorygować. Jeśli pacjentowi jednocześnie dożylnie podaje się inne roztwory zawierające lipidy, należy zmniejszyć dawkę z uwzględnieniem ilości tłuszczów dostarczanych do organizmu podczas infuzji jako składnik postaci leku propofolu; 1,0 ml leku zawiera około 0,1 g tłuszczów.

Jeśli czas trwania sedacji przekracza 3 doby, monitorowanie stężenia lipidów należy przeprowadzać u wszystkich pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Przy stosowaniu leku do sedacji należy zmniejszyć szybkość infuzji. Pacjenci z oceną 3 lub 4 według ASA wymagają dalszego zmniejszenia dawki i szybkości podawania. Należy unikać szybkiego bolusowego podawania (jednorazowego i powtarzanego) leku pacjentom w podeszłym wieku, ponieważ może to prowadzić do hamowania czynności układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

Dzieci.

Nie należy stosować leku do przeprowadzania sedacji dzieciom w wieku ≤ 16 lat, którym prowadzona jest sztuczna wentylacja płuc w oddziale intensywnej terapii.

Sedacja przed przeprowadzeniem procedur diagnostycznych i chirurgicznych.

Dorośli.

Do zapewnienia odpowiedniej sedacji podczas przeprowadzania procedur diagnostycznych i chirurgicznych należy indywidualnie dobrać szybkość podawania i dozować dawkę z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej.

U większości pacjentów indukcję sedacji można osiągnąć podając propofol w dawce 0,5–1,0 mg/kg w ciągu 1–5 minut.

Utrzymanie sedacji zapewnia dozowanie dawki propofolu podawanego w postaci infuzji aż do osiągnięcia pożądanej głębokości sedacji; u większości pacjentów wystarczające jest podanie 1,5–4,5 mg/kg/godz. Oprócz infuzji możliwe jest bolusowe podanie 10–20 mg, jeśli istnieje potrzeba szybkiego zwiększenia głębokości sedacji. Pacjentom z oceną 3 lub 4 według ASA może być konieczne zmniejszenie szybkości podawania i dawki.

Podawanie leku za pomocą systemu ICA „Diprifusor” nie jest zalecane do przeprowadzania sedacji przed procedurami diagnostycznymi i chirurgicznymi.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Przy stosowaniu leku do sedacji należy zmniejszyć szybkość podawania lub docelowe stężenie. Pacjenci z oceną 3 lub 4 według ASA będą wymagać dalszego zmniejszenia dawki i szybkości podawania. Należy unikać szybkiego bolusowego podawania (jednorazowego i powtarzanego) leku pacjentom w podeszłym wieku, ponieważ może to prowadzić do hamowania czynności układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku podczas przeprowadzania procedur diagnostycznych i chirurgicznych u dzieci w wieku do 1 miesiąca.

Dzieciom w wieku od 1 miesiąca dawki i szybkość podawania należy dobrać zgodnie z niezbędną głębokością sedacji i odpowiedzią kliniczną. U większości dzieci indukcję sedacji można osiągnąć podając propofol w dawce 1–2 mg/kg masy ciała. Utrzymanie sedacji można osiągnąć przez dozowanie dawek propofolu podczas infuzji aż do uzyskania pożądanej głębokości sedacji. Większości pacjentów wystarczająca jest dawka propofolu 1,5–9,0 mg/kg/godz. Infuzję można uzupełnić bolusowym podaniem dawek do 1 mg/kg masy ciała, jeśli konieczne jest szybkie zwiększenie głębokości sedacji.

Pacjentom z oceną 3 lub 4 według ASA może być konieczne zmniejszenie dawki.

Sposób stosowania.

Propofol nie wykazuje aktywności przeciwbólowej, dlatego zazwyczaj konieczne jest współrzędne podawanie dodatkowych leków przeciwbólowych.

Lek można stosować do infuzji nierozcieńczony z pojemników szklanych, strzykawek plastikowych, wstępnie napełnionych strzykawek lekiem lub rozcieńczony 5 % roztworem dekstrozy (do infuzji dożylnej) z worków infuzyjnych z PVC lub szklanych butelek/ampułek infuzyjnych. Rozcieńczenia, które nie powinny przekraczać stosunku 1:5 (2 mg propofolu na 1 ml), należy wykonywać w warunkach aseptycznych bezpośrednio przed podaniem i stosować rozcieńczoną emulsję w ciągu 6 godzin od przygotowania.

Zaleca się, aby przy stosowaniu rozcieńczonego leku całkowicie zastąpić emulsją propofolu objętość 5 % roztworu dekstrozy usuniętą z pojemnika infuzyjnego podczas procesu rozcieńczania (patrz tabela 1).

Rozcieńczenie można przeprowadzać z zastosowaniem różnych środków kontroli infuzji, jednak samo zastosowanie zestawu do infuzji nie wykluczy ryzyka przypadkowego, niekontrolowanego wprowadzenia dużych objętości rozcieńczonego leku. Do linii infuzyjnej należy dołączyć buretkę, licznik kropel lub pompę wolumetryczną. Ryzyko niekontrolowanej infuzji należy uwzględnić przy określaniu maksymalnej objętości emulsji propofolu w buretce.

Przy stosowaniu leku nierozcieńczonego do utrzymania znieczulenia zaleca się zawsze stosować takie urządzenia, jak pompa strzykawkowa lub wolumetryczna pompa infuzyjna, do kontroli szybkości infuzji.

Lek można podawać przez złącze Y, umieszczone bezpośrednio przed miejscem infuzji następujących roztworów:

• 5 % roztwór dekstrozy do infuzji dożylnej;
• 0,9 % roztwór chlorku sodu do infuzji dożylnej;
• 4 % roztwór dekstrozy z 0,18 % roztworem chlorku sodu do infuzji dożylnej.

Szklana, wstępnie napełniona strzykawa ma mniejszy opór tarcia niż plastikowe strzykawki jednorazowe i jest bardziej wygodna w użyciu. Dlatego, jeśli lek podaje się z zastosowaniem wstępnie napełnionej strzykawki, linii infuzyjnej między strzykawką a pacjentem nie można pozostawiać otwartej bez nadzoru.

Przy stosowaniu wstępnie napełnionej strzykawki z pompą infuzyjną strzykawkową należy upewnić się o ich odpowiedniej zgodności. Szczególną uwagę należy zwrócić na to, aby konstrukcja pompy zapobiegała efektowi syfonowemu, a sygnał okluzji powinien być ustawiony na wartość wyższą niż 1000 mm Hg. Przy stosowaniu programowalnej pompy lub jej odpowiednika, umożliwiającej stosowanie różnych strzykawek, należy wybrać tylko opcję „B-D” 50/60 ml „PLASTIKPAK” przy stosowaniu wstępnie napełnionej strzykawki z lekiem.

Lek można wstępnie mieszać z alfentanilem, roztworem do wstrzykiwań zawierającym 500 μg/ml alfentanilu, w stosunku objętościowym od 20:1 do 50:1. Mieszanki należy przygotowywać w warunkach sterylności i stosować w ciągu 6 godzin od przygotowania.

Aby zmniejszyć ból przy pierwszym podaniu, lek można mieszać z roztworem lidokainy do wstrzykiwań (0,5 % lub 1 %, bez konserwantów) (patrz tabela 1).

Infuzja o docelowej stężeniu: podawanie leku dorosłym za pomocą systemu ICA „Diprifusor”.

Podawanie leku za pomocą systemu ICA „Diprifusor” ogranicza się do indukcji i utrzymania znieczulenia ogólnego u dorosłych. Nie zaleca się stosowania podczas sedacji w OIT, sedacji przed przeprowadzeniem procedur diagnostycznych i chirurgicznych ani u dzieci.

Lek można podawać w postaci ICA tylko z zastosowaniem systemu ICA „Diprifusor” z oprogramowaniem ICA „Diprifusor”. Takie systemy będą działać tylko z elektronicznie oznakowanymi wstępnie napełnionymi strzykawkami z lekiem. System ICA „Diprifusor” automatycznie ustawia szybkość infuzji dla rozpoznanej stężenia propofolu. Użytkownicy powinni zapoznać się z instrukcją obsługi pompy infuzyjnej, zasadami podawania leku za pomocą systemu ICA oraz właściwym postępowaniem z systemem rozpoznawania strzykawek.

System ICA „Diprifusor” umożliwia anestezjologowi osiągnięcie i kontrolę pożądanej szybkości indukcji i głębokości znieczulenia poprzez ustawienie i zmianę docelowych (przewidywanych) stężeń propofolu we krwi. Dla niektórych systemów ICA „Diprifusor” dostępny jest alternatywny tryb podawania zależny od efektu, ale jego bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały jeszcze określone.

System ICA „Diprifusor” określa początkowe stężenie propofolu we krwi pacjenta jako równe zero. Dlatego w przypadku wcześniejszego podania pacjentowi propofolu może wystąpić potrzeba wybrania mniejszego początkowego docelowego stężenia przy stosowaniu systemu ICA „Diprifusor”. Ponadto nie zaleca się natychmiastowego wznawiania pracy systemu ICA „Diprifusor” po wyłączeniu pompy.

Poniżej przedstawiono zalecenia dotyczące docelowych stężeń propofolu. Z uwagi na zmienność farmakokinetyki i farmakodynamiki propofolu u pacjentów, niezależnie od przeprowadzenia lub nieprzeprowadzenia premedykacji, należy dozować docelowe stężenie propofolu z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej w celu osiągnięcia wymaganej głębokości narkozy.

Indukcja i utrzymanie znieczulenia ogólnego.

U dorosłych pacjentów w wieku do 55 lat znieczulenie można zazwyczaj osiągnąć przy docelowych stężeniach propofolu 4–8 μg/ml. Zaleca się zastosowanie początkowego docelowego stężenia 4 μg/ml u pacjentów z przeprowadzoną premedykacją oraz 6 μg/ml – bez premedykacji. Czas indukcji przy tych docelowych stężeniach wynosi zazwyczaj 60–120 sekund. Wyższa szybkość pozwala osiągnąć wcześniejszą indukcję znieczulenia, ale może być związana z silniejszym hamowaniem czynności układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

Pacjentom w wieku powyżej 55 lat i/lub z oceną 3 lub 4 według ASA należy zastosować niższe początkowe docelowe stężenie. Następnie docelowe stężenie można stopniowo zwiększać o 0,5–1,0 μg/ml co minutę w celu osiągnięcia stopniowej indukcji znieczulenia.

Zazwyczaj będzie konieczne przeprowadzenie dodatkowej analgezji. W takim przypadku stopień zmniejszenia docelowego stężenia do utrzymania znieczulenia będzie zależał od dawki analgetyków podawanych współbieżnie. Docelowe stężenia propofolu w zakresie 3–6 μg/ml zazwyczaj zapewniają odpowiednie znieczulenie.

Oczekiwane stężenie propofolu przy przebudzeniu wynosi zazwyczaj 1,0–2,0 μg/ml; na ten parametr wpływa dawka analgetyków podanych podczas utrzymania znieczulenia.

Tabela 1

Rozcieńczanie i wspólne podawanie Propofol-Novo z innymi lekami lub roztworami do infuzji (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”)

• Dzieci.*

Lek stosuje się dzieciom w wieku od 1 miesiąca zgodnie z wskazaniami.

Nie zaleca się stosowania leku u noworodków, ponieważ doświadczenie z zastosowaniem u tej grupy pacjentów nie jest pełne. Dane farmakokinetyczne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) wskazują, że u noworodków klirenс propofolu jest znacznie obniżony i charakteryzuje się dużą zmiennością między pacjentami. Podanie dawek zalecanych dla starszych dzieci może prowadzić do względnego przedawkowania i rozwoju ciężkiego zahamowania czynności układu sercowo-naczyniowego.

Propofolu nie należy stosować u pacjentów w wieku ≤ 16 lat w celu sedacji w oddziale intensywnej terapii, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność propofolu w tej grupie wiekowej są nieznane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Przypadkowe przedawkowanie najprawdopodobniej objawia się zahamowaniem czynności układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego. Zatrzymanie czynności układu oddechowego należy leczyć za pomocą sztucznej wentylacji płuc i podania tlenu. W przypadku zahamowania czynności układu sercowo-naczyniowego należy opuścić nogi pacjenta, a w ciężkich przypadkach podać środki wziewne do krwi oraz leki presorowe.

Reakcje niepożądane.

Systemowe.

Indukcja oraz utrzymywanie znieczulenia lub sedacji przebiegają zazwyczaj prawidłowo, z minimalną fazą pobudzenia. Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane są farmakologicznie przewidywalnymi skutkami ubocznymi leków stosowanych w znieczuleniu/leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, np. hipotensja tętnicza. Charakter, nasilenie i częstość występowania niepożądanych zjawisk u pacjentów otrzymujących lek mogą być związane ze stanem chorych oraz wykonywanymi zabiegami chirurgicznymi lub terapeutycznymi.

W tabeli 2 zastosowano następujące kryteria określania częstości występowania reakcji niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000) oraz częstość nieznana (nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

Efekty uboczne

(1) Przypadki poważnej bradycardii są rzadkie. Istnieją pojedyncze doniesienia o postępowaniu do asystolii.

(2) W pojedynczych przypadkach do wyeliminowania hipotensji tętniczej może być konieczne podanie płynów dożylnie oraz zmniejszenie szybkości podawania leku.

(3) Bardzo rzadko zgłaszano przypadki rozwoju rabdomiolizy, gdy propofol podawano w dawkach przekraczających 4 mg/kg/godz. w celu sedacji na OIOM.

(4) Można zminimalizować poprzez podawanie do żył o większej średnicy: żył przedramienia i dołka łokciowego; ból miejscowy można również zmniejszyć poprzez jednoczesne podanie lidokainy.

(5) Kombinację tych zjawisk nazywa się zespołem infuzji propofolu, który może występować u ciężko chorych pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka rozwoju tych zjawisk (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

(6) EKG typu Brugadów: podniesienie odcinka ST i wypukły ząb T w EKG.

(7) Szybko postępująca niewydolność serca (w niektórych przypadkach zakończona zgonem) u dorosłych. Niewydolność serca w tych przypadkach była zazwyczaj oporna na terapię wspomagającą inotropami.

(8) Nadużycie oraz uzależnienie od propofolu, głównie wśród personelu medycznego.

(9) Częstość nieznana, ponieważ nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych z badań klinicznych.

(10) O nekrozie zgłaszano w przypadku naruszenia żywotności tkanek.

(11) Po nagłym przerwaniu podawania propofolu podczas intensywnej terapii.

Zgłaszano obrzęk płuc, hipotensję tętniczą, asystolię, bradycardię, drgawki, przypadki rozwoju dystonii/dyskinezy. Rzadko obserwowano rabdomiolizę, kwasycę metaboliczną, hiperkaliemię lub niewydolność serca, czasem zakończone zgonem, przy stosowaniu propofolu w dawkach przekraczających 4 mg/kg/godz. w celu osiągnięcia efektu uspokajającego w warunkach intensywnej terapii.

Doniesienia dotyczące stosowania propofolu poza wskazaniami do indukcji znieczulenia u noworodków wskazują, że może dochodzić do hamowania czynności serca i oddychania przy zastosowaniu trybu dawkowania przeznaczonego dla dzieci.

Miejscowe.

Ból miejscowy, który może wystąpić w fazie indukcji znieczulenia propofolem, można zminimalizować poprzez jednoczesne stosowanie lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) oraz poprzez podawanie do żył o większej średnicy: żył przedramienia i dołka łokciowego. Przypadki rozwoju trombozy i zapalenia żył są rzadkie. Przypadkowe podanie pozajędrzowe oraz badania na zwierzętach wskazują na minimalną reakcję tkanek. Przy podaniu dożylnym u zwierząt nie obserwowano miejscowych efektów tkankowych.

Niezgodność.

Środki rozkurczające mięśnie, atrakurium i mivakurium, nie powinny być podawane przez tę samą linię dożylną, przez którą podawano emulsję propofolu, bez wcześniejszego przepłukania.

Okres ważności. 3 lata.

Po otwarciu pojemnika (opakowania pierwotnego) lek należy użyć natychmiast.

Okres ważności rozcieńczonej emulsji.

Rozcieńczoną emulsję należy użyć natychmiast po przygotowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamarzać.

Opakowanie.

Po 20 ml w fiolce; po 5 fiol w opakowaniu konturowym w pudełku z tektury.

Po 50 ml w fiolce; po 1 fiolce w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Nowofarm-Biosynteza”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, miasto Nowohrad-Wolynśki, ul. Żytomierska 38.