Profikor®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Profikor® (PROFICOR®)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera torasemidu w przeliczeniu na suchą substancję o stężeniu 100% – 5 mg;

substancje pomocnicze: polietylenoglikol (makrogol) 400, trometamol, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, praktycznie pozbawiony zanieczyszczeń mechanicznych. pH roztworu: 8,5–9,5.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki działające silnie.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Torasemid działa jako środek saluretyczny, jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowej reabsorpcji jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Właściwości farmakodynamiczne. U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i utrzymuje się stabilnie przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (działanie pętlowe diuretyku). Wzrost diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. działające w dalszych odcinkach moczowodów diuretyki tiazydowe, nie wykazywały już wymaganego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki temu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego dzięki zmniejszeniu obciążenia wstępnego i następczego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład. Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi przekracza 99%, metabolitów M1, M3 i M5 odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny wolumen rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biotransformacja. W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1, M3 i M5 powstają w wyniku stopniowego utlenienia przyłączonej do pierścienia fenylowego grupy metylowej do kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. U człowieka nie udało się wykryć metabolitów M2 i M4, które zostały znalezione w eksperymentach na zwierzętach.

Wydalanie. Okres półtrwania końcowego (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następujących średnich proporcjach procentowych: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast na działające metabolity M1 i M3 razem przypada około 10% całkowitego działania farmakodynamicznego. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i t1/2 torasemidu nie zmieniają się, natomiast t1/2 M3 i M5 wydłuża się. Jednak właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienione, a stopień ciężkości niewydolności nerek nie wpływa na czas trwania działania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t1/2 torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, natomiast ilość substancji wydanej z moczem jest niemal równa ilości wydalanej u zdrowych ochotników, w związku z czym nie dochodzi do gromadzenia się torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy i hemofiltracji.

Liniowość. Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że jego maksymalne stężenie w osoczu krwi oraz pole pod krzywą stężenia w osoczu krwi wzrasta proporcjonalnie do dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest wewnętrzne podawanie leku, na przykład w przypadku obrzęku płucnego spowodowanego ostrą niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonamidów oraz na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu. Niewydolność nerek z anurią. Wątrobowy śpiączka lub stan przedśpiączkowy. Hipotensja tętnicza. Hipowolemia. Hiponatremia. Hipokaliemia. Ostra niewydolność oddawania moczu, na przykład spowodowana przerośnięciem gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zalecane kombinacje

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne aminoglikozydów, takich jak kanamycyna, gentamycyna, tobramycyna oraz leków przeciwnowotworowych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do wzrostu stężenia litu w osoczu krwi, co może nasilić działanie litu oraz zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Kombinacje leków wymagające ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co przy jednoczesnym stosowaniu może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami z grupy digitalis może prowadzić do niedoboru potasu spowodowanego działaniem diuretycznym, co z kolei może nasilić działanie niepożądane obu leków. Torasemid może zmniejszać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyda i niesteroidowe leki przeciwzapalne (na przykład indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwciśnieniowe torasemidu. Podczas leczenia salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilić ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny oraz wpływ leków o działaniu kurarepodobnym. Środki przeczyszczające, a także mineralokortykosteroidy i glukokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu spowodowaną przez torasemid. Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia katecholamin, takich jak adrenalina i noradrenalina.

Szczególne wskazania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• patologiczne zmiany równowagi kwasowo-zasadowej;
• terapia towarzysząca z zastosowaniem leków zawierających lit, aminoglikozydy lub cefalosporyny;
• patologiczne zmiany obrazu krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia czynności nerek wywołane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i młodzież do 18. roku życia.

Ze względu na możliwość wystąpienia podczas leczenia torasemidem podwyższenia stężenia glukozy we krwi, u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy zwracać szczególną uwagę na objawy hemokoncentracji i objawy utraty elektrolitów. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola równowagi elektrolitów, w szczególności stężenia potasu w surowicy krwi. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie kontrolować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki niewłaściwego stosowania jako doping

Stosowanie leku Profikor® może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Profikor® został zastosowany niewłaściwie, tj. w celu dopingowania; w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Lek Profikor® zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ampułce, co oznacza, że lek ten praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Leku Profikor® nie zaleca się stosować w czasie ciąży, ani kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z uwagi na powyższe, torasemid można stosować w czasie ciąży wyłącznie w przypadku wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję bariery łożyskowej i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się u ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczne jest staranne monitorowanie stężenia elektrolitów i hematokrytu, a także rozwoju płodu.

Karmienie piersią. Obecnie nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci karmionych piersią. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odwołaniu/przerwaniu stosowania leku Profikor® należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem dla kobiety.

Plodność. Badania wpływu torasemidu na płodność u ludzi nie były prowadzone. W badaniach na zwierzętach nie wykazano wpływu torasemidu na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub obsługi innych urządzeń.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub obsługi innych urządzeń. Dotyczy to szczególnie przypadków takich jak początek leczenia, zwiększenie dawki leku, zmiana leku lub stosowanie terapii towarzyszącej oraz spożycie alkoholu. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania torasemidu przy prowadzeniu samochodu lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wycieki spowodowane niewydolnością serca. Leczenie należy rozpocząć od zastosowania pojedynczej dawki 2 ml preparatu Profikor®, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeśli efekt będzie niewystarczający, dawkę pojedynczą można zwiększyć do 4 ml preparatu Profikor®, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeśli efekt nadal będzie niewystarczający, można zastosować krótkotrwałą (nie dłużej niż przez 3 doby) terapię z podaniem dawki dobowej 8 ml preparatu Profikor®, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc. Leczenie należy rozpocząć od wstrzyknięcia dożylnego pojedynczej dawki 4 ml preparatu Profikor®, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od efektu, tę dawkę można powtórzyć po upływie 30 minut. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml preparatu Profikor®, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. Leczenie tej grupy pacjentów nie wymaga specjalnego doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono odpowiednich badań u osób w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobowym śpiączką lub przedśpiączką (patrz dział „Przeciwwskazania”). Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia torasemidu w osoczu (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Roztwór do wstrzykiwań podaje się dożylnie, powoli. Wstrzykiwanie roztworu do tętnicy jest zabronione. Podawać wyłącznie czysty, klarowny roztwór. Nie wolno stosować leku Profikor® w przypadku objawów degradacji roztworu (np. obecności zawiesiny w roztworze) lub uszkodzenia ampułki. Jedna ampułka przeznaczona jest do jednorazowego użycia. Odpadły roztwór należy niezwłocznie zutylizować zgodnie z wymogami lokalnego przepisu prawa. Nie wolno mieszać leku Profikor® z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji (patrz dział „Niezgodność”). Przy długotrwałym stosowaniu podawanie dożylne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ podawanie dożylne torasemidu nie powinno trwać dłużej niż 7 dni.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci i u młodzieży do 18. roku życia nie zostały ustalone. Z tego powodu nie należy stosować torasemidu u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz dział „Szczególne wskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia

Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernej utraty wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą, kolaps krążeniowy oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nie zna się specyficznego antydotum. Objawy zatrucia zwykle ustępują po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy prowadzić kontrolę). Torasemid nie jest usuwany z krwi przez hemodializę. Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów. Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie preparatów potasu. Leczenie w przypadku kolapsu krążeniowego: ułożyć pacjenta w pozycji leżącej, a w razie potrzeby zastosować terapię objawową.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania). W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (np. pokrzywki lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, nadmiernego pocenia się, nudności, cyanozy należy wykonać katetryzację żyły; ułożyć pacjenta w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować leczenie intensywne (w tym podawanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi krążącej).

Efekty uboczne.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne, które mogą występować podczas stosowania leku Profikor®. Do oceny częstości występowania efektów ubocznych zastosowano następujące kryteria:

bardzo często (≥1/10);

często (≥1/100–<1/10);

rzadko (≥1/1000–<1/100);

rzadko (≥1/10000–<1/1000);

bardzo rzadko (<1/10000);

częstość nieznana (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krwionośnego: bardzo rzadko – hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – reakcje alergiczne. Po podaniu dożylnym mogą występować ostre, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Metabolizm/elektrolity: często – nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy współistniejącej diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia); rzadko – parestezje; bardzo rzadko – omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia wzroku.

Ze strony narządów słuchu i błędnika: bardzo rzadko – szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, dławica serca, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego: bardzo rzadko – powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia w sercu i zaburzenia krążenia ogólnego.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. brak apetytu, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia; rzadko – kserostomia; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (γ-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych: rzadko – przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może towarzyszyć zatrzymanie moczu i rozszerzenie pęcherza moczowego.

Objawy ogólne i reakcje w miejscu podania leku: często – zwiększone zmęczenie, osłabienie ogólne (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych: często – podwyższenie stężenia kwasu moczowego i lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); rzadko – podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przekazywanie podejrzeń o wystąpienie efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzeń o wystąpienie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Leku Profikor® nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji.

Opakowanie. Po 2 ml lub 4 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze, po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu, albo 100 ampułek w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Prywatne Towarzystwo Akcyjne „Lekchim-Charków”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.