INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku PRODEX (PRODEX)

Skład:

substancja czynna: deksetoprofen;

1 ml roztworu zawiera 36,9 mg trometamolu deksetoprofenu, co odpowiada 25 mg deksetoprofenu (1 ampułka o pojemności 2 ml zawiera 73,8 mg trometamolu deksetoprofenu, co odpowiada 50 mg deksetoprofenu);

substancje pomocnicze: etanol 96%, natrium chloridum, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny płyn.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksetoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol − to sól trometamolu S-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NSAID opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoxidy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Hamujący wpływ deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 został wykazany eksperymentalnie u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi.

Efektywność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen trometamol wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu domięśniowym i dożylnej podaniu pacjentom z bólem o umiarkowanym i silnym nasileniu zostało zbadane w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu mięśniowo-szkieletowego (ostry ból lędźwiowy) i kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań działanie przeciwbólowe leku rozpoczynało się szybko i osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie leku Prodex pozwala znacząco zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu poprzypadkowego. W badaniach nad bólem poprzypadkowym, gdy pacjentom podawano morfinę za pomocą urządzenia do samokontrolowanego łagodzenia bólu, pacjentom, którym podawano deksketoprofen trometamol, potrzebna była znacznie mniejsza dawka morfiny (o 35–45 %) niż pacjentom otrzymującym placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu domięśniowym deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalna stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym podaniu domięśniowym lub dożylnej dawki 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC („stężenie – czas”) jest proporcjonalne do dawki. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że AUC i Cmax (średnie maksymalne stężenie) po ostatnim podaniu domięśniowym i dożylnej nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji środka leczniczego.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyladowania − 1–2,7 godziny.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

U zdrowych osób w wieku podeszłym (od 65 roku życia) ekspozycja była znacznie wyższa niż u młodych ochotników po jednorazowym i wielokrotnym doustnym przyjęciu (do 55 %), podczas gdy nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w stężeniach szczytowych i czasie do osiągnięcia szczytu stężenia. Średni okres półwyladowania wydłużał się (do 48 %), a ustalony całkowity klirens skrócił się.

Badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności u zwierząt pozwoliły wyznaczyć maksymalną dawkę środka leczniczego niepowodującą reakcji niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównymi reakcjami niepożądanymi były krew w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NSAID, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój, albo pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest nieuzasadnione, np. w bólach pourazowych, kolach nerkowych i bólu lędźwiowym.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na deksketoprofen, inne leki przeciwbólowe niesteroidowe (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku;
stosowanie u pacjentów, u których leki o podobnym mechanizmie działania, np. kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ, wywołują napady astmy oskrzelowej, bronchospazm, ostry katar, rozwój polipów nosa, pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja w wywiadzie związane z wcześniejszą terapią NLPZ;
czynna faza wrzodu żołądka/jelita lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, lub w wywiadzie krwawienie żołądkowo-jelitowe, wrzody lub perforacje;
przy przewlekłej dyspepsji;
przy krwawieniu żołądkowo-jelitowym, innym krwawieniu w czynnej fazie lub przy zwiększonej krwotoczności;
przy chorobie Leśniowskiego-Crohna lub nieswoistym zapaleniu jelita grubego;
przy ciężkiej niewydolności serca;
przy zaburzeniach funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
przy ciężkim zaburzeniu funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
przy hemoragii ciepliwej i innych zaburzeniach krzepnięcia krwi;
przy wyraźnej dehydratacji (spowodowanej wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ze względu na zawartość etanolu w leku Prodex, nie zaleca się stosowania go do podania w sposób neuroaksjalny (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub przestrzeni nadtwardówkowej).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania następujących leków z NLPZ:

inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów przewodu pokarmowego i krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilenia działania;
leki przeciwkrzepliwe: NLPZ nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza i odpowiednich badań laboratoryjnych;
heparyny: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza i odpowiednich badań laboratoryjnych;
leki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów przewodu pokarmowego i krwawienia żołądkowo-jelitowego;
leki litowe (istnieją doniesienia dla kilku NLPZ): NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (obniża się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
metotreksat w wysokich dawkach (≥ 15 mg tygodniowo): z powodu obniżenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NLPZ nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NLPZ wymaga ostrożności:

leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antybiotyki z grupy aminoglikozydów i antagonisty receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen obniża skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę jednocześnie z inhibitorami ECA, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami z grupy aminoglikozydów może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu jednocześnie z dowolnym lekiem moczopędnym ważne jest zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta, a w trakcie leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu obniżenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NLPZ nasila się jego toksyczny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać morfologię krwi. Nawet przy niewielkim zaburzeniu funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza;
pentoksyfilina: zwiększa ryzyko krwawienia. Należy wzmocnić kontrolę i częściej badać czas krwawienia;
zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po pierwszym tygodniu stosowania NLPZ może prowadzić do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NLPZ należy wykonać morfologię krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
leki sulfonylomocznikowe: NLPZ mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

leki beta-adrenolityczne: NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
cyklosporyna i takrolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na prostaglandyny nerkowe. Przy leczeniu skojarzonym należy kontrolować funkcję nerek;
leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego;
probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co może wynikać z hamowania wydzielania kanalikowego nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym, co wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
glikozydy nasercowe: NLPZ mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w tym samym dniu co prostaglandyna nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej zdolności skurczowej, a także nie obniża skuteczności klinicznej środków do medycznego przerwania ciąży;
antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu wysokich dawek pochodnych antybiotyków chinolonowych w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
tenofowir: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi – dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z deferasiroksem wymagany jest ścisły nadzór lekarski;
pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu; dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać jednoczesnego stosowania pemetreksedu z NLPZ przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania leku Prodex w połączeniu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Skutki uboczne można ograniczyć do minimum poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego.

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzeżenia lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać.

Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodu lub jego perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ, u pacjentów z wywiadem wrzodu, szczególnie powikłanego krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku: u pacjentów w podeszłym wieku zwiększa się częstość występowania skutków ubocznych NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, czasem zakończonych śmiercią. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki.

Przed rozpoczęciem stosowania deksketoprofenu trometamolu należy upewnić się, że pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej mają te schorzenia w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego oraz z wywiadem chorób przewodu pokarmowego w trakcie stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (nieswoiste zapalenie jelita, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Stosowanie NLPZ może prowadzić do nawrotów nieswoistego zapalenia jelita grubego, a także choroby Crohna u pacjentów, którzy znajdują się w fazie remisji. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie w podeszłym wieku, z wywiadem skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego, powinni powiadamiać lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy z ostrożnością przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie – doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek.

Należy z ostrożnością przepisywać lek pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ u nich w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi, a także u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. W trakcie leczenia należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki.

Tak jak wszystkie NLPZ, lek może powodować podwyższenie stężenia azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może być związane z negatywnym wpływem na układ nerkowy, co może prowadzić do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Zaburzenia funkcji nerek występują częściej u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych parametrów wątrobowych, a także wyraźny wzrost poziomu AST i ALT. W przypadku istotnego wzrostu tych parametrów leczenie należy przerwać.

Zaburzenia funkcji wątroby występują najczęściej u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia powinni być kontrolowani i otrzymywać pomoc konsultacyjną. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ w trakcie leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może być związane z niewielkim ryzykiem wystąpienia zdarzeń trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Dane dotyczące wykluczenia takiego ryzyka dla deksketoprofenu trometamolu są niewystarczające. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby niedokrwotnej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen trometamol należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu.

Nieselektywne NLPZ mogą hamować agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez inhibicję syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i dawek profilaktycznych niskocząsteczkowego heparynu w okresie pooperacyjnym oceniano w badaniach klinicznych. Nie stwierdzono wpływu na parametry krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami z grupy kumaryn lub heparynami, powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza. Zaburzenia funkcji układu sercowo-naczyniowego występują najczęściej u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne.

Zgłaszano rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) w trakcie stosowania NLPZ, w tym odspajanie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów – w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Przy pierwszym wystąpieniu wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości stosowanie leku Prodex należy przerwać.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji.

Deksketoprofen może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i odpowiednie leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano w przypadku bakteryjnej zapalenia płuc i bakteryjnych powikłań ospa wietrzna. Jeśli lek Prodex stosuje się w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może być przyczyną poważnych infekcyjnych powikłań skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć, że NLPZ sprzyjają nasileniu się tych infekcji. W związku z tym zaleca się unikanie stosowania leku Prodex w przypadku ospy wietrznej.

Inne informacje.

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przemijającej);
z odwodnieniem;
bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna za konieczne długotrwałe leczenie deksketoprofenem, należy regularnie kontrolować funkcje wątroby i nerek oraz morfologię krwi.

W rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). Leczenie należy przerwać przy pierwszych objawach ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Prodex. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach działania lecznicze należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci z astmą oskrzelową w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipowatością nosa są bardziej skłonni do pojawiania się reakcji alergicznych przy stosowaniu kwasu acetylosalicylowego i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Stosowanie tego leku może spowodować napad astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Lek Prodex należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem rumieniowym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano nasilenie infekcji tkanek miękkich przy stosowaniu NLPZ. W związku z tym pacjentom zaleca się natychmiastowe skonsultowanie się z lekarzem, jeśli podczas leczenia pojawiają się lub nasilają się objawy infekcji bakteryjnej.

Każda ampułka leku Prodex zawiera 12,35 obj.% etanolu, czyli 200 mg etanolu, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina w przeliczeniu na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, u dzieci oraz u pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Prodex jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża.

Zahamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych, stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad rozwoju serca i gastroschizysu (niedozrost przedniej ściany brzusznej). Tak, bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i czasu trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utrat przed- i poimplantacyjnych oraz śmiertelność embrionalną i płodową. Ponadto u zwierząt, którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania różnych wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksketoprofenu może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu.

Ponadto zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu przy stosowaniu deksketoprofenu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia.

W związku z tym przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku wyraźnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Monitorowanie oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego przed porodem należy rozpocząć po kilku dniach działania leku Prodex, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Jeśli stwierdzono oligohydramnios, stosowanie leku należy przerwać.

W trakcie III trymestru wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują następujące skutki:

Ryzyko dla płodu:

zespół kardiopulmonalny toksyczny (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą się nasilać i prowadzić do niewydolności nerek z rozwojem oligohydramniosu.

Ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

wydłużenie czasu krwawienia, zahamowanie agregacji płytek krwi, co może wystąpić nawet przy stosowaniu leku w bardzo niskich dawkach;
zahamowanie czynności kurczliwej macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Prodex jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność.

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

W trakcie stosowania leku Prodex może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg w odstępach 8-12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Całkowita dobową dawkę nie powinna przekraczać 150 mg. Preparat Prodex przeznaczony jest do stosowania krótkotrwałego, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni). Gdy jest to możliwe, pacjentów należy przekształcić na doustne leki przeciwbólowe. Reakcje niepożądane można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu, konieczny do poprawy stanu zdrowia. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu, preparat można stosować według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą dawkę, a mianowicie maksymalna dobową dawkę 50 mg przy łagodnym zaburzeniu funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. Pacjentom z chorobą wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (5-9 punktów według skali Childa-Pugh) należy zmniejszyć całkowitą maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby preparat Prodex jest przeciwwskazany (10-15 punktów według skali Childa-Pugh).

Zaburzenia ze strony nerek. Pacjentom z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60-89 ml/min) należy zmniejszyć całkowitą dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) preparat Prodex jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Preparatu nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania.

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe. Roztwór do wstrzykiwań należy powoli podawać głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna. Aby przeprowadzić infuzję dożylną, zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30-100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, 5 % roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktem. Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach aseptycznych, unikając oddziaływania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać w ciągu 10-30 minut.

Prodex rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub w 5 % roztworze glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Prodex nie można mieszać w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe).

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy podać dożylnie przez co najmniej 15 sekund.

Preparat można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Prodex nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Preparat można mieszać tylko z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku stosowania dożylnej lub wewnątrzmięśniowej iniekcji, preparat należy natychmiast podać po pobraniu z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy stosować natychmiast po jego przygotowaniu.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów preparatu w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wstrzykiwania wykonanych z etylenowinylu octanu, celulozy propionianu, polietylenu o niskiej gęstości oraz poliwinylochloreku nie obserwowano zmian zawartości substancji czynnej z powodu sorpcji.

Preparat Prodex przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałe po przygotowaniu roztwory należy zutylizować. Przed podaniem preparatu należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego widoczne cząstki.

Dzieci.

Preparatu nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze stanem pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest wydalany z organizmu za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane podzielono według częstości występowania na: często – ≥ 1/100 – < 1/10; rzadko – ≥ 1/1000 – < 1/100; rzadko – ≥ 1/10000 – < 1/1000; bardzo rzadko – < 1/10000.

Układ krwionośny i chłonny: rzadko – anemia; bardzo rzadko – neutropenia, trombocytopenia.

Układ odpornościowy: rzadko – obrzęk krtani; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii: rzadko – hiperglikemia, hipoglikemia, hipertriglicerydemia, anoreksja (brak apetytu).

Zaburzenia psychiczne: rzadko – bezsenność, niepokój.

Układ nerwowy: rzadko – ból głowy, zawroty głowy, senność; rzadko – parestezje, omdlenia.

Oczy: rzadko – nieostre widzenie.

Ucho i narządy równowagi: rzadko – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: rzadko – kołatanie serca; rzadko – ekstrasystolia, tachykardia.

Zaburzenia naczyniowe: rzadko – hipotensja tętnicza, zaczerwienienie; rzadko – nadciśnienie tętnicze, zapalenie żył powierzchownych.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: rzadko – bradyapnea; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, duszność.

Układ pokarmowy: często – nudności, wymioty; rzadko – ból brzucha, niestrawność, biegunka, zaparcia, wymioty z domieszką krwi, suchość w ustach; rzadko – choroba wrzodowa, krwawienie lub perforacja; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Układ wątrobowo-żółciowy: rzadko – patologia hepatocelularna.

Skóra i tkanka podskórna: rzadko – zapalenia skóry, świąd, wysypka, nadmierne pocenie się; rzadko – pokrzywka, trądzik; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie naskórka (zespołu Lyella), obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, fotosensybilizacja.

Układ ruchu i tkanka łączna: rzadko – sztywność mięśni, sztywność stawów, skurcze mięśni, ból pleców.

Nerki i drogi moczowe: rzadko – ostre niewydolność nerek, poliuria, ból nerek, cetonuria, białkomocz; bardzo rzadko – zapalenie nerek, zespół nerczycowy.

Układ rozrodczy: rzadko – zaburzenia menstruacyjne, zaburzenia funkcji prostaty.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: często – ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym stan zapalny, siniaki, krwawienie; rzadko – dreszcze, nadmierne zmęczenie, ból, drżenie, osłabienie, niedobór samopoczucia; rzadko – drżenie, obrzęki obwodowe.

Wskaźniki laboratoryjne: rzadko – odchylenia w próbach wątrobowych.

Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju wrzodu peptycznego, perforacji lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, hematemeza, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroby Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka. Donoszono również o obrzękach, nadciśnieniu tętniczym i niewydolności serca w związku z leczeniem NSAID. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, możliwe są następujące działania niepożądane: aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które występuje głównie u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje hematologiczne (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie naskórka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń trombotycznych tętniczych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Rozcieńczony roztwór przechowywać nie dłużej niż 30 minut. Nie dopuszczać do oddziaływania światła dziennego na przygotowany roztwór.

Niezgodność.

Prodex nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczone roztwory do wlewu, przygotowane zgodnie z instrukcją w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Data ostatniego przeglądu.