Pregabalin-Teva

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Pregabalin-Teva

SkÅ ad:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsuÅ a zawiera 75 lub 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia prażelatynizowana kukurydziana, talk, tlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172) (kapsuŠy 75 mg), tlenek żelaza żółty (E 172) (kapsuŠy 75 mg i 150 mg), żelatyna.

Postać leku. KapsuŠy twarde.

GÅÅ wne fizykochemiczne wÅÅ noÅ ci: kapsuÅ y 75 mg – nieprzezroczyste kapsuÅ y z czapkÄ różowego koloru i korpusem koloru kości słoniowej z czarnym oznaczeniem 75;

kapsuŠy 150 mg – nieprzezroczyste kapsuŠy koloru kości słoniowej z czarnym oznaczeniem 150 na korpusie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe, inne leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

• Ból neuropatyczny.

W badaniach wykazano skuteczność pregabaliny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalina była badana w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek był stosowany w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów stosujących pregabalin i u 18 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawę zaobserwowano u 33 % pacjentów stosujących pregabalin i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym badającym ból neuropatyczny o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów stosujących pregabalin i u 7 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

• Epilepsja.

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem dwa lub trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w leczeniu epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym wzięto udział pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do < 4 lat, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów padaczkowych częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakokinetyka”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksimum 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50-procentowe zmniejszenie napadów częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów otrzymujących placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do < 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dobowej częstości napadów na poziomie wyjściowym i na wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała przekształconą logarytmicznie częstość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentów z pierwotnie ogólnymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksimum 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50-procentowe zmniejszenie częstości napadów PGTK zaobserwowano u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo odpowiednio.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem dwa razy na dobę. Po zastosowaniu pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotrygyną, według oceny punktu końcowego po 6 miesiącach – braku napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygyna były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z podwójną ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy. Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym ocena ostrości wzroku, formalna ocena pola widzenia i badanie dna oka po poszerzeniu źrenic) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. U tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7 % pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

• Fibromyalgia.

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnym ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym badaniu z randomizowanym odstawieniem (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromyalgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie i ból obecny w 11 lub więcej z 18 określonych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono dodatkowo w ocenie ogólnej pacjenta i w ankiecie dotyczącej wpływu fibromyalgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromyalgią, które stosowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Na podstawie oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromyalgią.

Farmakokinetyka.

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją stosujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja. Pregabalina jest szybko wchłaniana po doustnym podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po pojedynczym i wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Stopień wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej wchłaniania.

Rozkład. Pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u zwierząt, a także przez łożysko i do mleka u zwierząt w okresie laktacji. U człowieka warunkowy objętościowy rozkład pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm. U człowieka pregabalina ulega nieznacznemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98 % radioaktywności wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Pochodna N-metylowana pregabaliny (główny metabolit pregabaliny wykrywany w moczu) stanowiła 0,9 % podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji enancjomeru S pregabaliny do enancjomeru R.

Wydalanie. Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego głównie poprzez wydalanie nerki w niezmienionej formie. Średni okres półtrwania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens plazmatyczny i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub poddawanym hemodializie należy dostosować dawkę leku.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Międzyosobnicza zmienność farmakokinetyczna dla pregabaliny jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka wielokrotnych dawek jest przewidywalna na podstawie danych z pojedynczego dawkowania. W związku z tym nie ma potrzeby regularnego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów.

Płeć. Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Zaburzenia funkcji nerek. Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi podczas hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenia pregabaliny w osoczu krwi zmniejszają się o około 50 %). Ponieważ wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji leku, pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Zaburzenia funkcji wątroby. Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby mogły wpływać na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci. Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w ramach badania farmakokinetyki i tolerancji. Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po podaniu. Wartości Cmax i pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynika z 43 % wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W ramach populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętościowego rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku starszym. Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. To zmniejszenie klirensu pregabaliny po podaniu doustnym jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Karmienie piersią. Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie miało wpływu lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki u matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny.*

Lek Pregabalin-Teva stosuje się w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja.*

Lek Pregabalin-Teva stosuje się u dorosłych jako leczenie wspomagające w przypadku napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.*

Lek Pregabalin-Teva stosuje się w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia.*

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina wydalana jest głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (mniej niż 2% dawki wydzielane jest z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje in vitro metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej przedmiotem.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyczna populacyjna.

Zgodnie z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyczna populacyjna wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina oraz topiramat nie wywierały klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel i/lub etynylowy estradiol.

Jednoczesne stosowanie pregabaliny i doustnych środków antykoncepcyjnych, noretynodrelu i/lub etynylowego estradiolu nie wpływa na farmakokinetykę w stanie stacjonarnym żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalina może wzmacniać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali pregabalinę z opioidami i/lub innymi lekami depresyjnymi OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym.

Nie przeprowadzono specjalnych badań interakcji farmakodynamicznych u ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas leczenia pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków hipoglikemizujących.

Reakcje nadwrażliwości.

Opisywano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym przypadki rozwoju obrzęku naczynioruchowego. W przypadku pojawienia się takich objawów obrzęku naczynioruchowego jak obrzęk twarzy, okolicy wokół ust lub dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane.

Podczas leczenia pregabalinem rzadko opisywano ciężkie skórne reakcje niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczny zespół martwicy naskórka (TEN), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne. Przy przepisywaniu leku pacjentom należy poinformować o objawach i objawach tych reakcji oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast odstawić pregabalinę i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliny wiązało się z przypadkami zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów przypadkowych (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. W okresie postmarketingowym opisywano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Dlatego należy poradzić pacjentom, aby zachowali ostrożność, dopóki nie będą znane możliwe efekty tego leku.

Zaburzenia wzroku.

W kontrolowanych badaniach częściej opisywano przypadki nieostrego widzenia u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków te efekty ustępowały podczas kontynuacji leczenia. W badaniach klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstość przypadków obniżenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstość występowania zmian na dnie oka była wyższa w grupie placebo.

W okresie postmarketingowym opisywano reakcje niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostre widzenie lub inne zmiany ostrości wzroku, z których większość była tymczasowa. Po odstawieniu pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek.

Opisywano przypadki rozwoju niewydolności nerek. Czasem ten efekt był odwracalny po odstawieniu pregabaliny.

Odstawienie współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Obecnie brakuje wystarczających danych dotyczących możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny do terapii, aby przejść do monoterapii pregabaliną.

Objawy odstawienia.

Po przerwaniu krótko- i długoterminowego stosowania pregabaliny obserwowano objawy odstawienia leku. Opisywano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadpotliwość i zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia. Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabaliną lub wkrótce po jego przerwaniu.

W odniesieniu do przerwania długotrwałego leczenia pregabaliną dane pozwalają założyć, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca.

W okresie postmarketingowym opisywano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów stosujących pregabalinę. Reakcja ta rozwijała się najczęściej podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Pregabalinę należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów. Po odstawieniu pregabaliny zjawisko to może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, częstość występowania reakcji niepożądanych ogólnie, reakcji niepożądanych ze strony OUN oraz szczególnie senności była wyższa. Można to wyjaśnić efektem addytywnym innych leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny takim pacjentom.

Myśli i zachowania samobójcze.

U pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi wskazanymi do określonych stanów opisywano przypadki myśli i zachowań samobójczych. Wyniki metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych wskazują na nieco zwiększone ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany. W okresie postmarketingowym opisywano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących pregabalinę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych zachowań samobójczych i śmiertelnych przypadków samobójstw u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Pacjentom (oraz osobom opiekującym się pacjentami) należy zalecić skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku myśli i zachowań samobójczych należy rozważyć możliwość odstawienia leczenia pregabaliną.

Utrudnienia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

W okresie postmarketingowym opisywano zjawiska związane z pogorszeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (w szczególności niedrożność jelita, niedrożność jelita paralityczna, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny równolegle z lekami mogącymi powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami.

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny równolegle z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu przypadków-kontrola osób stosujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów otrzymujących terapię pregabaliną równolegle z opioidem w porównaniu z takim ryzykiem przy stosowaniu wyłącznie opioidów (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie.

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić podczas stosowania dawek terapeutycznych. Opisywano przypadki nieprawidłowego stosowania i nadużyć. Pacjenci z historią nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć wyższe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliny, nadużyć i uzależnienia, dlatego u takich pacjentów należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Stan pacjentów otrzymujących pregabalinę należy dokładnie monitorować w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny, takich jak rozwój tolerancji, przekroczenie przepisanej dawki i zachowania skierowane na uzyskanie leku.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Depresja oddychania.

Opisywano ciężką depresję oddychania związaną ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddychania, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem środków depresyjnych OUN oraz pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć wyższe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Takim pacjentom może być konieczne dostosowanie dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Kobiety w wieku rozrodczym/kontrahencja.

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować istotne wady wrodzone u płodu. Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że korzyść dla ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ciąża.

Badania na zwierzętach wskazywały na toksyczność rozrodczą. Wykazano, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalin może przenikać przez łożysko u ludzi.

Istotne wady rozwojowe

Na podstawie obserwacyjnego badania przeprowadzonego w krajach skandynawskich, w którym obserwowano ponad 2700 ciąż, wykazano, że przy stosowaniu pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży występuje większa częstość występowania istotnych wad rozwojowych (IWR) w populacji dzieci (żywych urodzeń lub martwych urodzeń), u których matki były narażone na działanie pregabaliny, w porównaniu z populacją nie narażoną na działanie pregabaliny (5,9 % w porównaniu z 4,1 %).

Ryzywo rozwoju IWR u dzieci, których matki stosowały pregabalinę w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi, które nie były narażone na działanie tego leku wewnątrzmacicznie (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)), oraz w porównaniu z dziećmi narażonymi na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, wad rozszczepowych twarzy, wad rozwojowych dróg moczowych i narządów płciowych, jednak liczba takich wad była niewielka, a oszacowania nieprecyzyjne.

Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyść dla ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku matki. Należy poinformować kobiety, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Płodność.

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W badaniu klinicznym wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg/dobę. Po 3-miesięcznym leczeniu pregabaliną nie stwierdzono wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu płodności wykazano negatywny wpływ na funkcję rozrodczą samic szczurów oraz negatywny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój samców szczurów. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi innych urządzeń.

Pregabalin może wywierać nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami. Dlatego pacjentom należy zalecić wstrzymanie się od prowadzenia pojazdów mechanicznych, od pracy z złożoną techniką oraz od innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie zostanie ustalone, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować w dawce od 150 do 600 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. Pregabalin można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Lek jest przeznaczony wyłącznie do stosowania doustnego.

Ból neuropatyczny.

Początkowa dawka pregabaliny wynosi 150 mg na dobę, podzielona na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i tolerancji leku dawkę można zwiększyć po 3–7 dniach do 300 mg na dobę, a w razie potrzeby – po kolejnych 7 dniach – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę.

Fibromyalgia.

Zalecana dawka leku dla większości pacjentów wynosi 300–450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg/dobę), którą można zwiększyć w zależności od skuteczności i tolerancji do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg/dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg/dobę nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg/dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na dodatkową korzyść z jej stosowania. Ponadto dawka ta charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na zależne od dawki działania niepożądane, stosowanie dawek wyższych niż 450 mg na dobę nie jest zalecane. Ponieważ pregabalin jest wydalany głównie przez nerki, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Epilepsja.

Początkowa dawka pregabaliny wynosi 150 mg na dobę, podzielona na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 1 tygodniu. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Zaburzenia lękowe uogólnione.

Dawka dzienna waha się od 150 do 600 mg, podzielona na 2 lub 3 dawki. Konieczność leczenia pregabalinem należy regularnie przeglądać.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. W ciągu następnego tygodnia dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Przerywanie leczenia pregabalinem.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, jeśli leczenie pregabalinem ma zostać przerwane, zaleca się stopniowe odstawienie leku przez co najmniej 1 tydzień, niezależnie od wskazań.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

Pregabalin jest wydalany z krwiobiegu ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny, dawkę u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy dostosować indywidualnie zgodnie z klirens kreatyniny (CLcr), jak wskazano w poniższej tabeli i obliczonym według wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi podczas hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dzienną pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Dodatkowo po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela).

* Całkowitą dawkę dobową (mg na dobę) należy podzielić przez liczbę dawek, aby uzyskać liczbę miligramów na pojedynczą dawkę.

• Dawką dodatkową jest pojedyncza dawka dodatkowa.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie funkcji nerek.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18. roku życia). Dostępne dane zawarte są w punkcie «Działania niepożądane», a także w punktach «Farmakodynamika» i «Farmakokinetyka», jednak na ich podstawie niemożliwe jest sformułowanie żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi przy przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Zgłaszano również napady padaczkowe.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych zabiegach wspomagających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz punkt «Sposób stosowania i dawki», tabela).

Działania niepożądane.

W programie badań klinicznych pregabaliny uczestniczyło ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnych, ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej odnotowanymi działaniami niepożadanymi były zawroty głowy i senność. Działania niepożądane były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane. W badaniach kontrolowanych odsetek pacjentów, u których leczenie zostało przerwane z powodu działań niepożądanych, wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz 5% wśród pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do przerwania leczenia w grupie pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie działania niepożądane występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; działania te są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1000 do <1/100); niezbyt często (od ≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej ich nasilenia.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu centralnego pochodzenia spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego zwiększała się częstość występowania działań niepożądanych ogólnie, działań niepożądanych ze strony OUN oraz szczególnie senności.

Poniżej wymienione działania niepożądane mogą być związane z podstawową chorobą i/lub jednoczesnym stosowaniem innych leków.

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane w okresie posprzedażowym są oznaczone kursywą poniżej.

Zakażenia i inwazje: często – zapalenie nosa i gardła.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość; niezbyt często – angioobrzęk, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: rzadko – neutropenia.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często – zwiększenie apetytu; niezbyt często – anoreksja, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: często – euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum; rzadko – halucynacje, napady paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, nastrój depresyjny, podniesiony nastrój, agresja, zmiany nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia; niezbyt często – rozluźnienie hamowania, zachowania samobójcze, myśli samobójcze; częstość nieznana – uzależnienie lekowe.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy, senność, ból głowy; często – ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, sedymentacja, zaburzenia równowagi, letargia; rzadko – omdlenia, stupor, utratę przytomności, nadaktywność psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy oczu, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, niedobytę, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus; niezbyt często – drżenie, parosmia, hipokinezja, dysgrafia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżku, zespół koła szprychowanego, śpiączka, deliryjność, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina–Barrego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Zaburzenia narządu wzroku: często – nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek; rzadko – utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekt pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do gałki ocznej, światłowstręt, obrzęk siatkówki; niezbyt często – utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zmiana percepcji głębi, midriaza, szkojenie, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepota, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrocznego, obrzęk tarczy nerwu wzrocznego, opadanie powieki, zapalenie tunic ocznych.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: często – zawroty głowy; rzadko – hiperekuzja.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: rzadko – tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, napływy, hipotensja tętnicza, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach; niezbyt często – przedłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Zaburzenia układu oddechowego: często – ból gardła i krtani; rzadko – duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa; niezbyt często – obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie; częstość nieznana – naciśnięcie oddychania.

Zaburzenia układu pokarmowego: często – wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, wzdęcie brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelita; rzadko – choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie przewodu pokarmowego, kał smolisty, obrzęk języka, krwawienie z odbytu; niezbyt często – wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zespół okostnowy.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*; niezbyt często – żółtaczka; bardzo rzadko – niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – odleżyny; rzadko – wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierne pocenie się, świerzbienie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa; niezbyt często – zespoł Stevensa–Johsona, zimny pot, toksyczny epidermalny nekrolyz, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół podobny do łuszczycy, melanóza, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze szyi; rzadko – obrzęk stawów, ból mięśni, drgawki mięśni, ból szyi, napięcie mięśni; niezbyt często – rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko – nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek; niezbyt często – niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostre niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – zaburzenia erekcji, impotencja; rzadko – zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, bóle miesiączkowe, ból piersi, białe upławy, nadmierna krwawa, krwawienie z macicy; niezbyt często – amenoreja, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie przydatków jąder.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: często – obrzęki obwodowe, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie; rzadko – obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, ból, podwyższenie temperatury ciała, uczucie pragnienia, dreszcze, osłabienie, ogólna słabość, uczucie niedobytu, ropień, cellulit, reakcje fotouczulenia; niezbyt często – granuloma, celowe krzywdzenie, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, wstrząs.

Wskaźniki laboratoryjne: często – przyrost masy ciała; rzadko – podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, podwyższenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała; niezbyt często – zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

Po zakończeniu krótkotrwałego i długotrwałego leczenia pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie reakcje: bezsenność, ból głowy, nudności, biegunka, objawy grypopodobne, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, niepokój, drżenie, nadmierne pocenie się i zawroty głowy. Te objawy mogą wskazywać na uzależnienie lekowe. Pacjenta należy o tym poinformować na początku terapii.

W odniesieniu do odstawienia pregabaliny po długotrwałym leczeniu dane wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach przeprowadzonych wśród pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz dwa otwarte badania oceniające bezpieczeństwo trwające 1 rok, n=54 i n=431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 kapsułek w blisterze. Po 1, 2 lub 4 blisterach w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. PLIVA Hrvatska d.o.o.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Prilaz baruna Filipovića 25, 10000 Zagrzeb, Chorwacja.