Potentox

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego POTENTOX (POTENTOX)

Skład:

substancje czynne: cefepim hydrochlorid, amikacyna siarczan;

1 fiolka zawiera cefepim hydrochloridu 1000 mg, amikacyny siarczanu 250 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały, bladożółty/kremowy proszek krystaliczny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Cefepim w kombinacji z amikacyną. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim

Cefepimu hydrochlorid – β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim zakresie działania, przeznaczony do podania dożylnego lub domięśniowego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Działa aktywnie na bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym na większość szczepów opornych na aminoglikozydy lub cephalosporyny III generacji, takie jak ceftriaxona. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na działanie większości β-laktamaz, szybko przenika do bakterii Gram-ujemnych. Stopień wiązania cefepimu z białkiem wiążącym penicylinę PBP 3 znacznie przewyższa powinowactwo innych cephalosporyn do podania parenteralnego. Umiarkowane powinowactwo cefepimu do PBP 1a i 1b również wpływa na jego aktywność bakteriobójczą. Stosunek MBK (minimalne stężenie bakteriobójcze)/MIC (minimalne stężenie hamujące wzrost) cefepimu wynosi mniej niż 2 dla ponad 80% izolatów wszystkich wrażliwych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek charakteryzuje się niskim powinowactwem do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe.

Cefepim działa na następujące mikroorganizmy:

bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące β-laktamazę) oraz Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); inne szczepy stafilokoków (w tym S. hominis, S. saprophyticus); Streptococcus pyogenes (grupa A); Streptococcus agalactiae (grupa B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 1 μg/ml); inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F); S. bovis (grupa D); streptokoki grupy Viridans (większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis oraz stafilokoki oporne na metycylinę, oporne na większość antybiotyków z grupy cephalosporyn, w tym na cefepim);

bakterie tlenowe Gram-ujemne: Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri); Escherichia coli; Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae); Enterobacter spp. (w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii); Proteus spp. (w tym P. mirabilis, P. vulgaris); Acinetobacter calcoaceticus (w tym podrodziny Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp. (w tym C. diversus, C. freundii); Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); N. meningitidis; Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia;

beztlenowce: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis oraz Clostridium difficile.

Amikacyna

Siarczan amikacyny – półsyntetyczny antybiotyk z grupy aminoglikozydów III generacji o szerokim spektrum działania. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Po aktywnym przeniknięciu przez błonę bakterii nieodwracalnie wiąże się z podjednostką 30S rybosomu, co hamuje syntezę białek patogenu i prowadzi do jego śmierci.

Wykazuje wysoką aktywność wobec tlenowych bakterii Gram-ujemnych: Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Shigella spp., Salmonella spp., Klebsiella spp., Enterobacter spp., Serratia spp., Providencia stuartii.

Aktywna również wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich: Staphylococcus spp. (w tym szczepów opornych na penicylinę, metycylinę, niektóre cephalosporyny), niektórych szczepów Streptococcus spp.

Nieaktywna wobec beztlenowców.

Farmakokinetyka.

Oba antybiotyki są dobrze wchłaniane po podaniu domięśniowym. Szczytowe stężenie we krwi osoczu u zdrowych ochotników występuje po 1 godzinie po domięśniowym podaniu 1,25 g leku i wynosi 65 mg/ml dla cefepimu oraz 23 mg/ml dla amikacyny. Po 12 godzinach stężenie cefepimu we krwi osoczu spada do 1 mg/ml, a amikacyny – do 2 mg/ml. Cefepim i amikacyna działają synergistycznie, dzięki czemu mają szeroki zakres działania w organizmie człowieka obejmujący bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne. Wyprowadzanie leku odbywa się głównie przez nerki, średni okres półwyprowadzenia wynosi 2 godziny (± 0,3), a całkowity klirens – 94–120 (± 10) ml/min u zdrowych pacjentów.

Zastosowanie mieszaniny cefepimu i amikacyny nie wiąże się z niezgodnością chemiczną ani fizyko-chemiczną.

Farmakokinetyka Potentoxu po podaniu dawki 650 mg – 1,5 g jest liniowa. Nie stwierdzono dowodów na kumulację leku w organizmie zdrowych osób, którym podawano dawki klinicznie istotne przez 5 dni.

Cefepim.

Po podaniu domięśniowym szybko i całkowicie wchłania się. Terapeutyczne stężenia cefepimu osiąga się w moczu, żółci, płynie otrzewnowym, wydzielinie oskrzelowej, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym. Średni okres półwyprowadzenia cefepimu z organizmu wynosi około 2 godziny. U zdrowych osób, które otrzymywały dawki do 2 g dożylnie co 8 godzin przez 9 dni, nie obserwowano kumulacji leku w organizmie. Średni całkowity klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim wydzielany jest niemal wyłącznie poprzez mechanizmy nerkowe, głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy wynosi 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 85% dawki w niezmienionej postaci. Wiązanie cefepimu z białkami osocza jest mniejsze niż 19% i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

Amikacyna.

Po podaniu domięśniowym szybko i całkowicie wchłania się. Rozprowadza się w płynie pozakomórkowym, w tym w surowicy krwi, limfie, płynie osierdziowym, stawowym, otrzewnowym, wypłycie opłucnowej, płynie wodnym i ropnym. Wysokie stężenia stwierdza się w moczu. Niskie stężenia – w żółci, mleku matki, wydzielinie oskrzelowej, plwocinie i płynie mózgowo-rdzeniowym. Przy zapaleniu opon mózgowych przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego wzrasta. Przenika do wszystkich tkanek organizmu, gdzie gromadzi się wewnątrzkomórkowo. Wysokie stężenia stwierdza się w wątrobie, płucach, nerkach (w nerkach amikacyna gromadzi się w korze). Okres półwyprowadzenia u dorosłych wynosi 2–4 godziny, u noworodków – 5–8 godzin, u starszych dzieci – 2,5–4 godziny. Około 75–95% leku wydala się nerkami w niezmienionej postaci drogą filtracji kłębuszkowej.

Dzieci. Ocena farmakokinetyki leku Potentox przeprowadzona została u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 11 lat po podaniu pojedynczej i wielu dawek. Bezpośrednia biodostępność cefepimu po domięśniowym wstrzyknięciu w dawce 50 mg/kg wynosi 82,3 (± 15)%. Okres półwyprowadzenia jest odwrotnie proporcjonalny do wieku powielmiennego i klirensu nerkowego obu antybiotyków. Wiek i płeć pacjentów nie mają istotnego wpływu na całkowity klirens z organizmu, a objętość rozprowadzenia po uwzględnieniu masy ciała. Ekspozycja na cefepim u dzieci po podaniu dożylnym w dawce 50 mg/kg jest porównywalna z ekspozycją po dożylnym podaniu dawki 2 g u dorosłych. Objętość rozprowadzenia leku określa amikacyna.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dawkowanie leku u pacjentów w podeszłym wieku wymaga dostosowania w zależności od klirensu kreatyniny. Farmakokinetykę Potentoxu badano u pacjentów w podeszłym wieku ze średniym klirens kreatyniny 64 (± 15) ml/min. Obserwowano wydłużenie okresu półwyprowadzenia Potentoxu z organizmu w zależności od wartości klirensu kreatyniny. Zaleca się oznaczenie maksymalnego i minimalnego stężenia w surowicy bezpośrednio po zakończeniu cyklu leczenia. Najwyższe stężenie we krwi osoczu obserwuje się 30–90 minut po wstrzyknięciu.

Badania przeprowadzone u chorych z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie okresu półwyprowadzenia leku z organizmu. U pacjentów z obniżoną funkcją nerek (klirens kreatyniny mniejszy lub równy 60 ml/min) dawkę należy dobrać indywidualnie. Średni okres półwyprowadzenia u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek poddawanych dializę wynosi 13 godzin dla hemodializy i 19 godzin dla dializy otrzewnowej. Farmakokinetyka leku u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby nie ulega zmianie. U tych chorych nie jest konieczna korekta dawki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Bakteryjna sepsa;

• infekcje dróg oddechowych (zapalenie płuc pozaszpitalne i szpitalne, w tym z powikłaniami);

• infekcje skóry i tkanek miękkich;

• infekcje układu moczowego oraz skomplikowane infekcje układu moczowego (ostre i przewlekłe zapalenie nerek), z wyjątkiem wczesnego leczenia pierwszego epizodu infekcji układu moczowego, ponieważ potencjalna korzyść jest ograniczona przez nefrotoksyczne działanie siarczanu amikacyny;

• infekcje kości i stawów (osteomielit, zapalenie stawów);

• infekcje jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego);

• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;

• oparzenia.

W celu identyfikacji mikroorganizmu (mikroorganizmów) wywołującego infekcję i określenia wrażliwości na Potentox należy przeprowadzić odpowiednie badania. Po otrzymaniu wyników leczenie za pomocą antybiotyków należy odpowiednio skorygować.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na cefepim, amikacynę, antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, antybiotyki z grupy aminoglikozydów i ich pochodne.
• Ciężkie zaburzenia funkcji nerek, azotemia (pozostałe stężenie azotu powyżej 150 mg%), niewydolność nerek.
• Zapalenie nerwu słuchowego, zaburzenia funkcji aparatu przedsionkowego.
• Myasthenia gravis.
• Wcześniejsze leczenie lekami oto- lub nefrotoksycznymi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane z cefepimem

Aminoglikozydy

Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i słuchu podczas jednoczesnego stosowania cefepimu z aminoglikozydami ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności antybiotyków.

Diuretyki

Nefrotoksyczność obserwowano po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami, takimi jak furozemyd. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek podczas jednoczesnego stosowania cefepimu z diuretykami.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Stosowanie cefepimu może powodować fałszywie dodatni wynik testu na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów glukozowych opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztworów cefepimu (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmicyny. W przypadku konieczności podania Potentoxu w połączeniu z wymienionymi lekami, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Interakcje związane z amikacyną

Farmaceutycznie niezgodny z penicylinami, heparyną, cefalosporyną, kapreomycyną, amfoterycyną B, hydrochlorotiazydem, erytromycyną, nitrofurantoiną, witaminami grupy B i C, chlorkiem potasu.

Amikacyna wykazuje działanie synergistyczne w połączeniu z karbenicyliną, benzylopenicyliną, cefalosporynami (u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek jednoczesne stosowanie z antybiotykami beta-laktamowymi może prowadzić do zmniejszenia skuteczności aminoglikozydów).

Kwas nalidyksowy, polimyksyna B, cisplatyna i wancomycyna zwiększają ryzyko wystąpienia oto- i nefrotoksyczności.

W przypadku jednoczesnego stosowania z penicylinami, cefalosporynami, sulfonamidami, wancomycyną, metoksyfluranem, enfluranem, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), środkami kontrastowymi rentgenowskimi, cyklosporyną, cisplastyną, amfoterycyną B, cefalotynem, polimyksyną i diuretykami (szczególnie furozemydem) zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Indometacyna, fenylobutazon i inne NLPZ, które zaburzają przepływ krwi przez nerki, mogą spowalniać szybkość wydalania amikacyny. Jeśli amikacynę stosuje się jednocześnie z dożylnym podaniem indometacyny u przedwczesnie urodzonych niemowląt, dochodzi do wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększa się ryzyko toksyczności.

Wspomaga działanie miorelaksacyjne leków kurarepodobnych.

Metoksyfluran, polimyksyna do wstrzykiwań, kapreomycyna oraz inne leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (halogenowane związki węgla stosowane jako leki do znieczulenia inhalacyjnego, analgetyki opioidowe), przetaczanie dużej objętości krwi z konserwantami cytrynianowymi — zwiększają ryzyko zatrzymania oddechu.

Wstrzykiwane dożylne podanie indometacyny zwiększa ryzyko wystąpienia działania toksycznego aminoglikozydów (przedłużenie T½ i zmniejszenie klirensu).

Amikacyna zmniejsza skuteczność leków stosowanych w przypadku myasthenia gravis.

W przypadku jednoczesnego stosowania z dietylem i blokerami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego zwiększa się ryzyko przygnębienia oddychania.

Ryzyko ototoksyczności zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu amikacyny z furozemydem i kwasem etakrynowym.

Interakcje związane z lekiem Potentox.

Jednoczesne stosowanie Potentoxu z lekami przeciwkrzepliwymi, heparyną lub trombolitykami zwiększa ryzyko krwawienia.

Potentox, hamując florę bakteryjną jelit, przeszkadza w syntezie witaminy K. W związku z tym jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi agregację płytek krwi (NLPZ, salicylany) zwiększa ryzyko krwawienia. Jednoczesne stosowanie leku z innymi antybiotykami aminoglikozydowymi zwiększa ryzyko wystąpienia wszystkich wymienionych działań niepożądanych. Nie można podawać jednocześnie dwóch aminoglikozydów ani zastępować jednego leku drugim, jeśli pierwszy aminoglikozyd był stosowany przez 7–10 dni. Powtórzny kurs można przeprowadzić nie wcześniej niż po 4–6 tygodniach. Podczas jednoczesnego podania z antybiotykami z grupy penicylin stężenie leku w surowicy krwi może się obniżać.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Przed zastosowaniem leku należy określić wrażliwość wyizolowanych patogenów.

Związane z cefepimem

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy przepisywać z ostrożnością wszystkim chorym z dowolnymi formami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać zastosowania adrenaliny i innych form terapii.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (w tym w wywiadzie), szczególnie z kolitem.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranacyjnego. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości rozwoju tej patologii w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia lekiem Potentox. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykami. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranacyjnego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Kolit pseudomembranacyjny o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadku kolitu pseudomembranacyjnego o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białka oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 60 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować w celu kompensacji spowolnionej szybkości wydalania przez nerki. Ponieważ przy stosowaniu standardowych dawek cefepimu u pacjentów z niewydolnością nerek lub w innych stanach, które mogą pogarszać funkcję nerek, możliwe są zwiększone stężenia antybiotyku w surowicy krwi, dawkę utrzymaną cefepimu u tych pacjentów należy zmniejszyć. Przy ustalaniu kolejnej dawki cefepimu należy uwzględnić stopień zaburzenia funkcji nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmu na antybiotyk.

W trakcie nadzoru popożycowego leków zawierających cefepim odnotowano ciężkie skutki uboczne stanowiące zagrożenie dla życia lub przypadki śmiertelne: encefalopatię (zaburzenia świadomości, w tym dezorientację, halucynacje, stupor i śpiączkę), mioklonie i drgawki. Większość przypadków odnotowano u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, którzy stosowali dawki cefepimu przekraczające zalecane. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane z uwagi na funkcję nerek. W większości przypadków objawy neurotoksyczności były odwracalne i ustąpiły po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Mało prawdopodobne jest, że przepisanie cefepimu w przypadku braku potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne będzie korzystne, a jednocześnie zwiększa ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane oceny stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy otrzymywali długotrwałą terapię przeciwmikrobiologiczną. Należy kontrolować poziom protrombiny u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu możliwe są dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub procedur transfuzyjnych, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy przeprowadza się test antyglobulinowy lub w trakcie testu Coombsa u noworodków matek, które przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy wziąć pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być spowodowany stosowaniem leku.

Związane z amikacyną

Nie należy stosować amikacyny u chorych z podwyższoną wrażliwością na inne aminoglikozydy z powodu ryzyka reakcji alergii krzyżowej.

Amikacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobą Parkinsona, miastenią (z wyjątkiem M. gravis, przy której stosowanie jest przeciwwskazane), botulizmem (aminoglikozydy mogą powodować zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, co prowadzi do dalszego osłabienia mięśni szkieletowych), odwodnieniem, niemowlętach (szczególnie przedwczesnych), u starszych pacjentów.

W okresie leczenia należy kontrolować funkcję nerek, nerwu słuchowego i aparatu przedsionkowego co najmniej raz w tygodniu.

Prawdopodobieństwo rozwoju działania nefrotoksycznego jest większe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek oraz przy stosowaniu leku w wysokich dawkach lub przez dłuższy czas (pacjenci tej grupy wymagają codziennego kontroli funkcji nerek).

W przypadku niezadowalających wyników badań audiometrycznych należy zmniejszyć dawkę leku lub przerwać leczenie.

Pacjentom z infekcyjno-zapalnymi chorobami dróg moczowych zaleca się spożywanie dużej ilości płynów.

Głównym efektem toksycznym leku przy podaniu dożylnej jest jego działanie na VIII parę nerwów czaszkowych, objawiające się początkowo głuchotą w zakresie dźwięków o wysokiej częstotliwości. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek ryzyko powikłań ototoksycznych jest znacznie wyższe. Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować równowagę wodno-elektrolitową u pacjenta. U pacjentów z odwodnieniem organizmu ryzyko toksyczności wzrasta ze względu na podwyższone stężenie leku w surowicy krwi. W okresie leczenia siarczanem amikacyny należy spożywać wystarczającą ilość płynów, często określać stężenie kreatyniny w osoczu krwi i w razie potrzeby korygować dawkowanie. Ototoxiczność spowodowana przez antybiotyki aminoglikozydowe może się rozwinąć nawet po zakończeniu stosowania leku i zazwyczaj ma charakter nieodwracalny. Ryzyko rozwoju ototoksyczności jest zwiększone u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, a także przy stosowaniu wysokich dawek lub długotrwałym leczeniu.

Pacjenci z mutacją mitochondrialnego DNA (w szczególności przy zastąpieniu nukleotydu 1555 A na G w genie 12S rRNA) mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia ototoksyczności, nawet jeśli poziom aminoglikozydów w surowicy krwi podczas leczenia mieści się w zalecanym zakresie. Dla takich pacjentów należy rozważyć alternatywne metody leczenia.

Pacjentom z mutacjami mitochondrialnego DNA w wywiadzie rodzinnym lub z głuchotą spowodowaną aminoglikozydami należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod leczenia lub wykonania testu genetycznego przed przepisaniem leku.

U starszych pacjentów należy zmniejszyć dawkę amikacyny ze względu na obniżoną funkcję nerek i możliwą redukcję masy ciała. Należy regularnie oceniać funkcję nerek. Należy wykonać analizę moczu przed i w trakcie leczenia.

Stosowanie amikacyny może zmieniać następujące parametry laboratoryjne: alaninotransferazę surowicy, asparytanotransferazę, bilirubinę, dehydrogenazę mleczanową, fosfatazę alkaliczną, azot moczanowy, kreatyninę, jony wapnia, magnezu, potasu, sodu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę dobową i/lub wydłużyć odstępy między dawkami zgodnie ze stężeniem kreatyniny w surowicy krwi, aby zapobiec gromadzeniu się leku we krwi i zminimalizować ryzyko ototoksyczności. W przypadku pojawienia się objawów podrażnienia nerek (np. albuminuria, mikrohematuria, leukocyturia) należy zwiększyć nawodnienie i zmniejszyć dawkę. Objawy te zazwyczaj ustępują po zakończeniu leczenia. W przypadku pojawienia się objawów ototoksyczności (np. zawroty głowy, dzwonienie, szum w uszach lub obniżenie słuchu) lub nefrotoksyczności (np. obniżenie klirensu kreatyniny, oliguria) należy przerwać stosowanie amikacyny lub zmniejszyć dawkę. W przypadku wystąpienia objawów azotemii lub nasilającej się oligurii leczenie należy przerwać.

Jednoczesne stosowanie siarczanu amikacyny i moczopędnych działających szybko, takich jak pochodne kwasu etakryninowego, furosemidu, manitolu (szczególnie jeśli moczopędne są podawane dożylne), może prowadzić do rozwoju nieodwracalnej głuchoty.

Nie można przepisywać jednocześnie dwóch aminoglikozydów ani zastępować jednego leku drugim, jeśli pierwszy aminoglikozyd był stosowany przez 7–10 dni. Powtórnego cyklu można przeprowadzić nie wcześniej niż po 4–6 tygodniach.

W przypadku braku pozytywnej dynamiki klinicznej należy pamiętać o możliwości rozwoju mikroorganizmów opornych. W takich przypadkach należy przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednią terapię.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią. W razie konieczności zastosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ leku Potentox na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami nie był badany, należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas przyjmowania leku mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Przed podaniem należy przeprowadzić próby skórne w celu wykrycia indywidualnej wrażliwości na lek, o ile nie ma przeciwwskazań do ich przeprowadzenia.

Dawka dobową dla dorosłych wynosi 1,25–2,5 g, którą podaje się raz lub dwa razy na dobę w równych dawkach, w zależności od typu i przebiegu choroby.

Dawkę należy obliczyć w oparciu o masę ciała. Potentox można podawać dożylnie i domięśniowo.

Przed rozpoczęciem leczenia należy oznaczyć poziom kreatyniny w surowicy krwi i obliczyć klirens endogennej kreatyniny. Oznaczenie poziomu azotu mocznika we krwi nie jest wiarygodnym wskaźnikiem funkcji nerek. W trakcie długotrwałego leczenia należy okresowo powtarzać ocenę funkcji nerek.

Zaleca się obliczenie maksymalnej i minimalnej stężenia Potentoxu w surowicy krwi podczas leczenia. Stężenie w surowicy krwi nie powinno przekraczać 35 µg/ml (w przeliczeniu na siarczan amikacyny) w ciągu 30–90 minut po iniekcji. Kolejną iniekcję można podać, gdy stężenie Potentoxu w surowicy krwi wynosi 10 µg/ml (w przeliczeniu na siarczan amikacyny).

Podawanie domięśniowe pacjentom z prawidłową czynnością nerek: zalecana dawka dla dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia wynosi 15 mg/kg/dobę (w przeliczeniu na siarczan amikacyny), podzielona na 2 równe dawki podawane w równych odstępach czasu. Dawki przepisywane pacjentom z nadmierną masą ciała nie powinny przekraczać 1,5 g/dobę.

Początkowa dawka dla dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 roku życia – 10 mg/kg (w przeliczeniu na siarczan amikacyny), następnie – 7,5 mg/kg co 12 godzin.

Czas trwania leczenia – 7–10 dni.

Zalecane dawki dla dorosłych oraz sposoby podania przedstawiono w tabeli 1.

* Wstrzykiwanie domięśniowe wskazane jest wyłącznie do leczenia zakażeń dróg moczowych wywołanych przez E. coli, jeśli ten sposób podania jest uznawany za bardziej odpowiedni.

Podanie dożylnie pacjentom z prawidłową czynnością nerek: Potentox podaje się dożylnie w ciągu 30–60 minut.

W niewydolności nerek pierwsza dawka (w przeliczeniu na siarczan amikacyny) – 7,5 mg/kg. Kolejne dawki wylicza się według wzoru:

(pierwsza dawka (mg) × CC)/100,

gdzie CC – klirens kreatyniny w ml/min/1,73 m².

Jeśli możliwe jest oznaczenie jedynie stężenia kreatyniny w surowicy, do oszacowania klirensu kreatyniny stosuje się następujące wzory:

Dla mężczyzn:

Dla kobiet:

Dla dzieci:

w przypadku niewydolności nerek stosuje się dzieciom od 12. miesiąca życia

gdzie k − współczynnik wiekowy przeliczeniowy:

• 0,33 — dzieci urodzone przed terminem w wieku od 1 do 4 roku życia;
• 0,45 — dzieci urodzone terminowo w wieku od 1 do 4 roku życia;
• 0,55 — dzieci w wieku 2–14 lat;
• 0,55 — dziewczynki w wieku od 14 roku życia;
• 0,70 — chłopcy w wieku od 14 roku życia.

U pacjentów poddawanych hemodializie około 68 % całkowitej ilości cefepimu znajduje się w organizmie na początku dializy i jest wydalane w ciągu 3-godzinnego zabiegu dializy. Dawkę powtórną równą dawce pierwotnej podaje się po zakończeniu każdego zabiegu dializy.

Pacjentom poddawanym długotrwałej dializy osmotycznej ambulatoryjnej Potentox można podawać w początkowych normalnych zalecanych dawkach zależnych od ciężkości zakażenia, podawanych co 48 godzin.

Potentox należy rozpuścić w jednym z następujących rozpuszczalników: woda sterylizowana do wstrzykiwań, 0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań lub sterylizowana woda bakteriostatyczna do wstrzykiwań (zawierająca alkohol benzylowy). Roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed zastosowaniem. Po dodaniu rozpuszczalnika należy wizualnie sprawdzić całkowite rozpuszczenie się leku.

Do infuzji dożylnej należy wziąć fiolkę Potentoxu, dodać odpowiednią ilość rozpuszczalnika (patrz tabela 2), a następnie przenieść roztwór do pojemnika na płyn do wstrzykiwania dożylnego z odpowiednim płynem do wstrzykiwania dożylnego. Uzyskany objętość roztworu należy podać w ciągu 30–60 minut. Te roztwory można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej 20–25 °C.

Przygotowanie roztworów Potentoxu

Tabela 2

Przy wstrzykiwaniu do mięśnia roztwór podaje się głęboko do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka.

Kolor proszku Potentox oraz roztworu może ciemnieć w zależności od warunków przechowywania. Przy przechowywaniu w zalecanych warunkach aktywność leku nie zmienia się.

Dzieci.

Zaleca się stosowanie u dzieci od 2. miesiąca życia. Bezpieczeństwo leczenia u dzieci poniżej 2. miesiąca życia nie zostało potwierdzone. Brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających celowość stosowania Potentox u dzieci poniżej 2. miesiąca życia lub u dzieci z ciężkimi infekcjami spowodowanymi przez Haemophilus influenzae typu b.

Przedawkowanie.

Objawy.

Cefepim

W przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u chorych z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, mioklonią, napadami padaczkowymi, pobudzeniem nerwowo-mięśniowym.

Amikacyna

Możliwe objawy działania oto- i nefrotoksycznego leku oraz objawy blokady nerwowo-mięśniowej: szum w uszach, utrata słuchu, zaburzenia słuchu, wysypka skórna, ból głowy, zawroty głowy, osłabienie, parestezje, obniżenie funkcji nerek (aż do niewydolności nerek), przygnębienie lub porażenie oddechowe, reakcje toksyczne (ataksja, zaburzenia oddawania moczu, pragnienie, utrata apetytu, nudności, wymioty).

Leczenie.

Należy przerwać podawanie leku, przeprowadzić terapię objawową. W celu zapewnienia wydalenia Potentox z organizmu konieczne jest przeprowadzenie hemodializy. Ciężkie reakcje alergiczne natychmiastowego typu wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form intensywnej terapii. Przy pierwszych objawach blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego należy przerwać podawanie leku Potentox oraz natychmiast podać wewnętrznie kroplowo roztwór chlorku wapnia lub podskórnie roztwór prozeryny i atropiny. W razie potrzeby chorego należy przełożyć na sztuczne oddychanie.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane to objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz reakcje nadwrażliwości.

Poniżej w tabeli 3 przedstawiono działania niepożądane odnotowane podczas leczenia cefepimem i amikacyną.

* U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek mogą występować drgawki, bezdech, jeśli dawki Potentoxu nie były dostosowywane zgodnie z poziomem kreatyniny. W przypadku drgawek wywołanych stosowaniem Potentoxu należy przerwać stosowanie leku.

** Amikacyna głównie wpływa na funkcję słuchową. Uszkodzenie ślimaka prowadzi do nieodwracalnej głuchoty wysokotonowej i często występuje zanim będzie możliwe stwierdzenie zaburzeń słuchu w badaniu klinicznym.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC, w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w punkcie „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Po 1 fiolce w opakowaniu tekturowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Venus Remedies Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Hill Top Industrial Estate, Jarmajgri, ERIP Phase-I (Ext.), Battoli Kalan, Baddi, district Solan, Himachal Pradesh 173205, Indie.

Wnioskodawca.

Mili Healthcare Limited.

Miejsce położenia wnioskodawcy.

Piętro 2, pomieszczenie biurowe, 4 Charterfield House, Castle Street, Taunton, Somerset, Anglia, TA1 4AS, Wielka Brytania.