Pompezo

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Pompezo (Pompezo)

SkÅ ad:

substancja czynna: esomeprazol;

1 butelka zawiera esomeprazolu (w postaci sodowej esomeprazolu) 40 mg;

substancje pomocnicze: edetat sodu, wodorotlenek sodu.

PostaÄ lekowa. Liofilizat do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÅ .

GÅ ãwne wÅ asciwoÅ ci fizykochemiczne: proszek liofilizowany biaÅ y; sporzÄ dzony roztwór: klarowny bezbarwny lub jasnoÅ ciemny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w zaburzeniach kwasowoÅ ci. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02B C05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Esomeprazol jest S-izomerem omeprazolu, który zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku dzięki specyficznemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej (IPP) komórek okładzinowych. Zarówno izomer R-, jak i S-omeprazolu wykazują podobną aktywność farmakodynamiczną.

Mechanizm działania

Esomeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca w formę aktywną w silnie kwasowym środowisku kanałów sekretycznych komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę protonową – i tłumi wydzielanie kwasu zarówno podstawowe, jak i stymulowane.

Efekty farmakodynamiczne

Po 5 dniach doustnego przyjmowania w dawkach 20 mg i 40 mg esomeprazolu poziom pH w żołądku powyżej 4 utrzymywał się średnio odpowiednio przez 13 godzin i 17 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu u pacjentów z objawową chorobą refluksową przełyku (GERD). Efekt ten jest podobny niezależnie od tego, czy esomeprazol stosuje się doustnie, czy dożylnie.

Za pomocą takiego pośredniego parametru stężenia leku we krwi, jak pole pod krzywą stężenie-czas (AUC), wykazano zależność między hamowaniem wydzielania kwasu a AUC po doustnym stosowaniu esomeprazolu.

Po dożylnej podaniu esomeprazolu w dawce 80 mg w formie bolusu trwającego 30 minut, a następnie w formie długotrwałej infuzji dożylnej z szybkością 8 mg/godz. przez 23,5 godziny u zdrowych ochotników, poziom pH w żołądku powyżej 4 i powyżej 6 utrzymywał się średnio odpowiednio przez 21 godzin i 11–13 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu.

Po doustnym stosowaniu esomeprazolu w dawce 40 mg około 78 % pacjentów z zapaleniem przełyku refluksowego wyzdrowiało po 4 tygodniach, a 93 % – po 8 tygodniach leczenia.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym pacjentów z potwierdzonym endoskopowo krwawieniem wrzodziejącym klasy Ia, Ib, IIa lub IIb (odpowiednio 9 %, 43 %, 38 % i 10 %) według klasyfikacji Forresta, pacjentów podzielono losowo na grupę stosującą esomeprazol w postaci roztworu do wlewu (n=375) lub placebo (n=389). Po endoskopowym zatrzymaniu krwawienia pacjentom podawano albo esomeprazol w dawce 80 mg w formie dożylnej infuzji trwającej 30 minut, a następnie długotrwałą infuzję z szybkością 8 mg/godz., albo placebo przez 72 godziny. Po początkowym 72-godzinnym okresie wszyscy pacjenci przechodzili na doustne przyjmowanie esomeprazolu w dawce 40 mg przez 27 dni w celu hamowania wydzielania kwasu. Częstość nawrotu krwawienia w ciągu 3 dni wynosiła 5,9 % w grupie esomeprazolu i 10,3 % w grupie placebo. Po 30 dniach od zakończenia terapii częstość nawrotów krwawienia w grupach esomeprazolu i placebo wynosiła odpowiednio 7,7 % i 13,6 %.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny we krwi wzrasta jako odpowiedź na obniżone wydzielanie kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać 5–14 dni przed oznaczeniem stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA do normy, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP.

Podczas długotrwałej terapii esomeprazolem zarówno u dzieci, jak i u dorosłych obserwowano zwiększenie liczby komórek podobnych do komórek chromochłonnych (enterochromaffin-like cells, ECL), co najprawdopodobniej było spowodowane podwyższonym stężeniem gastryny we krwi. Uważa się, że te wyniki są klinicznie nieistotne.

W trakcie długotrwałego stosowania leków antysekrecyjnych obserwowano pewien wzrost częstości powstawania torbieli gruczołowych żołądka. Takie zmiany są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania wydzielania soku żołądkowego; są one dobroczynne i ustępują po zakończeniu leczenia.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego z dowolnej przyczyny, w tym w wyniku stosowania IPP, prowadzi do wzrostu liczby bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie IPP może nieco zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanych np. Salmonella i Campylobacter, u hospitalizowanych pacjentów, a także prawdopodobnie Clostridium difficile.

Dzieci

W badaniu kontrolowanym placebo (98 pacjentów w wieku od 1 do 11 miesięcy) oceniano skuteczność i bezpieczeństwo leku u pacjentów z objawami i objawami GERD. Esomeprazol w dawce 1 mg/kg raz dziennie podawano doustnie przez 2 tygodnie (faza otwarta), a następnie 80 pacjentów kontynuowało leczenie przez dodatkowe 4 tygodnie (podwójnie ślepa faza odstawienia). Nie zaobserwowano istotnej różnicy między esomeprazolem a placebo w osiągnięciu punktu końcowego pierwotnego ani w odstawieniu leku z powodu nasilenia objawów.

W badaniu kontrolowanym placebo (52 pacjentów w wieku <1 miesiąca) oceniano skuteczność i bezpieczeństwo leku u pacjentów z objawami GERD. Esomeprazol w dawce 0,5 mg/kg raz dziennie podawano doustnie przez co najmniej 10 dni. Nie zaobserwowano istotnej różnicy między esomeprazolem a placebo w odniesieniu do pierwotnego punktu końcowego – zmiany liczby przypadków objawów GERD w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Wyniki uzyskane w badaniach z udziałem dzieci wskazują, że dawki esomeprazolu 0,5 mg/kg i 1,0 mg/kg u niemowląt w wieku <1 miesiąca i 1–11 miesięcy odpowiednio zmniejszają średni procent czasu, w którym wewnątrzprzełykowe pH < 4,0. Profil bezpieczeństwa stosowania leku był podobny do profilu u dorosłych.

W badaniu przeprowadzonym u pacjentów pediatrycznych z GERD (w wieku od <1 do 17 lat), którzy otrzymywali długotrwałe leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP), u 61 % dzieci zaobserwowano hiperplazję komórek ECL niewielkiego stopnia, której znaczenie kliniczne było nieznane; nie zaobserwowano rozwoju zapalenia żołądka zanikowego ani guzów karcynoidowych.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym u zdrowych ochotników wynosi około 0,22 l/kg masy ciała. Esomeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w 97 %.

Metabolizm

Esomeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu esomeprazolu zależy od polimorficznego CYP2C19, odpowiedzialnego za tworzenie metabolitów hydroksy i desmetylo. Pozostała część metabolizmu odbywa się za pośrednictwem innej izoformy, CYP3A4, odpowiedzialnej za tworzenie esomeprazolu sulfonu, będącego głównym metabolitem w osoczu krwi.

Wydalanie

Poniższe parametry odzwierciedlają głównie farmakokinetykę osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19, tzn. szybkich metabolizatorów.

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 17 l/godz. po pojedynczej dawce i około 9 l/godz. po wielokrotnym stosowaniu. Okres półtrwania (t½) esomeprazolu w osoczu krwi wynosi około 1,3 godziny przy wielokrotnym stosowaniu raz dziennie.

Esomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami; nie obserwuje się tendencji do jego akumulacji w organizmie przy stosowaniu raz dziennie.

Główne metabolity esomeprazolu nie wpływają na wydzielanie soku żołądkowego. Prawie 80 % doustnej dawki esomeprazolu wydala się z moczem w postaci metabolitów, reszta – z kałem. Mniej niż 1 % związku pierwotnego wydala się z moczem.

Linowość/nielinowość

AUC wzrasta przy wielokrotnym stosowaniu esomeprazolu. Wzrost ten zależy od dawki i prowadzi do powstania nieliniowej zależności między dawką a AUC po wielokrotnym stosowaniu. Zależność ta od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia się metabolizmu presystemowego i klirensu systemowego, spowodowanego najprawdopodobniej przez hamowanie enzymu CYP2C19 przez esomeprazol i/lub jego metabolit sulfonowy.

Po wielokrotnym stosowaniu esomeprazolu w dawkach 40 mg w postaci wstrzyknięć dożylnych średnie maksymalne stężenie esomeprazolu w osoczu krwi (Cmax) wynosi około 13,6 μmol/l. Średnie Cmax po odpowiednich dawkach doustnych wynosi około 4,6 μmol/l. Mniejszy wzrost (około 30 %) AUC obserwuje się przy podaniu dożylnym w porównaniu z przyjmowaniem doustnym. Zaobserwowano liniowy, zależny od dawki wzrost AUC przy podawaniu esomeprazolu w formie 30-minutowej infuzji dożylnej (w dawkach 40 mg, 80 mg lub 120 mg), a następnie w formie długotrwałej infuzji (z szybkością 4 mg/godz. lub 8 mg/godz.) przez 23,5 godziny.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci z polimorfizmem enzymu CYP2C19

Około 2,9 ± 1,5 % populacji nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i określa się ich jako wolnych metabolizatorów. U tych osób metabolizm esomeprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez CYP3A4. Po wielokrotnym stosowaniu esomeprazolu w dawce 40 mg raz dziennie średnie AUC było około 100 % wyższe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie Cmax było podwyższone o około 60 %. Podobne różnice obserwowano również przy dożylnej podawaniu esomeprazolu. Dane te nie wymagają zmiany dawkowania esomeprazolu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Metabolizm esomeprazolu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby może być zaburzony. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby szybkość metabolizmu jest obniżona, wskutek czego AUC esomeprazolu wzrasta dwukrotnie. Dlatego pacjentom z GERD i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki 20 mg. Pacjentom z krwawiącym wrzodem i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej 80 mg, podawanie esomeprazolu w formie długotrwałej infuzji dożylnej z szybkością maksymalnie 4 mg/godz. przez 71,5 godziny może być wystarczające. Esomeprazol ani jego główne metabolity nie wykazują tendencji do akumulacji przy stosowaniu raz dziennie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów esomeprazolu, ale nie samego związku, nie przewiduje się zmian w metabolizmie esomeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym

Metabolizm esomeprazolu ulega nieznacznej zmianie u pacjentów w wieku podeszłym (71–80 lat).

Różnice płciowe

Po pojedynczym stosowaniu esomeprazolu w dawce 40 mg średnie AUC u kobiet jest o około 30 % wyższe niż u mężczyzn. Nie obserwuje się różnic zależnych od płci przy wielokrotnym stosowaniu esomeprazolu raz dziennie. Podobne różnice obserwowano przy dożylnej podawaniu esomeprazolu. Dane te nie wpływają na dawkowanie esomeprazolu.

Dzieci

W randomizowanym, otwartym, międzynarodowym badaniu wielokrotnych dawek esomeprazol podawano przez 3-minutowe wstrzyknięcie raz dziennie przez 4 dni. W badaniu wzięło udział łącznie 59 dzieci w wieku od 0 do 18 lat, z których 50 (7 dzieci w wieku od 1 do 5 lat) ukończyło badanie i na podstawie których oceniono farmakokinetykę esomeprazolu.

W tabeli 1 przedstawiono wyniki systemowego działania esomeprazolu po dożylnej podawaniu przez wstrzyknięcie trwające 3 minuty u pacjentów pediatrycznych i zdrowych dorosłych ochotników. Wartości w tabeli 1 podano jako średnie geometryczne (zakres). Dawka 20 mg dla dorosłych była podawana w formie infuzji trwającej 30 minut. Maksymalne stężenie równowagowe leku w osoczu krwi (Css, max) oceniano 5 minut po podaniu dawki u dzieci we wszystkich grupach wiekowych, a u dorosłych pacjentów – 7 minut po podaniu dawki 40 mg i po zakończeniu infuzji w dawce 20 mg.

* Grupa wiekowa od 0 do 1 miesiąca obejmowała pacjentów ze skorygowanym wiekiem (suma wieku ciążowego i wieku poporodowego w pełnych tygodniach) ≥ 32 pełne tygodnie i < 44 pełne tygodnie. Grupa wiekowa od 1 do 11 miesięcy obejmowała pacjentów ze skorygowanym wiekiem ≥ 44 pełne tygodnie.

** Wykluczono dwóch pacjentów: jeden najprawdopodobniej ze względu na obniżoną aktywność izofermentu CYP2C19, drugi – ze względu na współrzutne stosowanie inhibitora izofermentu CYP3A4.

Zgodnie z opracowanym modelem, stężenie Css,max po wewnątrzżylnym podaniu esomeprazolu w formie 10-minutowej, 20-minutowej i 30-minutowej infuzji zmniejszy się średnio o 37–49 %, 54–66 % oraz 61–72 % odpowiednio we wszystkich grupach wiekowych i grupach dawkowania w porównaniu ze stężeniem Css,max po trzyminutowej iniekcji.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

• Terapia antysekretoryczna w przypadkach, gdy nie można zastosować drogi doustnej, np.:
  • choroba refluksowa przełyku (GERD) u pacjentów z przełytem refluksowym i/lub ciężkimi objawami refluksu;
  • leczenie owrzodzeń żołądka związanych z terapią niesteroidowymi lekami przeciwbólowymi (NSAID);
  • zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy związanym z terapią NSAID u pacjentów z grupy ryzyka.
• zapobieganie nawrotowi krwawienia u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia spowodowanego owrzodzeniem żołądka lub dwunastnicy.

Dzieci w wieku od 1 do 18 lat

• Terapia antysekretoryczna w przypadkach, gdy nie można zastosować drogi doustnej, np.:
  • choroba refluksowa przełyku (GERD) u pacjentów z przełytem erozyjnym refluksowym i/lub ciężkimi objawami refluksu.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, inne pochodne benzimidazolu lub inne składniki leku.
• Jednoczesne stosowanie z atazanawirem, nelfinawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Inhibitory proteazy

Zauważono interakcje omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie i mechanizmy tych interakcji nie są zawsze znane. Podniesienie pH soku żołądkowego w czasie terapii omeprazolem może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inne mechanizmy interakcji mogą być możliwe poprzez hamowanie CYP2C19.

Obserwowano obniżenie stężenia atazanawiru i nelfinawiru we krwi podczas jednoczesnego stosowania z omeprazolem, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (w dawce 40 mg raz na dobę) z atazanawirem (w dawce 300 mg/rytonawir w dawce 100 mg) u zdrowych ochotników powodowało istotne obniżenie ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC, Cmax i minimalnego stężenia we krwi (Cmin) o około 75%). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (w dawce 20 mg na dobę) z atazanawirem (w dawce 400 mg/rytonawir w dawce 100 mg) u zdrowych ochotników zmniejszało AUC atazanawiru o około 30% w porównaniu do AUC obserwowanego przy stosowaniu atazanawiru (w dawce 300 mg/rytonawir w dawce 100 mg na dobę) bez omeprazolu (w dawce 20 mg na dobę).

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (w dawce 40 mg na dobę) zmniejszało średnie wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39%, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 – o 75–92%.

Ze względu na podobieństwo efektów farmakodynamicznych i właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i ezomeprazolu jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i atazanawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zauważono podwyższenie stężenia (80–100%) sakuinawiru (w połączeniu z rytonawirem) we krwi podczas jednoczesnego stosowania z omeprazolem (w dawce 40 mg na dobę).

Omeprazol (w dawce 20 mg na dobę) nie wpływał na AUC darunawiru (w połączeniu z rytonawirem) i amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Ezomeprazol (w dawce 20 mg na dobę) nie wpływał na AUC amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem lub samodzielnie).

Stosowanie omeprazolu (w dawce 40 mg na dobę) nie zmieniało AUC lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Metylotreksat

U niektórych pacjentów obserwowano podwyższenie stężenia metotreksatu we krwi podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorem pompy protonowej (IPP). Przy stosowaniu metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe przerwanie stosowania ezomeprazolu.

Takrolimus

Podczas jednoczesnego stosowania ezomeprazolu zaobserwowano zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania należy wzmocnić monitorowanie stężenia takrolimusu we krwi oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny) i w razie potrzeby dostosować dawkę takrolimusu.

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Hamowanie kwasowości żołądka podczas leczenia ezomeprazolem i innymi IPP może obniżać lub podnosić absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków zmniejszających kwasowość żołądka, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol oraz erlotynib może się zmniejszać, natomiast wchłanianie takich leków jak cyklosporyna może wzrastać podczas leczenia ezomeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (w dawce 20 mg na dobę) i cyklosporyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10% (u 2 z 10 badanych osób – do 30%). Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej cyklosporyną. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu wysokich dawek ezomeprazolu u pacjentów starszych. Konieczne jest wzmocnione monitorowanie terapeutyczne cyklosporyny.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Ezomeprazol hamuje CYP2C19 – główny enzym metabolizujący ezomeprazol. W związku z tym przy łączeniu ezomeprazolu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozapina, fenytoina, stężenia tych leków we krwi mogą wzrastać i może być konieczne zmniejszenie ich dawek. Badania interakcji in vivo z zastosowaniem formy do wstrzykiwania dożylnego w wysokich dawkach (80 mg + 8 mg/godz.) nie przeprowadzono. Wpływ ezomeprazolu na leki metabolizowane przez CYP2C19 w takim trybie leczenia może być bardziej wyraźny, a pacjentów należy pilnie monitorować pod kątem wystąpienia działań niepożądanych w trakcie trzydniowego okresu wstrzykiwania dożylnego ezomeprazolu.

Diazepam

Jednoczesne doustne stosowanie ezomeprazolu (w dawce 30 mg) prowadziło do obniżenia klirensu diazepamu, substratu CYP2C19, o 45%.

Fenytoina

Podczas jednoczesnego doustnego stosowania ezomeprazolu (w dawce 40 mg) u chorych na padaczkę zaobserwowano wzrost Cmin fenytoiny we krwi o 13%. Zaleca się kontrolowanie stężenia fenytoiny we krwi na początku i po zakończeniu terapii ezomeprazolem.

Worykonazol

Stosowanie omeprazolu (w dawce 40 mg raz na dobę) zwiększało Cmax i AUC worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15% i 41%.

Cilostazol

Omeprazol, a także ezomeprazol działają jako inhibitory CYP2C19. W trakcie badania krzyżowego stosowania omeprazolu (w dawce 40 mg) zdrowym ochotnikom zwiększyło Cmax i AUC cilostazolu odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Cisapryd

U zdrowych ochotników podczas jednoczesnego doustnego stosowania z ezomeprazolem (w dawce 40 mg) AUC wzrastała o 32%, a czas t½ wzrastał o 31%, ale nie zaobserwowano istotnego wzrostu Cmax cisaprydu. Nie zaobserwowano przedłużenia interwału QTc, które obserwowano podczas monoterapii cisaprydem, podczas jednoczesnego stosowania cisaprydu z ezomeprazolem.

Warfaryna

W badaniu klinicznym wykazano, że przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg u pacjentów podczas terapii warfaryną czas krzepnięcia pozostał w dopuszczalnych granicach. Jednak w okresie pozarejestracyjnym zgłoszono kilka pojedynczych przypadków klinicznie istotnego wzrostu wskaźnika międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) podczas jednoczesnego doustnego stosowania tych leków. Zaleca się monitorowanie na początku i po zakończeniu jednoczesnego stosowania ezomeprazolu podczas terapii warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny.

Klopidogrel

Wyniki farmakokinetycznej (FK)/farmakodynamicznej (FD) interakcji między klopidogrelem (dawka ładunkowa – 300 mg/dawka utrzymawcza – 75 mg na dobę) a ezomeprazolem (doustnie w dawce 40 mg na dobę), uzyskane w badaniach z udziałem zdrowych ochotników, wykazały zmniejszenie AUC aktywnego metabolitu klopidogrelu średnio o 40% i zmniejszenie maksymalnego wskaźnika hamowania (indukowanego ADP) agregacji płytek krwi średnio o 14%.

Podczas badania z udziałem zdrowych ochotników, gdy klopidogrel stosowano razem z ezomeprazolem i kwasem acetylosalicylowym (ASA) w ustalonej kombinacji dawek (20 mg + 81 mg odpowiednio) w porównaniu do stosowania klopidogrelu jako monoterapii, zaobserwowano zmniejszenie AUC aktywnego metabolitu klopidogrelu o prawie 40%. Jednak maksymalne poziomy hamowania (indukowanego ADP) agregacji płytek krwi u tych osób były takie same w grupie stosowania klopidogrelu jako monoterapii i w grupie stosowania klopidogrelu razem z ezomeprazolem i ASA.

W badaniach obserwacyjnych i klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych aspektów FK/FD interakcji ezomeprazolu w odniesieniu do głównych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ezomeprazolu

Leki hamujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ezomeprazol metabolizuje się przy udziale enzymów CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne doustne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 klaritromycyny (w dawce 500 mg 2 razy na dobę) prowadzi do podwojenia AUC ezomeprazolu. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i kombinowanego inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do wzrostu AUC ezomeprazolu więcej niż 2-krotnie. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 worykonazol prowadził do wzrostu AUCτ omeprazolu o 280%. Korekta dawki ezomeprazolu zazwyczaj nie jest wymagana w żadnej z tych sytuacji. Jednak należy rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Leki indukujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki, które znane są z indukcji aktywności CYP2C19 lub CYP3A4 lub obu enzymów (takie jak ryfampicyna i ziele świętojańskie), mogą prowadzić do obniżenia stężenia ezomeprazolu we krwi poprzez przyspieszenie tempa jego metabolizmu.

Leki badane bez klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina i chinidyna

Zauważono, że ezomeprazol nie wywierał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny ani chinidyny.

Naprokksen lub rofekoksib

W krótkotrwałych badaniach jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z naproksenem lub rofekoksybem nie zaobserwowano żadnej interakcji farmakokinetycznej.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (takich jak znaczna, nieprzewidywalna utrata masy ciała, napadowe wymioty, dysfagia, hematemesis lub melena) oraz w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia wrzodu żołądka należy wykluczyć chorobę nowotworową, ponieważ ezomeprazol może maskować objawy i opóźniać rozpoznanie.

Infekcje przewodu pokarmowego

Stosowanie inhibitorem pompy protonowej (IPP) może nieco zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak infekcje wywołane przez Salmonella i Campylobacter (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Wchłanianie witaminy B12

Ezomeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu, może hamować wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipochlorydii lub achlorydii. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów z obniżonymi zapasami witaminy B12 w organizmie lub z czynnikami ryzyka zaburzeń wchłaniania witaminy B12 w przypadku długotrwałej terapii.

Hipomagnezemia

Przypadki ciężkiej hipomagnezemii odnotowano u pacjentów stosujących IPP, takie jak ezomeprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez okres dłuższy niż rok. Hipomagnezemia może prowadzić do poważnych objawów, takich jak osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, a jej rozwój może być stopniowy i pozostawać niezauważony. U większości pacjentów z hipomagnezemią stan poprawił się po podaniu magnezu i zaprzestaniu stosowania IPP. U pacjentów, u których planowana jest długotrwała terapia, lub u tych, którzy stosują IPP w połączeniu z doustnym digoksyną lub lekami zwiększającymi ryzyko hipomagnezemii (np. diuretykami), zaleca się pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem terapii IPP oraz okresowe kontrole w trakcie leczenia.

Ryzyko złamania

IPP, szczególnie w dawkach wysokich i przez dłuższy okres (>1 rok), mogą nieco zwiększać ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub z innymi czynnikami ryzyka. Wyniki badań przeglądowych wskazują, że IPP mogą zwiększać ogólne ryzyko złamania o 10–40%. To zwiększenie może częściowo wynikać z innych czynników ryzyka. Pacjentów z ryzykiem osteoporozy należy leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi, a także zapewnić im odpowiednią dawkę witaminy D i wapnia.

Podostre łuszczycowe zapalenie skóry (SCLE)

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego łuszczycowego zapalenia skóry (SCLE). W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność zaprzestania stosowania leku. Wcześniejsze wystąpienie podostrego łuszczycowego zapalenia skóry u pacjenta podczas terapii IPP może zwiększać ryzyko jego rozwoju przy stosowaniu innych IPP.

Stosowanie współbieżne z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z atazanawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli stosowanie kombinacji atazanawiru z IPP jest uznane za konieczne, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg w połączeniu z 100 mg rytonawiru; dawkę ezomeprazolu nie należy przekraczać 20 mg.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku i na końcu terapii ezomeprazolem należy uwzględnić możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Zanotowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest w pełni ustalone. Z ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Ciężkie odczyny skórne (SCARs)

W trakcie leczenia ezomeprazolem zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich odczynów skórnych (SCARs), w tym erupcji wielopostaciowej (EM), zespołu Stevensa–Johnsona (SJS), toksycznego epidermalnego nekroliozy (TEN) oraz reakcji skórnej na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci.

Pacjenci powinni być poinformowani o możliwych objawach i objawach ciężkich odczynów skórnych EM/SJS/TEN/DRESS i powinni niezwłocznie skonsultować się z lekarzem w przypadku wystąpienia jakichkolwiek charakterystycznych objawów.

W przypadku wystąpienia objawów ciężkich odczynów skórnych należy natychmiast zaprzestać stosowania ezomeprazolu i zapewnić dalszą pomoc medyczną / dokładne monitorowanie stanu pacjenta.

Nie należy ponownie przepisywać leku pacjentom z rozpoznaniem EM/SJS/TEN/DRESS.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć tego wpływu, leczenie lekiem należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed oznaczeniem stężenia CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli po połączeniu stężenia CgA i gastryny nie powróciły do normy po pierwszym oznaczeniu, należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 14 dniach od zaprzestania leczenia IPP.

Każda fiolka leku Pompezo zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę 40 mg, co oznacza, że może być uznawana za lek pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Do chwili obecnej nie ma wystarczającej liczby danych dotyczących stosowania ezomeprazolu w czasie ciąży. Większa liczba danych z badań epidemiologicznych dotyczących stosowania racemicznej mieszaniny omeprazolu w czasie ciąży wskazuje na brak wad wrodzonych i fetotoksyczności. Badania ezomeprazolu na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego negatywnego wpływu na rozwój embrionalny/ płodowy. W badaniach racemicznej mieszaniny na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego lub pośredniego wpływu na przebieg ciąży, porodu i rozwój poporodowy. W czasie ciąży lek należy stosować z ostrożnością.

Umiarkowana liczba danych dotyczących kobiet w ciąży (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak efektów malformacyjnych lub toksycznego wpływu ezomeprazolu na płód / zdrowie noworodka.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego negatywnego wpływu ezomeprazolu na funkcję rozrodczą ze względu na jego działanie toksyczne.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka matki. Brakuje informacji o skutkach działania ezomeprazolu na noworodki / niemowlęta. Z uwagi na to lek nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Plodność

Wyniki badań racemicznej mieszaniny omeprazolu na zwierzętach wskazują na brak wpływu omeprazolu na płodność przy doustnym stosowaniu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ezomeprazol wywiera minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Zanotowano odczyny takie jak zawroty głowy (rzadko) i nieostrość widzenia (rzadko) (patrz sekcja „Odczyny niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich zaburzeń pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Dawkowanie.

Leczenie antysekretoryjne w przypadku, gdy nie można stosować esomeprazolu doustnie
Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować esomeprazolu doustnie, lek można podawać dożylnie w dawce 20–40 mg raz na dobę.

Dla pacjentów z zapaleniem przełyku spowodowanym refluksją zalecana dawka wynosi 40 mg raz na dobę.

Dla pacjentów otrzymujących leczenie objawowe choroby refluksu żołądkowo-przełykowego dawka wynosi 20 mg raz na dobę.

W leczeniu wrzodów żołądka spowodowanych stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ) typowa dawka wynosi 20 mg raz na dobę.

W zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy spowodowanym terapią NLPZ pacjentom z grupy ryzyka dawka wynosi 20 mg raz na dobę.

Zwykle leczenie esomeprazolem do stosowania dożylnego jest krótkotrwałe; pacjentów należy przechodzić na doustne stosowanie esomeprazolu tak szybko, jak to możliwe.

Profilaktyka nawrotu krwawienia u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy

Po terapeutycznym leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy podaje się 80 mg leku w postaci dożylnej infuzji bolusowej trwającej 30 minut, po czym kontynuuje się podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 8 mg/godz. przez 3 doby (72 godziny).

Po leczeniu parenteralnym terapię należy kontynuować za pomocą środków doustnych hamujących sekrecję kwasu.

Sposób stosowania.

Instrukcje przygotowania odtworzonego roztworu podano poniżej w niniejszym rozdziale („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i unieszkodliwiania (w odpowiednich przypadkach)“).

Iniekcje.

Dawka 40 mg:
5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci dożylnej iniekcji trwającej co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg:
2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci dożylnej iniekcji trwającej co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Infuzje.

Dawka 40 mg:
odtworzony roztwór podaje się w postaci dożylnej infuzji trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg:
połowę odtworzonego roztworu podaje się w postaci dożylnej infuzji trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Dawka 80 mg:
odtworzony roztwór podaje się w postaci długotrwałej infuzji dożylnej trwającej 30 minut.

Dawka 8 mg/godz.:
odtworzony roztwór podaje się w postaci długotrwałej infuzji dożylnej przez 71,5 godziny (obliczona prędkość infuzji – 8 mg/godz.; termin przydatności odtworzonego roztworu podano w rozdziale „Okres ważności“).

Pacjenci z grup szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki leku. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu esomeprazolu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, lek należy stosować u tych pacjentów z ostrożnością (patrz rozdział „Farmakokinetyka“).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Choroba refluksowa przełyku (GERD): u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby dawka nie powinna przekraczać maksymalnej dawki 20 mg (patrz rozdział „Farmakokinetyka“).

Wrzody krwawiące: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej 80 mg leku, dalsze podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 4 mg/godz. przez 71,5 godziny może być wystarczające (patrz rozdział „Farmakokinetyka“).

Pacjenci w wieku podeszłym

Korekta dawki leku nie jest wymagana.

Dzieci w wieku od 1 do 18 roku życia

Dawkowanie.

Jako lek hamujący sekrecję żołądka w przypadku, gdy nie można stosować esomeprazolu doustnie

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, w ramach pełnego okresu leczenia choroby refluksowej (GERD) można podawać lek parenteralnie raz na dobę (dawki podano w poniższej tabeli).

Zwykle leczenie lekiem do stosowania dożylnego powinno być krótkotrwałe; pacjentów należy przechodzić na doustne stosowanie esomeprazolu tak szybko, jak to możliwe.

Zalecane dawki esomeprazolu do stosowania dożylnego

Sposób stosowania.

Instrukcje przygotowania roztworu do wstrzykiwania podano w niniejszym rozdziale poniżej („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach)“).

Wstrzykiwania.

Dawka 40 mg:

5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg:

2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy usunąć.

Dawka 10 mg:

1,25 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy usunąć.

Infuzje.

Dawka 40 mg:

odtworzony roztwór podaje się w postaci infuzji dożylnych trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg:

połowę odtworzonego roztworu podaje się w postaci infuzji dożylnych trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy usunąć.

Dawka 10 mg:

ćwierć odtworzonego roztworu podaje się w postaci infuzji dożylnych trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy usunąć.

Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach).

Przed zastosowaniem odtworzony roztwór należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząstek oraz zmiany zabarwienia. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór. Roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Jeśli nie jest potrzebna cała zawartość odtworzonego fiolki, nieużywany roztwór należy usunąć zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Roztwór do wstrzykiwań 40 mg.

Przygotować roztwór do wstrzykiwań (8 mg/ml), dodając 5 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań do fiolki zawierającej 40 mg ezomeprazolu.

Odtworzony roztwór do wstrzykiwań jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Roztwór do infuzji 40 mg.

Przygotować roztwór do infuzji, rozpuszczając zawartość jednej fiolki ezomeprazolu 40 mg w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań.

Roztwór do infuzji 80 mg.

Przygotować roztwór do infuzji, rozpuszczając zawartość dwóch fiolki ezomeprazolu po 40 mg w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań.

Odtworzony roztwór do infuzji jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 1 roku życia jako lek do terapii antysekrecyjnej, gdy niemożliwe jest doustne podawanie ezomeprazolu.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące celowego przedawkowania są obecnie bardzo ograniczone. Objawy opisane po podaniu ezomeprazolu w dawce 280 mg obejmowały objawy ze strony przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowe doustne podanie 80 mg ezomeprazolu oraz dożylne podanie 308 mg ezomeprazolu w ciągu 24 godzin nie spowodowały żadnych następstw. Nie zna się specyficznego antydota. Ezomeprazol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego jego eliminacja za pomocą dializy jest niewielka. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe i wspomagające.

Reakcje niepożądane.

Do najczęściej występujących reakcji niepożądanych obserwowanych w badaniach klinicznych oraz w okresie posrejestrowym stosowania esomeprazolu należą ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Ponadto profil bezpieczeństwa stosowania esomeprazolu jest taki sam dla różnych postaci leku, wskazań terapeutycznych, grup wiekowych oraz grup pacjentów. Nie zaobserwowano reakcji niepożądanych zależnych od dawki.

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane związane z esomeprazolem, które były zgłaszane lub podejrzewane podczas badań klinicznych po podaniu doustnym lub dożylnej oraz w okresie posrejestrowym po podaniu doustnym. Reakcje zostały wymienione zgodnie z częstością ich występowania: bardzo często (> 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Z układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko – leukopenia, trombocytopenia; bardzo rzadko – agranulocytoza, pancytopenia.

Z układu immunologicznego:

rzadko – reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny.

Z układu metabolicznego i odżywiania:

nieczęsto – obrzęki obwodowe; rzadko – hiponatremia; częstość nieznana – hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); ciężka postać hipomagnezemii może korelować z hipokalcemią. Hipomagnezemia może również być związana z hipokaliemią.

Z układu psychicznego:

nieczęsto – bezsenność; rzadko – pobudzenie, dezorientacja, depresja; bardzo rzadko – agresja, halucynacje.

Z układu nerwowego:

często – ból głowy; nieczęsto – zawroty głowy, parestezje, senność; rzadko – zaburzenia smaku.

Z narządu wzroku:

nieczęsto – nieostre widzenie.

Z narządu słuchu i równowagi:

nieczęsto – zawroty głowy.

Z układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej:

rzadko – skurcz oskrzeli.

Z układu pokarmowego:

często – ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, polipy gruczołów okrężnych (łagodne); nieczęsto – suchość w ustach; rzadko – stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego; częstość nieznana – kolit mikroskopowy.

Z układu wątrobowo-pęcherzowego:

nieczęsto – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; rzadko – zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez niej; bardzo rzadko – niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby.

Z skóry i tkanki podskórnej:

często – reakcje w miejscu wstrzyknięcia*; nieczęsto – zapalenie skóry, swędzenie, wysypka, pokrzywka; rzadko – łysienie, nadwrażliwość na światło; bardzo rzadko – erytema wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka, lekowe zapalenie z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS); częstość nieznana – podostre czerwcowe toczeń (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

nieczęsto – złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); rzadko – artralgia, mialgia; bardzo rzadko – osłabienie mięśni.

Z układu nerek i dróg moczowych:

bardzo rzadko – nefryt śródmiąższowy; u niektórych pacjentów stwierdzono jednocześnie niewydolność nerek.

Z układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

bardzo rzadko – ginekomastia.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

rzadko – niedowaga, nadmierne pocenie się.

*Reakcje w miejscu wstrzyknięcia obserwowano głównie w badaniu z zastosowaniem wysokich dawek esomeprazolu przez 3 dni (72 godziny).

Nieodwracalne zaburzenia wzroku odnotowano pojedynczo u pacjentów w stanie ciężkim, którzy otrzymywali omeprazol (racement) w postaci dożylnej, szczególnie w wysokich dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Populacja pediatryczna

Przeprowadzono randomizowane, otwarte badanie międzynarodowe mające na celu ocenę farmakokinetyki wielokrotnego dożylnego podawania esomeprazolu przez 4 dni z dawkowaniem raz na dobę u dzieci w wieku od 0 do 18 lat (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Do oceny bezpieczeństwa zaangażowano łącznie 57 pacjentów (8 dzieci w wieku 1–5 lat). Dane dotyczące bezpieczeństwa leku są zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa esomeprazolu, a nie wykryto nowych zagrożeń dla bezpieczeństwa pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, jak również pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

40 mg w fiolce; 1 fiolka w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Mefar Ilac San. A.S. /
Mefar Ilac San. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ramazanoglu Mah. Ensar Cad. No: 20, 34906 Kurtkoy – Pendik/Istanbul, Turkey /
Ramazanoglu Mah. Ensar Cad. No: 20, 34906 Kurtkoy – Pendik/Istanbul, Turkey.

Wniosek składający.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraina /
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.