Perindopril-Darnytsia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego Perindopril-Darnytsia

Skład:

substancja czynna: perindopryl;

1 tabletka zawiera 4 mg lub 8 mg perindoprylu w postaci soli z tert-butylaminą, co odpowiada 3,338 mg lub 6,676 mg perindoprylu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; celuloza mikrokrystaliczna; ditlenek krzemu, koloidalny, hydrofobowy; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie płasko-walcowatym, z faską i ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), składniki pojedyncze. Perindopryl. Kod ATC C09A A04.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Perindopryl – inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę I w angiotensynę II (ACE). Enzym konwertujący, czyli kinaza, jest egzopeptydazą, która umożliwia przekształcenie angiotensyny I w zwężający naczynia angiotensynę II, a także powoduje rozpad wazodylatacyjnego bradykininy do nieaktywnego heptapeptydu. Inhibicja ACE prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II we krwi, co zwiększa aktywność reniny we krwi (poprzez mechanizm sprzężenia zwrotnego) oraz zmniejsza wydzielanie aldosteronu. Ponieważ ACE inaktywuje bradykininę, inhibicja ACE prowadzi również do zwiększenia aktywności krążącego i lokalnego układu kalikreiny-kininy (a tym samym również do aktywacji układu prostaglandyn). Ten mechanizm działania powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego przez inhibitory ACE i częściowo odpowiada za występowanie niektórych działań niepożądanych (np. kaszlu).

Perindopryl tert-butylamina działa poprzez swój aktywny metabolit – perindoprylat. Inne metabolity nie wykazują aktywności w hamowaniu ACE w warunkach doświadczalnych.

Nadciśnienie tętnicze

Perindopryl skutecznie obniża ciśnienie tętnicze we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego – lekkim, umiarkowanym i ciężkim; obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego obserwuje się u pacjenta zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej.

Perindopryl zmniejsza opór naczyń obwodowych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W wyniku tego zwiększa się przepływ krwi obwodowej bez wpływu na częstość skurczów serca.

Zazwyczaj zwiększa się również przepływ krwi przez nerki, natomiast szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) pozostaje głównie niezmieniona.

Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy rozwija się w ciągu 4–6 godzin po jednorazowym przyjęciu i utrzymuje się co najmniej 24 godziny: stosunek T/R (minimalna skuteczność / maksymalna skuteczność w ciągu doby) perindoprylu wynosi 87–100%.

Ciśnienie tętnicze obniża się szybko. U pacjentów, u których leczenie okazało się skuteczne, normalizacja ciśnienia tętniczego następuje w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez tachyfilaksji.

W przypadku przerwania stosowania perindoprylu nie występuje efekt odstawienia.

Perindopryl zmniejsza przerost lewej komory serca.

W trakcie badań klinicznych wykazano, że perindopryl ma właściwości rozszerzające naczynia. Poprawia elastyczność dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości ściany do światła naczynia w przypadku małych tętnic.

Terapia skojarzona z diuretykiem tiazydowym wykazuje efekt addytywny i synergiczny. Kombinacja inhibitora ACE i diuretyka tiazydowego zmniejsza również ryzyko hipokaliemii wywołanej przez diuretyk.

Niewydolność serca

Perindopryl tert-butylamina ułatwia pracę serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępne i końcowe.

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością serca wykazały:

• zmniejszenie ciśnienia napełnienia prawej i lewej komory serca;
• zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego;
• zwiększenie indeksu minutowego i poprawę wyrzutu serca;
• zwiększenie przepływu krwi regionalnej w mięśniu sercowym.

W trakcie badań porównawczych pierwsze podanie 2 mg perindoprylu pacjentom z niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia nie było związane z żadnym istotnym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z placebo.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową

Opisano międzynarodowe, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, placebo-kontrolowane badanie kliniczne EUROPA, trwające 4 lata. W badaniu uczestniczyli pacjenci z potwierdzoną chorobą wieńcową bez objawów klinicznych niewydolności serca. Ogółem 90% pacjentów miało w wywiadzie zawał serca i/lub operację rewaskularyzacji. Większość pacjentów stosowała perindopryl jako dodatek do standardowej terapii lekami przeciwpłytkowymi, lekami obniżającymi poziom lipidów i β-blokerami.

Głównym kryterium skuteczności była ocena łączna wystąpienia zgonu sercowo-naczyniowego, niemortalnego zawału serca i/lub zatrzymania serca z późniejszym udanym jego uruchomieniem. Stwierdzono, że leczenie perindoprylem w dawce 8 mg raz dziennie spowodowało absolutne zmniejszenie punktu końcowego badania o 1,9% (zmniejszenie ryzyka względnego o 20%, 95% CI [9,4; 28,6] – p < 0,001). U pacjentów z zawałem serca i/lub rewaskularyzacją w wywiadzie zaobserwowano absolutne zmniejszenie punktu końcowego o 2,2%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka względnego o 22,4% (95% CI [12,0; 31,6] – p < 0,001) w porównaniu z placebo.

Stosowanie u dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania perindoprylu u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie zostały ustalone.

Opisano otwarte badanie kliniczne z udziałem 62 dzieci w wieku od 2 do 15 lat, którym podawano perindopryl w średniej dawce 0,07 mg/kg przy szybkości filtracji kłębuszkowej > 30 ml/min/1,73 m². Dawka była dobierana indywidualnie i zwiększana do maksymalnej 0,135 mg/kg/dobę w zależności od stanu pacjenta i odpowiedzi ciśnienia tętniczego na leczenie. Średnia długość trwania badania wyniosła 44 miesiące. Ciśnienie skurczowe i rozkurczowe pozostawało stabilne u pacjentów wcześniej leczonych innymi lekami przeciwciśnieniowymi, a obniżało się u pacjentów wcześniej nieleczonych. Ponad 75% dzieci miało ciśnienie skurczowe i rozkurczowe poniżej 95 percentyla podczas ostatniej wizyty w badaniu. Profil bezpieczeństwa stosowania u dzieci odpowiada znanemu profilowi bezpieczeństwa perindoprylu.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu perindopryl jest szybko wchłaniany, maksymalne stężenie we krwi osiąga się w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania perindoprylu we krwi wynosi 1 godzinę.

Perindopryl jest lekiem proleku. 27% całkowitej ilości przyjętego perindoprylu wykrywane jest we krwi w postaci aktywnego metabolitu – perindoprylatu. Oprócz aktywnego metabolitu, perindoprylatu, lek tworzy 5 metabolitów, które są nieaktywne. Maksymalne stężenie perindoprylatu we krwi osiąga się 3–4 godziny po przyjęciu leku.

Spożywanie pokarmu zmniejsza przekształcanie perindoprylu w perindoprylat, co prowadzi do zmniejszenia jego bio dostępności, dlatego zaleca się przyjmowanie dobowej dawki perindoprylu tert-butylaminy jednorazowo rano przed posiłkiem.

Obserwuje się liniową zależność między dawką perindoprylu a jego stężeniem we krwi.

Rozkład

Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie perindoprylatu z białkami osocza wynosi 20%, głównie z ACE, ale ten parametr jest zależny od dawki.

Wydalanie

Perindoprylat wydala się z moczem. Okres półtrwania wydalania niezwiązanego frakcji wynosi około 17 godzin. Stan stężenia równowagi we krwi osiąga się po 4 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Grupy specjalne pacjentów

Wydalanie perindoprylatu opóźnia się u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek. Zaleca się dobieranie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, uwzględniając stopień niewydolności (klirens kreatyniny).

Klirens dializacyjny perindoprylatu – 70 ml/min

Kinetyka perindoprylu zmienia się u chorych z marskością wątroby: klirens wątrobowy perindoprylu zmniejsza się dwukrotnie. Jednak ilość powstającego perindoprylatu nie zmniejsza się. Dlatego u tych chorych nie trzeba korygować dawki.

Dane kliniczne

Wskazania

Lek Perindopril-Darnytsia stosuje się:

• w leczeniu:
  • nadciśnienia tętniczego;
  • niewydolności serca;
• w zapobieganiu:
  • nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu;
  • powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z potwierdzoną stabilną chorobą wieńcową.

Długotrwałe leczenie zmniejsza ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca (według wyników badania EUROPA).

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku, lub na inny inhibitor ACE;
• obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie po zastosowaniu inhibitora ACE;
• obrzęk naczynioruchowy idiopatyczny lub dziedziczny;
• jednoczesne stosowanie z lekami zawierającymi substancję czynną aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”);
• ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji”);
• jednoczesne stosowanie z sacubitrylem/valsartanem (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”);
• metody leczenia ekstrakorowe prowadzące do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynego działającego nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”);
• wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych, takich jak nadciśnienie tętnicze, hiperkaliemia i zaburzenia funkcji nerek (w tym ostre niewydolności nerek), w porównaniu z monoterapią lekami oddziałującymi na RAAS.

Leki powodujące hiperkaliemię

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne leków mogą powodować hiperkaliemię, a mianowicie: aliskiren, sole potasu, moczopędniki zatrzymujące potas, inhibitory ACE, antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), heparyny, immunosupresory, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprym. Jednoczesne stosowanie tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Dlatego jednoczesne stosowanie leku Perindopril-Darnytsia z powyższym lekami nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substancji jest konieczne, należy je stosować ostrożnie i regularnie monitorować poziom potasu w surowicy krwi.

Kombinacje przeciwwskazane

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z aliskiremem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek ze względu na zwiększony ryzyko hiperkaliemii, zaburzeń funkcji nerek, chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności oraz nie jest zalecane pozostałym grupom pacjentów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W przypadku stosowania terapii ekstrakorowej, prowadzącej do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami, takimi jak wysokoprzepływowe membrany do dializy lub hemofiltracji (np. membrany poliakrylowe) oraz do aferezy lipoprotein o niskiej gęstości z dekstranem siarczanowym, zwiększa się ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W razie potrzeby takiego leczenia należy rozważyć możliwość zastosowania membrany dializacyjnej innego typu lub zastosowanie innego klasy leków przeciwnadciśnieniowych.

Sacubitryl/valsartan

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sacubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sacubitrylu/valsartanu zwiększa ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sacubitrylem/valsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki Perindopril-Darnytsia. Terapię lekiem Perindopril-Darnytsia należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sacubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”).

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny. Opublikowano dane, że u pacjentów z potwierdzonym miażdżycą, niewydolnością serca lub cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny wiązało się z częstszym występowaniem nadciśnienia tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią lekami oddziałującymi na RAAS. Podwójna blokada (czyli kombinacja inhibitora ACE z antagonistami receptorów angiotensyny II) może być stosowana w przypadkach indywidualnych i pod ścisłym nadzorem funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna. Zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy (angioedema).

Ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol). U pacjentów, którzy jednocześnie stosują ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), zwiększa się ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”).

Moczopędniki zatrzymujące potas (np. triamteren, amilorid), sole potasu. Możliwe wystąpienie hiperkaliemii (w tym śmiertelnej), szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek (addytywny efekt hiperkaliemizujący). Te leki nie są zalecane do jednoczesnego stosowania z lekiem Perindopril-Darnytsia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”). Jeśli jednak jednoczesne przepisanie tych substancji jest konieczne, należy stosować je ostrożnie i dokładnie monitorować poziom potasu w osoczu krwi.

Lit. Przy stosowaniu inhibitorów ACE z lekami zawierającymi lit może dojść do odwracalnego wzrostu stężenia litu w osoczu krwi i, odpowiednio, zwiększenia ryzyka jego działania toksycznego. Nie zaleca się stosowania leku Perindopril-Darnytsia z lekami zawierającymi lit. W przypadku konieczności takiego przepisania należy dokładnie monitorować poziom litu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”).

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi

Leki przeciwdiabetyczne (insulina, doustne leki obniżające poziom glukozy). Badania epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków obniżających poziom glukozy (insulina, doustne leki obniżające poziom glukozy) może prowadzić do wzmocnienia efektu obniżania poziomu glukozy z ryzykiem rozwoju hipoglikemii. Najbardziej prawdopodobne jest to zjawisko w pierwszych tygodniach leczenia kombinowanego i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Baklofen. Wzmacnia się działanie przeciwzakaźne. W razie potrzeby należy kontrolować ciśnienie tętnicze i dostosować dawkę leków przeciwnadciśnieniowych.

Moczopędniki. U pacjentów przyjmujących moczopędniki, a szczególnie u tych, u których występuje zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, możliwe jest nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Ryzyko rozwoju efektu hipotensyjnego zmniejsza się dzięki odstawieniu moczopędnika, zwiększeniu objętości krwi krążącej lub spożyciu soli przed rozpoczęciem terapii lekiem Perindopril-Darnytsia. Leczenie należy rozpocząć od niskich dawek i stopniowo je zwiększać.

W nadciśnieniu tętniczym, gdy wcześniej przepisany moczopędnik mógł spowodować niedobór wody/elektrolitów, należy go odstawić przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE (w takich przypadkach przyjmowanie moczopędnika może być wznowione z czasem) lub należy przepisać inhibitor ACE w niskiej dawce z stopniowym jej zwiększaniem.

W niewydolności serca zastoinowej na tle stosowania moczopędnika przyjmowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od minimalnej dawki, możliwe po zmniejszeniu dawki moczopędnika.

W każdym przypadku należy kontrolować funkcję nerek (poziom kreatyniny) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorem ACE.

Moczopędniki zatrzymujące potas (eplerenon, spironolakton). W przypadku jednoczesnego stosowania eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach od 12,5 mg do 50 mg dziennie z niskimi dawkami inhibitora ACE należy mieć na uwadze, że:

• w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących przepisywania tej kombinacji istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (może być śmiertelna) podczas leczenia pacjentów z niewydolnością serca klasy II–IV wg NYHA i frakcją wyrzutową < 40 %, którzy wcześniej leczono inhibitorem ACE i moczopędnikiem pętlowym.
• przed przepisaniem tej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkaliemii i niewydolności nerek;
• zaleca się dokładne monitorowanie kaliiemii i kreatyninii co tydzień w pierwszym miesiącu leczenia i co miesiąc później.

NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dzień. Możliwe osłabienie działania przeciwzakaźnego podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z NSAID, takimi jak: kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, nieselektywne NSAID. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NSAID może prowadzić do zwiększenia ryzyka zaburzeń funkcji nerek, w tym prawdopodobieństwa rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia poziomu potasu w osoczu krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek w wywiadzie. Taką kombinację należy przepisywać ostrożnie, szczególnie pacjentom starszym. Pacjentów należy zapewnić odpowiednią ilość płynów i kontrolować funkcję nerek bezpośrednio po przepisaniu terapii kombinowanej oraz okresowo później.

Racecadotryl. Wiadomo, że inhibitory ACE (np. perindopryl) mogą powodować rozwój obrzęku naczynioruchowego. To ryzyko wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z racecadotrylem (lek stosowany w leczeniu ostrej biegunki).

Inhibitory mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus). U pacjentów, którzy jednoczesnie stosują inhibitory mTOR, zwiększa się ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”).

Jednoczesne stosowanie wymagające pewnej uwagi

Leki przeciwnadciśnieniowe i wazodylatory. Jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych może zwiększyć efekt hipotensyjny leku Perindopril-Darnytsia. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub z innymi wazodylatorami może sprzyjać dodatkowemu obniżeniu ciśnienia tętniczego.

Gliptyny (linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna). U pacjentów, którym przepisano kombinację gliptyny i inhibitora ACE, możliwe jest zwiększone ryzyko wystąpienia angioedemy z powodu tego, że gliptyna zmniejsza aktywność dipeptydyl peptydazy-IV (DPP-IV).

Jednoczesne stosowanie niektórych anestetyków, leków przeciwdziałających trójcyklicznym lub leków przeciwpsychotycznym z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu”).

Sympatomietyki mogą osłabiać działanie przeciwzakaźne inhibitorów ACE.

Leki złota. Reakcje typu nitratowego (objawy: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i nadciśnienie tętnicze) występują rzadko u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują inhibitory ACE, w tym perindopryl, i leki dożylne złota (sód aurotyomalan).

Kwas acetylosalicylowy, trombolicyki, beta-blokery, nitraty. Perindopryl można przepisywać jednoczesnie z kwasem acetylosalicylowym (gdy stosowany jako trombolicyk), trombolicykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Szczególne wskazania

Stabilna choroba niedokrwienna serca

Jeśli w ciągu pierwszego miesiąca leczenia lekiem Perindopril-Darnytsia wystąpił epizod niestabilnej dławicy piersiowej (o dowolnym nasileniu), należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o kontynuacji terapii.

Arterialna hipotensja

Leki z grupy inhibitorów ACE mogą powodować obniżenie ciśnienia tętniczego. Objawowa hipotensja tętnicza rzadziej występuje u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym i jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z hipowolemją, u osób przyjmujących diuretyki, stosujących dietę o ograniczonej zawartości soli, u pacjentów poddawanych dializie, u pacjentów z biegunką lub wymiotami lub u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Działania niepożądane”). Objawowa hipotensja tętnicza jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z towarzyszącą niewydolnością nerek lub bez niej. Wystąpienie objawowej hipotensji tętniczej jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, przyjmujących duże dawki diuretyków pętlowych, z wywiadem hiponatremii lub z czynnościową niewydolnością nerek. Aby zmniejszyć ryzyko objawowej hipotensji tętniczej na początku leczenia i w trakcie dobierania dawki, pacjenci powinni znajdować się pod ścisłą kontrolą lekarza (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”). Te same ostrzeżenia dotyczą również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami mózgowymi, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej, a w razie potrzeby – podano dożylnie 0,9 % (9 mg/ml) roztwór chlorku sodu. Przejściowa hipotensja nie jest przeciwwskazaniem do dalszego stosowania leku, który zazwyczaj można stosować bez przeszkód po przywróceniu objętości krwi i podniesieniu ciśnienia tętniczego.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca zastoinową z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym lek Perindopril-Darnytsia może powodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Ten efekt jest przewidywalny i zazwyczaj nie wymaga odstawienia leku. Jeśli hipotensja tętnicza staje się objawowa, może zaistnieć potrzeba zmniejszenia dawki lub odstawienia leku.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej / kardiomiopatia przerostowa

Podobnie jak inne inhibitory ACE, lek Perindopril-Darnytsia należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub z przeszkodą w odpływie z lewej komory serca (stenozą aortalną lub kardiomiopatią przerostową).

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę początkową leku Perindopril-Darnytsia należy dostosować do klirensu kreatyniny pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), a następnie – w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie. Monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny jest standardem postępowania u tych pacjentów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U pacjentów z objawową niewydolnością serca hipotensja tętnicza, która występuje na początku stosowania inhibitorów ACE, może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, w niektórych przypadkach – z rozwojem ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki podczas stosowania inhibitorów ACE obserwowano wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, co zazwyczaj wracało do normy po odstawieniu leczenia. Dotyczy to szczególnie pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku współistniejącej nadciśnienia nerek naczyniowych ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek wzrasta. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarza, od małych dawek i z ostrożnym dozowaniem.

Z uwagi na powyższe ostrzeżenia leczenie diuretykami może spowodować wystąpienie hipotensji tętniczej, dlatego należy je odstawić i monitorować funkcję nerek w pierwszych tygodniach leczenia perindoprylu tert-butylaminą.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których przed rozpoczęciem leczenia nie wykryto chorób nerek naczyniowych, stosowanie perindoprylu, szczególnie na tle terapii diuretykami, powoduje wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, co zazwyczaj jest nieznaczne i ma charakter przejściowy. Prawdopodobieństwo takich działań niepożądanych jest większe u chorych z zaburzeniami funkcji nerek. W takich przypadkach może zaistnieć potrzeba zmniejszenia dawki i/lub odstawienia diuretyku i/lub perindoprylu tert-butylaminy.

Pacjenci poddawani hemodializie

U pacjentów poddawanych hemodializie z wykorzystaniem wysokoprzepływowych membran poliakrylowych i przyjmujących jednocześnie terapię inhibitorami ACE wystąpiły reakcje typu anafilaktycznego. Dlatego u takich pacjentów należy rozważyć zastosowanie innego typu membran dializacyjnych lub innego leku przeciwnadciśnieniowego.

Pacjenci po przeszczepieniu nerki

Brak doświadczenia w stosowaniu leku Perindopril-Darnytsia u pacjentów po niedawno przeprowadzonej operacji przeszczepienia nerki.

Nadciśnienie nerek naczyniowych

U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego funkcjonującego nerki podczas leczenia inhibitorami ACE wzrasta ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie diuretyków może być czynnikiem sprzyjającym. Obniżenie funkcji nerek może towarzyszyć jedynie nieznacznym zmianom poziomu kreatyniny w surowicy krwi nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerki.

Nadwrażliwość / obrzęk naczynioruchowy

Rzadko opisywano przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, krtani i/lub gardła u pacjentów podczas stosowania inhibitorów ACE, w tym perindoprylu tert-butylaminy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Może to wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lek i zapewnić odpowiednią kontrolę stanu pacjenta do całkowitego ustąpienia objawów. W pojedynczych przypadkach, gdy obrzęk obejmuje jedynie obszar twarzy i warg, stan pacjenta zazwyczaj się poprawia bez leczenia. Podanie leków przeciwhistaminowych może być pomocne w złagodzeniu objawów.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może prowadzić do śmiertelnych następstw. W przypadku, gdy obrzęk rozprzestrzenia się na język, krtanię lub krtanię, co powoduje obturację dróg oddechowych, konieczne jest natychmiastowe leczenie nagłe, w tym możliwe podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu dróg oddechowych. Pacjenci powinni znajdować się pod ścisłą kontrolą medyczną do całkowitego ustąpienia występujących objawów i ustabilizowania stanu.

Pacjenci, którzy w wywiadzie mieli obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z przyjmowaniem inhibitora ACE, należą do grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia angioedemu podczas przyjmowania inhibitora ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Rzadko opisywano przypadki wystąpienia obrzęku jelitowego u pacjentów podczas leczenia inhibitorami ACE. U tych pacjentów obserwowano ból brzucha (z nudnościami lub bez nich i z wymiotami lub bez nich); w niektórych przypadkach nie stwierdzono wcześniejszego obrzęku naczynioruchowego twarzy, a poziom esterazy C1 był w normie. Rozpoznanie obrzęku jelitowego ustalono podczas tomografii komputerowej jamy brzusznej lub badania ultrasonograficznego, lub podczas zabiegu chirurgicznego. Po odstawieniu inhibitora ACE objawy obrzęku naczynioruchowego ustąpiły. Obrzęk jelitowy należy wykluczyć podczas różnicowania diagnozy u pacjentów z bólem brzucha przyjmujących inhibitory ACE.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus)

U pacjentów, którzy jednocześnie stosują inhibitory mTOR, możliwe jest zwiększenie ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (w tym obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniem funkcji oddechowej lub bez) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sacubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Rozpoczęcie stosowania sacubitrylu/valsartanu należy rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki perindoprylu. W przypadku przerwania leczenia sacubitrylem/valsartanem terapię perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki sacubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie innych inhibitorów neutralnej endopeptydazy (NEP), np. racecadotrylu, oraz inhibitorów ACE może również prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Dlatego przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami NEP, np. racecadotrylem, pacjentom przyjmującym perindopryl należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Reakcje anafilaktyczne podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL)

Rzadko u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas plazmaferezy LDL z zastosowaniem dekstranu siarczanowego mogą wystąpić grożące życiu reakcje anafilaktyczne. Rozwojowi reakcji anafilaktycznych można zapobiec, tymczasowo odstawiając leczenie inhibitorami ACE przed każdym zabiegiem plazmaferezy.

Reakcje anafilaktyczne podczas terapii dezynsensybilizującej

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii dezynsensybilizującej lekami zawierającymi jad pszczoły mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne. Tych reakcji można uniknąć poprzez tymczasowe odstawienie inhibitora ACE, ale reakcje mogą ponownie wystąpić przy nieostrożnym przeprowadzeniu testów wywoławczych.

Niewydolność wątroby

Rzadko opisywano przypadki rozwoju zespołu rozpoczynającego się od żółtaczki cholestatycznej i postępującego do szybkiego martwicy wątroby (czasem śmiertelnej) na tle przyjmowania inhibitora ACE. Mechanizm rozwoju tego zespołu jest nieznany. Pacjentom, u których rozwinęła się żółtaczka lub znaczny wzrost enzymów wątrobowych na tle przyjmowania inhibitora ACE, należy odstawić lek, poddać odpowiedniemu badaniu medycznemu i leczeniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Neutropenia/agranulocytoza/trombocytopenia/anemia

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE odnotowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników ryzyka neutropenia występuje rzadko. Perindopryl należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z kolagenozą, podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem lub przy połączeniu tych czynników ryzyka, szczególnie na tle zaburzeń funkcji nerek. Czasem u tych pacjentów mogą rozwijać się ciężkie infekcje, które w pojedynczych przypadkach nie odpowiadają na intensywną terapię antybiotykiem. Jeśli perindopryl ma być stosowany u tych pacjentów, zaleca się okresowe monitorowanie liczby białych krwinek; pacjenci powinni również wiedzieć, że należy powiadomić lekarza o każdym objawie choroby zakaźnej (ból gardła, gorączka).

Cechy rasowe

Inhibitory ACE częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Podobnie jak inne inhibitory ACE, perindopryl mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras, co może wynikać z niskiego poziomu reniny we krwi pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z tej populacji.

Kaszel

Opisywano wystąpienie kaszlu na tle terapii inhibitorami ACE.

Charakterystyczny kaszel jest nieproduktywny, trwały i ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel spowodowany przez inhibitory ACE należy uwzględnić podczas różnicowania diagnozy kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne / znieczulenie

Lek może blokować wtórne powstawanie angiotensyny II jako odpowiedzi na kompensacyjne uwalnianie reniny u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym lub podczas znieczulenia lekami powodującymi hipotensję. Lek należy odstawić jeden dzień przed zabiegiem chirurgicznym. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej, jeśli uważa się, że została spowodowana tym mechanizmem, stan pacjenta można znormalizować poprzez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Hiperkaliemia

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania inhibitorów ACE, w tym perindoprylu, obserwowano zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi. Do czynników ryzyka wystąpienia hiperkaliemii należą niewydolność nerek, zaburzenia funkcji nerek, wiek pacjenta (powyżej 70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, takie jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolaktonu, eplerenonu, triamterenu lub amiloridu), suplementów diety zawierających potas, substytutów soli z potasem lub innych leków powodujących wzrost stężenia potasu w surowicy krwi (np. heparyny). Stosowanie suplementów diety zawierających potas, diuretyków zatrzymujących potas lub substytutów soli z potasem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, może prowadzić do istotnego wzrostu poziomu potasu w surowicy krwi. Hiperkaliemia może powodować ciężkie, czasem śmiertelne, zaburzenia rytmu serca. Jeśli jednoczesne stosowanie perindoprylu i którejś z wymienionych substancji jest uzasadnione, należy stosować je z ostrożnością i z częstym monitorowaniem poziomu potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Pacjenci z cukrzycą

Pacjentom z cukrzycą przyjmującym doustne leki obniżające stężenie glukozy lub insulinę należy dokładnie kontrolować poziom glikemii w pierwszym miesiącu leczenia inhibitorami ACE (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Lit

Jednoczesne stosowanie litu i perindoprylu zazwyczaj nie jest zalecane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Leki zatrzymujące potas, suplementy diety zawierające potas lub substytuty soli z potasem

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z lekami zatrzymującymi potas lub suplementami diety zawierającymi potas nie jest zalecane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Podwójna blokada układu RAA

Istnieją doniesienia o wystąpieniu hipotensji tętniczej, omdleniach, udarach mózgu, hiperkaliemii i zaburzeniach funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), szczególnie przy jednoczesnym przyjmowaniu leków oddziałujących na układ RAA. Kombinacja inhibitora ACE z blokerem receptora angiotensyny II (ARB) lub z aliskirenem, biorąc pod uwagę podwójną blokadę układu RAA, nie jest zalecana.

Pacjentom z cukrzycą oraz pacjentom z niewydolnością nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jeśli leczenie z jednoczesnym stosowaniem dwóch blokerów układu RAA jest uznane za absolutnie konieczne, może być stosowane wyłącznie pod kontrolą specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie pacjentom z niefropatią cukrzycową.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u takich pacjentów.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Ten lek zawiera 59,0 mg/118,0 mg laktozy monohydratu. Nie należy go przepisywać pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy, niedoborem laktozy Lapp. Stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w okresie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Leku nie można stosować kobietom w ciąży ani kobietom planującym zajść w ciążę. Jeśli w trakcie leczenia potwierdzona zostanie ciąża, należy natychmiast odstawić lek i zastąpić go innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka efektu teratogennego w wyniku przyjmowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są ostateczne, dlatego nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży prowadzi do fetotoksyczności (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli kobieta przyjmowała inhibitor ACE w II trymestrze ciąży, dziecku zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego funkcji nerek i kości czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE w okresie ciąży, powinny być pod ścisłą kontrolą ze względu na możliwość wystąpienia hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania perindoprylu tert-butylaminy w okresie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących jego przenikania do mleka matki. W okresie karmienia piersią zaleca się przepisanie leczenia alternatywnego z lepszym zbadanym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia noworodka lub wcześniaka.

Plodność. Brak wpływu na zdolność rozrodczą lub płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn

Perindopryl tert-butylamina nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami. Jednak u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. W związku z tym zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami może być zmniejszona.

Sposób stosowania i dawki

Do stosowania doustnego.

Tabletki Perindopril-Darnytsia 4 mg oraz 8 mg można dzielić na pół w celu uzyskania dawki 2 mg oraz 4 mg.

Tabletki zaleca się przyjmować 1 raz dziennie rano, przed posiłkiem.

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od wartości ciśnienia tętniczego (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Nadciśnienie tętnicze

Perindoprilu tert-butylamina może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z lekami innych klas leków przeciw nadciśnieniowych.

Zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg 1 raz dziennie rano.

U pacjentów z wysoką aktywnością RAAS (zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerekowym, zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, niewydolnością serca lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki. Takim pacjentom zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 2 mg oraz rozpoczęcie terapii pod nadzorem lekarza.

Dawkę można zwiększyć do 8 mg 1 raz dziennie po 1 miesiącu leczenia.

Na początku stosowania perindoprilu tert-butylaminy może wystąpić hipotensja tętnicza objawowa; jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów przyjmujących jednocześnie diuretyki. U takich pacjentów należy zaczynać leczenie perindoprylem ostrożnie, ponieważ mogą mieć niedobór wody i/lub soli.

Jeśli to możliwe, należy przerwać przyjmowanie diuretyku 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii perindoprylem tert-butylaminą (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można przerwać stosowania diuretyków, leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg. U tych pacjentów należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy. Dalsze zwiększanie dawki perindoprilu tert-butylaminy należy przeprowadzać w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby terapię diuretykiem można wznowić.

Pacjentom w wieku podeszłym leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg, którą po 1 miesiącu leczenia można zwiększyć do 4 mg, a następnie, jeśli konieczne, do 8 mg, uwzględniając funkcję nerek (patrz tabela 1).

Niewydolność serca

Pacjentom z niewydolnością serca, którym perindoprilu tert-butylamina zazwyczaj przepisuje się jednocześnie diuretyk wydalający potas i/lub doustną cyfrynę i/lub bloker β, leczenie zaleca się rozpocząć pod ścisłym nadzorem medycznym od dawki początkowej 2 mg, którą należy przyjmować rano. Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji, dawkę należy zwiększyć do 4 mg 1 raz dziennie. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od stanu klinicznego pacjenta.

Pacjentom z ciężką niewydolnością serca oraz innym pacjentom z grupy wysokiego ryzyka (pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i tendencją do zaburzeń poziomu elektrolitów, pacjenci otrzymujący jednoczesną terapię diuretykami i/lub lekami rozszerzającymi naczynia) leczenie należy rozpocząć pod ścisłym nadzorem medycznym (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

U pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej objawowej (pacjenci z niedoborem elektrolitów, z hiponatremią lub bez niej, pacjenci z hipowolemia lub ci, którzy otrzymywali intensywną terapię diuretykami) należy skorygować te stany, jeśli to możliwe, przed przepisaniem leku. Ciśnienie tętnicze, funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy należy dokładnie kontrolować zarówno przed, jak i podczas leczenia (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami mózgowo-naczyniowymi

Zalecana dawka początkowa wynosi 2 mg (½ tabletki leku Perindopril-Darnytsia 4 mg) 1 raz dziennie rano. Po 2 tygodniach leczenia dawkę należy zwiększyć do 4 mg (1 tabletka leku Perindopril-Darnytsia 4 mg) 1 raz dziennie rano.

Jeśli po 2 tygodniach stosowania leku Perindopril-Darnytsia w dawce 4 mg pacjent wymaga dodatkowej kontroli ciśnienia tętniczego, można przepisać indapamid w dawce 1 tabletka dziennie. Leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie od 2 tygodni do kilku lat po pierwotnym udarze.

Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z dokumentalnie potwierdzoną stabilną chorobą wieńcową

Terapię lekiem Perindopril-Darnytsia należy rozpocząć od dawki 4 mg (1 tabletka dziennie, rano). Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji i uwzględniając funkcję nerek, dawkę należy zwiększyć do 8 mg.

Pacjentom w wieku podeszłym leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (½ tabletki leku Perindopril-Darnytsia 4 mg) 1 raz dziennie rano; po tygodniu dawkę należy zwiększyć do 4 mg (1 tabletka leku Perindopril-Darnytsia 4 mg); po 2 tygodniach, uwzględniając funkcję nerek, dawkę należy zwiększyć do 8 mg (Perindopril-Darnytsia 8 mg, 1 tabletka dziennie) (patrz tabela 1). Zwiększenie dawki możliwe jest tylko przy dobrej tolerancji poprzedniej dawki.

Grupy specjalne pacjentów

Dawkowanie dla pacjentów z niewydolnością nerek powinno opierać się na klirensie kreatyniny, jak podano w tabeli 1.

Tabela 1

Dobór dawek przy niewydolności nerek

1 Klirens perindoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min. U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Pacjenci z niewydolnością wątroby nie wymagają dostosowania dawki leku (patrz punkty „Farmakokinetyka” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci nie zostały ustalone, dlatego lek Perindopril-Darnytsia nie jest zalecany do stosowania u dzieci.

Przedawkowanie

Nie ma wystarczających informacji dotyczących przedawkowania perindoprylu. Możliwe objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE: hipotensja tętnicza, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, nadmierne oddychanie, tachykardia, kołatanie serca, bradykardia, zawroty głowy, niepokój, kaszel itp.

W przypadku przedawkowania zaleca się podanie wewnątrzżylnie roztworu chlorku sodu 0,9 % (9 mg/ml). W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej z niskim pochyleniem głowy. Jeśli jest to możliwe, należy podać infuzję angiotensyny I i/lub podać wewnątrzżylnie katecholaminy. Perindopryl można usunąć z krążenia ogólnoustrojowego za pomocą hemodializy (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W przypadku wystąpienia bradykardii opornej na leczenie wskazane jest założenie sztucznego stymulatora serca. Konieczne jest ciągłe monitorowanie podstawowych parametrów życiowych, stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi.

Efekty uboczne

Profil bezpieczeństwa perindoprylu odpowiada profilowi bezpieczeństwa inhibitorów ACE.

Najczęstsze reakcje uboczne obserwowane podczas stosowania perindoprylu w trakcie badań klinicznych: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zawroty (vertigo), zaburzenia wzroku, szumy w uszach, hipotensja tętnicza, kaszel, duszność, ból brzucha, zaparcia, biegunka, zaburzenia smaku (dysgezja), niestrawność, nudności, wymioty, świąd, wysypka skórna, skurcze mięśni, osłabienie (astenia).

Należy uprzedzić pacjenta o konieczności skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów depresji, anurii/oligurii, uderzeń gorąca, ciemnienia moczu, nudności, wymiotów, skurczów mięśni, dezorientacji, w szczególności objawów zespołu nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH).

Podczas stosowania perindoprylu w trakcie badań klinicznych oraz w okresie posyrejestracyjnym obserwowano efekty uboczne wymienione w tabeli 2, sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych informacji).

Tabela 2

Badania kliniczne

Podczas okresu randomizacji w badaniu EUROPA zebrano informacje wyłącznie o poważnych przypadkach działań niepożądanych. U niewielkiej liczby pacjentów (0,3 %) stwierdzono poważne działania niepożądane. W grupie leczonej perindoprylem hipotensja wystąpiła u 6 pacjentów, obrzęk naczynioruchowy — u 3 pacjentów, nagłe zatrzymanie serca — u 1 pacjenta. Wśród pacjentów, którzy przerwali udział w badaniu, 6,0 % (n = 366) skarżyło się na kaszel, hipotensję lub jakąkolwiek inną nietolerancję perindoprylu w porównaniu z 2,1 % (n = 129) pacjentów przyjmujących placebo.

Przekazywanie podejrzewanych działań niepożądanych

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 10 tabletów w blisterze; po 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. PrJSC „Farmaceutyczna firma „Darnytsia”.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.