Perfekt

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PERFECT (PIRFECT)

Skład:

Substancja czynna: pirfenidon;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 200 mg pirfenidonu;

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, sodowa sól kroskarboksymetelowej celulozy, sodowa karboksymetyloceluloza, hydroksypropyloceluloza, sodowy stearylofumaran, powłoka „Opadry KB Low viscosity White 310A180023”*, powłoka „Opadry KB Low viscosity Yellow 310A120019”**.

* Skład powłoki „Opadry KB Low viscosity White 310A180023”: makrogol, dwutlenek tytanu (E 171), kaolin, kopoliwidon, sodowy laurylosiarczan.

**Skład powłoki „Opadry KB Low viscosity Yellow 310A120019”: makrogol, kaolin, żółty tlenek żelaza (E 172), kopoliwidon, dwutlenek tytanu (E 171), sodowy laurylosiarczan.

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Immunosupresanty. Inne immunosupresanty. Kod ATC L04AX05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania pirfenidonu nie został w pełni poznany. Jednakże istniejące dane wskazują, że pirfenidon wykazuje działanie przeciwbłoniaste i przeciwzapalne w różnych układach in vitro oraz w zwierzęcych modelach włóknienia płuc (włóknienie wywołane bleomycyną i włóknienie wywołane przeszczepem).

Idiopatyczne włóknienie płuc jest przewlekłą chorobą płuc związaną z włóknieniem i stanem zapalnym, zależną od syntezy i uwalniania cytokin prozapalnych, w tym czynnika martwicy nowotworów alfa i interleukiny-1-beta. Wykazano, że pirfenidon zmniejsza akumulację komórek zapalnych w odpowiedzi na różne bodźce.

Pirfenidon zmniejsza proliferację fibroblastów, produkcję białek i cytokin związanych z włóknieniem oraz zwiększa biosyntezę i akumulację macierzy pozakomórkowej w odpowiedzi na czynniki wzrostu cytokin, takie jak transformujący czynnik wzrostu beta i płytkowy czynnik wzrostu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Podawanie kapsułek pirfenidonu z posiłkiem prowadziło do istotnego zmniejszenia maksymalnej stężenia Cmax (o 50 %) oraz mniejszego wpływu na pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC) w porównaniu z podaniem leku na czczo. Po jednorazowej dawce 801 mg u zdrowych ochotników w wieku 50–66 lat podanych doustnie po posiłku szybkość wchłaniania pirfenidonu zmniejszyła się, podczas gdy AUC po podaniu po posiłku wynosiła 80–85 % AUC po podaniu na czczo. Po podaniu na czczo stwierdzono bioekwiwalentność tabletek 801 mg i trzech kapsułek po 267 mg. W przypadku podawania po posiłku tabletka 801 mg osiągnęła kryterium bioekwiwalentności dla parametru AUC w porównaniu z kapsułkami, natomiast 90 % przedział ufności dla Cmax (108,26–125,60 %) nieco przekraczał górną granicę standardowego limitu bioekwiwalentności (90 % PU: 80,00–125,00 %). Wpływ posiłku na AUC po doustnym podaniu pirfenidonu był taki sam dla postaci leku w formie tabletek i kapsułek. W porównaniu z podaniem na czczo, podawanie dowolnej postaci leku z posiłkiem prowadziło do obniżenia Cmax pirfenidonu, przy czym zmniejszenie Cmax było mniej wyrażone po podaniu tabletek pirfenidonu (o 40 %) niż kapsułek pirfenidonu (o 50 %). W porównaniu z grupą na czczo zaobserwowano zmniejszenie częstości występowania działań niepożądanych (nudności i senność) u pacjentów, którzy jedli. Dlatego zaleca się podawanie pirfenidonu z posiłkiem, aby zmniejszyć częstość występowania nudności i senności. Absolutna biodostępność pirfenidonu u ludzi nie została określona.

Rozkład. Pirfenidon wiąże się z białkami osocza krwi ludzkiej, głównie z albuminą surowicy. Ogólne średnie wiązanie wahalo się od 50 % do 58 % przy stężeniach obserwowanych w badaniach klinicznych (od 1 do 100 μg/ml). Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym po doustnym podaniu leku wynosi około 70 l, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję pirfenidonu w tkankach.

Metabolizm. Około 70–80 % pirfenidonu jest metabolizowane przez CYP1A2 z nieznacznym zaangażowaniem innych izoenzymów CYP, w tym CYP2C9, 2C19, 2D6 i 2E1. Dane badań in vitro wskazują na pewną farmakologicznie istotną aktywność głównego metabolitu (5-karboksypirfenidonu) w stężeniu przekraczającym stężenia szczytowe w osoczu u pacjentów z idiopatycznym włóknieniem płuc. Może to mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek, u których wzrasta ekspozycja na 5-karboksypirfenidon w osoczu.

Eliminacja. Klirens pirfenidonu po podaniu doustnym jest umiarkowanie nasycany. W badaniu wielokrotnego podawania w celu ustalenia optymalnej dawki starszym zdrowym ochotnikom lek podawano w dawkach od 267 mg do 1335 mg trzy razy dziennie, a średni klirens zmniejszył się o około 25 % przy dawkowaniu powyżej 801 mg trzy razy dziennie. Po podaniu jednorazowej dawki pirfenidonu starszym zdrowym ochotnikom średni pozorny okres półtrwania eliminacji wynosił około 2,4 godziny. Oколо 80 % przyjętej doustnie dawki pirfenidonu wydala się z moczem w ciągu 24 godzin po podaniu. Większość pirfenidonu wydala się w postaci metabolitu 5-karboksypirfenidonu (> 95 % wydalonego), a mniej niż 1 % pirfenidonu wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach

Zaburzenia funkcji wątroby. Farmakokinetyka pirfenidonu i jego metabolitu 5-karboksypirfenidonu była porównywalna u osób z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasa B wg Childa-Pugh) i u osób z normalną funkcją wątroby. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby obserwowano średnie zwiększenie ekspozycji na pirfenidon o 60 % po podaniu jednorazowej dawki leku 801 mg (3 kapsułki po 267 mg). Pirfenidon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby, a pacjentów należy dokładnie obserwować pod kątem objawów toksyczności, szczególnie przy jednoczesnym przyjmowaniu inhibitora CYP1A2 (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Lek jest przeciwwskazany w ciężkim zaburzeniu funkcji wątroby i w terminalnym stadium choroby wątroby (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia funkcji nerek. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej różnicy w farmakokinetyce pirfenidonu u osób z zaburzeniem funkcji nerek od łagodnego do ciężkiego w porównaniu z osobami z normalną funkcją nerek. Substancja czynna jest głównie metabolizowana do 5-karboksypirfenidonu. Średnie wartości (odchylenie standardowe [SD]) AUC0–∞ 5-karboksypirfenidonu były istotnie wyższe w grupach osób z umiarkowanym (p = 0,009) i ciężkim (p < 0,0001) zaburzeniem funkcji nerek w porównaniu z grupami osób z normalną funkcją nerek: 100 (26,3) mg∙godz/l oraz 168 (67,4) mg∙godz/l w porównaniu z 28,7 (4,99) mg∙godz/l odpowiednio.

AUC0–∞ = pole pod krzywą „stężenie – czas” od zera do nieskończoności.

a wartość p w porównaniu z wartością normalną = 1,00 (porównanie parami z korektą według metody Bonferroniego).

b wartość p w porównaniu z wartością normalną = 0,009 (porównanie parami z korektą według metody Bonferroniego).

c wartość p w porównaniu z wartością normalną = 0,0001 (porównanie parami z korektą według metody Bonferroniego).

Ekspozycja na 5-karboksy-perfekt zwiększa się 3,5-krotnie lub więcej u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek. Nie można wykluczyć klinicznie istotnej aktywności farmakodynamicznej tego metabolitu u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki perfektu. Perfekt należy stosować z ostrożnością u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek. Leczenie perfektem jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lub u pacjentów z zaawansowanym zaburzeniem funkcji nerek wymagającym hemodializy (patrz punkty „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”).

Wyniki analizy populacyjnej farmakokinetyki z czterech badań przeprowadzonych u osób zdrowych lub osób z zaburzeniem funkcji nerek oraz jednego badania u pacjentów z idiopatycznym włóknieniem płuc nie wykazały klinicznie istotnego wpływu wieku, płci ani masy ciała na farmakokinetykę perfektu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Perfekt przeznaczony jest dla dorosłych w leczeniu łagodnego i umiarkowanego stopnia idiopatycznego fibrozującego zapalenia płuc (IPF).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych (patrz sekcja „Skład”). Angioobrzęk wywołany przez zastosowanie pirfenidonu w wywiadzie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jednoczesne stosowanie z fluwoksyminą (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ciężkie zaburzenie funkcji wątroby lub zaawansowana choroba wątroby (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ciężkie zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lub zaawansowane zaburzenie funkcji nerek wymagające dializy (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Około 70–80 % pirfenidonu jest metabolizowane przez CYP1A2 z niewielkim udziałem innych izoenzymów CYP, w tym CYP2C9, 2C19, 2D6 i 2E1.

Spożycie soku z grejpfruta wiąże się z inhibicją CYP1A2, dlatego należy unikać jego spożycia podczas leczenia lekiem Perfekt.

Inhibitory CYP1A2. Podczas leczenia lekiem Perfekt należy unikać stosowania leków, które są inhibitorami CYP1A2 oraz jednego lub więcej innych izoenzymów CYP biorących udział w metabolizmie pirfenidonu (np. CYP2C9, 2C19 i 2D6).

Ekstrapolacja danych in vitro i in vivo wskazuje, że silne i selektywne inhibitory CYP1A2 (np. enoksacyna) mogą zwiększyć ekspozycję na pirfenidon o około 2–4 razy.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania pirfenidonu i silnego oraz selektywnego inhibitora CYP1A2, dawkę pirfenidonu należy zmniejszyć do 800 mg na dobę (200 mg cztery razy dziennie). Pacjentów należy dokładnie obserwować pod kątem wystąpienia działań niepożądanych związanych z terapią lekiem Perfekt. W razie potrzeby należy przerwać leczenie pirfenidonem (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Jednoczesne stosowanie pirfenidonu i 750 mg cyprofloksacyny (umiarkowanego inhibitora CYP1A2) wiązało się ze wzrostem ekspozycji na pirfenidon o 81 %. Jeśli nie można uniknąć stosowania cyprofloksacyny w dawce 750 mg dwa razy dziennie, dawkę pirfenidonu należy zmniejszyć do 1600 mg na dobę (400 mg cztery razy dziennie). Lek Perfekt należy stosować z ostrożnością, gdy cyprofloksacyna jest stosowana w dawce 250 mg lub 500 mg jeden lub dwa razy dziennie. Lek Perfekt należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inne umiarkowane inhibitory CYP1A2 (np. amiodaron, propafenon). Należy również zachować szczególną ostrożność, gdy inhibitory CYP1A2 są stosowane jednoczesnie z silnymi inhibitorami jednego lub więcej izoenzymów CYP biorących udział w metabolizmie pirfenidonu, takimi jak CYP2C9 (np. amiodaron, fluconazol), 2C19 (np. chloramfenikol) oraz 2D6 (np. fluoksetyna, paroksetyna).

Induktory CYP1A2. W przypadku jednoczesnego stosowania umiarkowanych induktorów CYP1A2 (np. omeprazolu) możliwe jest teoretyczne obniżenie stężenia pirfenidonu w osoczu. Jednoczesne stosowanie leków działających jako potencjalne induktory CYP1A2 oraz innych izoenzymów biorących udział w metabolizmie pirfenidonu (np. ryfampicyna) może prowadzić do istotnego obniżenia stężenia pirfenidonu w osoczu. Należy, o ile to możliwe, unikać jednoczesnego stosowania tych leków.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Naruszenie funkcji wątroby. U pacjentów leczonych pirfenidonem często obserwowano podwyższenie poziomu transaminaz. Przed rozpoczęciem leczenia pirfenidonem należy wykonać badania wątrobowe (określenie poziomów alaninotransaminazy [ALT], aspартanotransaminazy [AST] i bilirubiny), następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie co 3 miesiące (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jeśli po rozpoczęciu terapii pirfenidonem u pacjenta stwierdza się podwyższenie poziomu aminotransferazy > 3 — < 5 razy w stosunku do górnej granicy normy (GGN), bez podwyższenia poziomu bilirubiny i bez objawów lub oznak uszkodzenia wątroby spowodowanego lekiem, należy wykluczyć inne przyczyny i dokładnie monitorować stan pacjenta. Należy rozważyć odstawienie innych leków wiążących się z hepatotoksycznością. W zależności od celowości klinicznej, należy rozważyć zmniejszenie dawki pirfenidonu lub całkowite odstawienie leku. Gdy parametry funkcji wątroby wrócą do normy, dawkę pirfenidonu można zwiększyć do zalecanej dawki dobowej, jeśli jest dobrze tolerowana.

Uszkodzenie wątroby spowodowane lekiem. Nieczęsto podwyższenie poziomów AST i ALT wiązano z jednoczesnym podwyższeniem poziomu bilirubiny. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki ciężkiego uszkodzenia wątroby spowodowanego przyjmowaniem leku, w tym pojedyncze przypadki zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Oprócz zalecanego regularnego monitorowania parametrów funkcji wątroby, u pacjentów, u których pojawiają się objawy mogące wskazywać na uszkodzenie wątroby, takie jak zmęczenie, anoreksja, dyskomfort w prawym górnym kwadrancie brzucha, ciemne zabarwienie moczu lub żółtaczka, należy natychmiast przeprowadzić ocenę kliniczną i oznaczyć parametry funkcji wątroby.

Jeśli u pacjenta stwierdza się podwyższenie poziomu aminotransferazy > 3 — < 5 razy w stosunku do GGN, towarzyszące hiperbilirubinemię lub objawy lub oznaki kliniczne wskazujące na uszkodzenie wątroby, leczenie pirfenidonem należy trwale odstawić i nie podawać ponownie.

Jeśli u pacjenta stwierdza się podwyższenie poziomu aminotransferazy ≥ 5 razy w stosunku do GGN, stosowanie pirfenidonu należy trwale odstawić i nie podawać ponownie. U podmiotów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (np. klasa B według Childa-Pugh) ekspozycja na pirfenidon była o 60% wyższa. Pirfenidon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (tj. klasa A i B według Childa-Pugh), biorąc pod uwagę potencjalną możliwość zwiększenia ekspozycji na lek. Należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem oznak toksyczności, szczególnie jeśli jednocześnie przyjmują inhibitory CYP1A2 (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Farmakokinetyka”). Stosowanie pirfenidonu nie było badane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, a pirfenidon nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Reakcje nadwrażliwości na światło i wysypki skórne. Podczas leczenia pirfenidonem należy unikać lub ograniczyć do minimum ekspozycji na bezpośrednie promienie słoneczne (w tym promienie słoneczne). Pacjentów należy poinstruować o konieczności codziennego stosowania kremu z filtrem przeciwsłonecznym, noszenia ubrań chroniących przed działaniem słońca oraz unikania przyjmowania leków powodujących nadwrażliwość na światło. Pacjenci powinni informować lekarza o wystąpieniu objawów reakcji nadwrażliwości na światło lub wysypki. Ciężkie reakcje nadwrażliwości na światło są rzadkie. Korekta dawki lub tymczasowe odstawienie leczenia może być konieczna w przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło lub wysypki od łagodnego do ciężkiego stopnia (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Ciężkie reakcje skórne. W związku z leczeniem pirfenidonem zgłaszano zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermy oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne. W przypadku pojawienia się objawów i objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie pirfenidonu należy natychmiast przerwać. Jeśli u pacjenta podczas stosowania leku rozwinie się zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermy lub zespół DRESS, leczenie należy trwale odstawić i nigdy nie wznawiać.

Obrzęk naczynioruchowy / anafilaksja. W okresie postmarketingowym podczas stosowania pirfenidonu wystąpił obrzęk naczynioruchowy (w niektórych przypadkach ciężki), objawiający się obrzękiem twarzy, warg i/lub języka i mogący towarzyszyć trudnościom w oddychaniu lub świstaniu. Zgłaszano również przypadki reakcji alergicznych. Dlatego pacjentom, u których po stosowaniu pirfenidonu pojawiły się objawy i objawy obrzęku naczynioruchowego lub ciężkich reakcji alergicznych, należy natychmiast odstawić leczenie. Leczenie pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym lub ciężkimi reakcjami alergicznymi należy prowadzić zgodnie z zasadami opieki medycznej. Pirfenidonu nie należy podawać pacjentom z obrzękiem naczynioruchowym lub reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie po stosowaniu pirfenidonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zasypianie/obojętność. Zgłaszano zasypianie u pacjentów leczonych pirfenidonem. Dlatego pacjenci powinni wiedzieć, jak reagują na pirfenidon, zanim będą wykonywać czynności wymagające czujności umysłowej lub koordynacji (patrz sekcja „Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi urządzeń technicznych”). W badaniach klinicznych u większości pacjentów występowały epizody zasypiania, które w większości przypadków ustępowały średnio po 22 dniach. Jeśli zasypianie nie ustępuje lub nasila się, może być uzasadnione dostosowanie dawki lub nawet odstawienie leczenia pirfenidonem.

Zmęczenie. U pacjentów leczonych pirfenidonem obserwowano zmęczenie. Dlatego pacjenci powinni wiedzieć, jak reagują na lek, zanim będą wykonywać czynności wymagające czujności umysłowej lub koordynacji (patrz sekcja „Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi urządzeń technicznych”).

Ubytek masy ciała. U pacjentów leczonych pirfenidonem obserwowano ubytek masy ciała (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Lekarze powinni monitorować masę ciała pacjentów i w razie potrzeby zachęcać do zwiększenia spożycia kalorii, jeśli ubytek masy ciała nabierze znaczenia klinicznego.

Hiponatremia. Zgłaszano hiponatremię u pacjentów leczonych pirfenidonem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Ponieważ objawy hiponatremii mogą być nieznaczne i maskować się przez choroby współistniejące, zaleca się regularne monitorowanie odpowiednich parametrów laboratoryjnych, szczególnie w obecności takich objawów jak nudności, ból głowy lub zawroty głowy.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych. Lek zawiera monohydrat laktozy. Pacjentom z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedostatecznością laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy podawać tego leku.

Ten lek zawiera 12 mg sodu w 1 tabletce. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Unieszkodliwienie nieużywanego lub przedawnionego leku: emisja leku do środowiska zewnętrznego powinna być zminimalizowana. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych dotyczących stosowania pirfenidonu u kobiet w ciąży.

Z uwagi na środki ostrożności, zaleca się unikanie stosowania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy pirfenidon lub jego metabolity wydzielają się do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu terapii lekiem należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Płodność. W badaniach przedklinicznych nie obserwowano niekorzystnego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi urządzeń technicznych.

Lek może powodować zasypianie i szybkie zmęczenie, co może umiarkowanie wpływać na zdolność do kierowania pojazdami lub pracy z maszynami, dlatego pacjenci powinni zachować ostrożność podczas kierowania pojazdami lub pracy z maszynami, jeśli wystąpiły u nich te objawy.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie pirfenidonem powinno rozpoczynać i kontrolować lekarze posiadający doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc.

Sposób podania.

Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego. Tabletki należy połykać całe, popijając wodą, i przyjmować podczas jedzenia, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia nudności i senności (patrz sekcje „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka”).

Dorośli.

Na początku leczenia dawkę należy stopniowo zwiększać do zalecanej dawki dobowej 2400 mg/24 h w ciągu 14 dni w następujący sposób:

• Dzień 1–7: dawka 200 mg (jedna tabletka 200 mg), stosowana cztery razy na dobę (łącznie 800 mg/24 h).
• Dzień 8–14: dawka 400 mg (dwie tabletki po 200 mg), stosowana cztery razy na dobę (łącznie 1600 mg/24 h).
• Od dnia 15 i dalej: dawka 600 mg (trzy tabletki po 200 mg), stosowana cztery razy na dobę (łącznie 2400 mg/24 h). Zalecana dawka utrzymująca to 600 mg cztery razy na dobę podczas jedzenia, łącznie 2400 mg/24 h.

Dawek przekraczających 2400 mg/24 h nie zaleca się żadnemu pacjentowi (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Pacjentom, którzy przerywali leczenie przez 14 lub więcej dni z rzędu, należy ponownie rozpocząć terapię od dwutygodniowego trybu zwiększania dawki, aż do osiągnięcia zalecanej dawki dobowej.

Korekta dawki i inne czynniki, które należy wziąć pod uwagę dla bezpiecznego stosowania leku Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Pacjentom, u których wystąpiła nietolerancja leczenia z powodu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy przypomnieć o konieczności przyjmowania leku podczas jedzenia. Jeśli objawy utrzymują się, dawkę pirfenidonu można zmniejszyć do 1–2 tabletek (200–400 mg) cztery razy na dobę podczas jedzenia, z późniejszym stopniowym zwiększeniem do zalecanej dawki dobowej, w zależności od tolerancji. Jeśli objawy nadal występują, pacjentów należy poinstruować o konieczności przerwania leczenia na jeden do dwóch tygodni, aż do ustąpienia objawów.

Reakcje na światło lub wysypka.

Pacjentom, u których występują reakcje na światło lub wysypka o lekkim do umiarkowanym nasileniu, należy przypomnieć o konieczności codziennego stosowania kremu z filtrem przeciwsłonecznym oraz unikania ekspozycji na słońce (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Dawka pirfenidonu może być zmniejszona do 800 mg na dobę (200 mg cztery razy na dobę). Jeśli wysypka utrzymuje się po 7 dniach, należy przerwać przyjmowanie pirfenidonu na 15 dni, a następnie wznowić leczenie z ponownym stopniowym zwiększaniem dawki, tak jak w okresie wstępnego zwiększania dawki. Pacjentów, u których występują ciężkie reakcje na światło lub wysypka, należy poinstruować o konieczności przerwania leczenia i skontaktowania się z lekarzem w celu uzyskania pomocy medycznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Po ustąpieniu wysypki można ponownie wznowić leczenie pirfenidonem, stopniowo zwiększając dawkę do zalecanej dawki dobowej, według uznania lekarza.

Funkcja wątroby.

W przypadku istotnego wzrostu stężenia alaninoaminotransferazy i/lub aspартanaminotransferazy (ALT/AST), z lub bez podwyższenia stężenia bilirubiny, dawkę pirfenidonu należy skorygować lub przerwać leczenie zgodnie z zaleceniami podanymi w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Osobliwe grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasa A i B według skali Childa-Pugha) nie jest wymagana korekta dawki. Jednakże, ponieważ u niektórych pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby może występować wzrost stężenia pirfenidonu w osoczu, lek należy stosować z ostrożnością w tej grupie pacjentów. Terapii pirfenidonem nie należy stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby lub w końcowym stadium choroby wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–50 ml/min) należy stosować pirfenidon z ostrożnością. Terapii pirfenidonem nie należy stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) ani u pacjentów w końcowym stadium niewydolności nerek wymagających dializy (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Farmakokinetyka”).

Dzieci. Brak doświadczenia w stosowaniu pirfenidonu u dzieci w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc.

Przedawkowanie .

Doświadczenie kliniczne w zakresie przedawkowania jest ograniczone. Zdrowym ochotnikom podawano wielokrotne dawki dobowe pirfenidonu do 4806 mg (6 kapsułek po 267 mg trzy razy na dobę) w ciągu 12-dniowego okresu zwiększania dawki. Działania niepożądane były lekkiego nasilenia, przejściowe i porównywalne z najczęściej zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy zapewnić wspierającą pomoc medyczną, monitorując podstawowe parametry życiowe i obserwując stan kliniczny pacjenta.

Efekty uboczne.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa.

Najczęstszymi efektami ubocznymi obserwowanymi w badaniach klinicznych z zastosowaniem pirfenidonu w dawce 2403 mg na dobę w porównaniu do placebo były: nudności (32,4% vs 12,2%), wysypka (26,2% vs 7,7%), biegunka (18,8% vs 14,4%), zmęczenie (18,5% vs 10,4%), dyspepsja (16,1% vs 5,0%), anoreksja (11,4% vs 3,5%), ból głowy (10,1% vs 7,7%) oraz reakcje nadwrażliwości na światło (9,3% vs 1,1%).

Podsumowana tabela efektów ubocznych.

Bezpieczeństwo pirfenidonu oceniano w badaniach klinicznych, w których wzięło udział 1650 zdrowych ochotników i pacjentów. Ponad 170 pacjentów uczestniczyło w badaniach otwartych trwających ponad 5 lat, w tym do 10 lat.

W Tabeli 1 przedstawiono efekty uboczne obserwowane z częstością ≥ 2% u 623 pacjentów otrzymujących pirfenidon w zalecanej dawce 2403 mg na dobę w trzech podstawowych badaniach klinicznych fazy 3. Efekty uboczne zaobserwowane w trakcie doświadczenia pozarejestrowego wymieniono również w poniższej tabeli. Efekty uboczne pogrupowano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), częstość nieznana (niemożliwe do określenia na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie efekty uboczne uporządkowano według zmniejszającego się nasilenia.

Tabela 1. Efekty uboczne według układów narządów i częstości zgodnie z MedDRA [Medical Dictionary for Regulatory Activities]

1 Ustalono podczas nadzoru pogwarancyjnego (patrz dział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

2 Podczas obserwacji pogwarancyjnej odnotowano przypadki ciężkiego uszkodzenia wątroby spowodowanego przyjmowaniem leków, w tym zgłoszono przypadek śmiertelny (patrz działy „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych

Raportowanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C we wstępnej opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 28 tabletek w blistrze, 9 blisterów w tekturowym opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Nobel Ilac Sanayi ve Ticaret A.Ş.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Dzielnica Sankaklar, aleja Eski Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.