Pentalgin FS Extra kapsułki

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Pentalgin FS Extra kapsułki

Skład:

substancje czynne: paracetamolum, metamizolum natrii monohydrate, caffeinum, phenobarbitalum, codeini phosphas hemihydras;

1 kapsułka zawiera paracetamolum 150 mg, metamizolum natrii monohydras 150 mg, caffeinum 25 mg, phenobarbitalum 5 mg, codeini phosphas hemihydras w przeliczeniu na codeini phosphas 4 mg;

substancje pomocnicze: amylum solani, povidonum, acidum stearicum, calcium stearas;

skład kapsułki: gelatinum, titanium dioxidum (E 171).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki, kapsel i korpus białego koloru. Zawartość kapsułek – drobnoziarnista masa biała lub żółtawo-biała. Dopuszczalne jest występowanie sprasowanych słupków lub grudek, które przy nacisku się rozpadają.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Metamizolum natrii w kombinacji z lekami psychotropowymi. Kod ATC N02B B72.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, przeciwzapalne, rozkurczowe i uspokajające. Pentalgin FS Extra kapsułki – lek kombinowany, który łączy właściwości aktywnych składników.

Metamizolu sodu i paracetamol – leki z grupy analgetyk nienarkotycznych, wykazujące wyraźne działanie przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, posiadające aktywność przeciwbólową.

Fosforan kodeiny nasila działanie analgetyk nienarkotycznych (blokuje receptory opioidowe, stymuluje układ antynocyceptywny oraz zmienia emocjonalne postrzeganie bólu).

Kofeina powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych mięśni szkieletowych, mózgu, serca i nerek; zwiększa sprawność umysłową i fizyczną, sprzyja przezwyciężeniu zmęczenia i senności; podnosi ciśnienie tętnicze przy hipotensji tętniczej; zwiększa przepuszczalność barier histohematycznych i podnosi biodostępność analgetyk nienarkotycznych, co sprzyja wzmocnieniu efektu terapeutycznego.

Fenobarbital wykazuje działanie uspokajające.

Farmakokinetyka.

Kinetyki leku kombinowanego Pentalgin FS Extra kapsułki nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Umiarkowany ból różnego pochodzenia: ból głowy, ból zęba, neuralgie, mialgie, artrologie, algomenorrhoea; jako lek przeciwgorączkowy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku; znaczne zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek; okres po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych, wrzodziejące zapalenie żołądka lub dwunastnicy w fazie zaostrzenia, stany, w których należy unikać hamowania perystaltyki lub w których występuje wzdęcie brzucha; ryzyko niedrożności jelit paralitycznej; wrodzona hiperbilirubinemia; niewydolność płuc; stany towarzyszące depresji oddechowej; ostra depresja układu oddechowego, choroby oddechowe z dusznością, zespół obturacyjny; astma oskrzelowa w fazie zaostrzenia (nie należy stosować opioidów podczas napadu astmy); agranulocytoza w wywiadzie wywołana metamizolem, innymi pirazolonami lub pirazolidynami; zaburzenia funkcji szpiku kostnego lub choroby układu krwiotwórczego i krwi, w szczególności leukopenia (w tym cytotoksyczna i infekcyjna neutropenia), trombocytopenia; zespół Gilberta; ostry zapalenie trzustki; znaczna anemia (w tym hemolityczna); leukopenia; niedostateczna niewydolność serca; arytmia; ostry zawał mięśnia sercowego; nadciśnienie tętnicze; znaczna hipotensja tętnicza; organiczne choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym miażdżyca); tromboza; zapalenie żył z tworzeniem się zakrzepów; podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (oprócz ryzyka depresji oddechowej i podwyższenia ciśnienia śródczaszkowego, kodeina może wpływać na reakcję źrenic oraz inne reakcje życiowe przy ocenie stanu neurologicznym); uraz czaszkowo-mózgowy; jaskra; miastenia; cukrzyca; depresja, zaburzenia depresyjne z tendencją do zachowań samobójczych, stany podwyższonego pobudzenia, zaburzenia snu, padaczka; porfiria; nadczynność tarczycy, niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy; uzależnienie od leków i środków odurzających; alkoholizm, stan pod wpływem alkoholu; podejrzenie ostrej patologii chirurgicznej przed ustaleniem rozpoznania, wiek starszy.

Stosowanie leku Pentalgin FS Extra kapsułki jest przeciwwskazane następującym grupom pacjentów:

• dzieci poniżej 12. roku życia;
• dzieci w wieku od 12 do 18. roku życia, u których przeprowadzono tonsylektomię i/lub adenotomię w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu sennego;
• dzieci w wieku od 12 do 18. roku życia z upośledzoną funkcją oddechową;
• kobiety w okresie ciąży lub karmienia piersią;
• pacjenci w każdym wieku z nadmierną szybkością metabolizmu z udziałem CYP2D6.

Nie stosować w połączeniu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz przez 2 tygodnie po zakończeniu stosowania inhibitorów MAO.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania Pentalginu FS Extra kapsułki i leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) możliwe jest nasilenie efektu uspokajającego oraz hamującego działanie na ośrodek oddechowy. Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. Długotrwałe stosowanie leków przeciwpadaczkowych (w tym fenytoiny, barbituranów, karbamazepiny), które stymulują aktywność mikrosomalnych enzymów wątrobowych, może zmniejszyć aktywność paracetamolu oraz nasilić toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę poprzez zwiększenie stopnia przekształcania w metabolity hepatotoksyczne. Jednoczesne stosowanie paracetamolu z hepatotoksycznymi lekami zwiększa toksyczne działanie leków na wątrobę. Jednoczesne stosowanie wysokich dawek paracetamolu z izoniazydem zwiększa ryzyko wystąpienia zespołu hepatotoksycznego. Paracetamol zmniejsza aktywność diuretyków. Działanie przeciwkrzepnące warfaryny i innych kumaryn może być nasilone przez długotrwałe regularne stosowanie paracetamolu, co zwiększa ryzyko krwawień; okresowe przyjmowanie nie wywołuje istotnego efektu. Szybkość wchłaniania paracetamolu może być zwiększana przez metoklopramid i domperydon, a zmniejszana przez cholestryminę. Nie należy stosować jednocześnie z alkoholem. Paracetamol może zmniejszać biodostępność lamotryginy, co potencjalnie obniża jej działanie ze względu na możliwą indukcję metabolizmu w wątrobie. Jednoczesne przyjmowanie paracetamolu i zydowudyny zwiększa ryzyko neutropenii. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ jednoczesne przyjmowanie tych leków wiąże się z zwiększonym ryzykiem kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową jako skutkiem kwasicy pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Metamizol sodowy, wypierając z wiązania z białkami doustne leki hipoglikemiczne, leki przeciwkrzepnące pośrednie, fenytoinę, ibuprofen, glukokortykosteroidy i indometacynę, zwiększa ich aktywność. Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niesterydowe leki przeciwbólowe, doustne środki antykoncepcyjne, allopurinol zakłócają metabolizm metamizolu sodowego w wątrobie i zwiększają jego toksyczność. Działanie metamizolu sodowego nasilają blokery H2 histaminowe, propranolol, kodeina, środki uspokajające i środki uspokajające (diazepam, trimetozyna), osłabiają – fenylobutazon, glutetymid, barbiturany i inne induktory mikrosomalnych enzymów wątrobowych. Leki mielotoksyczne powodują nasilenie hematotoksyczności. Sarcollizyna, tiomazol, leki hamujące aktywność szpiku kostnego, w tym leki złota, w połączeniu z metamizolem sodowym zwiększają prawdopodobieństwo hematotoksyczności, w tym wystąpienie leukopenii. Metamizol sodowy nasila działanie uspokajające etanolu. Środki kontrastowe rentgenowskie, koloidalne środki przeciwpłynne i penicylina nie powinny być stosowane podczas leczenia metamizolem sodowym. Jednoczesne stosowanie metamizolu sodowego z chlorkrezolem lub fenytoazyną może prowadzić do rozwoju wyraźnej hipertermii.

Indukcja farmakokinetyczna enzymów metabolicznych:

Metamizol może indukować enzymy metaboliczne, w tym CYP2B6 i CYP3A4.

Wspólne stosowanie metamizolu z bupropionem, efawirenzem, metadonem, walproatem, cyklosporyną, takrolimusem lub setralinem może prowadzić do obniżenia stężenia tych leków we krwi z potencjalnym obniżeniem skuteczności klinicznej. Dlatego zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metamizolem; w razie potrzeby należy monitorować odpowiedź kliniczną i/lub poziom leków.

Podczas jednoczesnego stosowania metamizolu sodowego z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID) nasila się ich działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe oraz zwiększa się prawdopodobieństwo addytywnych niepożądanych działań ubocznych. Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku z doustnymi lekami hipoglikemicznymi z grupy sulfonamidów (nasila się działanie hipoglikemiczne) oraz z diuretykami (furosemid). Metamizol sodowy w wysokich dawkach może spowodować zwiększenie stężenia metotreksatu we krwi i nasilenie jego działań toksycznych (przede wszystkim na układ pokarmowy i układ krwiotwórczy).

Fenobarbital, który wchodzi w skład leku, jest induktorem mikrosomalnych enzymów wątrobowych i dlatego może przyspieszać klirens leków metabolizowanych w wątrobie (w tym paracetamolu, salicylanów, leków przeciwkrzepnących pośrednich, glikozydów nasierdziowych (digoksyna), leków przeciwbakteryjnych (chloramfenikol, doksycyklina, metronidazol, ryfampicyna), leków przeciwwirusowych, leków przeciwgrzybiczych (griseofulwina, itrakonazol), leków przeciwpadaczkowych, leków przeciwdrgawkowych, leków psychotropowych (trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, klonazepam), doustnych leków hipoglikemicznych, hormonów (estrogeny, progestageny, kortykosteroidy, hormony tarczycy), immunosupresyjnych (glukokortykosteroidy, cyklosporyna), cytotoksycznych, antyarytmicznych, przeciw nadciśnieniu (β-blokery, blokery kanałów wapniowych) oraz innych leków. Fenobarbital może przyspieszać metabolizm doustnych środków antykoncepcyjnych, co prowadzi do utraty ich działania.

Fenobarbital nasila działanie środków przeciwbólowych, znieczynień miejscowych i leków hamujących OUN (środków do znieczwienia, neuroleptyków, środków uspokajających), alkoholu. Jednoczesne stosowanie fenobarbitalu z lekami o działaniu uspokajającym prowadzi do nasilenia efektu uspokajająco-sennego i może towarzyszyć depresji oddechowej. Możliwy wpływ fenobarbitalu na stężenie fenytoiny, karbamazepiny i klonazepamu we krwi. Leki o właściwościach kwasowych (kwas askorbinowy, chlorek amonu) nasilają działanie barbituranów. Pacjentów otrzymujących jednocześnie leczenie walproatanami i fenobarbitalem należy kontrolować pod kątem objawów hiperamonemii. W połowie zarejestrowanych przypadków stwierdzono bezobjawowy przebieg hiperamonemii, która niekoniecznie prowadziła do encefalopatii. Inhibitory MAO (w tym furazolidon, prokarbazyd, selegyn) przedłużają działanie fenobarbitalu. Ryfampicyna może obniżać działanie fenobarbitalu. Jednoczesne stosowanie fenobarbitalu z lekami złota zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek. Przy długotrwałym jednoczesnym stosowaniu fenobarbitalu z NSAID istnieje ryzyko powstawania wrzodów żołądka i krwawień. Jednoczesne stosowanie fenobarbitalu z zydowudyną nasila toksyczność obu leków.

Interakcja, która może wynikać z obecności kofeiny: nasilenie działania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego, ergotaminy; obniżenie działania opioidowych środków przeciwbólowych, anksjolityków, środków nasennych i uspokajających; jest antagonistą środków do znieczwienia i innych leków hamujących OUN; antagonistą konkurencyjnym leków adenosynowych; nasila wchłanianie i działanie glikozydów nasierdziowych; z pochodnymi ksantyny, α- i β-adrenomimetykami, psychostymulantami – potencjalizacja ich efektów; nasilenie działania tarczycy przy jednoczesnym stosowaniu kofeiny z lekami tarczycy (niepożądane działanie z hormonami tarczycy); cyklosporyna, hormonalne środki antykoncepcyjne, izoniazyd nasilają działanie kofeiny.

Jednoczesne stosowanie kofeiny z inhibitorami MAO może spowodować niebezpieczne podwyższenie ciśnienia tętniczego. Inne leki, których działanie może ulec zmianie w wyniku interakcji z kofeiną: hydralazyna, moksyflokasyna, ciprofloksacyna, enoksacyna, kwas pipemidynowy, fluwoksamina, fenylopropanolamina, fenytoina, klozapina, lit, teofilina, pentobarbital, diazepam, metoksalen.

Kodeina przy jednoczesnym stosowaniu z etanolem nasila jego efekty psychotropowe. Zwiększone ryzyko niedrożności jelit przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdziarzecznymi (loperamid, kaolin), lekami antycholinergicznymi (atropina) – ryzyko ciężkiego zaparcia, które może prowadzić do niedrożności jelit paralitycznej i/lub zatrzymania moczu; z lekami przeciwwrzodowymi – cyklosporyna może hamować metabolizm kodeiny, co prowadzi do podwyższenia jej stężenia we krwi; nasilenie działania leków przeciw nadciśnieniu. Kodeina antagonizuje działanie cyzapyrydu, metoklopramidu i domperydonu na motorykę przewodu pokarmowego. Stosowanie kodeiny w połączeniu z antagonistami opioidów (np. buprenorfine, nalokson, naltraksone) może przyspieszyć rozwój zespołu odstawienia. Należy unikać premedykacji opioidami, ponieważ obniżają one stężenie ciprofloksacyny we krwi. Rytonawir, cyklosporyna zwiększają stężenie kodeiny we krwi. Jednoczesne stosowanie leku z etanolem i lekami go zawierającymi znacznie zwiększa ryzyko zaburzeń funkcji wątroby z powodu nasilenia działania hepatotoksycznego. Nie należy stosować kodeiny w połączeniu z inhibitorami MAO ani przez 2 tygodnie po zakończeniu ich stosowania. Stosowanie inhibitorów MAO w połączeniu z petydyną wiązano z ciężkim pobudzeniem/depresją OUN (w tym nadciśnienie tętnicze/hipotensja). Mimo że takie zjawiska nie zostały udokumentowane w przypadku stosowania kodeiny, nie można wykluczyć, że podobna interakcja może wystąpić. Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne mogą nasilać działanie hamujące opioidowych środków przeciwbólowych. Jednoczesne stosowanie kodeiny z alkoholem może prowadzić do nasilenia hipotensyjnego i uspokajającego działania alkoholu oraz hamującego wpływu alkoholu na czynność oddechową; z anestetykami, octanem sodu oksybutynu, lekami przeciwhistaminowymi o działaniu uspokajającym – możliwe nasilenie depresji OUN i/lub depresji oddechowej i/lub hipotensji tętniczej; z neuroleptykami – nasilenie działania uspokajającego i hipotensyjnego; z anksjolitykami, środkami uspokajającymi i nasennymi – nasilenie działania uspokajającego, zwiększone ryzyko depresji oddechowej; z lekami antyarytmicznymi – kodeina spowalnia wchłanianie moksyflokasyny, przy jednoczesnym stosowaniu kodeiny i chinidyny działanie przeciwbólowe kodeiny będzie prawdopodobnie znacznie zmniejszone z powodu negatywnego wpływu chinidyny na jej metabolizm; należy unikać premedykacji opioidami, ponieważ obniżają one stężenie ciprofloksacyny we krwi. Jednoczesne stosowanie moksyflokasyny z kodeiną spowalnia wchłanianie moksyflokasyny.

Stosowanie opioidów może utrudniać badanie ewakuacji zawartości żołądka, ponieważ opioidy opóźniają opróżnianie żołądka, a także wizualizację hepatobilarną przy stosowaniu Technetium Tc 99m Disofenin, ponieważ terapia opioidowa może spowodować zwężenie zwieracza Oddiego i podwyższenie ciśnienia w drogach żółciowych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z lekiem Pentalgin FS Extra kapsułki innych leków zawierających paracetamol, metamizol sodu, kofeinę, fenobarbital lub kodeinę.

W trakcie leczenia zabronione jest spożywanie alkoholu.

Poniżej przedstawiono informacje charakterystyczne dla substancji czynnych leku.

Metamizol

Agranulocytoza

Leczenie metamizolem może powodować agranulocytozę, która może prowadzić do skutku śmiertelnego (patrz dział „Efekty niepożądane”). Może ona wystąpić nawet po wcześniejszym stosowaniu metamizolu bez powikłań.

Agranulocytoza indukowana metamizolem jest idiosynkratyczną reakcją niepożądaną. Agranulocytoza nie zależy od dawki i może wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, nawet krótko po jego zakończeniu.

Pacjentów należy poinformować przed rozpoczęciem leczenia o konieczności natychmiastowego przerwania leczenia i bezzwłocznego skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów wskazujących na agranulocytozę (np. gorączka, dreszcze, ból gardła oraz patologiczne zmiany błony śluzowej, szczególnie w jamie ustnej, nosie i gardle lub w okolicy narządów płciowych lub otworu odbytu).

Jeśli metamizol stosuje się przy gorączce, niektóre objawy rozwijającej się agranulocytozy mogą pozostać niezauważone. Podobnie objawy mogą być maskowane u pacjentów otrzymujących terapię antybiotykami.

W przypadku pojawienia się objawów i oznak wskazujących na agranulocytozę należy natychmiast wykonać morfologię krwi (w tym rozwinięty obraz krwi) i przerwać leczenie do czasu otrzymania wyników. Jeśli diagnoza zostanie potwierdzona, leczenia nie wolno wznowić (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Ciężkie reakcje skórne

Ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza oraz wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć charakter śmiertelny, odnotowano podczas leczenia metamizolem.

Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach reakcji skórnych i dokładnie obserwować.

Jeśli pojawiają się objawy i oznaki wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i nigdy nie wznawiać jego stosowania (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Nie stosować leku do łagodzenia ostrego bólu brzucha (do ustalenia przyczyny). Ponieważ metamizol sodu ma właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe, może maskować objawy infekcji, objawy chorób niezakaźnych oraz powikłań z zespołem bólowym, co może utrudnić ich diagnostykę.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• w wieku podeszłym – może prowadzić do zwiększenia częstości reakcji niepożądanych, szczególnie ze strony układu pokarmowego;
• z istniejącymi chorobami alergicznymi (w tym z poliozą) lub z wywiadem tych chorób – zwiększa się ryzyko reakcji alergicznych;
• z zaburzeniami funkcji nerek, z chorobami nerek w wywiadzie (np. zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerek);
• z zapalnymi chorobami jelita, w tym z niespecyficznym wrzodziejącym zapaleniem jelita i chorobą Crohna;
• z wyraźną hipotensją tętniczą, niewydolnością sercowo-naczyniową;
• przy długotrwałym wywiadzie alkoholowym;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków cytostatycznych (tylko pod kontrolą lekarza).

Nie stosować leku dłużej niż ustalony okres bez konsultacji z lekarzem. Nie przekraczać podanych dawek. Przy długotrwałym stosowaniu, a także przy stosowaniu leku w dawkach znacznie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne, możliwe jest nasilenie objawów reakcji niepożądanych. Podczas stosowania leku należy kontrolować parametry funkcji wątroby.

Uszkodzenie wątroby spowodowane lekami

U pacjentów, którym stosowano metamizol, obserwowano przypadki uszkodzenia wątroby, głównie o charakterze hepatocelularnym, które pojawiało się kilka dni lub kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Objawy i oznaki choroby obejmują podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych w surowicy krwi, z żółtaczką lub bez niej, często na tle reakcji nadwrażliwości na inne leki (np. wysypka skórna, dyskrazja krwi, gorączka i eozynofilia) lub towarzyszące objawom autoimmunologicznego zapalenia wątroby. U większości pacjentów stan normalizował się po odstawieniu terapii metamizolem. Jednak donoszono o pojedynczych przypadkach postępu choroby do ostrej niewydolności wątroby wymagającej przeszczepienia wątroby.

Mechanizm uszkodzenia wątroby spowodowanego stosowaniem metamizolu nie jest w pełni poznany, choć istniejące dane wskazują na mechanizm immunologiczno-alergiczny.

Pacjentów należy poinformować o konieczności skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów wskazujących na uszkodzenie wątroby. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie metamizolu i ocenić funkcję wątroby.

Jeśli wystąpią takie objawy jak nudności i wymioty, gorączka, uczucie zmęczenia, utrata apetytu, ciemne zabarwienie moczu, jasne zabarwienie stolca, żółtaczka skóry lub białka oka, świąd, wysypka lub ból w górnej części brzucha, należy natychmiast przerwać stosowanie metamizolu i skontaktować się z lekarzem. Metamizolu nie można ponownie stosować pacjentom z epizodem uszkodzenia wątroby, który wystąpił podczas leczenia metamizolem, jeśli nie ustalono innych przyczyn uszkodzenia wątroby.

W okresie leczenia możliwe jest zabarwienie moczu na czerwony kolor (spowodowane wydaleniem metabolitu metamizolu sodu), co nie ma znaczenia klinicznego.

Fenobarbital

Podczas stosowania fenobarbitalu odnotowano przypadki rozwoju grożących życiu reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy (zespołu Lyella). Dlatego przy pojawieniu się ich charakterystycznych objawów (np. postępującej wysypki skórnej, często z pęcherzami, i uszkodzeń błony śluzowej) należy przerwać stosowanie leku i nigdy więcej nie stosować leków zawierających fenobarbital. Ryzyko rozwoju zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella jest największe w pierwszych tygodniach leczenia. Wczesna diagnoza i bezzwłoczne przerwanie stosowania leku, który mógł spowodować objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy, umożliwia osiągnięcie najlepszych wyników leczenia.

Należy unikać długotrwałego stosowania leku ze względu na możliwość kumulacji fenobarbitalu i rozwoju uzależnienia. U barbituranów występuje zespół odstawienia.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z wrzodą chorobą żołądka i dwunastnicy w okresie remisji, z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek (patrz dział „Przeciwwskazania”), chorobami tarczycy (w tym z niedoczynnością tarczycy, patrz dział „Przeciwwskazania”), chorobami dróg moczowych, przy nadmiernych ruchach, przewlekłych infekcjach dróg oddechowych, przy zapaleniu płuc, zaburzeniach funkcji oddechowej, ostrej intoksykacji lekami, podczas leczenia cytostatykami (tylko pod kontrolą lekarza).

Paracetamol

Przy chorobach wątroby lub nerek przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Należy wziąć pod uwagę, że u pacjentów z chorobami wątroby zwiększa się ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu.

Zarejestrowano przypadki zaburzeń funkcji wątroby/niewydolności wątroby u pacjentów z obniżonym poziomem glutationu, np. przy silnym wyczerpaniu organizmu, anoreksji, niskim wskaźniku masy ciała, przewlekłym alkoholizmie lub sepsie.

Zgłaszano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerostem anionowym (HAGMA) jako skutku kwasicy pirolutaminowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem lub przy innych przyczynach niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy leczono paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy okres lub w połączeniu z paracetamolem. W przypadku podejrzenia HAGMA spowodowanego kwasicą pirolutaminową zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania paracetamolu i dokładne monitorowanie stanu pacjenta. Pomiar poziomu 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy pirolutaminowej jako głównej przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

U pacjentów z obniżonym poziomem glutationu przyjmowanie paracetamolu zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy metabolicznej. Objawami kwasicy metabolicznej są głębokie, przyśpieszone lub utrudnione oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się tych objawów.

Lek może wpływać na wyniki oznaczeń stężenia glukozy i kwasu moczowego we krwi.

Kodeina

Stosowanie leku w ostrym napadzie astmy jest przeciwwskazane (patrz dział „Przeciwwskazania”). Kodeinę należy stosować z ostrożnością lub zmniejszyć dawkę leku podczas leczenia astmy i zmniejszonego rezerwu oddechowego. Należy unikać stosowania kodeiny w ostrym napadzie astmy (patrz dział „Przeciwwskazania”). Kodeinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z obniżoną funkcją nerek lub wątroby, z chorobami pęcherza żółciowego (w tym z kamieniem żółciowym), z wywiadem nadużywania narkotyków, z zaburzeniami funkcji oddechowej i wywiadem astmy.

Należy zmniejszyć dawkę kodeiny u osłabionych pacjentów, pacjentów z hipotensją tętniczą (patrz dział „Przeciwwskazania”), z przerostem gruczołu krokowego; z hipofunkcją/niewydolnością nadnerczy (np. z chorobą Addisona); z zapalnymi chorobami jelita, w tym z niespecyficznym wrzodziejącym zapaleniem jelita i chorobą Crohna (kodeina zmniejsza perystaltykę, zwiększa tonus i segmentację jelita i może zwiększać ciśnienie w jelitach grubych) (patrz dział „Przeciwwskazania”), z zwężeniem cewki moczowej, stanami padaczkowymi, pacjentów w stanie wstrząsu, z miastenią gravis. Należy zmniejszyć dawkę kodeiny u pacjentów z niewydolnością nerek. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobami nerek w wywiadzie (np. zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerek). Kodeinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy niedawno przeszli operacje jelit (ze względu na możliwą redukcję motoryki przewodu pokarmowego) lub dróg moczowych (tacy pacjenci są bardziej skłonni do zatrzymania oddawania moczu spowodowanego bezpośrednim skurczem zwieracza cewki moczowej i zaparciem spowodowanym stosowaniem kodeiny). Kodeinę należy stosować z ostrożnością przy fochromocytomie (opioidy mogą stymulować uwalnianie katecholamin poprzez indukcję uwalniania endogennego histaminy). U pacjentów, u których wystąpiła uzależnienie fizyczne, przerwanie leczenia należy prowadzić stopniowo, aby uniknąć rozwoju objawów zespołu odstawienia. Zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy metabolicznej z wysokim deficytem anionowym, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, sepsą, niedożywieniem i przy innych przyczynach niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), a także przy stosowaniu maksymalnych dawek dobowych paracetamolu. Zaleca się dokładne monitorowanie, w tym pomiar poziomu 5-oksyproliny w moczu.

Metabolizm z udziałem CYP2D6

Kodeina jest przekształcana w jej aktywny metabolit – morfinę – w wątrobie z udziałem enzymu CYP2D6. Jeśli pacjent ma niedobór tego enzymu lub jeśli u pacjenta CYP2D6 jest całkowicie nieobecny, nie uzyska się odpowiedniego efektu przeciwbólowego. Do 7% populacji kaukaskiej może mieć tę cechę metabolizmu z udziałem CYP2D6. Jednak jeśli pacjent ma nadmiernie szybki metabolizm z udziałem CYP2D6, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju efektów niepożądanych – objawów toksyczności opioidowej – nawet przy stosowaniu dawek standardowych. U takich pacjentów przekształcenie kodeiny w morfinę szybko prowadzi do osiągnięcia wyższego poziomu morfiny w surowicy krwi niż oczekiwano.

Ogólne objawy toksyczności opioidowej: dezorientacja, senność, powierzchowne oddychanie, zwężone źrenice, nudności, wymioty, zaparcia, brak apetytu. W ciężkich przypadkach możliwe są objawy depresji krążeniowej i oddechowej, które mogą być niebezpieczne i bardzo rzadko – śmiertelne.

Dane dotyczące rozpowszechnienia nadmiernie szybkich metabolizatorów z udziałem CYP2D6 w różnych populacjach przedstawiono poniżej:

Stosowanie dzieciom pooperacyjnie

Istnieją doniesienia, że stosowanie kodeiny dzieciom po tonsylektomii i/lub adenotonsylektomii w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu sennego rzadko prowadziło do zagrażających życiu działań niepożądanych, w tym zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wszystkie dzieci otrzymywały dawki kodeiny w odpowiednim zakresie dawkowania. Istnieją jednak dowody, że te dzieci były albo metabolizatorami ultra-szybkimi, albo ekstensywnymi metabolizatorami kodeiny.

Dzieci z upośledzoną funkcją oddechową

Stosowanie kodeiny jest przeciwwskazane u dzieci, u których funkcja oddechowa może być upośledzona w wyniku zaburzeń nerwowo-mięśniowych, ciężkich chorób serca lub układu oddechowego, infekcji dróg oddechowych górnych lub płuc, wielokrotnych urazów lub dużych zabiegów chirurgicznych. Czynniki te mogą nasilać objawy toksyczności morfiny.

U pacjentów z chorobami dróg żółciowych (w szczególności z kamienicą żółciową) należy unikać stosowania analgetyk opioidowych lub stosować je w połączeniu ze środkami przeciwwstrząśnimi.

Stosowanie petydyny i być może innych analgetyk opioidowych u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO może wiązać się z bardzo ciężkimi reakcjami, czasem zakończonymi śmiercią. Jeśli stosowanie kodeiny u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO jest konieczne, należy przerwać stosowanie inhibitorów MAO 14 dni przed rozpoczęciem leczenia kodeiną (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Należy unikać spożycia alkoholu podczas leczenia kodeiną.

U pacjentów w podeszłym wieku metabolizm i eliminacja kodeiny mogą zachodzić wolniej (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie kodeiny wymaga regularnej oceny przez lekarza stosunku korzyści do ryzyka.

Kofeina

Podczas stosowania leku nie zaleca się nadmiernego spożycia herbaty, kawy, innych napojów tonizujących, alkoholu, a także stosowania leków zawierających kofeinę.

Przy długotrwałym stosowaniu leku możliwe jest rozwinięcie się uzależnienia psychicznego. Nagłe przerwanie leczenia prowadzi do nasilenia się depresji OUN (senność, depresja).

Działanie leku w dużym stopniu zależy od typu układu nerwowego i może objawiać się zarówno pobudzeniem, jak i hamowaniem wyższej działalności nerwowej.

Kofeina może być przyczyną fałszywego wzrostu stężenia kwasu moczowego we krwi, oznaczanego metodą Bittnera.

Kofeina może podnosić stężenie 5-hydroksyindolooctowego kwasu (5-HIAA), wanilinomigdałowego kwasu (VMA) oraz katecholamin w moczu, co może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników diagnostyki fochromocytomu i neuroblastomu.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem z powodu ryzyka uszkodzenia wątroby, nawet jeśli pacjent czuje się dobrze.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży

W okresie ciąży stosowanie leku jest przeciwwskazane.

Zgłaszano możliwy związek między występowaniem u noworodków wad układu oddechowego i serca a stosowaniem kodeiny w I trymestrze ciąży. Regularne stosowanie kodeiny w okresie ciąży może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego u płodu, co spowoduje objawy abstynencji u noworodka. Stosowanie kodeiny podczas porodów może tłumić oddychanie u noworodka. Stosowanie analgetyk opioidowych może prowadzić do stazu żołądkowego podczas porodów oraz zwiększyć ryzyko zapalenia płuc aspiracyjnych u matki.

Barbiturany zwiększają prawdopodobieństwo rozwoju patologii płodu. Przy stosowaniu fenobarbitalu w III trymestrze ciąży możliwe jest wystąpienie uzależnienia fizycznego, co prowadzi do wystąpienia zespołu odstawienia u noworodka, objawiającego się drgawkami, pobudzeniem, zaburzeniami krzepnięcia krwi. Stosowanie fenobarbitalu podczas porodów może prowadzić do depresji oddychania u noworodka.

Okres karmienia piersią

Stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Przy stosowaniu w zwykłych dawkach terapeutycznych kodeina i jej aktywny metabolit mogą występować w mleku matki w bardzo niskich stężeniach, co rzadko może wywierać negatywny wpływ na niemowlę. Jeśli jednak pacjentka ma metabolizm nadmiernie szybki z udziałem CYP2D6, w mleku matki mogą występować wyższe stężenia morfiny, co w bardzo rzadkich przypadkach może prowadzić do potencjalnie śmiertelnych objawów toksyczności opioidowej u niemowlęcia.

Fenobarbital w znacznej ilości przenika do mleka matki i może tłumić ośrodkowy układ nerwowy dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Stosowanie Pentalgin FS Extra kapsułki może utrudniać wykonywanie pracy wymagającej wysokiej szybkości reakcji psychicznych i fizycznych (prowadzenie pojazdów, praca z innymi mechanizmami, urządzeniami). Dlatego podczas leczenia lekiem należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub innych mechanizmów ze względu na możliwość wystąpienia takich efektów jak dezorientacja, senność, zawroty głowy, halucynacje, zaburzenia wzroku lub drgawki. Działanie alkoholu jest nasilane przez analgetyki opioidowe.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować wewnętrznie po posiłku, popijając dużą ilością wody. W przypadku niewielkiego i krótkotrwałego bólu Pentalgin FS Extra kapsułki przyjmuje się jednorazowo w dawce 1-2 kapsułki. W przypadku długotrwałego zespołu bólowego (neuralgie, artralgie, mialgie), w przypadku gorączki należy stosować po 2 kapsułki 1-3 razy na dobę. Lek należy przyjmować w odstępach nie mniejszych niż 4 godziny między dawkami i nie należy stosować dłużej niż 5 dni jako środek przeciwbólowy oraz nie dłużej niż 3 dni jako środek przeciwgorączkowy. Maksymalna dawka dobową – 6 kapsułek.

Dzieci.

Leku nie należy przepisywać dzieciom poniżej 12. roku życia. Dzieciom w wieku od 12 do 18 lat lek wskazany jest w celu złagodzenia ostrego bólu umiarkowanego, którego nie można złagodzić poprzez zastosowanie innych środków przeciwbólowych, takich jak paracetamol lub ibuprofen, w formie monoterapii.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 12. roku życia ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych i zagrażających życiu działań niepożądanych z powodu zróżnicowanej i nieprzewidywalnej drogi przemiany kodeiny na morfinę u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Ze względu na obecność kodeiny w składzie lek jest przeciwwskazany dzieciom w wieku od 12 do 18 lat, u których przeprowadzono tonsillektomię i/lub adenoidectomię w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu sennego, ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych i zagrażających życiu działań niepożądanych (patrz punkty „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Nie zaleca się stosowania u dzieci, u których może występować zaburzenie funkcji oddechowej.

Kodeiny nie należy stosować dzieciom w wieku od 12 do 18 lat, które mają nadmiernie szybki metabolizm za pomocą CYP2D6 (patrz punkty „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nadmierna dawka.

Objawy przedawkowania metamizolu sodu: nudności, wymioty, dysfagia, ból brzucha/gastritis, hipotermia, wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie kołatania serca, tachykardia, duszność, szum w uszach, oliguria, anuria, osłabienie, senność, majaczenia, zaburzenia świadomości, zespół drgawkowy; możliwe wystąpienie ostrego agranulocytozy, zespołu krwotocznego, ostrej niewydolności nerek i wątroby, porażenia mięśni oddechowych.

Leczenie: indukcja wymiotów, przewodowe przemywanie żołądka, stosowanie środków przeczyszczających soli, enterosorbentów, wymuszonego diurezy, alkalizacja krwi, terapia objawowa skierowana na utrzymanie funkcji życiowych. W ciężkich przypadkach stosuje się hemodializę, hemoperfuzję, dializę opłucnową. W przypadku wystąpienia zespołu drgawkowego może być konieczne wstrzyknięcie dożylnie diazepamu i szybko działających barbituranów.

Nadmierna dawka paracetamolu. Objawy przedawkowania w pierwszych 24 godzinach są zazwyczaj spowodowane działaniem paracetamolu i objawiają się bladością skóry, brakiem apetytu, nudnościami, wymiotami, bólem brzucha, martwicą wątroby, podwyższeniem aktywności transaminaz wątrobowych, wydłużeniem czasu protrombinowego. Jeśli pacjent przyjął lek w dawce przekraczającej zalecaną dawkę, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem ze względu na ryzyko uszkodzenia wątroby. Objawy uszkodzenia wątroby pojawiają się 12-48 godzin po przedawkowaniu. Mogą występować zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna. W ciężkim zatruciu niewydolność wątroby może się nasilać i prowadzić do rozwoju toksycznej encefalopatii z zaburzeniami świadomości, w pojedynczych przypadkach – zakończonej śmiercią, możliwe są krwawienia, hipoglikemia, śpiączka. Ostra niewydolność nerek z ostrym martwicą kanalików może objawiać się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem i może się rozwijać nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby. Możliwy jest rozwój zapalenia trzustki. Obserwowano również arytmie serca. Uszkodzenie wątroby u dorosłych możliwe jest po przyjęciu 10 g lub więcej paracetamolu, u dzieci – po przyjęciu więcej niż 150 mg/kg masy ciała. Uszkodzenie wątroby może wystąpić po przyjęciu 5 g lub więcej paracetamolu u pacjentów z czynnikami ryzyka (długotrwałe stosowanie karbamazepiny, fenobarbitalu, fenytoiny, primidona, ryfampicyny, zielonego świętojażyka lub innych leków indukujących enzymy wątrobowe; nadużywanie alkoholu; kacheksja glutationowa (zaburzenia trawienia, mukowiscydoza, zakażenie HIV, głód)). Przy długotrwałym stosowaniu leku w wysokich dawkach ze strony narządów układu krwiotwórczego może rozwinąć się anemia aplastyczna, pancytopenia, neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia. Po przyjęciu dużych dawek ze strony ośrodkowego układu nerwowego możliwe są zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe i zaburzenia orientacji. Ze strony układu moczowego – nefrotoxiczność (kolka nerkowa, nefryt śródmiąższowy, martwica brodawek). Może również obserwować się zwiększone potliwość, pobudzenie psychoruchowe lub depresję ośrodkowego układu nerwowego, senność, zaburzenia świadomości.

W przypadku przedawkowania paracetamolu konieczna jest szybka pomoc medyczna. Pacjenta należy natychmiast przewieźć do szpitala. Objawy mogą ograniczać się do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania lub ryzyka uszkodzenia narządów.

Leczenie. Należy rozważyć stosowność leczenia węglem aktywnym, jeśli nadmierna dawka paracetamolu została przyjęta w ciągu godziny. Stężenie paracetamolu w osoczu krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne).

Antydotami paracetamolu są acetylocysteina i metionina. Leczenie N-acetylocysteiną może być stosowane w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu, ale maksymalny efekt ochronny występuje przy jego zastosowaniu w ciągu 8 godzin po przyjęciu. Skuteczność antydotu gwałtownie maleje po tym czasie. W razie potrzeby pacjentowi należy podać dożylne N-acetylocysteinę zgodnie z ustalonymi dawkami. W przypadku braku wymiotów można stosować metioninę doustnie jako odpowiednią alternatywę w odległych miejscach poza szpitalem. Należy również podjąć ogólne środki wspierające.

Objawy przedawkowania kofeiny: duże dawki kofeiny mogą powodować niepokój, pobudzenie, ból w nadbrzuszu, wymioty, diurezę, przyspieszone oddychanie, ekstrasystole, tachykardię lub arytmie serca, mimowolne skurcze mięśni, szum w uszach, zaczerwienienie twarzy, hipertermię, zwiększenie częstości oddawania moczu, zaburzenia przewodu pokarmowego, wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (zawroty głowy, bezsenność, pobudzenie nerwowe, drażliwość, stan afektywny, niepokój, drżenie, drgawki). Klinicznie istotne objawy przedawkowania kofeiny związane są również z uszkodzeniem wątroby przez paracetamol.

Leczenie. Nie ma specyficznego antydotu dla kofeiny, ale środki wspierające, takie jak stosowanie antagonistów β-adrenoreceptorów, mogą złagodzić działanie kardiotoksyczne.

Objawy przedawkowania fenobarbitalu: objawami przedawkowania fenobarbitalu są ataksja, nystagmus, ból głowy, tachykardia, osłabienie, obniżenie ciśnienia tętniczego i zaburzenia czynności serca, depresja oddychania aż do jego zatrzymania. Wysokie dawki leku mogą powodować obniżenie temperatury ciała, spowolnienie pulsu, zmniejszenie diurezy, kolaps naczyniowy, depresję OUN aż do stanu śpiączki.

Leczenie: Należy przemyć żołądek, zalecana jest terapia tlenowa, w przypadku drgawek – diazepam. Terapia objawowa (przede wszystkim monitorowanie podstawowych funkcji życiowych organizmu (oddychanie, puls, ciśnienie tętnicze)).

Nadmierna dawka kodeiny. Ciężka depresja OUN, w szczególności depresja oddychania, może się rozwinąć w przypadku jednoczesnego stosowania innych środków o działaniu uspokajającym (w tym alkoholu) lub znacznego przekroczenia dawki. Kliniczną trójką przedawkowania opioidów uważa się za śpiączkę, źrenice „igłowe” i depresję oddechową (może powodować sinicę), a następnie rozszerzenie źrenic przy rozwoju hipoksji. Inne objawy przedawkowania opioidów: hipotermia, dezorientacja, drgawki (szczególnie u dzieci), silne zawroty głowy, wyraźna senność, hipotensja tętnicza i tachykardia (możliwe, ale mało prawdopodobne), niepokój lub niepokój, pobudzenie emocjonalne, halucynacje, bradykardia, niewydolność krążenia, spowolnione lub utrudnione oddychanie, wyraźne osłabienie. Możliwe jest wystąpienie duszności, apnei, kolapsu, zatrzymania oddawania moczu; rzadko – obrzęk płuc; mogą występować objawy uwalniania histaminy. W przypadku przedawkowania opioidów zgłaszano przypadki rozwoju rabdomiolizy, która postępowała do niewydolności nerek.

Przedawkowanie nasila się przy jednoczesnym przyjmowaniu alkoholu i środków psychotropowych.

Leczenie: ogólne środki objawowe i wspierające, w tym środki wspierające ośrodek oddechowy i monitorowanie wskaźników życiowych do ustabilizowania stanu.

Przyjęcie węgla aktywnego jest wskazane, jeśli minęło nie więcej niż 1 godzina od momentu przyjęcia kodeiny przez dorosłego w dawce przekraczającej 350 mg, przez dziecko – w dawce przekraczającej 5 mg/kg masy ciała. Należy zastosować nalokson w przypadku wystąpienia śpiączki lub depresji oddychania. Nalokson jest antagonistą konkurencyjnym i ma krótki okres połowy wydalenia, w związku z czym może być konieczne powtarzane stosowanie dużych dawek u pacjentów z ciężkim zatruciem. Należy obserwować stan pacjenta przez co najmniej 4 godziny po podaniu naloksonu lub 8 godzin w przypadkach stosowania leku naloksonu o przedłużonym działaniu.

Efekty uboczne.

Po zastosowaniu jednorazowym rzadko występują reakcje alergiczne w postaci wysypek skórnych. Zazwyczaj efekty uboczne mają charakter przejściowy i znikają po zaprzestaniu stosowania leku:

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, suchość w ustach, dyskomfort i ból w nadbrzuszu, biegunka lub zaparcie, wymioty, zgaga, nadmierna produkcja śliny, obniżenie apetytu, rozwój niedrożności jelit paralitycznej, skurcze żołądka, zapalenie trzustki.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: kwasica metaboliczna z wysokim przerwą anionową.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, uszkodzenie wątroby spowodowane lekami, w tym ostra postać zapalenia wątroby, żółtaczka, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony układu krwi i układu limfatycznego: powiększenie węzłów chłonnych, leukopenia, leukocytoza, limfocytoza, pancytopenia, neutropenia, granulocytopenia, agranulocytoza, trombocytopenia, zespół krwotoczny (w tym siniaki lub krwawienia), anemia, siarkohemoglobinemia i methehemoglobinemia (cukierzenie, duszność, ból w sercu), anemia hemolityczna (u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy), przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek może rozwinąć się anemia aplastyczna, anemia megaloblastyczna, krwawienia, siniaki.

Ze strony układu odpornościowego: anafilaksja, reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy; szok anafilaktyczny, gorączka, splenomegalia i chłoniakowatość, zapalenie spojówek.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwbólowe niesteroidowe (NLPZ), trudności w oddychaniu, duszność (w tym tachypnea), osłabienie oddychania (przy stosowaniu dużych dawek).

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, omdlenia, senność, zaburzenia snu, bezsenność u dzieci i u pacjentów starszych, drżenie, ataksja, drgawki (szczególnie u dzieci), uczucie mrowienia w kończynach, zaburzenia koordynacji ruchów, szumy w uszach, obniżenie szybkości reakcji psychomotorycznych i koncentracji uwagi, spowolnienie reakcji, osłabienie, zmęczenie, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, ból głowy, hiperkineza (u dzieci), paradoksalne pobudzenie, niepokój, w pojedynczych przypadkach – zaburzenia poznawcze, dezorientacja, stany depresyjne, halucynacje, rozwój tolerancji lub uzależnienia.

Zaburzenia psychiczne: zaburzenia poznawcze (w tym obniżenie koncentracji uwagi, halucynacje), przerażające sny, paradoksalne pobudzenie, zwiększona pobudliwość, stan niepokoju, uczucie lęku, drażliwość, dezorientacja, nagłe zmiany nastroju, euforia, dysforia, depresja.

Ze strony narządów słuchu i błędnika: zawroty głowy.

Ze strony narządów wzroku: zwężenie źrenic, zaburzenia ostrości widzenia, miosis, światłowstręt, niestagmus, zaburzenia widzenia i akomodacji, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie ucisku w klatce piersiowej, hipotonia ortostatyczna, arytmia, tachykardia, bradykardia, ekstrasystolia, kolaps, hipotensja lub nadciśnienie tętnicze, ból w sercu, uczucie przyspieszonego serca, zaczerwienienie skóry twarzy.

Ze strony narządu ruchu: przy długotrwałym stosowaniu leków zawierających fenylobutyrazol istnieje ryzyko zaburzeń osteogenezy i rozwoju krzywicy, niekontrolowane ruchy mięśniowe, sztywność mięśni (przy stosowaniu dużych dawek).

Ze strony układu moczowego: przy stosowaniu wysokich dawek – ostra niewydolność nerek, możliwe objawy nefrotoksyczności (kolka nerkowa, zapalenie nerek międzykomórkowych, martwica brodawek), zaburzenia oddawania moczu, skurcz dróg moczowych, trudności w oddawaniu moczu, zatrzymanie moczu, oliguria, anuria, dysuria, efekt antydiuretyczny, zwiększenie wydzielania moczu, zabarwienie moczu na czerwony kolor, białkomocz, zwiększenie klirensu kreatyniny, zwiększenie wydalania sodu i wapnia, azoturia bezobjawowa.

Ze strony skóry i błon śluzowych: fotosensybilizacja, zaczerwienienie twarzy, zapalenie skóry odłupujące, reakcje alergiczne, takie jak wysypki na skórze i błonach śluzowych, wysypka makulopapularna, swędzenie, pokrzywka, wielopostaciowa rumień odstająca (w tym zespół Stevensa-Johnsona), toksyczny epidermalny nekroliz (zespół Lyella), wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS), zwiększona potliwość, obrzęk twarzy.

Ze strony układu rozrodczego: dysfunkcja seksualna, zaburzenia erekcji, zmniejszenie libidu i potencji.

Ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej, hiperglikemia.

Inne: osłabienie, zwiększone wydzielanie potu, trudności w oddychaniu, niedobór folianów, zespół odstawienia.

Długotrwałe stosowanie leku w celu leczenia bólu głowy może prowadzić do jego nasilenia.

Przy długotrwałym bezkontrolnym stosowaniu wysokich dawek leku możliwe są napady drgawkowe, osłabienie oddychania, może rozwinąć się zaburzenie funkcji wątroby, hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej, przyzwyczajenie się (osłabienie działania przeciwbólowego), zespół odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu fenylobutyrazolu może rozwinąć się uzależnienie lekowe, niedobór folianów, impotencja.

Przy długotrwałym stosowaniu kodeiny zazwyczaj rozwija się tolerancja i niektóre z najczęstszych efektów ubocznych – senność, nudności, wymioty, dezorientacja.

Regularne, długotrwałe stosowanie kodeiny prowadzi do rozwoju uzależnienia i tolerancji oraz do wystąpienia stanu niepokoju i drażliwości po zaprzestaniu leczenia. Należy pamiętać, że tolerancja szybko maleje po zaprzestaniu przyjmowania kodeiny, dlatego ponowne zastosowanie dawki wcześniej uznawanej za dopuszczalną może okazać się śmiertelne.

Kwasica metaboliczna z wysokim przerwą anionową

Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwą anionową jako następstwo kwasicy pirzglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). U takich pacjentów kwasica pirzglutaminowa może wystąpić jako następstwo niskiego poziomu glutationu.

Zespół odstawienia

Przy nagłym odstawieniu fenylobutyrazolu zazwyczaj może wystąpić zespół odstawienia, który objawia się przerażającymi snami, pobudzeniem.

Nagłe zaprzestanie leczenia kodeiną może spowodować zespół odstawienia. Możliwe objawy: drżenie, bezsenność, stan niepokoju, drażliwość, uczucie lęku, depresja, brak apetytu, nudności, wymioty, biegunka, zwiększona potliwość, łzawienie, katar, kichanie, ziewanie, piloerekcja, midriaza, osłabienie, gorączka, skurcze mięśni, odwodnienie, zwiększenie częstości skurczów serca, częstości oddychania oraz ciśnienia tętniczego.

W przypadku wystąpienia niepożądanych działań pacjent powinien skonsultować się z lekarzem w sprawie dalszego stosowania leku.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Nie należy stosować leku po dacie wskazanej na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blistrze, po 1 lub 2 blisterach w tece kartonowej.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Farmastart”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havela, 8.