Pemozar

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pemozar (PEMOZAR)

Skład:

substancja czynna: esomeprazol;

1 buteleczka zawiera esomeprazolu sodu odpowiadającego 40 mg esomeprazolu;

substancje pomocnicze: edetatu sodu dwu, wodorotlenek sodu (do regulacji pH).

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w zaburzeniach zakwaszenia. inhibitory pompy protonowej. Esomeprazol. Kod ATC A02B C05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Esomeprazol jest S-izomerem omeprazolu; zmniejsza wydzielanie kwasu żołądkowego poprzez specyficzny, docelowy mechanizm działania. Esomeprazol jest specyficznym inhibitorem pompy protonowej w komórce nabłonkowej. Izomery R i S omeprazolu mają taką samą aktywność farmakodynamiczną.

Miejsce i mechanizm działania

Esomeprazol jest słabą zasadą; stęża się i przekształca w formę aktywną w silnie kwaśnym środowisku kanałów sekrecyjnych komórki nabłonkowej, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę pompy protonowej i tłumi zarówno sekrecję kwasu podstawowego, jak i stymulowaną.

Wpływ na wydzielanie kwasu żołądkowego

Po 5 dniach doustnego stosowania esomeprazolu w dawkach 20 mg i 40 mg u pacjentów z objawami choroby refluksowej przełyku (GERD) pH wewnątrzżołądkowe powyżej 4 utrzymywało się średnio odpowiednio przez 13 i 17 godzin na dobę. Efekt ten jest taki sam niezależnie od drogi podania esomeprazolu — doustnej lub dożylnej.

Za pomocą powierzchni pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) jako parametru pośredniego stężenia w osoczu wykazano związek między hamowaniem sekrecji kwasu a ekspozycją po doustnym podaniu esomeprazolu.

Po dożylnej infuzji esomeprazolu w dawce 80 mg w formie bolusowej przez 30 minut, a następnie kontynuowanej dożylnej infuzji z szybkością 8 mg/godz. przez 23,5 godziny u zdrowych ochotników, poziom pH żołądka powyżej 4 i powyżej 6 utrzymywał się średnio odpowiednio przez 21 godzin i 11–13 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu.

Terapeutyczne efekty hamowania sekrecji kwasu

Leczenie zapalenia przełyku spowodowanego refluksją esomeprazolem w dawce 40 mg okazało się skuteczne u około 78 % pacjentów po 4 tygodniach i u około 93 % pacjentów po 8 tygodniach doustnego przyjmowania leku.

Inne efekty związane z hamowaniem sekrecji kwasu

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu.

W okresie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu. Stężenie chromograniny A (CgA) również wzrasta w wyniku obniżenia kwasowości soku żołądkowego. Ze względu na podwyższone stężenie CgA możliwe jest wpływanie na wyniki badań laboratoryjnych wykrywających nowotwory neuroendokrynne. Opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP) należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarem stężenia CgA, aby poziom CgA mógł się znormalizować, ponieważ ten parametr może być podwyższony po leczeniu IPP.

U niektórych pacjentów podczas długotrwałego leczenia doustnym esomeprazolem obserwowano zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (ECL), co może być związane ze zwiększonymi stężeniami gastryny w surowicy.

Istnieją doniesienia o nieco wyższej częstości występowania cyst gruczołowych żołądka podczas długotrwałego leczenia doustnymi lekami antysekrecyjnymi. Te zmiany są fizjologiczną konsekwencją wyraźnego hamowania sekrecji kwasu. Są one dobroczynne i prawdopodobnie odwracalne.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego z dowolnych przyczyn, w tym w wyniku stosowania inhibitorów pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanych np. Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów — prawdopodobnie także Clostridium difficile.

Dzieci

Wyniki badań przeprowadzonych u pacjentów w wieku dziecięcym wykazały, że dawki esomeprazolu 0,5 mg/kg i 1,0 mg/kg u niemowląt w wieku < 1 miesiąca i 1–11 miesięcy odpowiednio zmniejszają średni procent czasu z wewnątrzprzełykowym pH < 4.

Profil bezpieczeństwa stosowania leku okazał się podobny do profilu u dorosłych.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Objętość rozkładu w stanie równowagi u zdrowych ochotników wynosi około 0,22 l/kg masy ciała. Esomeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w 97 %.

Metabolizm i eliminacja

Esomeprazol jest całkowicie metabolizowany przy udziale układu cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu esomeprazolu zależy od polimorficznego izoenzymu CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie metabolitów hydroksy i desmetylowych esomeprazolu. Inna część zależy od innego specyficznego izoenzymu, CYP3A4, który odpowiada za powstawanie sulfonydu esomeprazolu — głównego metabolitu w osoczu krwi.

Parametry podane poniżej odzwierciedlają głównie farmakokinetykę u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19, tzn. szybkich metabolizatorów.

Całkowity klirens osocza wynosi około 17 l/godz. po pojedynczej dawce i około 9 l/godz. po wielokrotnym stosowaniu. Okres półtrwania w osoczu wynosi około 1,3 godziny po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę.

Esomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między dawkami i nie ma tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz na dobę.

Główne metabolity esomeprazolu nie wpływają na wydzielanie soku żołądkowego. Prawie 80 % doustnej dawki esomeprazolu wydala się z moczem w formie metabolitów, reszta — z kałem. Mniej niż 1 % pierwotnej substancji wydala się z moczem.

Całkowita ekspozycja (AUC) wzrasta po wielokrotnym stosowaniu esomeprazolu. Ten wzrost zależy od dawki i powoduje zależność nieliniową między dawką a AUC po wielokrotnym stosowaniu. Taka zależność czasowa i dawkowa wynika z obniżenia metabolizmu presystemowego i klirensu systemowego, spowodowanego prawdopodobnie hamowaniem enzymu CYP2C19 przez esomeprazol i/lub jego metabolit sulfonydowy.

Po wielokrotnym stosowaniu leku w dawkach 40 mg w formie wstrzyknięć dożylnych średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 13,6 μmol/l. Średnie maksymalne stężenie osoczowe po odpowiednich dawkach doustnych wynosi około 4,6 μmol/l. Mniejszy wzrost (około 30 %) całkowitej ekspozycji obserwuje się po dożylnej aplikacji w porównaniu z doustnym przyjmowaniem. Zaobserwowano liniową zależność dawkową wzrostu ekspozycji przy podawaniu esomeprazolu w formie dożylnej infuzji trwającej 30 minut (w dawce 40 mg, 80 mg lub 120 mg), a następnie kontynuowanej infuzji (z szybkością 4 mg/godz. lub 8 mg/godz.) przez 23,5 godziny.

Pacjenci z grup szczególnych

Wolni metabolizatorzy

Około 2,9 ±1,5 % populacji nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i nazywa się ich wolnymi metabolizatorami. U tych osób metabolizm esomeprazolu jest prawdopodobnie katalizowany głównie przez CYP3A4. Po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu esomeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę średnia całkowita ekspozycja była około 100 % wyższa u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu było podwyższone o około 60 %. Podobne różnice obserwowano przy dożylnej aplikacji esomeprazolu. Dane te nie wymagają zmian w dawkowaniu esomeprazolu.

Płeć

Po jednorazowym doustnym przyjęciu esomeprazolu w dawce 40 mg średnia całkowita ekspozycja u kobiet była o około 30 % wyższa niż u mężczyzn. Różnica zależna od płci nie występuje przy wielokrotnym stosowaniu leku raz na dobę. Podobne różnice obserwowano przy dożylnej aplikacji esomeprazolu. Dane te nie wpływają na dawkowanie esomeprazolu.

Zaburzenia funkcji wątroby

Metabolizm esomeprazolu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby może być zaburzony. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby szybkość metabolizmu jest obniżona, w wyniku czego całkowita ekspozycja na esomeprazol wzrasta dwukrotnie. Dlatego pacjentom z GERD i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki 20 mg. W przypadku krwawiącej wrzody i ciężkich zaburzeń funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej 80 mg podawanie leku w formie długotrwałej infuzji dożylnej z szybkością maksymalnie 4 mg/godz. przez 71,5 godziny może być wystarczające. Esomeprazol ani jego główne metabolity nie mają tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz na dobę.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów esomeprazolu, a nie za wydalanie głównej substancji, nie oczekuje się zmian metabolizmu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym

Metabolizm esomeprazolu nie ulega istotnym zmianom u pacjentów w wieku podeszłym (od 71 do 80 lat).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

• Terapia antysekretoryjna w przypadkach, gdy niemożliwe jest stosowanie drogi doustnej, np.:

• choroba refluksowa przełyku u pacjentów z zapaleniem przełyku i/lub ciężkimi objawami refluksu;

• leczenie wrzodów żołądka związanych z terapią niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID);

• zapobieganie powstawaniu wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z terapią NSAID u pacjentów z grupy ryzyka.

• Krótkotrwałe wspomaganie hemostazy i zapobieganie ponownemu krwawieniu u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy.

Dzieci i młodzież w wieku od 1 do 18 lat

• Terapia antysekretoryjna w przypadkach, gdy niemożliwe jest stosowanie drogi doustnej, np.:

• choroba refluksowa przełyku (GERD) u pacjentów z erozyjnym zapaleniem przełyku refluksowego i/lub ciężkimi objawami refluksu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ezomeprazol, inne zastąpione benzimidazole lub którykolwiek ze składników pomocniczych tego leku. Ezomeprazolu nie należy stosować jednocześnie z nelfinawirem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Inhibitory proteazy

Zauważono interakcję omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie i mechanizmy tych interakcji nie są zawsze znane. Podwyższenie pH soku żołądkowego w okresie terapii omeprazolem może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inne mechanizmy interakcji mogą być możliwe poprzez hamowanie CYP2C19. Obniżenie stężenia atazanawiru i nelfinawiru w surowicy obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu, dlatego nie zaleca się współczynnego stosowania tych leków. Współczynne stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników powodowało istotne zmniejszenie ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin o około 75%). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję atazanawiru. Współczynne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) z atazanawirem 400 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników zmniejszało ekspozycję na atazanawir o około 30% w porównaniu z ekspozycją zarejestrowaną przy stosowaniu atazanawiru 300 mg/rytonawiru 100 mg raz na dobę bez stosowania omeprazolu w dawce 20 mg na dobę. Współczynne stosowanie omeprazolu (40 mg na dobę) zmniejszało średnie wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39%, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 o 75–92%. Ze względu na podobieństwo efektów farmakodynamicznych i właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i ezomeprazolu nie zaleca się współczynnego stosowania ezomeprazolu i atazanawiru (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), a współczynne stosowanie ezomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wzrost stężenia sakwinawiru (stosowanego jednocześnie z rytonawirem) w surowicy (80–100%) obserwowano przy współczynnym stosowaniu omeprazolu (w dawce 40 mg na dobę). Omeprazol w dawce 20 mg na dobę nie wpływał na ekspozycję dawunawiru (stosowanego jednocześnie z rytonawirem) i amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem). Ezomeprazol w dawce 20 mg na dobę nie wpływał na ekspozycję amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem lub samodzielnie). Stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg/dobę nie zmieniało ekspozycji lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Metotreksat

Przy stosowaniu metotreksatu razem z IPP (inhibitor pomp protonowych) jego poziom wzrastał u niektórych pacjentów. Może być konieczne tymczasowe przerwanie przyjmowania ezomeprazolu przy stosowaniu metotreksatu w wysokich dawkach.

Takrolimus

Przy jednoczesnym stosowaniu ezomeprazolu zgłaszano wzrost stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy prowadzić wzmocnioną kontrolę stężenia takrolimusu oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny); w razie potrzeby — skorygować dawkowanie takrolimusu.

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Hamowanie sekrecji żołądka w trakcie terapii ezomeprazolem i innymi IPP może prowadzić do osłabienia lub wzmocnienia wchłaniania leków, których wchłanianie zależy od poziomu pH soku żołądkowego. Tak jak przy stosowaniu innych leków zmniejszających kwasowość soku żołądkowego, wchłanianie takich leków jak ketoconazol, itrakonazol i erlotynib może być osłabione, a wchłanianie deryksonu — wzmocnione w okresie stosowania ezomeprazolu. Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu (20 mg na dobę) i deryksonu u zdrowych ochotników biodostępność deryksonu wzrastała o 10% (do 30% u dwóch z dziesięciu uczestników). Efekty toksyczne deryksonu rzadko występowały. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu wysokich dawek ezomeprazolu u pacjentów starszych. Konieczna jest wzmocniona kontrola stężenia deryksonu we krwi pacjenta.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Ezomeprazol hamuje CYP2C19 — główny enzym metabolizujący ezomeprazol. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu ezomeprazolu z lekami metabolizowanymi przez enzym CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozaprymina, fenytoina itd., stężenia tych leków w osoczu mogą wzrosnąć, dlatego może być konieczne zmniejszenie ich dawki.

Badania interakcji in vivo z zastosowaniem formy do wstrzykiwania dożylnego w wysokich dawkach (80 mg + 8 mg/godz.) nie były przeprowadzane. Wpływ ezomeprazolu na leki metabolizowane przez CYP2C19 w trakcie takiego trybu leczenia może być bardziej wyrażony, a pacjentów należy pilnie obserwować pod kątem rozwoju działań niepożądanych w ciągu 3-dniowego okresu wstrzykiwania dożylnego.

Diaze­pam

Współczynne doustne przyjmowanie 30 mg ezomeprazolu prowadziło do zmniejszenia klirensu substratu CYP2C19 diazepamu o 45%.

Fenytoina

Przy współczynnym doustnym stosowaniu 40 mg ezomeprazolu i fenytoiny minimalne stężenia fenytoiny w osoczu krwi chorych na epilepsję wzrastały o 13%. Zaleca się kontrolować stężenia fenytoiny w osoczu na początku terapii ezomeprazolem i przy jej przerywaniu.

Worykonazol

Stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) powodowało wzrost Cmax i AUCτ worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15% i 41%.

Cylostazol

Omeprazol, podobnie jak ezomeprazol, działa jako inhibitor CYP2C19. Stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg u zdrowych ochotników podczas badania prowadziło do wzrostu Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) cylostazolu odpowiednio o 18 i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów — odpowiednio o 29 i 69%.

Cisapryd

U zdrowych ochotników jednoczesne doustne stosowanie 40 mg ezomeprazolu i cisaprydu prowadziło do wzrostu AUC o 32% i wzrostu czasu półtrwania o 31%, ale nie obserwowano istotnego wzrostu szczytowych stężeń cisaprydu w osoczu krwi. Przy stosowaniu tylko cisaprydu obserwowano nieznaczne wydłużenie interwału QTc, które nie zwiększało się dalej przy przepisywaniu cisaprydu w połączeniu z ezomeprazolem.

Warfaryna

Przy współczynnym doustnym stosowaniu 40 mg ezomeprazolu przez pacjentów przyjmujących warfarynę w ramach badania klinicznego czas krzepnięcia krwi pozostał w granicach dopuszczalnych wartości. Jednak w okresie postmarketingowym na tle stosowania doustnego ezomeprazolu odnotowano kilka pojedynczych przypadków klinicznie istotnego wzrostu INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego). Zaleca się prowadzenie kontroli na początku i na końcu współczynnego stosowania ezomeprazolu i warfaryny lub innych pochodnych kumaryny.

Klopidogrel

Wyniki oceny farmakokinetycznej (FK)/farmakodynamicznej (FD) interakcji między klopidogrelem (dawka nasycająca 300 mg/podtrzymująca dawka 75 mg na dobę) i ezomeprazolem (doustnie 40 mg na dobę), uzyskane podczas badań z udziałem zdrowych ochotników, wykazały zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 40% i zmniejszenie maksymalnego wskaźnika hamowania indukowanej adenozynodifosfatem (ADP) agregacji płytek krwi średnio o 14%.

Podczas badania z udziałem zdrowych ochotników, gdy klopidogrel był stosowany razem z ezomeprazolem i kwasem acetylosalicylowym (ASA) w ustalonej kombinacji dawek (20 mg + 81 mg odpowiednio) w porównaniu z zastosowaniem klopidogrelu jako monoterapii, zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40%. Jednak maksymalne poziomy hamowania (indukowanej ADP) agregacji płytek krwi u tych osób były takie same w grupie stosowania klopidogrelu jako monoterapii i w grupie stosowania klopidogrelu razem z ezomeprazolem i ASA. W obserwacyjnych i klinicznych badaniach uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych aspektów FK/FD interakcji ezomeprazolu w odniesieniu do głównych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Jako środek zapobiegawczy należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Leki badane bez klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina lub chinidyna

Ezomeprazol nie wykazał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny i chinidyny.

Naproteksten lub rofekoksib

Podczas krótkotrwałych badań współczynnego stosowania ezomeprazolu z naprotekstenem lub rofekoksybem nie zaobserwowano żadnej interakcji farmakokinetycznej.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ezomeprazolu

Ezomeprazol metabolizowany jest przez enzymy CYP2C19 i CYP3A4. Współczynne doustne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) prowadziło do podwojenia ekspozycji (AUC) ezomeprazolu. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i połączonego inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do wzrostu ekspozycji ezomeprazolu o więcej niż dwa razy. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 — worykonazol — zwiększał AUCτ ezomeprazolu o 280%. W takich przypadkach nie zawsze konieczna jest korekta dawki ezomeprazolu. Należy jednak rozważyć potrzebę korekty dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i w przypadkach, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Leki indukujące aktywność CYP2C19 i CYP3A4

Leki indukujące CYP2C19, CYP3A4 lub oba enzymy (takie jak ryfampicyna lub ziele św. Jana) mogą powodować obniżenie poziomów ezomeprazolu w surowicy krwi poprzez przyśpieszenie jego metabolizmu.

Dzieci

Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie z udziałem dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (takich jak znaczne, nieprzewidywalne zmniejszenie masy ciała, naprzemienny wymioty, dysfagia, hematemesis lub melena) oraz w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia wrzodu żołądka należy wykluczyć chorobę nowotworową, ponieważ esomeprazol może maskować objawy i opóźniać rozpoznanie.

Infekcje przewodu pokarmowego

Terapia inhibitorem pompy protonowej (IPP) nieco zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak infekcje wywołane przez Salmonella i Cаmpylobacter (patrz dział „Farmakodynamika”).

Wchłanianie witaminy B12

Esomeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu, może hamować wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy brać to pod uwagę u pacjentów z obniżonymi zapasami witaminy B12 w organizmie lub z czynnikami ryzyka zaburzonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałej terapii.

Hipomagnezemia

Przypadki ciężkiej hipomagnezemii odnotowano u pacjentów przyjmujących IPP, takich jak esomeprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Hipomagnezemia może prowadzić do poważnych objawów, takich jak zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa, a jej rozwój może być stopniowy i pozostawać niezauważony. U większości pacjentów z hipomagnezemią stan poprawił się po leczeniu zastępczym magnezu i zaprzestaniu przyjmowania IPP.

U pacjentów, u których planowane jest długotrwałe leczenie lub którzy przyjmują IPP w połączeniu z digitalisem lub lekami mogący wywoływać hipomagnezemię (np. z diuretykami), może być wskazane pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem terapii IPP oraz okresowe kontrole podczas leczenia.

Ryzyko złamań

IPP, szczególnie w dawkach wysokich i przez dłuższy okres (>1 roku), nieco zwiększają ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub z innymi czynnikami ryzyka. Wyniki badań przeglądowych wskazują, że IPP zwiększają ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Częściowo to zwiększenie może wynikać z innych czynników ryzyka. Pacjentów z ryzykiem osteoporozy należy leczyć zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi, a także zapewnić im odpowiednią dawkę witaminy D i wapnia.

Podostre układowe zapalenie skóry

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego układowego zapalenia skóry. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszone bólami stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania stosowania esomeprazolu. Wcześniejsze wystąpienie podostrego układowego zapalenia skóry u pacjentów podczas terapii IPP zwiększa ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Stosowanie w połączeniu z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania esomeprazolu z atazanawirem (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Jeśli stosowanie kombinacji atazanawiru z IPP jest uznawane za konieczne, zaleca się ścisłą obserwację pacjenta oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg w połączeniu z 100 mg rytonawiru; dawkę esomeprazolu nie należy przekraczać 20 mg.

Esomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku i na końcu terapii esomeprazolem należy uwzględnić możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Zaobserwowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest dokładnie określone. Z uwagi na środki ostrożności nie zaleca się jednoczesnego stosowania esomeprazolu i klopidogrelu.

Poważne skórne działania niepożądane (SCARs)

Bardzo rzadko zgłaszano poważne skórne działania niepożądane (SCAR), takie jak wielopostaciowa rumień, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN) i reakcja na leki z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu, podczas leczenia esomeprazolem.

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkiej reakcji skórnej EM/SJS/TEN/DRESS oraz o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów.

Stosowanie esomeprazolu należy natychmiast przerwać w przypadku pojawienia się objawów ciężkich reakcji skórnych i w razie potrzeby zapewnić dodatkową pomoc medyczną/ścisły monitoring.

Pacjentom z EM/SJS/TEN/DRESS nie należy ponownie prowadzić testów wywoławczych.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższone stężenie CgA może utrudniać diagnozę guzów neuroendokrynnych. Aby temu zapobiec, należy tymczasowo przerwać stosowanie esomeprazolu co najmniej pięć dni przed oznaczeniem stężenia CgA. Jeśli stężenie CgA i gastryny nie wróci do normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić powtórne oznaczenie po 14 dniach od zaprzestania leczenia IPP.

1 fiolka leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu, co oznacza, że lek jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania esomeprazolu w czasie ciąży są ograniczone. Nieco większa liczba danych z badań epidemiologicznych dotyczących stosowania racemicznej mieszaniny omeprazolu w czasie ciąży wskazuje na brak ryzyka wad wrodzonych i fetotoksycznego wpływu. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ esomeprazolu na rozwój embrionu/pleta. Badania na zwierzętach z zastosowaniem racemicznej mieszaniny nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, poród lub rozwój poporodowy. Esomeprazol należy przepisywać kobietom w ciąży z ostrożnością.

Ograniczona liczba danych dotyczących kobiet w ciąży (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak efektów malformacyjnych lub toksycznego wpływu esomeprazolu na płód/stan noworodka.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu leku na funkcję rozrodczą ze względu na jego działanie toksyczne.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy esomeprazol przenika do mleka matki. Badania u karmiących kobiet nie były prowadzone. Dlatego leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Wyniki badań racemicznej mieszaniny omeprazolu na zwierzętach wskazują na brak wpływu omeprazolu na płodność przy doustnym stosowaniu leku.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Esomeprazol wywiera minimalny wpływ na zdolność do kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami. Zgłaszane są działania niepożądane takie jak zawroty głowy (nieczęsto) i nieostrość widzenia (nieczęsto) (patrz dział „Działania niepożądane”).

Jeśli wystąpią takie zaburzenia, pacjenci nie powinni kierować pojazdami ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dorośli

Terapia antysekretoryjna, gdy niemożliwe jest stosowanie drogi doustnej

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, należy podać esomeprazol dożylnie w dawce 20–40 mg raz na dobę. Pacjentom z przełykowym zapaleniem przełyku należy podać dawkę 40 mg raz na dobę. Pacjentom z chorobą refluksową przełyku (GERD), którzy otrzymują leczenie objawowe, należy podać dawkę 20 mg raz na dobę.

W leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy spowodowanych stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), standardowa dawka wynosi 20 mg raz na dobę. W zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy spowodowanym stosowaniem NLPZ, pacjentom z grupy wysokiego ryzyka należy podać dawkę 20 mg raz na dobę.

Zwykle leczenie lekiem do wstrzykiwania dożylnego jest krótkotrwałe; pacjentów należy możliwie szybko przełożyć na leczenie doustne.

Krótkotrwałe wspomaganie hemostazy i zapobieganie nawrotowi krwawienia u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy

Po terapeutycznej endoskopii ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy, podaje się 80 mg leku w postaci bolusowej infuzji trwającej 30 minut, po czym kontynuuje podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 8 mg/godz. przez 3 dni (72 godziny).

Sposób stosowania

Instrukcje przygotowania odtworzonego roztworu podano poniżej w tym rozdziale („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach)“).

Wstrzykiwania

Dawka 40 mg. 5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg. 2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Niewykorzystany roztwór należy zutylizować.

Infuzje

Dawka 40 mg. Odtworzony roztwór podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg. Połowę odtworzonego roztworu podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut. Niewykorzystany roztwór należy zutylizować.

Dawka bolusowa 80 mg. Odtworzony roztwór podaje się w postaci długotrwałej infuzji dożylnej trwającej 30 minut.

Dawka 8 mg/godz. Odtworzony roztwór podaje się w postaci długotrwałej infuzji dożylnej przez 71,5 godziny (obliczona prędkość infuzji 8 mg/godz.).

Pacjenci z grup szczególnych

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, należy leczyć tych pacjentów ostrożnie (patrz sekcja „Farmakokinetyka“).

Zaburzenia funkcji wątroby

GERD: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki esomeprazolu 20 mg (patrz sekcja „Farmakokinetyka“).

Wrzody krwawiące: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej esomeprazolu 80 mg do infuzji, dalsze podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 4 mg/godz. przez 71,5 godziny może być wystarczające (patrz sekcja „Farmakokinetyka“).

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci w wieku 1–18 lat

Terapia antysekretoryjna, gdy niemożliwe jest stosowanie drogi doustnej

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, może być przepisane leczenie dożylne raz na dobę jako część cyklu leczenia choroby refluksowej przełyku (GERD) (dawkowanie leku patrz w poniższej tabeli).

Zwykle cykl leczenia dożylnego powinien być krótkotrwały, a pacjenta należy możliwie szybko przełożyć na leczenie doustne.

Zalecane dawki esomeprazolu do wstrzykiwania dożylnego

Sposób stosowania

Instrukcje przygotowania odtworzonego roztworu podano w niniejszym rozdziale poniżej („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i unieszkodliwiania (w odpowiednich przypadkach)”.

Iniekcje

Dawka 40 mg. 5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg. 2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy unieszkodliwić.

Dawka 10 mg

1,25 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy unieszkodliwić.

Infuzje

Dawka 40 mg. Odtworzony roztwór podaje się w formie infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg. Połowę odtworzonego roztworu podaje się w formie infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy unieszkodliwić.

Dawka 10 mg

Ćwierć odtworzonego roztworu podaje się w formie infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy unieszkodliwić.

Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i unieszkodliwiania (w odpowiednich przypadkach)

Przed zastosowaniem odtworzony roztwór należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek oraz zmiany zabarwienia. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór. Roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.

Jeśli nie jest potrzebna cała zawartość odtworzonego fiolki, nieużywany roztwór należy unieszkodliwić zgodnie z lokalnymi wymogami.

Roztwór do wstrzykiwań 40 mg

Przygotowuje się roztwór do wstrzykiwań (8 mg/ml), dodając 5 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań do fiolki zawierającej 40 mg ezomeprazolu.

Odtworzony roztwór do wstrzykiwań jest przezroczysty i bezbarwny lub nieco żółtawy.

Roztwór do infuzji 40 mg

Przygotowuje się roztwór do infuzji, rozpuszczając zawartość jednej fiolki ezomeprazolu 40 mg w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań.

Roztwór do infuzji 80 mg

Przygotowuje się roztwór do infuzji, rozpuszczając zawartość dwóch fiolki ezomeprazolu po 40 mg w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań.

Odtworzony roztwór do infuzji jest przezroczysty i bezbarwny lub nieco żółtawy.

Dzieci.

Stosuje się u dzieci od 1. roku życia jako lek do terapii antysekretorycznej, gdy niemożliwe jest doustne podawanie leku.

Przedawkowanie.

Doświadczenie dotyczące celowego przedawkowania jest obecnie bardzo ograniczone. Objawy występujące po doustnym przyjęciu dawki 280 mg obejmowały zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowe doustne przyjęcie 80 mg ezomeprazolu oraz podanie dożylne 308 mg ezomeprazolu w ciągu 24 godzin nie spowodowały żadnych następstw. Nie znano specyficznego przeciwdziałka. Ezomeprazol silnie wiąże się z białkami osocza krwi i dlatego słabo usuwa się za pomocą dializy. Jak w przypadku każdego przedawkowania, należy podjąć leczenie objawowe oraz ogólne środki wspierające.

Efekty uboczne.

Spośród niepożądanych reakcji najczęściej występujących podczas badań klinicznych (oraz w okresie po rejestracyjnym stosowania leku) zauważono ból głowy, ból brzucha, biegunkę oraz nudności. Ponadto profil bezpieczeństwa stosowania leku jest taki sam dla różnych postaci leczniczych, wskazań terapeutycznych, grup wiekowych oraz populacji pacjentów. Nie zaobserwowano zależności niepożądanych reakcji od dawki.

Poniżej wymienione niepożądane reakcje na lek zostały wykryte lub podejrzewane w programie badań klinicznych esomeprazolu podczas jego doustnego lub dożylnej aplikacji, a także podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek przy doustnym stosowaniu leku. Reakcje zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 — <1/10); rzadko (≥1/1000 — <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000 — <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznana częstość (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: leukopenia, trombocytopenia.

Bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne/szok anafilaktyczny.

Ze strony metabolizmu i odżywiania

Nierzadko: obrzęki obwodowe.

Rzadko: hiponatremia.

Częstość nieznana: hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); ciężka hipomagnezemia może korelować z hipokalcemią. Hipomagnezemia może również być związana z hipokaliemią.

Ze strony psychiki

Nierzadko: bezsenność.

Rzadko: pobudzenie, dezorientacja, depresja.

Bardzo rzadko: agresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego

Często: ból głowy.

Nierzadko: zawroty głowy, parestezje, senność.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Ze strony narządów wzroku

Nierzadko: nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu i równowagi

Nierzadko: zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej

Rzadko: skurcz oskrzeli.

Ze strony układu pokarmowego

Często: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, polipy trzonu żołądka (łagodne).

Nierzadko: suchość w ustach.

Rzadko: stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego.

Częstość nieznana: kolit mikroskopijny.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego

Nierzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Rzadko: zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez niej.

Bardzo rzadko: niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z wcześniejszą chorobą wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: reakcje w miejscu wstrzyknięcia*.

Nierzadko: zapalenie skóry, swędzenie, wysypka, pokrzywka.

Rzadko: alopecia, nadwrażliwość na światło.

Bardzo rzadko: różokształtna rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka (TEN), reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Częstość nieznana: Podostre rumieniowate zapalenie skóry (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu mięśniowego i tkanki łącznej

Nierzadko: złamanie kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Rzadko: artralgia, miotalgia.

Bardzo rzadko: osłabienie mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego

Bardzo rzadko: nefryt śródmiąższowy (u niektórych pacjentów równocześnie z niewydolnością nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Bardzo rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Rzadko: niedobór samopoczucia, nasilone poty.

* Reakcje w miejscu wstrzyknięcia obserwowano głównie w badaniu z zastosowaniem wysokich dawek przez 3 dni (72 godziny).

Zgłaszano pojedyncze przypadki nieodwracalnych zaburzeń wzroku u pacjentów w ciężkim stanie, którzy otrzymywali dożylne wstrzykiwania omeprazolu (raceutatu), szczególnie w wysokich dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Zgłaszanie niepożądanych reakcji

Zgłaszanie niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, jak również pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Populacja pediatryczna

Dostępne są dane z badań zastosowania esomeprazolu przez 4 dni, z dawkowaniem raz na dobę, u dzieci w wieku od 0 do 18 lat (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Do oceny bezpieczeństwa leku włączono łącznie 57 pacjentów (8 dzieci w wieku 1–5 lat). Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku są zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa esomeprazolu, nie wykryto nowych zagrożeń dla bezpieczeństwa pacjentów.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 fiolka z proszkiem w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

San Pharmaceuticals Industries Ltd.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Baroda Highway, Halol, Gujarat, 389350, Indie.