Paxil

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku PAXIL (PAXIL)

SkÅ ad:

substancja czynna: paroksetyna,

1 tabletka zawiera paroksetynÄ (w postaci chlorkowodoranu póŠwzodratu) 20 mg;

substancje pomocnicze: wapnia fosforan dwupodstawowy (dwuwodny), sodu krzemionkoglikolan skrobi, magnezu stearyna, Opadry White YS-1R-7003 (hydroksypropylo metyloceluloza, tlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400, polisorbat 80).

PostaÄ leku. Tabletki powÅ ekrowane.

GÅówne cechy fizykochemiczne: biaÅ e, powÅ ekrowane, dwuwypukÅ e tabletki o ksztaÅ cie owalnym z oznaczeniem „20” z jednej strony i ryÅ kÄ podÅ uÅ enia Å rodkowego z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziaÅ ajÄ ce depresji. Kod ATC N06A B05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Paxil to silny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu 5-hydroksytriptaminy (5-HT, serotoniny). Działanie przeciwdepresyjne oraz skuteczność w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeń paniki wynikają ze specyficznego hamowania wychwytu 5-hydroksytriptaminy przez neurony mózgu. Paxil różni się strukturą chemiczną od leków trójpierścieniowych, tetrapyrydynowych oraz innych znanych leków przeciwdepresyjnych.

Lek charakteryzuje się niskim powinowactwem do muskarynowych receptorów cholinergicznych. W przeciwieństwie do leków trójpierścieniowych, Paxil wykazuje niewielkie powinowactwo do alfa1-, alfa2- i beta-adrenoreceptorów, receptorów dopaminowych (D2), receptorów typu 5-HT1, 5-HT2 oraz histaminowych (H1); nie wpływa na funkcje psychomotoryczne i nie nasila depresyjnego działania alkoholu etylowego.

Paxil nie wpływa na czynność układu sercowo-naczyniowego; nie powoduje klinicznie istotnych zmian ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca oraz parametrów EKG.

W przeciwieństwie do leków przeciwdepresyjnych hamujących wychwyt noradrenaliny, Paxil w mniejszym stopniu wpływa na hipotensyjny efekt guanetydyny.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym szybko wchłania się i ulega przemianie w wątrobie.

Główne metabolity substancji czynnej Paxilu (paroksetyny) to polarne i skoniugowane produkty utleniania oraz metylacji, które szybko są wydalane z organizmu.

Około 64 % podanej dawki paroksetyny wydala się z moczem, przy czym ilość wydalonej niezmienionej paroksetyny wynosi mniej niż 2 %. Około 36 % podanej dawki paroksetyny wydala się z kałem w postaci metabolitów.

Metabolity paroksetyny wydalane są w dwóch etapach – najpierw poprzez metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę, a następnie poprzez systemowe wydalanie paroksetyny.

Okres półwydalenia wynosi średnio około 1 doby.

Stała stężenia we krwi osiągana jest po 7–14 dniach od rozpoczęcia leczenia, a farmakokinetyka leku podczas dalszego, długotrwałego leczenia prawie się nie zmienia.

Nie stwierdzono korelacji między stężeniem paroksetyny w osoczu krwi a efektem klinicznym (skutecznością i reakcjami niepożądanymi).

Dzięki rozkładowi leku w wątrobie ilość paroksetyny krążącej we krwi jest mniejsza niż ilość wchłonięta z przewodu pokarmowego. Wraz ze zwiększaniem dawki pojedynczej lub wielokrotnym dawkowaniem występuje efekt częściowego nasycenia szlaku metabolicznego przy pierwszym przejściu przez wątrobę i obserwuje się obniżenie klirensu osoczowego. Powoduje to nieliniowy wzrost stężenia paroksetyny w osoczu krwi oraz zmianę parametrów farmakokinetycznych z pojawieniem się zależności nieliniowej. Jednakże taka nieliniowość jest zazwyczaj niewielka i obserwowana jedynie u pacjentów, u których przy stosowaniu niskich dawek osiągane są niskie stężenia leku w osoczu krwi.

Paroksetyna szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Wartości obliczonych parametrów farmakokinetycznych wskazują, że we krwi pozostaje jedynie 1 % podanej dawki.

Po podaniu w stężeniach terapeutycznych około 95 % paroksetyny wiąże się z białkami osocza krwi.

U pacjentów w wieku podeszłym oraz u chorych z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zwiększenie stężenia paroksetyny w osoczu krwi, jednakże nie wykracza ono poza granice wahań stężenia u zdrowych dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorosli

Zaburzenie depresyjne duże. Leczenie zaburzenia depresyjnego dużego.

Zaburzenie obsessyjno-kompulsyjne. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia obsessyjno-kompulsyjnego.

Zaburzenie lękowe. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia lękowego z towarzyszącą agorafobią lub bez niej.

Fobie społeczne/zaburzenia lękowe społeczne. Leczenie fobii społecznych/zaburzeń lękowych społecznych.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom uogólnionego zaburzenia lękowego.

Zaburzenie pourazowe stresowe. Leczenie zaburzenia pourazowego stresowego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na paroksetynę lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Paxil nie powinien być stosowany jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym z linzolidem – antybiotykiem będącym odwracalnym, nieselektywnym inhibitory monoaminooksydazy oraz z chlorkiem metylo-tioninium (metylenem niebieskim), ani wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia inhibitorami MAO. Podobnie inhibitory MAO mogą być stosowane nie wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia Paxilem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Nie można stosować preparatu w połączeniu z tiorydazyną, ponieważ, podobnie jak inne leki hamujące enzym wątrobowy CYP450 2D6, Paxil może zwiększać stężenie tiorydazyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Stosowanie tiorydazyny może powodować wydłużenie odcinka QT związanego z ciężką arytmią komorową (np. torsades de pointes) i nagłą śmiercią. Paxil nie może być stosowany w połączeniu z pimozydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Preparaty serotonergiczne

Podobnie jak przy stosowaniu innych selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny, jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi może prowadzić do efektu związanego z 5-HT (zespół serotoniny).

Paxil należy stosować z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem klinicznym w połączeniu z takimi lekami serotonergicznymi, jak L-tryptofan, tryptany, tramadol, inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, lit, fentanil, buprenorfina oraz ziołami Hypericum perforatum. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i inhibitorów MAO (w tym linzolidu – antybiotyku będącego odwracalnym, nieselektywnym inhibitory MAO oraz chlorkiem metylo-tioninium (metylenem niebieskim)) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pimozyd

W badaniu jednoczesnego stosowania niskiej dawki pimozydu (2 mg) i paroksetyny zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu. Zjawisko to wyjaśniono znanymi właściwościami paroksetyny jako inhibitora CYP2D6. Ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu oraz jego zdolność do wydłużania odcinka QT jednoczesne stosowanie pimozydu i paroksetyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Enzymy biorące udział w metabolizmie leków

Metabolizm i parametry farmakokinetyczne paroksetyny mogą ulec zmianie pod wpływem indukcji lub inhibicji enzymów biorących udział w metabolizmie leków.

W przypadku jednoczesnego stosowania paroksetyny z lekami, które hamują enzymy, zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek. Nie ma potrzeby zmiany początkowej dawki paroksetyny przy jednoczesnym stosowaniu z lekami indukującymi enzymy (karbamazepina, ryfampycyna, fenylobutyrazon, fenytoina). Dawkę należy dostosowywać w trakcie dalszego leczenia w zależności od efektu klinicznego (przeciwskazania i skuteczność).

Miorelaksy

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny mogą obniżać aktywność cholinesterazy osocza krwi, co prowadzi do przedłużenia blokady nerwowo-mięśniowej miwakurium i sukcynocholiny.

Fosamprinawir/rytonawir

Jednoczesne stosowanie fosamprinawiru/rytonawiru z paroksetyną istotnie zmniejsza stężenie paroksetyny w osoczu. Dawkę należy dostosowywać w trakcie dalszego leczenia w zależności od efektu klinicznego (przeciwskazania i skuteczność).

Procyklidyna

Przy codziennym stosowaniu paroksetyny stężenie procyklidyny w surowicy krwi istotnie wzrasta. W przypadku wystąpienia efektów antycholinergicznych należy zmniejszyć dawkę procyklidyny.

Leki przeciwpadaczkowe

Karbamazepina, fenytoina, octan walproinianu sodu. Przy jednoczesnym stosowaniu z tymi lekami nie zaobserwowano wpływu na farmakokinetykę/farmakodynamikę preparatu u chorych na padaczkę.

Zdolność paroksetyny do hamowania enzymu CYP2D6

Paxil, podobnie jak inne antydepresanty będące inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny, spowalnia aktywność enzymu CYP2D6 układu cytochromu P450. Hamowanie CYP2D6 może prowadzić do wzrostu stężenia w osoczu leków podawanych jednocześnie, które są metabolizowane przez ten enzym. Do takich leków należą niektóre trójpierścieniowe antydepresanty (np. amitryptylina, nortryptylina, imipramina i desipramina), fenotiazynowe neuroleptyki (np. perfenazyna i tiorydazyna), rysperydon, atomoksetyna, niektóre leki przeciwarhythmiczne typu 1c (np. propafenon i flekainid) oraz metoprolol.

Tamoksyfen ma ważny aktywny metabolit endoksyfen, który jest produkowany przez CYP2D6 i stanowi ważny składnik skuteczności tamoksyfenu. Nieodwracalne hamowanie CYP2D6 przez paroksetynę prowadzi do obniżenia stężenia endoksyfenu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

CYP3A4

W badaniach in vivo jednoczesne stosowanie Paxilu i terfenadyny – substratu enzymu CYP3A4 – przy osiągnięciu stężenia ustalonego nie wiązało się z wpływem Paxilu na farmakokinetykę terfenadyny. Analogiczne badanie in vivo nie wykazało żadnego wpływu preparatu na farmakokinetykę alprazolamu i na odwrót. Jednoczesne podawanie Paxilu i terfenadyny, alprazolamu oraz innych leków, które są substratami CYP3A4, nie powinno być niebezpieczne.

W badaniach klinicznych stwierdzono, że wchłanianie lub farmakokinetyka Paxilu nie są wpływowane lub prawie nie są wpływowane (czyli nie wymagają zmiany dawkowania) przez takie czynniki jak: pokarm, leki przeciwwymiotne, dicygon, propranolol, alkohol.

Paxil nie nasila zaburzeń reakcji umysłowych i motorycznych spowodowanych działaniem alkoholu, jednak spożywanie napojów alkoholowych podczas leczenia Paxilem nie jest zalecane.

Leki przeciwpakrzakowe doustne.

Przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwpakrzakowych doustnych i paroksetyny może wystąpić interakcja farmakodynamiczna, która może prowadzić do zwiększenia aktywności przeciwkrzepliwej i ryzyka krwawień. Dlatego paroksetynę u chorych leczonych doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi należy stosować z ostrożnością.

Leki przeciwzapalne niesterydowe, kwas acetylosalicylowy oraz leki przeciwpłytkowe.

Przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzapalnych niesterydowych/kwasu acetylosalicylowego i paroksetyny może wystąpić interakcja farmakodynamiczna, która może prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawień. Paroksetynę należy stosować z ostrożnością w połączeniu z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi lub zwiększającymi ryzyko krwawień.

Prawastatyna.

Interakcja między paroksetyną a prawastatyną obserwowana w badaniach wskazuje, że jednoczesne stosowanie paroksetyny i prawastatyny może prowadzić do wzrostu poziomu glukozy we krwi. Chorym na cukrzycę, którzy otrzymują zarówno paroksetynę, jak i prawastatynę, może być konieczna korekta dawkowania doustnych środków hipoglikemizujących i/lub insuliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Dzieci i młodzież.

Leczenie przy użyciu leków przeciwdepresyjnych wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia myśli i zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami psychicznymi. Wyniki badań klinicznych wykazały, że działania niepożądane związane z samobójstwem (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogością (głównie agresywność, zachowanie opozycyjne i pobudzenie) występowały częściej u dzieci i młodzieży leczonych Paxilem w porównaniu z grupą placebo (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Brak danych dotyczących oceny bezpieczeństwa leku Paxil u dzieci i młodzieży pod względem wzrostu, rozwoju, cech poznawczych i behawioralnych.

Pogorszenie stanu klinicznego i ryzyko samobójstwa u dorosłych.

Młodsi dorośli, szczególnie ci z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych podczas leczenia Paxilem. Analiza badań klinicznych z udziałem dorosłych z zaburzeniami psychicznymi kontrolowanych placebo wykazała, że młodzi dorośli (ok. 18–24 lata) mieli większe ryzyko rozwoju zachowań samobójczych niż pacjenci z grupy placebo (17 na 776 (2,19%) w porównaniu z 5 na 542 (0,92%)), choć różnica ta nie była statystycznie istotna. W grupie starszych pacjentów (25–64 lata i powyżej 65 roku życia) nie zaobserwowano takiego zwiększenia ryzyka. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi (niezależnie od wieku), którzy przyjmowali Paxila, odnotowano statystycznie istotne zwiększenie częstości występowania zachowań samobójczych w porównaniu z grupą placebo (11 na 3455 (0,32%) w porównaniu z 1 na 1978 (0,05%); wszystkie przypadki dotyczyły prób samobójczych). Jednak większość tych prób (8 z 11) podczas leczenia Paxilem miała miejsce u młodych dorosłych w wieku 18–30 lat. Dane te dotyczące leczenia ciężkich zaburzeń depresyjnych pozwalają przypuszczać, że wyższe ryzyko wystąpienia tych powikłań, które zaobserwowano u grupy młodych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, może dotyczyć również pacjentów powyżej 24 roku życia.

U pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi objawy depresji mogą się nasilać i/lub mogą pojawiać się myśli i zachowania samobójcze (tzw. samobójczość), niezależnie od przyjmowania leków przeciwdepresyjnych. Ryzyko to utrzymuje się do momentu uzyskania istotnej remisji. Z doświadczenia klinicznego wynika, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, w przypadku których stosuje się Paxila, mogą być również związane ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych i mogą współwystępować z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Dodatkowo pacjenci z wcześniejszymi przypadkami zachowań samobójczych i odpowiednimi zamiarami, młodzi pacjenci oraz pacjenci z trwającym nastawieniem samobójczym przed rozpoczęciem leczenia należą do grupy pacjentów z wysokim ryzykiem prób samobójczych i myśli samobójczych. Wszyscy pacjenci powinni być poddawani starannemu nadzorowi w celu wykrycia pogorszenia stanu klinicznego (w tym pojawienia się nowych objawów) i samobójczości podczas leczenia, szczególnie na początku terapii lub podczas zmiany dawki (zarówno przy zwiększaniu, jak i zmniejszaniu).

Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności ciągłego obserwowania nasilenia objawów (w tym pojawienia się nowych objawów) i/lub pojawienia się myśli/zachowań samobójczych lub myśli o zranieniu siebie i o natychmiastowym skontaktowaniu się z lekarzem w przypadku ich wystąpienia. Należy pamiętać, że pojawienie się niektórych objawów, takich jak pobudzenie, akatyzja lub mania, może być związane zarówno z przebiegiem choroby, jak i z terapią (patrz „Akatyzja”, „Mania i zaburzenia dwubiegunowe” poniżej, sekcja „Działania niepożądane”).

Należy rozważyć możliwość zmiany trybu leczenia, w tym odstawienie leku, u pacjentów, u których wystąpi pogorszenie stanu klinicznego (w tym pojawienie się nowych objawów) i/lub myśli/zachowania samobójcze, szczególnie jeśli objawy te są ciężkie, pojawiają się nagle lub nie były częścią wcześniejszego zespołu objawów u tego pacjenta.

Akatyzja.

Rzadko stosowanie Paxilu lub innych selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny może być związane z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się uczuciem wewnętrznego niepokoju i pobudzeniem psychoruchowym, takim jak niemożność spokojnego siedzenia lub stania, w połączeniu z subiektywnym uczuciem dyskomfortu. Prawdopodobieństwo wystąpienia akatyzji jest największe w pierwszych tygodniach leczenia.

Zespół serotonynowy/zespół neuroleptyczny złośliwy.

W pojedynczych przypadkach leczenie Paxilem może być związane z rozwojem zespołu serotonynowego lub objawów charakterystycznych dla zespołu neuroleptycznego złośliwego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych i/lub neuroleptycznych. Ponieważ te zespoły mogą prowadzić do stanów zagrażających życiu, leczenie Paxilem należy przerwać w przypadku pojawienia się takich objawów (charakteryzujących się zespołem takich objawów jak hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność autonomiczna z szybkimi zmianami podstawowych wskaźników funkcji organizmu, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientacja, pobudzenie, silne pobudzenie z postępującym przejściem do delirium i śpiączki) oraz należy zastosować wspierające leczenie objawowe. Paxila nie należy stosować w połączeniu z prekursorami serotoniny (takimi jak L-tryptofan, oksytryptan) ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Mania i zaburzenia dwubiegunowe.

Ciężki epizod depresyjny może być początkowym objawem zaburzenia dwubiegunowego. Powszechnie uważa się (choć nie potwierdzono tego danymi z kontrolowanych badań klinicznych), że leczenie takich epizodów wyłącznie lekami przeciwdepresyjnymi może zwiększać prawdopodobieństwo przyspieszonego wystąpienia epizodów mieszanych/mania u pacjentów z zwiększonego ryzykiem rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Przed rozpoczęciem leczenia lekami przeciwdepresyjnymi pacjenci powinni zostać dokładnie przebadani w celu wykrycia ryzyka rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Badanie to powinno obejmować szczegółowe przebadanie historii choroby pacjenta, w tym występowanie prób samobójczych, zaburzeń dwubiegunowych i depresji u członków rodziny. Należy pamiętać, że Paxil nie został zatwierdzony do leczenia depresji w zaburzeniach dwubiegunowych. Jak i inne leki przeciwdepresyjne, Paxila należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii.

Tamoksyfen

Wyniki niektórych badań wykazały, że skuteczność tamoksyfenu, mierzona ryzykiem nawrotu raka piersi/szczególnych przypadków śmiertelnych, może być zmniejszona przy jednoczesnym stosowaniu z Paxilem, ponieważ paroksetyna jest nieodwracalnym inhibitorem CYP2D6 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Ryzyko to wzrasta wraz z przedłużeniem czasu jednoczesnego stosowania. W przypadku leczenia raka piersi tamoksyfenem pacjentowi należy przepisać alternatywny lek przeciwdepresyjny o niewielkim lub braku hamowania CYP2D6.

Złamania kości.

Wyniki badań epidemiologicznych oceniających ryzyko złamań kości wykazały, że przy stosowaniu niektórych leków przeciwdepresyjnych, w tym selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, obserwowano związek z występowaniem złamań. Ryzyko to pojawia się podczas leczenia i jest największe na wczesnych etapach terapii. W przypadku leczenia pacjentów Paxilem należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia złamań kości.

Inhibitory monoaminooksydazy.

Leczenie Paxilem należy rozpoczynać ostrożnie, nie wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania stosowania inhibitorów MAO; dawkę należy zwiększać stopniowo aż do osiągnięcia optymalnej reakcji.

Niewydolność nerek/wątroby.

Zaleca się stosowanie z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby.

Cukrzyca.

U pacjentów z cukrzycą leczenie inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny może zmieniać profil glikemiczny, dlatego dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemicznych należy dostosować. Dodatkowo badania kliniczne wskazują, że podwyższenie poziomu glukozy we krwi może występować przy jednoczesnym leczeniu paroksetyną i prawastatyną.

Epilepsja.

Paxila, podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z epilepsją.

Udar.

U pacjentów leczonych Paxilem ogólna częstość napadów wynosi mniej niż 0,1%.

W przypadku wystąpienia u pacjenta napadów należy przerwać stosowanie Paxilu.

Terapia elektrowstrząsowa.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania Paxilu w połączeniu z terapią elektrowstrząsową jest niewielkie.

Jaskra.

Paxil, podobnie jak inne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, może powodować midryazę, dlatego należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z jaskrą zamkniętociętkową.

Hiponatremia.

Czasem obserwowano przypadki rozwoju hiponatremii, głównie u pacjentów starszych. Po przerwaniu stosowania Paxilu objawy hiponatremii zazwyczaj ustępują.

Krwawienia.

Po leczeniu Paxilem obserwowano krwawienia do skóry i błon śluzowych (w tym krwawienia przewodu pokarmowego i ginekologiczne). Dlatego Paxila należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którym jednocześnie przepisano leki zwiększające ryzyko krwawień, a także u pacjentów z częstymi krwawieniami lub skłonnością do nich. Pacjenci starsi mogą mieć zwiększone ryzyko krwawień niezwiązanych z miesiączkowaniem. SSRI/SNRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny/inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny) mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” oraz „Działania niepożądane”).

Choroby serca.

Podczas leczenia pacjentów z chorobami współistniejącymi serca należy stosować standardowe środki ostrożności.

Objawy występujące u dorosłych po odstawieniu Paxilu.

Wyniki badań klinicznych wykazały, że u dorosłych działania niepożądane po odstawieniu leczenia Paxilem występowały u 30% pacjentów w porównaniu z 20% pacjentów stosujących placebo. Pojawienie się objawów po odstawieniu leku nie jest równoznaczne z uzależnieniem lub uzależnieniem od leku w przypadku nadużywania.

Zgłaszano takie objawy jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie wstrząsu elektrycznego i szum w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, choć u niektórych pacjentów mogą być intensywniejsze. Pojawiają się one zazwyczaj w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, ale pojedyncze przypadki wystąpienia tych objawów zgłaszano również u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli przyjmowanie jednej dawki. Zazwyczaj objawy te ustępują samorzutnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów proces ten może trwać dłużej (2–3 miesiące i dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki Paxilu w trakcie odstawiania, przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od indywidualnych cech pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Objawy występujące u dzieci i młodzieży po odstawieniu Paxilu.

Wyniki badań klinicznych wykazały, że u dzieci i młodzieży działania niepożądane po odstawieniu leczenia Paxilem występowały u 32% pacjentów w porównaniu z 24% pacjentów stosujących placebo. Po odstawieniu Paxilu wystąpiły następujące działania niepożądane (z częstością występowania nie mniejszą niż 2% pacjentów i dwa razy wyższą niż w grupie placebo): niestabilność emocjonalna (w tym myśli samobójcze, próby samobójcze, zmiany nastroju i skłonność do płaczu), pobudzenie, zawroty głowy, nudności i ból brzucha (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dysfunkcja seksualna.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki długotrwałej dysfunkcji seksualnej po odstawieniu leczenia selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny.

Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych.

Związki sodu

1 tabletka leku zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza, że można uznać ten lek za praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność.

Wyniki niektórych badań klinicznych wykazały, że selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, w tym Paxil, mogą wpływać na jakość nasienia. Uważa się, że te zjawiska ustępują po odstawieniu leczenia. Zmiany jakości nasienia mogą wpływać na płodność niektórych mężczyzn.

Ciąża.

Wyniki badań na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego.

Wyniki badań epidemiologicznych obserwujących przebieg ciąży u kobiet leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w I trymestrze ciąży wykazały zwiększone ryzyko wrodzonych wad rozwojowych, głównie sercowo-naczyniowych (np. wady przegrody przedsionkowej lub międzykomorowej), związanych z przyjmowaniem paroksetyny. Według tych danych można założyć, że ryzyko urodzenia noworodka z wadą sercowo-naczyniową u kobiety leczonej paroksetyną w czasie ciąży wynosi około 1 na 50 w porównaniu z oczekiwanym ryzykiem wystąpienia takiej wady w populacji ogólnej, które wynosi około 1 na 100.

Lekarz powinien rozważyć możliwość zastosowania alternatywnego leczenia u ciężarnej lub kobiety planującej zajście w ciążę i przepisać paroksetynę tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku decyzji o przerwaniu leczenia ciężarnej należy skonsultować się z odpowiednimi sekcjami instrukcji dla lekarzy, gdzie opisano dawki i objawy występujące po odstawieniu paroksetyny (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Wyniki badań wykazały zwiększone ryzyko krwawień poporodowych (mniej niż 2-krotnie) u kobiet przyjmujących SSRI/SNRI w miesiącu poprzedzającym poród (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Istnieją doniesienia o przedwczesnym porodzie u kobiet leczonych Paxilem lub innymi selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, choć nie ustalono związku przyczynowego z przyjmowaniem leku.

Należy badać noworodki, jeśli ciężarna kontynuowała przyjmowanie Paxilu w III trymestrze ciąży, ponieważ istnieją doniesienia o powikłaniach u noworodków po leczeniu matki Paxilem lub innymi selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny w tym okresie, choć związek przyczynowy z przyjmowaniem leku nie został ustalony. Zgłaszano takie efekty jak: niewydolność oddechowa, sinica, apnea, drgawki, wahania temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadmierna odruchowość, drżenie, drżenie rąk, pobudzenie, odrętwienie, ciągłe płaczenie i senność. W niektórych doniesieniach objawy te opisywano jako noworodkowe objawy zespołu odstawienia. W większości przypadków objawy te pojawiają się bezpośrednio lub wkrótce (<24 godziny) po porodzie.

Wyniki badań epidemiologicznych wykazały, że stosowanie selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (w tym paroksetyny) przez ciężarne, szczególnie w późnych stadiach ciąży, wiązało się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju u noworodków trwającej nadciśnienia płucnego. U kobiet stosujących inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny w późnych stadiach ciąży ryzyko to było 4–5-krotnie większe niż w grupie ogólnej pacjentek (1–2 przypadki na 1000 ciąż w grupie ogólnej pacjentek).

Karmienie piersią.

Niewielka ilość Paxilu wydostaje się do mleka matki. Nie stwierdzono żadnych objawów wpływu leku na noworodki, jednak Paxila nie należy stosować w czasie karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Doświadczenie z klinicznego stosowania Paxilu wskazuje, że ten lek nie wpływa na funkcje poznawcze ani reakcje psychomotoryczne. Jednak, podobnie jak w przypadku innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy, pacjentów należy ostrzec o możliwym zaburzeniu zdolności prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami podczas leczenia.

Paxil nie nasila zaburzeń reakcji umysłowych i motorycznych spowodowanych alkoholem, jednak jednoczesnego stosowania Paxilu i alkoholu nie zaleca się.

Sposób stosowania i dawki.

Ogólne zalecenia.

Lek przeznaczony jest do stosowania doustnego, zaleca się przyjmowanie 1 raz dziennie – rano podczas jedzenia. Tabletkę należy połykać, nie żując. Tabletka ma linię podziału, umożliwiającą w razie potrzeby uzyskanie dawki 10 mg.

Tak jak w przypadku wszystkich innych środków przeciwdepresyjnych, dawkę należy starannie dobrać indywidualnie w ciągu pierwszych 2–3 tygodni leczenia, a następnie dostosować ją w zależności od objawów klinicznych.

Leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zagwarantować ustąpienie objawów. Okres ten może trwać kilka miesięcy w przypadku leczenia zaburzeń depresyjnych, a przy zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeniach lękowych – jeszcze dłużej. Tak jak przy stosowaniu innych środków do leczenia zaburzeń psychicznych, należy unikać nagłego odstawienia leku.

Zaburzenie depresyjne. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. U niektórych pacjentów może być konieczne zwiększenie dawki. Należy to robić stopniowo, zwiększając dawkę o 10 mg (maksymalnie do 50 mg dziennie), w zależności od skuteczności klinicznej leczenia.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Zalecaną dawką jest 40 mg dziennie. Leczenie należy rozpocząć od dawki 20 mg dziennie, a następnie zwiększać ją co tydzień o 10 mg dziennie. U niektórych pacjentów poprawa stanu następuje dopiero przy zastosowaniu maksymalnej dawki 60 mg dziennie.

Zaburzenie lękowe. Zalecaną dawką jest 40 mg dziennie. Leczenie należy rozpocząć od dawki 10 mg dziennie, a następnie zwiększać ją co tydzień o 10 mg, w zależności od efektu klinicznego. U niektórych pacjentów poprawa stanu następuje dopiero przy zastosowaniu maksymalnej dawki 60 mg dziennie.

W celu zmniejszenia ryzyka możliwego nasilenia objawów zaburzenia lękowego, które często obserwuje się na początku leczenia tej choroby, zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskiej dawki leku.

Zaburzenia lęku społecznego / fobie społeczne. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. U niektórych pacjentów dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie, w zależności od efektu klinicznego leczenia, aż do 50 mg dziennie. Odstęp między zwiększeniem dawki powinien wynosić co najmniej 1 tydzień.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. U niektórych pacjentów, u których przyjmowanie 20 mg jest niewystarczająco skuteczne, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg dziennie.

Zespół pourazowy stresowy. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. U niektórych pacjentów, u których przyjmowanie 20 mg jest niewystarczająco skuteczne, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg dziennie.

Odstawienie Paxilu.

Tak jak przy stosowaniu innych leków do leczenia chorób psychicznych, należy unikać nagłego odstawienia leku. W badaniach klinicznych stosowano stopniowe zmniejszanie dawki leku, polegające na zmniejszaniu dawki dobowej o 10 mg co tydzień. Po osiągnięciu dawki 20 mg dziennie pacjenci przyjmowali lek w tej dawce jeszcze przez tydzień przed pełnym odstawieniem. W przypadku pojawienia się wyraźnie nasilonych objawów podczas zmniejszania dawki lub po odstawieniu leczenia, należy rozważyć wznowienie leczenia w poprzedniej dawce. Później można kontynuować zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Pacjenci w podeszłym wieku. Leczenie należy rozpocząć od zastosowania zwykłej początkowej dawki dla dorosłych, którą następnie można stopniowo zwiększyć do 40 mg dziennie. Zarejestrowano przypadki podwyższonego stężenia paroksetyny w osoczu krwi u pacjentów w podeszłym wieku, jednak zakres stężeń w tej grupie pacjentów pokrywa się z odpowiednim zakresem u pacjentów młodszych.

Dzieci. Paxil nie jest wskazany w leczeniu dzieci.

Niewydolność nerek i wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny – poniżej 30 ml/min) lub niewydolnością wątroby obserwuje się podwyższone stężenie paroksetyny w osoczu krwi. Dlatego u takich pacjentów dawkę należy zmniejszyć do dolnej granicy zakresu dawkowania.

Dzieci.

Paxil nie jest wskazany w leczeniu dzieci.

Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych nie wykazano skuteczności i nie uzyskano potwierdzających danych dotyczących stosowania Paxilu w leczeniu dzieci chorych na depresję. Bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci w wieku do 7 lat nie były badane.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania Paxilu, oprócz objawów wymienionych w sekcji „Działania niepożądane”, obserwowano podwyższenie temperatury ciała, zmiany ciśnienia tętniczego, mimowolne skurcze mięśni, niepokój i tachykardię.

Wszystkie te efekty u pacjentów zazwyczaj ustępowały bez poważnych następstw, nawet po przyjęciu dawki 2000 mg. Czasem obserwowano śpiączkę lub zmiany parametrów EKG, bardzo rzadko odnotowywano przypadki śmiertelne, ale zazwyczaj w takich przypadkach Paxil przyjmowano razem z innymi lekami psychotropowymi i czasem – z alkoholem.

Nie znano specyficznego przeciwdziałacza.

Leczenie przedawkowania powinno obejmować ogólne środki terapeutyczne, takie jak w przypadku przedawkowania innych antydepresantów. Wskazane jest leczenie wspomagające z kontrolą wskaźników życiowych i staranną obserwacją stanu pacjenta.

Efekty uboczne.

Poniższe efekty uboczne sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość określa się jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000), w tym pojedyncze przypadki.

Krew i układ chłonny.

Rzadko: zwiększone krwawienie, głównie skóry i błon śluzowych (w tym siniaki i krwawienia ginekologiczne).

Niezwykle rzadko: trombocytopenia.

Układ odpornościowy.

Niezwykle rzadko: ciężkie i potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy).

Układ内分泌owy.

Niezwykle rzadko: zespół spowodowany niedostateczną sekrecją hormonu antydiuretycznego.

Metabolizm i zaburzenia trawienne.

Często: podwyższenie poziomu cholesterolu, zmniejszenie apetytu.

Rzadko: istnieją doniesienia o zmienionym profilu glikemicznym u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Bardzo rzadko: hiponatremia. Hiponatremia występuje głównie u pacjentów w podeszłym wieku i czasem wiąże się z zespołem spowodowanym niedostateczną sekrecją hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia psychiczne.

Często: senność, bezsenność, niepokój, nietypowe sny (w tym koszmary).

Rzadko: dezorientacja, halucynacje.

Bardzo rzadko: reakcje maniakalne, niepokój, depersonalizacja, ataki paniki, akatyzja.

Częstość nieznana: myśli samobójcze, zachowania samobójcze i agresja.

Te objawy mogą również wynikać z podstawowej choroby.

Układ nerwowy.

Często: zawroty głowy, drżenie, ból głowy.

Rzadko: zaburzenia pozapiramidowe.

Bardzo rzadko: drgawki, akatyzja, zespół niespokojnych nóg.

Niezwykle rzadko: zespół serotonergiczny (może obejmować niepokój, dezorientację, potliwość, halucynacje, nadmierną odruchowość, mioklonus, tachykardię i drżenie).

Zaburzenia pozapiramidowe, w tym dystonia oro-facjalna, obserwuje się u pacjentów z zaburzeniami ruchowymi lub u pacjentów leczonych neuroleptykami.

Oczy.

Często: nieostre widzenie.

Rzadko: midriaza (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Niezwykle rzadko: ostra jaskra.

Ucho.

Częstość nieznana: szumy w uszach.

Układ sercowo-naczyniowy.

Rzadko: tachykardia zatokowa, hipotensja ortostatyczna, przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego.

Bardzo rzadko: bradykardia.

Układ oddechowy.

Często: ziewanie.

Układ pokarmowy.

Bardzo często: nudności.

Często: zaparcia, biegunka, wymioty, suchość w ustach.

Niezwykle rzadko: krwawienia przewodu pokarmowego.

Częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Bardzo rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Niezwykle rzadko: zaburzenia wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby).

Istnieją doniesienia o podwyższeniu poziomu enzymów wątrobowych. Rzadko zgłaszano również reakcje niepożądane ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem związane z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia paroksetyną, jeśli podwyższenie enzymów wątrobowych utrzymuje się.

Skóra i tkanka podskórna.

Często: zwiększone potnienie.

Rzadko: wysypka skórna, swędzenie.

Niezwykle rzadko: ciężkie reakcje skórne (w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza), pokrzywka, reakcje fotouczulenia.

Układ moczowy.

Rzadko: zatrzymanie oddawania moczu, nietrzymanie moczu.

Układ rozrodczy.

Bardzo często: zaburzenia seksualne.

Bardzo rzadko: hiperprolaktynemia/galaktoreja, zaburzenia menstruacyjne (w tym menorygia, metrorragia, amenoreja, opóźnione i nieregularne miesiączkowanie).

Niezwykle rzadko: priapizm.

Częstość nieznana: krwawienie poporodowe.

Zgłaszano ryzyko wystąpienia krwawienia poporodowego podczas stosowania leków z grupy SSRI/SZTZ (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Układ mięśniowo-szkieletowy.

Bardzo rzadko: artralgia, mialgia.

Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat wskazują na zwiększone ryzyko złamań u pacjentów przyjmujących SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny) i TCA (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). Mechanizm prowadzący do tego ryzyka jest nieznany.

Zaburzenia ogólne.

Często: osłabienie, przyrost masy ciała.

Niezwykle rzadko: obrzęki obwodowe.

Objawy związane z odstawieniem leku.

Często: zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, lęk, ból głowy.

Rzadko: niepokój, nudności, drżenie, dezorientacja, potliwość, biegunka, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia, przyspieszone bicie serca, pobudzenie.

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, odstawienie Paxilu (szczególnie nagłe) może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie wstrząsu elektrycznego i szumy w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności, ból głowy, drżenie, dezorientacja, biegunka, potliwość, przyspieszone bicie serca, pobudzenie, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia. U większości pacjentów objawy te są łagodne lub umiarkowane i ustępują bez leczenia. Nie wyodrębnia się specjalnej grupy ryzyka wystąpienia tych objawów, dlatego w razie potrzeby odstawienia leczenia Paxilem dawkę należy stopniowo zmniejszać (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne środki ostrożności”).

Efekty uboczne zaobserwowane w badaniach klinicznych stosowania leku u dzieci.

W badaniach klinicznych stosowania leku u dzieci zaobserwowano następujące efekty uboczne (występujące z częstością nie mniejszą niż 2% pacjentów i dwa razy częściej niż w grupie placebo): niestabilność emocjonalna (w tym samookaleczenia, myśli samobójcze, płacz z groźbą samobójstwa i zmiany nastroju), wrogość, zmniejszenie apetytu, drżenie, zwiększone potnienie, hiperkinezja i niepokój. Myśli samobójcze i próby samobójcze obserwowano głównie w badaniach klinicznych leczenia młodzieży z zaburzeniami depresyjnymi. Wrogość obserwowano głównie u dzieci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, szczególnie u dzieci poniżej 12. roku życia.

W badaniach z zastosowaniem stopniowego zmniejszania dawki (zmniejszenie dawki dobowej o 10 mg/dzień w odstępie tygodniowym do dawki 10 mg/dzień przez tydzień) lub po odstawieniu leku obserwowano następujące objawy (występujące z częstością nie mniejszą niż 2% pacjentów i dwa razy częściej niż w grupie placebo): niestabilność emocjonalna, nerwowość, zawroty głowy, nudności i ból brzucha (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych leku w okresie po rejestracji ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku ryzyka do korzyści z zastosowania leku. Specjaliści z zakresu opieki zdrowotnej, jak i pacjenci mogą zgłaszać podejrzane efekty uboczne do spółki z o.o. „GSK Farmaceutyki Ukraina” pod numerem telefonu całodobowego (044) 585-51-85 lub na adres e-mail: [email protected].

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletek w blisterze, 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Delpharm Poznań S.A., Polska.

Delpharm Poznan S.A., Poland.

Miejsce produkcji i adres działalności wytwórcy.

189, ul. Grunwaldzka, 60-322 Poznań, Polska.

189 Grunwaldzka Str., 60-322 Poznan, Poland.