INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Paroksyn (Paroxin)

SkÅ ad:

substancja czynna: paroksetyny hydrochloran pÃ³Å wstopniowy;

1 tabletka zawiera paroksetyny hydrochloran pÃ³Å wstopniowy w przeliczeniu na paroksetynÄ 20 mg;

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan dwuwodny, sodowa skrobioglikolian (typ A), celuloza mikrokrysztaÅ‚owa, stearynian magnezu, powÅoek OpadryÂ® TF White (alkohol polowinylowy, wÄ pgla wapnia, polietylenoglikol/makrogol, talk).

PostaÄ leku. Tabletka powÅoÅ kowa.

GÅówne wÅasnoÅ ci fizykochemiczne: tabletka powÅoÅ kowa biaÅÅ , o powierzchni dwuwypukÅÅ , okrÄ gÅÅ , z ryÅ kÄ z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdepresyjne. Kod ATC N06A B05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Paroksetyna to silny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu 5-hydroksytryptaminy (5-HT, serotoniny). Działanie przeciwdepresyjne oraz skuteczność w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeń lękowych wynikają ze specyficznego hamowania wychwytu 5-hydroksytryptaminy przez neurony mózgu. Paroksetyna różni się strukturą chemiczną od antydepresantów trój- i czteropierścieniowych oraz innych znanych leków przeciwdepresyjnych.

Lek Paroksyn ma niską powinowactwo do muszynowych receptorów cholinergicznych. W przeciwieństwie do trójcyklicznych antydepresantów, wykazuje niewielkie powinowactwo do receptorów α1-, α2- i β-adrenergicznych, dopaminowych (D2), podobnych do 5-HT1, 5-HT2 oraz histaminowych (H1); nie wpływa na funkcje psychomotoryczne i nie nasila działania depresyjnego etanolu.

Lek Paroksyn nie wpływa na czynność układu sercowo-naczyniowego, nie powoduje klinicznie istotnych zmian ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca ani parametrów EKG.

Lek Paroksyn, w przeciwieństwie do antydepresantów hamujących wychwyt noradrenaliny, w znacznie mniejszym stopniu wpływa na hipotensyjny efekt guanetydyny.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym szybko wchłania się i podlega przemianie w wątrobie.

Główne metabolity paroksetyny to polarne i skoniugowane produkty utlenienia i metylacji, które szybko są wydalane z organizmu.

Około 64 % podanej dawki paroksetyny wydala się z moczem, przy czym ilość niezmienionej paroksetyny w postaci niezmienionej wynosi mniej niż 2 %. Około 36 % podanej dawki paroksetyny wydala się z kałem w postaci metabolitów.

Metabolity paroksetyny wydalane są w dwóch etapach – najpierw poprzez metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę, a następnie poprzez ogólnoustrojowe wydalanie paroksetyny.

Okres półwydalenia wynosi średnio około 1 doby.

Stałe stężenie we krwi osiąga się po 7–14 dniach od rozpoczęcia leczenia; w dalszym, długotrwałym leczeniu farmakokinetyka leku prawie się nie zmienia.

Nie stwierdzono korelacji między stężeniem paroksetyny w osoczu krwi a efektem klinicznym (skutecznością i reakcjami niepożądanymi).

Dzięki rozkładowi leku w wątrobie ilość paroksetyny krążącej we krwi jest mniejsza niż ilość wchłonięta z przewodu pokarmowego. W przypadku zwiększania dawki pojedynczej lub wielokrotnego dawkowania występuje efekt częściowego nasycenia szlaku metabolicznego przy pierwszym przejściu przez wątrobę, co prowadzi do obniżenia klirensu osoczowego. Powoduje to nieliniowy wzrost stężenia paroksetyny w osoczu krwi oraz zmianę parametrów farmakokinetycznych, co prowadzi do zależności nieliniowej. Jednakże taka nieliniowość jest zazwyczaj niewielka i obserwuje się ją jedynie u pacjentów, u których przy stosowaniu niskich dawek osiąga się niskie stężenie leku w osoczu krwi.

Paroksetyna szeroko rozprowadza się w tkankach organizmu. Wartości obliczonych parametrów farmakokinetycznych wskazują, że w osoczu krwi pozostaje jedynie 1 % podanej dawki.

Po zastosowaniu w stężeniach terapeutycznych około 95 % paroksetyny wiąże się z białkami osocza krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u chorych z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się wzrost stężenia paroksetyny w osoczu krwi, jednakże nie wykracza ono poza granice wahań stężenia u zdrowych ochotników dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorosli

Zaburzenie depresyjne duże. Leczenie zaburzenia depresyjnego dużego.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego.

Zaburzenie paniki. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia paniki z towarzyszącą agorafobią lub bez niej.

Fobie społeczne/zaburzenia lęku społecznego. Leczenie fobii społecznych/stanów lęku społecznego.

Zaburzenie lęku uogólnionego. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia lęku uogólnionego.

Zaburzenie stresowe pourazowe. Leczenie zaburzenia stresowego pourazowego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na paroksetynę lub na inne składniki leku.

Nie należy stosować leku Paroksyn jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym z linezolidem – antybiotykiem będącym odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO – oraz chlorkiem metylotioninium (niebieskim metylenowym), ani wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia inhibitorami MAO.

Podobnie inhibitory MAO można stosować nie wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia paroksetyną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Nie należy stosować leku w połączeniu z tiorydazyną, ponieważ, podobnie jak inne leki hamujące enzym wątrobowy CYP450 2D6, paroksetyna może podnosić stężenia tiorydazyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Stosowanie tiorydazyny może powodować wydłużenie odcinka QT związanego z ciężką arytmią komorową (np. torsades de pointes) i nagłą śmiercią. Leku Paroksyn nie można stosować w połączeniu z pimozydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Preparaty serotonergiczne

Tak jak przy stosowaniu innych selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi może prowadzić do efektu związanego z 5-HT (zespół serotoniny).

Paroksetynę należy stosować z ostrożnością razem z takimi lekami serotonergicznymi, jak L-tryptofan, trypotany, tramadol, inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, lit, fentanil, buprenorfina oraz zioło Hypericum perforatum (dziurawiec zwyczajny), z koniecznością dokładnego monitorowania stanu klinicznego pacjenta. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i inhibitorów MAO, w tym linezolidu – antybiotyku, który jest również odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO – oraz chlorku metylotioninium (niebieskiego metylenowego) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pimozyd

W badaniach dotyczących jednoczesnego stosowania niskiej dawki pimozydu (2 mg) i paroksetyny zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu. Wyjaśnienie tego zjawiska stanowią znane właściwości hamujące CYP2D6 paroksetyny. Ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu oraz jego zdolność do wydłużania odcinka QT jednoczesne stosowanie pimozydu i paroksetyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Enzymy biorące udział w metabolizmie leków

Metabolizm i parametry farmakokinetyczne paroksetyny mogą ulec zmianie pod wpływem indukcji lub inhibicji enzymów biorących udział w metabolizmie leków.

W przypadku jednoczesnego stosowania paroksetyny z lekami hamującymi enzymy, zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek. W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami indukującymi enzymy (karbamazepina, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina) nie ma potrzeby zmiany początkowej dawki paroksetyny. Dawkę należy dostosowywać podczas dalszego leczenia w zależności od efektu klinicznego (skuteczność i tolerancja).

Środki nasilające rozluźnienie mięśni

SSRI mogą obniżać aktywność cholinesterazy osocza krwi, co prowadzi do przedłużenia blokady nerwowo-mięśniowej mivakurium i sukcymetoniów.

Fosamprinawir/rytonawir

Jednoczesne stosowanie fosamprinawiru/rytonawiru z paroksetyną istotnie zmniejsza stężenie paroksetyny we krwi. Dawkę należy dostosowywać w trakcie dalszego leczenia w zależności od efektu klinicznego (tolerancja i skuteczność).

Procyklidyna

Codzienne stosowanie paroksetyny znacząco zwiększa stężenie procyklidyny w surowicy krwi. W przypadku wystąpienia efektów antycholinergicznych należy zmniejszyć dawkę procyklidyny.

Leki przeciwpadaczkowe

Karbamazepina, fenytoina, octan sodu walproinowy. Jednoczesne stosowanie tych leków nie wywiera żadnego wpływu na farmakokinetykę/farmakodynamikę leku u pacjentów z padaczką.

Zdolność paroksetyny do hamowania enzymu CYP2D6

Paroksetyna, podobnie jak inne antydepresanty będące inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny, spowalnia aktywność enzymu CYP2D6 układu cytochromu P450. Hamowanie CYP2D6 może prowadzić do wzrostu stężenia we krwi leków podawanych jednocześnie, które są metabolizowane przez ten enzym. Do takich leków należą niektóre trójcykliczne antydepresanty (np. amitryptylina, nortryptylina, imipramina i desipramina), neuroleptyki fenytoazynowe (np. perfenazyna i tiorydazyna), rysperydon, atomoksetyna, niektóre leki przeciwarytmiczne typu 1c (np. propafenon i flekainid) oraz metoprolol.

Tamoksyfen ma ważny aktywny metabolit endoksyfen, który jest produkowany przez CYP2D6 i stanowi istotny składnik skuteczności tamoksyfenu. Nieodwracalne hamowanie CYP2D6 przez paroksetynę prowadzi do obniżenia stężenia endoksyfenu we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

CYP3A4

W badaniach in vivo jednoczesne stosowanie paroksetyny i terfenadyny – substratu enzymu CYP3A4 – przy osiągnięciu stężenia ustalonego nie było związane z wpływem paroksetyny na farmakokinetykę terfenadyny. Podobne badanie in vivo nie wykazało żadnego wpływu leku na farmakokinetykę alprazolamu i odwrotnie. Jednoczesne podawanie paroksetyny i terfenadyny, alprazolamu oraz innych leków, które są substratami CYP3A4, nie powinno być niebezpieczne.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych stwierdzono, że wchłanianie lub farmakokinetyka paroksetyny nie są wpływowane lub prawie nie są wpływowane (czyli nie wymagają zmiany dawkowania) przez takie czynniki jak: pokarm, leki przeciwwżerne, digoksyna, propranolol, alkohol.

Lek Paroksyn nie nasila zaburzeń reakcji umysłowych i motorycznych spowodowanych działaniem alkoholu, jednak nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych podczas leczenia paroksetyną.

Leki przeciwpakrzakowe doustne

W przypadku jednoczesnego stosowania doustnych leków przeciwpakrzakowych i paroksetyny może wystąpić interakcja farmakodynamiczna, która może prowadzić do zwiększenia aktywności przeciwkrzepnącej i ryzyka krwawień. Dlatego paroksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych doustnymi lekami przeciwpakrzakowymi.

Niesterydowe leki przeciwzapalne, kwas acetylosalicylowy i leki przeciwzakrzepowe

W przypadku jednoczesnego stosowania niesterydowych leków przeciwzapalnych/kwasu acetylosalicylowego i paroksetyny może wystąpić interakcja farmakodynamiczna, która może prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawień. Paroksetynę należy przepisywać z ostrożnością razem z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi lub zwiększającymi ryzyko krwawień.

Prawastatyna

Obserwowana w badaniach interakcja między paroksetyną a prawastatyną wskazuje, że jednoczesne stosowanie paroksetyny i prawastatyny może prowadzić do wzrostu poziomu glukozy we krwi. U pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymują zarówno paroksetynę, jak i prawastatynę, może być konieczna korekta dawkowania doustnych leków hipoglikemizujących i/lub insuliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególności stosowania.

Dzieci i młodzież

Leczenie lekami przeciwdepresyjnym wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań i myśli samobójczych u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami psychicznymi. Wiadomo, że w badaniach klinicznych działania niepożądane związane z samobójstwami (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogością (głównie agresywność, zachowanie opozycyjne i drażliwość) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych paroksetynem w porównaniu z grupą placebo (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Brak danych dotyczących bezpieczeństwa leku u dzieci i młodzieży w odniesieniu do wzrostu, rozwoju, cech poznawczych i behawioralnych.

Pogorszenie stanu klinicznego i ryzyko samobójstwa u dorosłych

Młodsi pacjenci dorosli, szczególnie ci z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, mogą mieć zwiększone ryzyko zachowań samobójczych podczas leczenia paroksetyną. Wiadomo, że analiza randomizowanych badań klinicznych z udziałem dorosłych chorych na zaburzenia psychiczne wykazała, że młodzi dorośli (ok. 18–24 lata) mieli większe ryzyko zachowań samobójczych niż pacjenci z grupy placebo (17 na 776 (2,19 %) w porównaniu z 5 na 542 (0,92 %)), choć różnica ta nie była statystycznie istotna. W grupie starszych pacjentów (25–64 lata i powyżej 65 roku życia) nie stwierdzono takiego zwiększenia ryzyka. U pacjentów z wyraźnymi zaburzeniami depresyjnymi (niezależnie od wieku), którzy stosowali paroksetynę, zaobserwowano statystycznie istotne zwiększenie częstości występowania zachowań samobójczych w porównaniu z grupą placebo (11 na 3455 (0,32 %) w porównaniu z 1 na 1978 (0,05 %), wszystkie przypadki to próby samobójcze). Jednak większość tych prób (8 z 11) podczas leczenia paroksetyną miała miejsce u młodych dorosłych w wieku 18–30 lat. Dane te dotyczące leczenia ciężkich zaburzeń depresyjnych pozwalają przypuszczać, że wyższe ryzyko wystąpienia tych powikłań, które obserwowano u młodych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, może dotyczyć również pacjentów w wieku powyżej 24 lat.

U pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi objawy depresji mogą się nasilać i/lub mogą pojawiać myśli i zachowania samobójcze (samobójczość), niezależnie od przyjmowania leków przeciwdepresyjnych. Ryzyko to utrzymuje się do czasu znaczącej remisji. Ogólnym doświadczeniem klinicznym w leczeniu wszystkich cyklów lekami przeciwdepresyjnymi jest to, że ryzyko samobójstw może wzrastać w wczesnych stadiach poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, dla których przepisuje się paroksetynę, mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych, a mogą one również współwystępować z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Dodatkowo pacjenci z historią zachowań samobójczych i odpowiednimi zamiarami w przeszłości, młodzi pacjenci oraz pacjenci z trwającym nastawieniem samobójczym przed rozpoczęciem leczenia należą do grupy podwyższonego ryzyka prób samobójczych i myśli samobójczych. Wszyscy pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem pogorszenia stanu klinicznego (w tym pojawienia się nowych objawów) i zachowań samobójczych podczas leczenia, szczególnie na początku cyklu leczenia lub podczas zmiany dawki (zarówno zwiększenia, jak i zmniejszenia). Pacjentów (oraz osoby, które o nich opiekują się) należy uprzedzić o konieczności ciągłego obserwowania nasilenia stanu chorego (w tym pojawienia się nowych objawów) i/lub pojawienia się myśli/zachowań samobójczych lub myśli o zranieniu siebie oraz o konieczności natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku ich wystąpienia.

Należy pamiętać, że pojawienie się niektórych objawów, takich jak niepokój, akatyzja lub mania, może być związane zarówno z przebiegiem choroby, jak i z cyklem leczenia (patrz „Akatyzja”, „Mania i zaburzenia dwubiegunowe” poniżej, sekcja „Działania niepożądane”).

Należy rozważyć możliwość zmiany trybu leczenia terapeutycznego, w tym odstawienie leku, u pacjentów z pogorszeniem stanu klinicznego (w tym pojawieniem się nowych objawów) i/lub pojawieniem się myśli/zachowań samobójczych, szczególnie jeśli objawy te są ciężkie, pojawiają się nagle lub nie są częścią wcześniejszego zespołu objawów u tego pacjenta.

Akatyzja

Rzadko stosowanie paroksetyny lub innych SSRI może wiązać się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się uczuciem wewnętrznego niepokoju i pobudzeniem psychomotorycznym, takim jak niemożność spokojnego siedzenia lub stania w połączeniu z subiektywnym uczuciem dyskomfortu. Prawdopodobieństwo wystąpienia tego stanu jest największe w pierwszych tygodniach leczenia.

Zespół serotonergiczny/zespół neuroleptyczny złośliwy

W pojedynczych przypadkach leczenie paroksetyną może wiązać się z rozwojem zespołu serotonergicznego lub objawów charakterystycznych dla zespołu neuroleptycznego złośliwego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami serotonergicznymi i/lub neuroleptykami. Ponieważ te zespoły mogą powodować stan zagrożenia życia, leczenie paroksetyną należy przerwać w przypadku pojawienia się takich objawów (charakteryzujących się zespołem takich objawów, jak hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność autonomiczna z możliwą szybką zmianą podstawowych wskaźników funkcji organizmu, zmiana stanu psychicznego, w tym dezorientacja, drażliwość, skrajny niepokój z postępującym przejściem do delirium i śpiączki) oraz należy zastosować wspierające leczenie objawowe. Paroksetyny nie należy stosować w połączeniu z prekursorami serotoniny (takimi jak L-tryptofan, okstryptan) ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Mania i zaburzenia dwubiegunowe

Ciężki epizod depresyjny może być początkowym objawem zaburzenia dwubiegunowego. Powszechnie przyjmuje się (choć nie potwierdzone danymi kontrolowanych badań klinicznych), że leczenie takich epizodów wyłącznie lekami przeciwdepresyjnymi może zwiększać prawdopodobieństwo przyspieszonego pojawienia się epizodów mieszanych/mania w przypadku pacjentów z podwyższonym ryzykiem rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Przed rozpoczęciem leczenia lekami przeciwdepresyjnymi pacjentów należy dokładnie przebadać w celu wykrycia u nich jakiegokolwiek ryzyka rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Takie badanie powinno obejmować szczegółowe przebadanie historii choroby pacjenta, w tym obecność prób samobójczych, zaburzeń dwubiegunowych i depresji u członków rodziny. Należy pamiętać, że paroksetyna nie jest stosowana w leczeniu depresji w zaburzeniach dwubiegunowych. Jak i inne leki przeciwdepresyjne, paroksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem epizodów manii.

Tamoksyfen

Badania wykazały, że skuteczność tamoksyfenu, mierzona ryzykiem wystąpienia nawrotu raka piersi/przypadków śmiertelnych, może być zmniejszona przy jednoczesnym stosowaniu z paroksetyną, ponieważ paroksetyna jest nieodwracalnym inhibitorem CYP2D6 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). To ryzyko wzrasta wraz z przedłużaniem czasu jednoczesnego stosowania. W leczeniu raka piersi tamoksyfenem pacjentowi należy przepisać alternatywny lek przeciwdepresyjny o niewielkim lub całkowicie braku inhibicji CYP2D6.

Złamania kości

Z epidemiologicznych badań dotyczących ryzyka złamania kości przy stosowaniu niektórych leków przeciwdepresyjnych, w tym SSRI, raportowano o związku skorelowanym ze złamaniami. Ryzyko pojawia się podczas leczenia i jest największe na wczesnych etapach terapii. Przy leczeniu paroksetyną należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia złamań kości.

Inhibitory monoaminooksydazy

Leczenie paroksetyną należy rozpoczynać z ostrożnością, nie wcześniej niż po 2 tygodniach od przerwania stosowania inhibitorów MAO; dawkę należy stopniowo zwiększać aż do osiągnięcia optymalnej reakcji.

Niewydolność nerek/wątroby

Zaleca się stosowanie z ostrożnością w leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny może zmieniać profil glikemiczny, dlatego dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących należy dostosować. Dodatkowo badania kliniczne wskazują, że wzrost poziomu glukozy we krwi może występować przy jednoczesnym leczeniu paroksetyną i prawastatyną.

Epilepsja

Paroksetynę, tak jak inne leki przeciwdepresyjne, należy stosować z ostrożnością w leczeniu pacjentów z epilepsją.

Uczucia

U pacjentów leczonych paroksetyną ogólna częstość napadów wynosi mniej niż 0,1 %. W przypadku wystąpienia u pacjenta napadów należy przerwać stosowanie leku Paroksyn.

Terapia elektrowstrząsowa

Dostępne są jedynie niewielkie doświadczenia kliniczne dotyczące stosowania paroksetyny w połączeniu z terapią elektrowstrząsową.

Zielonkawa jaskra

Lek Paroksyn, tak jak inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, może powodować midriazę, dlatego należy stosować go z ostrożnością w leczeniu pacjentów z zamkniętokątową jaskrą.

Hiponatremia

Czasami odnotowano przypadki rozwoju hiponatremii, głównie u pacjentów w podeszłym wieku. Po przerwaniu stosowania paroksetyny objawy hiponatremii znikają w większości przypadków.

Krwawienia

Po leczeniu paroksetyną obserwowano krwawienia do skóry i błon śluzowych (w tym przewodu pokarmowego i krwawienia ginekologiczne). Dlatego paroksetynę należy stosować z ostrożnością w leczeniu pacjentów, którym jednocześnie przepisano leki z podwyższonym ryzykiem wystąpienia krwawień, a także pacjentów z częstymi krwawieniami w wywiadzie lub z ich skłonnością. Pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień niezwiązanych z miesiączkowaniem.

SSRI/SSRI-N mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”).

Choroby serca

Przy leczeniu pacjentów z chorobami współistniejącymi serca należy przestrzegać zwykłych środków ostrożności.

Objawy występujące po odstawieniu paroksetyny

Wiadomo, że badania kliniczne wykazały, że u dorosłych działania niepożądane po odstawieniu leczenia paroksetyną występowały u 30 % chorych w porównaniu z 20 % chorych stosujących placebo. Pojawienie się objawów po odstawieniu leku nie jest analogiczne do sytuacji, w której pojawia się uzależnienie lub uzależnienie od leku w przypadku nadużywania.

Zgłaszano takie objawy jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie wstrząsu elektrycznego i szum w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, choć u niektórych pacjentów mogą być bardziej nasilone. Pojawiają się one zazwyczaj w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, choć pojedyncze przypadki wystąpienia tych objawów zgłaszano u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli przyjmowanie jednej dawki. Zazwyczaj objawy te ustępują samorzutnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów proces ten może trwać dłużej (2–3 miesiące i dłużej). Dlatego zaleca się przy odstawianiu paroksetyny stopniowe zmniejszanie dawki przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od indywidualnych cech pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Objawy występujące u dzieci i młodzieży po odstawieniu paroksetyny.

Wiadomo, że badania kliniczne wykazały, że u dzieci i młodzieży działania niepożądane po odstawieniu leczenia paroksetyną występowały u 32 % chorych w porównaniu z 24 % chorych stosujących placebo. Po odstawieniu paroksetyny pojawiały się następujące działania niepożądane (z częstością nie mniejszą niż u 2 % pacjentów i z częstością występowania dwukrotnie wyższą niż w grupie placebo): niestabilność emocjonalna (w tym myśli samobójcze, próby samobójcze, zmiany nastroju i płaczliwość), pobudzenie, zawroty głowy, nudności i ból brzucha (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dysfunkcja seksualna

SSRI mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W niektórych przypadkach objawy te utrzymywały się po zakończeniu leczenia SSRI.

Ostrzeżenie dotyczące substancji pomocniczych.

Związki sodu

1 tabletka leku zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza, że można uznać ten lek za praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność

Wiadomo, że badania kliniczne wykazały, że SSRI, w tym paroksetyna, mogą wpływać na jakość nasienia. Uważa się, że te zjawiska ustępują po zakończeniu leczenia. Zmiana jakościowych cech nasienia może wpływać na płodność niektórych mężczyzn.

Ciąża

W badaniach na zwierzętach nie wykazano teratogennego lub embrionotoksycznego działania paroksetyny.

Według danych z badań wyników ciąży u kobiet leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w I trymestrze ciąży, donoszono o zwiększeniu ryzyka wad wrodzonych rozwoju, głównie sercowo-naczyniowych (np. wady przegrody przedsionkowej lub międzykomorowej), związanych z przyjmowaniem paroksetyny. Zgodnie z tymi danymi można przypuszczać, że ryzyko urodzenia niemowląt z wadą sercowo-naczyniową u kobiet leczonych paroksetyną w czasie ciąży wynosi około 1 na 50 w porównaniu z oczekiwanym ryzykiem wystąpienia takiej wady w populacji ogólnej, które wynosi około 1 na 100.

Lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość zastosowania alternatywnego leczenia u ciężarnej lub kobiety planującej ciążę i przepisać paroksetynę tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku podjęcia decyzji o przerwaniu leczenia ciężarnej należy skonsultować się z odpowiednimi sekcjami instrukcji dla lekarzy, gdzie opisano dawki i objawy występujące po przerwaniu leczenia paroksetyną (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególności stosowania”).

Istnieją doniesienia o przedwczesnym porodzie u kobiet leczonych paroksetyną lub innymi SSRI, choć nie ustalono związku przyczynowego z przyjmowaniem leku.

Należy przeprowadzić badanie noworodków, jeśli ciężarna kontynuowała przyjmowanie paroksetyny w III trymestrze ciąży, ponieważ istnieją doniesienia o powikłaniach u noworodków przy leczeniu matki paroksetyną lub innymi SSRI w tym okresie, choć nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego z przyjmowaniem leku. Donoszono o takich efektach: duszność noworodka, sinica, apnea, drgawki, wahania temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie, letargia, ciągły płacz i senność. W niektórych doniesieniach objawy opisano jako noworodkowe objawy zespołu odstawienia. W większości przypadków pojawiają się one bezpośrednio lub wkrótce (< 24 godziny) po porodzie.

Według danych badań stosowanie SSRI (w tym paroksetyny) u ciężarnych, szczególnie w późnych stadiach ciąży, wiązało się ze zwiększonym ryzykiem trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków. U kobiet, które stosowały inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny w późnych stadiach ciąży, ryzyko to było 4–5 razy większe niż w grupie ogólnej pacjentek (1–2 przypadki na 1000 ciąż w grupie ogólnej pacjentek).

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2 razy) krwawienia poporodowego po wpływie SSRI/SSRI-N w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególności stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Okres karmienia piersią

Niewielka ilość paroksetyny wydostaje się do mleka matki. Nie stwierdzono żadnych objawów wpływu leku na noworodki, jednak paroksetyny nie należy stosować w okresie karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Doświadczenie z zastosowania paroksetyny w praktyce klinicznej wskazuje, że ten lek nie wpływa na funkcje poznawcze ani reakcje psychomotoryczne. Jednak, tak jak przy stosowaniu innych leków psychoaktywnych, pacjentów należy uprzedzić o możliwym zaburzeniu zdolności prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia.

Paroksetyna nie nasila zaburzeń reakcji umysłowych i motorycznych spowodowanych alkoholem, jednak jednoczesnego stosowania paroksetyny i alkoholu nie zaleca się.

Sposób stosowania i dawki.

Ogólne zalecenia.

Lek Paroksyn należy stosować doustnie, zaleca się przyjmowanie 1 raz dziennie rano podczas jedzenia. Tabletkę należy połykać, nie żując.

Tak jak w przypadku wszystkich innych leków przeciwdepresyjnych, dawkę należy starannie dobrać indywidualnie w ciągu pierwszych 2-3 tygodni leczenia, a następnie dostosować ją w zależności od objawów klinicznych.

Leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić wyeliminowanie objawów. Okres ten może trwać kilka miesięcy w przypadku leczenia depresji, a przy zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeniach lękowych – jeszcze dłużej. Tak jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, należy unikać nagłego odstawienia leku.

Zaburzenie depresyjne duże. Zalecana dawka to 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne zwiększenie dawki. Należy to robić stopniowo, zwiększając dawkę o 10* mg (maksymalnie do 50* mg na dobę) w zależności od skuteczności leczenia klinicznego.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne . Zalecana dawka to 40 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 20 mg i stopniowo zwiększać dawkowanie o 10* mg co tydzień. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki 60 mg.

Zaburzenia lękowe napadowe. Zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 10* mg na dobę, a następnie co tydzień zwiększać ją o 10* mg, w zależności od efektu klinicznego. U niektórych pacjentów poprawa stanu następuje dopiero przy stosowaniu maksymalnej dawki 60 mg na dobę.

W celu zmniejszenia ryzyka możliwego nasilenia objawów zaburzeń lękowych napadowych, które często występują na początku leczenia tej choroby, zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskiej dawki leku.

Zaburzenia lękowe społeczne/fobie społeczne . Zalecana dawka to 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów dawkę można stopniowo zwiększać o 10* mg na dobę – w zależności od efektu klinicznego leczenia, aż do 50* mg na dobę. Odstęp między zwiększaniem dawki powinien wynosić co najmniej 1 tydzień.

Uogólnione zaburzenie lękowe . Zalecana dawka to 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów, u których przyjmowanie 20 mg nie daje wystarczającego efektu, dawkę można stopniowo zwiększać o 10* mg na dobę, w zależności od efektu klinicznego, do 50* mg na dobę.

Zaburzenie pourazowe stresowe. Zalecana dawka to 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów, u których przyjmowanie 20 mg nie daje wystarczającego efektu, dawkę można stopniowo zwiększać o 10* mg na dobę, w zależności od efektu klinicznego, do 50* mg na dobę.

Przestawienie leku Paroksyn.

Tak jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu chorób psychicznych, należy unikać nagłego przestawienia leku. Można stosować stopniowe zmniejszanie dawki leku, obejmujące zmniejszanie dawki dobowej o 10* mg na dobę w odstępach tygodniowych. Po osiągnięciu dawkowania 20 mg na dobę pacjenci przyjmują lek w tej dawce jeszcze przez tydzień przed całkowitym odstawieniem. W przypadku pojawienia się bardzo wyraźnych objawów podczas zmniejszania dawki lub po odstawieniu leczenia należy rozważyć ponowne włączenie leczenia w poprzedniej dawce. Później można kontynuować zmniejszanie dawki, ale w wolniejszym tempie.

Pacjenci w wieku podeszłym. Leczenie należy rozpocząć od zastosowania zwykłej początkowej dawki dla dorosłych, którą następnie można stopniowo zwiększyć do 40 mg na dobę. Zanotowano przypadki podwyższonych stężeń paroksetyny w osoczu u pacjentów w wieku podeszłym, jednak zakres stężeń w tej grupie pacjentów pokrywa się z odpowiednim zakresem u pacjentów młodszych.

Dzieci. Lek Paroksyn nie jest wskazany w leczeniu dzieci.

Niewydolność nerek i wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny – poniżej 30 ml/min) lub niewydolnością wątroby obserwuje się podwyższenie stężenia paroksetyny w osoczu krwi. Dlatego u takich pacjentów dawkę należy zmniejszyć do dolnej granicy zakresu dawkowania.

* stosować leki zawierające paroksetynę w odpowiednim dawkowaniu.

Dzieci.

Lek Paroksyn nie jest wskazany w leczeniu dzieci. Wiadomo, że wyniki kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały skuteczności i nie uzyskano potwierdzających danych dotyczących stosowania paroksetyny w leczeniu dzieci chorych na depresję.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania paroksetyny, oprócz objawów wymienionych w sekcji „Działania niepożądane”, obserwowano podwyższenie temperatury ciała, zmiany ciśnienia tętniczego, mimowolne skurcze mięśni, niepokój i tachykardię.

Wszystkie te efekty u pacjentów najczęściej ustępują bez poważnych następstw, nawet po przyjęciu dawki 2000 mg. Czasem obserwowano śpiączkę lub zmiany parametrów EKG, bardzo rzadko odnotowano skutki śmiertelne, ale w większości takich przypadków paroksetynę stosowano razem z innymi lekami psychotropowymi lub z alkoholem.

Nieznany jest specyficzny antydotum.

Leczenie przedawkowania powinno obejmować ogólne środki terapeutyczne, takie same jak przy przedawkowaniu innych leków przeciwdepresyjnych. Wskazane jest prowadzenie terapii wspierającej przy jednoczesnym monitorowaniu wskaźników życiowych i starannym obserwowaniu stanu pacjenta w warunkach szpitalnych.

Efekty uboczne.

Poniższe działania niepożądane sklasyfikowane są według narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość określa się jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), rzadko występujące (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (≥1/10000), częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko — leukopenia, zwiększone krwawienie, głównie skóry i błon śluzowych (w tym ekchymozy i krwawienia ginekologiczne); bardzo rzadko — trombocytopenia.

Ze strony układu immunologicznego: bardzo rzadko — ciężkie i potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy).

Ze strony układu endokrynnego: bardzo rzadko — zespół spowodowany niedostateczną sekrecją hormonu antydiuretycznego.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: często — podwyższenie poziomu cholesterolu, zmniejszenie apetytu; rzadko — doniesienia o zmienionym profilu glikemii u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); rzadko występujące — hiponatremia. Hiponatremia występuje głównie u pacjentów w wieku starszym i czasem wiąże się z zespołem spowodowanym niedostateczną sekrecją hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia psychiczne: często — senność, bezsenność, niepokój, niepokojące sny (w tym koszmary); rzadko — dezorientacja, halucynacje; rzadko występujące — reakcje maniakalne, niepokój, depersonalizacja, ataki paniki, akatyzja; częstość nieznana — myśli samobójcze, zachowania samobójcze i agresja. Te objawy mogą również wynikać z podstawowej choroby.

Ze strony układu nerwowego: często — zawroty głowy, drżenie, ból głowy; rzadko — zaburzenia ekstrapiramidowe; rzadko występujące — drgawki, akatyzja, zespół niespokojnych nóg; bardzo rzadko — zespół serotonergiczny (może obejmować niepokój, dezorientację, potliwość, halucynacje, nadmierną refleksyjność, mioklonus, tachykardię i drżenie). Zaburzenia ekstrapiramidowe, w tym dystonia oro-facjalna, obserwuje się u pacjentów z zaburzeniami ruchowymi lub u pacjentów leczonych neuroleptykami.

Ze strony narządów wzroku: często — nieostrość widzenia; rzadko — midriaza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); bardzo rzadko — ostra jaskra.

Ze strony narządów słuchu: częstość nieznana — dzwonienie w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko — tachykardia zatokowa, hipotensja ortostatyczna, przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego; rzadko występujące — bradykardia.

Ze strony układu oddechowego: często — ziewanie.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często — nudności; często — zaparcia, biegunka, wymioty, suchość w ustach; bardzo rzadko — krwawienia przewodu pokarmowego; częstość nieznana — kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko występujące — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; bardzo rzadko — zaburzenia ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby). Istnieją doniesienia o podwyższeniu poziomu enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko zgłaszano również działania niepożądane ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem związane z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia paroksetyną, jeśli podwyższenie enzymów wątrobowych utrzymuje się.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często — zwiększone potnienie; rzadko — wysypka skórna, świąd; bardzo rzadko — ciężkie reakcje skórne (w tym erytrema wielopostaciowa, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekroza epidermy), pokrzywka, reakcje fotouczulenia.

Ze strony układu moczowego: rzadko — zatrzymanie oddawania moczu, nietrzymanie moczu.

Ze strony układu rozrodczego: bardzo często — zaburzenia seksualne; rzadko występujące — hiperprolaktynemia/galaktoreja, zaburzenia menstruacyjne (w tym menorygia, metrorragia, amenoreja, opóźnione i nieregularne miesiączki); bardzo rzadko — przebicie; częstość nieznana — krwawienie poporodowe (dotyczy grupy terapeutycznej SSRI/SSRI-NA (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”)).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko występujące — artralgia, mialgia. Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat wskazują na zwiększone ryzyko złamań u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Mechanizm prowadzący do tego ryzyka jest nieznany.

Zaburzenia ogólne: często — osłabienie, przyrost masy ciała; bardzo rzadko — obrzęki obwodowe.

Objawy związane z odstawieniem leku: często — zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, lęk, ból głowy; rzadko — niepokój, nudności, drżenie, dezorientacja, zwiększona potliwość, biegunka, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia, kołatanie serca, pobudzenie. Jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, odstawienie Paroksynu (szczególnie nagłe) może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie wstrząsu elektrycznego i dzwonienie w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności, ból głowy, drżenie, dezorientacja, biegunka, zwiększona potliwość, kołatanie serca, pobudzenie, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia. U większości pacjentów objawy te są łagodne lub umiarkowane i ustępują bez leczenia. Nie istnieje specjalna grupa ryzyka wystąpienia tych objawów, dlatego w przypadku konieczności odstawienia leczenia Paroksynem dawkę należy stopniowo zmniejszać (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Działania niepożądane zgłoszone podczas badań klinicznych u dzieci.

Wiadomo, że podczas badań klinicznych stosowania leku u dzieci wystąpiły następujące działania niepożądane (z częstością występowania nie mniejszą niż u 2% pacjentów i dwukrotnie wyższą niż w grupie placebo): niestabilność emocjonalna (w tym autoagresja, myśli samobójcze, płacz z groźbą samobójstwa i zmiany nastroju), wrogość, zmniejszenie apetytu, drżenie, zwiększone potnienie, hiperkineza i niepokój. Myśli samobójcze i próby samobójcze obserwowano głównie podczas badań klinicznych leczenia młodzieży z zaburzeniami depresyjnymi. Wrogość obserwowano głównie u dzieci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, szczególnie u dzieci poniżej 12 roku życia.

Podczas badań z zastosowaniem stopniowego zmniejszania dawki (zmniejszenie dawki dobowej o 10 mg/dzień z odstępem 1 tydzień do dawki 10 mg/dzień przez tydzień) lub po odstawieniu leku obserwowano następujące objawy (z częstością nie mniejszą niż u 2% pacjentów i dwukrotnie wyższą niż w grupie placebo): niestabilność emocjonalna, pobudzenie, zawroty głowy, nudności i ból brzucha (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 ºC.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOV „Farma Start”, Ukraina.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havela, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z działem farmakonadzoru TOV „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Havela, 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333