Paroksetyna

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku PAROKSETYNA (PAROXETINE)

Skład:

substancja czynna: paroxetine;

1 tabletka zawiera paroxetinum hydrochloridum 22,22 mg, co odpowiada paroxetinowi 20 mg;

substancje pomocnicze: cellulosa mikrokryształowa, wapnia hydrogofosforan dwuwodny, sodowa croscarmelloza, ditlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: płaskie tabletki niemal białego koloru, z ukośnymi krawędziami, z ryflowaną linią podziału z jednej strony oraz oznaczeniem „20” – z drugiej. Średnica 9,0–9,2 mm, wysokość 3,1–3,4 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe. Kod ATC N06A B05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Paroksetyna to silny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu 5-hydroksytriptaminy (5-HT, serotoniny). Działanie przeciwdepresyjne oraz skuteczność w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeń lękowych wynikają ze specyficznego hamowania wychwytu 5-hydroksytriptaminy przez neurony mózgu. Paroksetyna różni się strukturalnie od trój- i czteropierścieniowych oraz innych znanych leków przeciwdepresyjnych.

Lek charakteryzuje się niskim powinowactwem do m-cholinergicznych receptorów muskarynowych. W przeciwieństwie do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, paroksetyna wykazuje niewielkie powinowactwo do receptorów α1, α2 i β-adrenergicznych, dopaminowych (D2), podobnych do 5-HT1, 5-HT2 oraz histaminowych (H1); nie wpływa na funkcje psychomotoryczne i nie nasilać depresyjnego działania alkoholu etylowego.

Paroksetyna nie wpływa na czynność układu sercowo-naczyniowego; nie powoduje klinicznie istotnych zmian ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca ani parametrów EKG.

W przeciwieństwie do leków przeciwdepresyjnych hamujących wychwyt noradrenaliny, paroksetyna w znacznie mniejszym stopniu wpływa na hipotensyjne działanie guanetydyny.

Farmakokinetyka.

Paroksetyna po podaniu doustnym jest szybko wchłaniana i podlega przemianom w wątrobie.

Główne metabolity paroksetyny to polarne i skonjugowane produkty utleniania oraz metylacji, które są szybko wydalane z organizmu.

Około 64 % podanej dawki paroksetyny wydala się z moczem, przy czym ilość niezmienionej substancji czynnej wynosi mniej niż 2 %. Około 36 % podanej dawki paroksetyny wydala się z kałem w postaci metabolitów.

Metabolity paroksetyny wydalane są w dwóch etapach: najpierw poprzez metabolizm pierwszego przejścia przez wątrobę, a następnie poprzez ogólnoustrojowe wydalanie paroksetyny.

Okres półtrwania wynosi średnio około 1 doby.

Stała stężenia we krwi osiągana jest po 7–14 dniach od rozpoczęcia leczenia, a farmakokinetyka leku w dalszym ciągu długotrwałego leczenia praktycznie się nie zmienia.

Nie stwierdzono korelacji między stężeniem paroksetyny w osoczu a efektem klinicznym (skuteczność i działania niepożądane).

Ze względu na rozkład leku w wątrobie ilość paroksetyny krążącej we krwi jest mniejsza niż ilość wchłonięta w przewodzie pokarmowym. Przy zwiększaniu dawki jednorazowej lub przy wielokrotnym stosowaniu występuje efekt częściowego nasycenia szlaku metabolicznego pierwszego przejścia przez wątrobę, co prowadzi do obniżenia klirensu osoczowego. Powoduje to nieproporcjonalny wzrost stężenia paroksetyny w osoczu i zmianę parametrów farmakokinetycznych, prowadząc do zależności nieliniowej. Jednakże taka nieliniowość jest zazwyczaj niewielka i obserwowana jedynie u pacjentów, u których przy stosowaniu niskich dawek osiąga się niskie stężenie leku w osoczu.

Paroksetyna szeroko rozprowadza się w tkankach organizmu. Wartości obliczonych parametrów farmakokinetycznych wskazują, że we krwi pozostaje jedynie 1 % z podanej dawki.

W terapeutycznych stężeniach około 95 % paroksetyny wiąże się z białkami osocza.

U pacjentów starszych oraz u chorych z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zwiększenie stężenia paroksetyny w osoczu, jednakże nie wykracza ono poza granice wahań stwierdzanych u zdrowych dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zaburzenia depresyjnego większego.

Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.

Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia paniki z towarzyszącą agorafobią lub bez niej.

Leczenie fobii społecznych/stanów lękowych społecznych.

Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom uogólnionego zaburzenia lękowego.

Leczenie zespołu pourazowego stresu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na paroksetynę lub którykolwiek z innych składników leku.

Nie należy stosować paroksetyny jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym z liniolidem – antybiotykiem będącym odwracalnym nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy oraz chlorkiem metyleniotym (metylenowym niebieskim), ani wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia inhibitorami MAO (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Nie należy stosować inhibitorów MAO wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia Paroksetyną.

Nie można stosować leku w połączeniu z tiorydazyną, ponieważ, podobnie jak inne leki hamujące enzym wątrobowy CYP450 2D6, Paroksetyna może zwiększać stężenia tiorydazyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Stosowanie tiorydazyny może powodować wydłużenie odcinka QT związanego z ciężką arytmią komorową (np. torsades de pointes) oraz nagłą śmiercią.

Nie można stosować Paroksetyny w połączeniu z pimozydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Preparaty serotonergiczne

Podobnie jak przy stosowaniu innych selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny, jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi może prowadzić do efektu związanego z 5-HT (zespół serotoniny).

Paroksetynę należy stosować z ostrożnością razem z lekami serotonergicznymi, takimi jak L-tryptofan, triptany, buprenorfina, tramadol i petydyna, liniolid, chlorek metyleniotym (metylenowy niebieski), inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, lit oraz preparaty z zioła hiperyna Hypericum perforatum, koniecznie z dokładnym monitorowaniem stanu klinicznego pacjenta. Zaleca się ostrożne stosowanie fentanylu podczas znieczulenia ogólnego lub w leczeniu bólu przewlekłego. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i inhibitorów MAO jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pimozyd

W badaniu dotyczącego jednoczesnego stosowania pojedynczej niskiej dawki pimozydu (2 mg) i paroksetyny zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu. Zjawisko to wyjaśniono znanymi właściwościami inhibitorowymi paroksetyny wobec CYP2D6. Ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu oraz jego zdolność do wydłużania odcinka QT jednoczesne stosowanie pimozydu i paroksetyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Enzymy biorące udział w metabolizmie leków

Metabolizm i parametry farmakokinetyczne paroksetyny mogą ulec zmianie pod wpływem indukcji lub inhibicji enzymów biorących udział w metabolizmie leków.

W przypadku jednoczesnego stosowania paroksetyny z lekami, które hamują enzymy, zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek. W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami indukującymi enzymy (karbamazepina, ryfampicyna, fenylobarbital, fenytoina) nie ma potrzeby zmiany początkowej dawki paroksetyny. Dawkę należy dostosowywać w trakcie dalszego leczenia w zależności od efektu klinicznego (przeciwskazania i skuteczność).

Relaksanty mięśniowe

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny mogą obniżać aktywność cholinooesterozy plazmy, co prowadzi do przedłużenia blokady nerwowo-mięśniowej działania miwakurium i sukcynylcholiny.

Fosamprinawir/rytonawir

Jednoczesne stosowanie fosamprinawiru/rytonawiru z paroksetyną istotnie zmniejsza stężenie paroksetyny w osoczu. Dawkę należy dostosowywać w trakcie dalszego leczenia w zależności od efektu klinicznego (przeciwskazania i skuteczność).

Procyklidyna

Codzienne stosowanie paroksetyny znacząco zwiększa stężenie procyklidyny w surowicy krwi. W przypadku wystąpienia efektów antycholinergicznych dawkę procyklidyny należy zmniejszyć.

Leki przeciwdrgawkowe

Karbamazepina, fenytoina, walepronian sodu. Jednoczesne stosowanie z tymi lekami nie wywiera wpływu na farmakokinetykę/farmakodynamikę leku u chorych na padaczkę.

Zdolność paroksetyny do hamowania enzymu CYP2D6

Paroksetyna, podobnie jak inne antydepresanty będące inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny, spowalnia aktywność enzymu CYP2D6 układu cytochromu P450. Inhibicja CYP2D6 może prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu leków podawanych jednocześnie, które są metabolizowane przez ten enzym. Do takich leków należą niektóre trójcykliczne antydepresanty (np. amitryptylina, nortryptylina, imipramina i desipramina), fenotiazynowe neuroleptyki (np. perfazyna i tiorydazyna), rysperydon, atomoksetyna, niektóre leki przeciwarytmiczne typu 1c (np. propafenon i flekainid) oraz metoprolol.

Tamoksyfen

Tamoksyfen ma ważny aktywny metabolit endoksyfen, który jest produkowany przez CYP2D6 i stanowi ważny składnik skuteczności tamoksyfenu. Nieodwracalna inhibicja CYP2D6 przez paroksetynę prowadzi do obniżenia stężenia endoksyfenu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

CYP3A4

W badaniach in vivo jednoczesne stosowanie paroksetyny i terfenadyny – substratu enzymu CYP3A4 – przy osiągnięciu stężenia ustalonego nie wiązało się z wpływem paroksetyny na farmakokinetykę terfenadyny. Analogiczne badanie interakcji in vivo nie wykazało żadnego wpływu leku na farmakokinetykę alprazolaminy i odwrotnie. Jednoczesne podawanie paroksetyny i terfenadyny, alprazolaminy oraz innych leków, które są substratami CYP3A4, nie powinno być niebezpieczne.

W badaniach klinicznych stwierdzono, że na wchłanianie lub farmakokinetykę paroksetyny nie wpływają lub prawie nie wpływają (czyli nie wymagają zmiany dawkowania) takie czynniki jak: pożywienie, środki przeciwwskrzepowe, cyfoksyna, propranolol, alkohol.

Paroksetyna nie nasila zaburzeń reakcji umysłowych i ruchowych spowodowanych działaniem alkoholu, jednak nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych podczas leczenia paroksetyną.

Leki przeciwkrzepliwe doustne.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych doustnych i paroksetyny może prowadzić do interakcji farmakodynamicznej, która może spowodować zwiększenie aktywności przeciwkrzepliwej i ryzyko krwawień. Dlatego pacjentom przyjmującym leki przeciwkrzepliwe doustne paroksetynę należy przepisywać z ostrożnością.

Leki przeciwbólowe niesteroidowe, kwas acetylosalicylowy i leki przeciwpłytkowe.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwbólowych niesteroidowych/kwasu acetylosalicylowego i paroksetyny może prowadzić do interakcji farmakodynamicznej, która może spowodować zwiększenie ryzyka krwawień.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i leków przeciwkrzepliwych doustnych, leków wpływających na funkcję płytek krwi lub zwiększających ryzyko krwawień (np. atypowe neuroleptyki, takie jak klozapina, fenotiazyny, większość trójcyklicznych antydepresantów, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwbólowe niesteroidowe, inhibitory cyklooksygenazy-2), a także przy stosowaniu u pacjentów z wywiadem krwawień lub zaburzeniami krzepnięcia krwi, które mogą prowadzić do krwawień.

Prawastatyna.

Obserwowana w badaniach interakcja między paroksetyną a prawastatyną wskazuje, że jednoczesne stosowanie paroksetyny i prawastatyny może prowadzić do zwiększenia stężenia glukozy we krwi. Pacjentom z cukrzycą, którzy otrzymują zarówno paroksetynę, jak i prawastatynę, może być konieczna korekta dawkowania doustnych środków hipoglikemicznych i/lub insuliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Dzieci i młodzież.

Leczenie lekami przeciwdepresyjnym wiąże się z zwiększonego ryzykiem zachowań samobójczych i myśli samobójczych u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami psychicznymi. Według danych z badań klinicznych działania niepożądane związane z tendencjami samobójczymi (próby samobójstwa i myśli samobójcze) oraz wrogością (głównie agresywność, zachowanie opozycyjne i drażliwość) występowały częściej u dzieci i młodzieży leczonych Paroksetyną w porównaniu z grupą placebo. Brak danych dotyczących wpływu bezpieczeństwa leku na wzrost, rozwój, cechy poznawcze i behawioralne u dzieci i młodzieży.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko utrzymuje się do momentu znaczącej remisji. Ponieważ poprawa może nie wystąpić w pierwszych tygodniach leczenia lub nawet później, konieczne jest kontynuowanie starannego obserwowania pacjenta, aż do poprawy stanu. Z dotychczasowego doświadczenia klinicznego wynika, że na wczesnym etapie poprawy ryzyko samobójstwa może wzrosnąć.

Inne choroby psychiczne, w których stosuje się paroksetynę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zjawisk samobójczych. Ponadto te stany mogą współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego przy leczeniu tych chorób należy stosować te same środki ostrożności, co przy leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego.

Wiadomo, że ryzyko myśli samobójczych lub prób samobójstwa jest zwiększone u pacjentów z takimi objawami w wywiadzie lub z myślami samobójczymi przed rozpoczęciem leczenia, dlatego w czasie leczenia powinni oni znajdować się pod staranną opieką. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych stosowania leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych podczas leczenia lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat (patrz także sekcja „Farmakodynamika”).

Konieczne jest staranne obserwowanie pacjentów na początku leczenia oraz przy zmianie dawki leku, szczególnie pacjentów z zwiększonego ryzyka. Pacjentów (oraz osoby, które o nich opiekują się) należy poinformować o konieczności obserwowania dynamiki objawów, aby w porę wykryć pogorszenie stanu klinicznego, zachowania samobójcze lub myśli samobójcze, nietypowe zmiany w zachowaniu i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia takich objawów.

Akatyzja.

Rzadko stosowanie Paroksetyny lub innych selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny może wiązać się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się uczuciem wewnętrznego niepokoju i pobudzenia psychomotorycznego, takiego jak niemożność spokojnego siedzenia lub stania, w połączeniu z subiektywnym uczuciem dyskomfortu. Prawdopodobieństwo wystąpienia tego stanu jest największe w pierwszych tygodniach leczenia.

Zespół serotonergiczny/zespół neuroleptyczny złego ułożenia.

W pojedynczych przypadkach leczenie Paroksetyną może wiązać się z rozwojem zespołu serotonergicznego lub zespołu neuroleptycznego złego ułożenia, szczególnie przy współrzędnej terapii z innymi lekami serotonergicznymi i/lub neuroleptykami. Ponieważ te zespoły mogą powodować stany zagrożone życia, leczenie Paroksetyną należy przerwać w przypadku wystąpienia takich zjawisk (charakteryzujących się zespołem takich objawów jak hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność autonomiczna z możliwymi szybkimi zmianami podstawowych wskaźników funkcji organizmu, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientacja, drażliwość, silna agitacja z postępującym do delirium i śpiączki) oraz należy zastosować wspierające leczenie objawowe. Paroksetyny nie należy stosować w połączeniu z prekursorami serotoniny (takimi jak L-tryptofan, oksytryptan) z powodu ryzyka rozwoju zespołu serotonergicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Mania i zaburzenia dwubiegunowe.

Duży epizod depresyjny może być początkowym objawem zaburzenia dwubiegunowego. Uważa się (choć nie potwierdzono tego danymi kontrolowanych badań klinicznych), że leczenie takich epizodów wyłącznie lekami przeciwdepresyjnymi zwiększa prawdopodobieństwo przyspieszonego pojawienia się epizodów mieszanych/mania u chorych z zwiększonego ryzyka rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Przed rozpoczęciem leczenia lekami przeciwdepresyjnymi pacjentów należy dokładnie zbadać w celu wykrycia ryzyka rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Badanie to powinno obejmować szczegółowe przeanalizowanie wywiadu pacjenta, w tym występowanie prób samobójczych, zaburzeń dwubiegunowych i depresji u członków rodziny. Należy pamiętać, że Paroksetyna nie jest zatwierdzona do leczenia depresji w zaburzeniu dwubiegunowym. Jak i inne leki przeciwdepresyjne, Paroksetynę należy stosować z ostrożnością u chorych z wywiadem manii.

Dysfunkcja seksualna.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/ inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Donoszono o długotrwałej dysfunkcji seksualnej, gdy objawy utrzymywały się pomimo przerwania przyjmowania SSRI/SNRI.

Tamoksyfen.

Zgodnie z danymi niektórych badań skuteczność tamoksyfenu, mierzona ryzykiem nawrotu raka piersi/sygnałami śmiertelności, może być zmniejszona przy współrzędnej terapii z Paroksetyną, ponieważ paroksetyna jest nieodwracalnym inhibitorem CYP2D6 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). To ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem długości trwania współrzędnej terapii. U pacjentów leczonych rakiem piersi tamoksyfenem należy rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwdepresyjnego o niewielkim lub braku hamowania CYP2D6.

Leki wpływające na pH soku żołądkowego.

U pacjentów przyjmujących zawiesinę doustną pH soku żołądkowego może wpływać na stężenie paroksetyny w osoczu. Dane in vitro wykazują, że środowisko kwasowe jest konieczne do uwolnienia substancji czynnej z zawiesiny, dlatego wchłanianie może być zmniejszone u pacjentów z wysokim pH soku żołądkowego lub achlorhydrią, a także po przyjęciu niektórych leków (leków przeciwwskazowych, antagonistów receptorów H2 histaminy, inhibitorów pompy protonowej), przy współistniejących chorobach (np. zapalenie żołądka zanikowe, anemia pernicyjna, przewlekłe zakażenie Helicobacter pylori), po zabiegach chirurgicznych (wagotomia, gastrektomia). Zależność od pH należy uwzględnić przy zmianie formy leku paroksetyny (np. stężenie paroksetyny w osoczu może się zmniejszyć po przejściu z tabletek na zawiesinę doustną u pacjentów z wysokim poziomem pH soku żołądkowego). Dlatego zaleca się ostrożność na początku i na końcu leczenia lekami zwiększającymi pH soku żołądkowego, może również być konieczna zmiana dawkowania.

Złamania kości.

Zgodnie z danymi badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka złamań kości przy stosowaniu niektórych leków przeciwdepresyjnych, w tym selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny, ryzyko występuje w czasie leczenia i jest największe na wczesnych etapach terapii. Przy leczeniu pacjentów paroksetyną należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia złamań kości.

Inhibitory monoaminooksydazy.

Leczenie Paroksetyną należy rozpoczynać z ostrożnością, nie wcześniej niż po 2 tygodniach od przerwania stosowania inhibitorów MAO; dawkę należy stopniowo zwiększać aż do osiągnięcia optymalnej reakcji.

Niewydolność nerek/wątroby.

Zaleca się stosowanie z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby.

Cukrzyca.

U pacjentów z cukrzycą leczenie inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny może zmieniać profil glikemiczny, dlatego dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących należy dostosować. Ponadto badania kliniczne wskazują, że podwyższenie poziomu glukozy we krwi może występować przy współrzędnej terapii paroksetyną i prawastatyną.

Epilepsja.

Paroksetynę, tak jak i inne leki przeciwdepresyjne, należy stosować z ostrożnością przy leczeniu pacjentów z epilepsją.

Uczucia.

U pacjentów leczonych Paroksetyną ogólna częstość napadów wynosi mniej niż 0,1%. W przypadku wystąpienia u pacjenta napadów należy przerwać stosowanie Paroksetyny.

Terapia elektrowstrząsowa.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania Paroksetyny w połączeniu z terapią elektrowstrząsową jest ograniczone.

Zielonka.

Paroksetyna, tak jak i inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, może powodować midryazę, dlatego należy stosować ją z ostrożnością u pacjentów z zamkniętym kątem zielonki.

Hiponatremia.

Czasem obserwowano przypadki rozwoju hiponatremii, głównie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy również zachować ostrożność u pacjentów z ryzykiem hiponatremii, np. przy jednoczesnym stosowaniu leków i marskości wątroby. Po przerwaniu stosowania Paroksetyny objawy hiponatremii zazwyczaj ustępują.

Krwawienia.

Obserwowano krwawienia do skóry i błon śluzowych, takie jak siniaki i purpura (w tym krwawienia przewodu pokarmowego i krwawienia ginekologiczne). Pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zwiększone ryzyko krwawień niezwiązanych z miesiączkowaniem. Dlatego Paroksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne leki przeciwwskazowe, leki wpływające na funkcję płytek krwi lub inne leki, które mogą zwiększyć ryzyko krwawień (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, fenytoazyna, inhibitory COX-2), a także u pacjentów z częstymi krwawieniami lub skłonnością do nich.

SSRI/SSRI-N mogą zwiększać ryzyko krwawień połogowych (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”).

Choroby serca.

Przy leczeniu pacjentów z współistniejącymi chorobami serca należy stosować standardowe środki ostrożności.

Objawy występujące u dorosłych po odstawieniu Paroksetyny.

Zgodnie z danymi badań klinicznych działania niepożądane po odstawieniu leczenia Paroksetyną występowały u 30% pacjentów w porównaniu z 20% pacjentów przyjmujących placebo. Objawy po odstawieniu leku różnią się od tych, które występują przy uzależnieniu lub uzależnieniu od leku przy nadużywaniu. Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości leczenia, dawki i szybkości zmniejszania dawki.

Donoszono o takich objawach jak dezorientacja, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość, zaburzenia wzroku, zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie wstrząsu elektrycznego i szumy w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), agitacja lub niepokój, nudności, drżenie, skurcze, zwiększona potliwość, ból głowy, biegunka. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, choć u niektórych pacjentów mogą być bardziej nasilone. Pojawiają się zazwyczaj w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, choć pojedyncze przypadki wystąpienia tych objawów opisywano u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli przyjęcie jednej dawki. Zazwyczaj objawy te ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów proces ten może trwać dłużej (2–3 miesiące i dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki Paroksetyny w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od indywidualnych cech pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Objawy występujące u dzieci i młodzieży po odstawieniu Paroksetyny.

Zgodnie z danymi badań klinicznych działania niepożądane po odstawieniu leczenia paroksetyną występowały u 32% dzieci i młodzieży w porównaniu z 24% pacjentów przyjmujących placebo. Po odstawieniu paroksetyny wystąpiły następujące działania niepożądane (u co najmniej 2% pacjentów, co było dwa razy więcej niż w grupie placebo): niestabilność emocjonalna (w tym myśli samobójcze, próby samobójstwa, zmiany nastroju i płaczliwość), pobudzenie, zawroty głowy, nudności i ból brzucha (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Związki sodu. 1 tabletka leku zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza, że lek ten można uznać za praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Niepłodność.

Zgodnie z danymi niektórych badań klinicznych selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, w tym Paroksetyna, mogą wpływać na jakość nasienia. Uważa się, że te zjawiska ustępują po przerwaniu leczenia. Zmiany jakościowych cech nasienia mogą wpływać na płodność niektórych mężczyzn.

Ciąża.

Zgodnie z danymi badań na zwierzętach nie stwierdzono efektu teratogennego ani embrionotoksycznego.

W ostatnich epidemiologicznych badaniach dotyczących wyników ciąży u kobiet leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w I trymestrze ciąży donoszono o zwiększeniu ryzyka wad wrodzonych, głównie sercowo-naczyniowych (np. wady przegrody przedsionkowej lub komorowej), związanych z przyjmowaniem paroksetyny. Zgodnie z danymi tych badań ryzyko urodzenia dziecka z wadą sercowo-naczyniową u kobiety leczonej paroksetyną w czasie ciąży wynosi około 1 na 50, w porównaniu z oczekiwanym ryzykiem wystąpienia takiej wady w populacji ogólnej około 1 na 100.

Lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość zastosowania alternatywnego leczenia u ciężarnej lub kobiety planującej zajście w ciążę i przepisać paroksetynę tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku decyzji o przerwaniu leczenia ciężarnej należy skonsultować się z odpowiednimi sekcjami instrukcji do leku, gdzie opisano dawki i objawy występujące po przerwaniu leczenia paroksetyną (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Istnieją doniesienia o przedwczesnym porodzie u kobiet leczonych paroksetyną lub innymi selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny, choć związek przyczynowy z przyjmowaniem leku nie został ustalony.

Należy badać noworodki, jeśli ciężarna kontynuowała przyjmowanie paroksetyny w III trymestrze ciąży, ponieważ istnieją doniesienia o powikłaniach u noworodków po leczeniu matki paroksetyną lub innymi selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny w tym okresie, choć związek przyczynowy z przyjmowaniem leku nie został ustalony. Donoszono o takich efektach: niewydolność oddechowa, sinica, apnea, drgawki, wahania temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie, letargia, ciągły płacz i senność. W niektórych doniesieniach objawy opisywano jako noworodkowe objawy zespołu odstawienia. W większości przypadków pojawiają się one bezpośrednio lub wkrótce (< 24 godziny) po porodzie.

Zgodnie z danymi badań epidemiologicznych stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (w tym paroksetyny) przez ciężarne, szczególnie w późnych etapach ciąży, wiązało się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju u noworodków trwałej nadciśnienia płucnego. U kobiet przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny w późnych etapach ciąży ryzyko to było 4–5 razy większe w porównaniu z grupą ogólną (1–2 przypadki na 1000 ciąż w grupie ogólnej).

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2 razy) krwawienia połogowego po wpływie SSRI/SSRI-N w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Karmienie piersią.

Niewielka ilość paroksetyny wydostaje się do mleka matki. Nie stwierdzono żadnych objawów wpływu leku na noworodki, jednak paroksetyny nie należy stosować w okresie karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Doświadczenie kliniczne z zastosowania Paroksetyny wskazuje, że lek ten nie wpływa na funkcje poznawcze ani reakcje psychomotoryczne. Jednak, tak jak przy stosowaniu innych leków psychoaktywnych, pacjentów należy poinformować o możliwym zaburzeniu zdolności kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami w czasie leczenia. Paroksetyna nie nasila zaburzeń reakcji umysłowych i motorycznych spowodowanych alkoholem, jednak jednoczesne stosowanie paroksetyny i alkoholu nie jest zalecane.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony do doustnego stosowania, zaleca się przyjmowanie 1 raz dziennie – rano podczas jedzenia. Tabletkę należy połknąć, nie żując.

Tak jak przy stosowaniu innych środków do leczenia zaburzeń psychicznych, należy unikać nagłego odstawienia leku.

Zespół depresyjny większy. Zalecana dawka dzienna to 20 mg. Stan zazwyczaj zaczyna się poprawiać po tygodniu, ale czasem poprawa pojawia się dopiero w drugim tygodniu leczenia.

Tak jak w przypadku wszystkich innych środków przeciwdepresyjnych, dawkę należy starannie dobrać indywidualnie w ciągu pierwszych 3–4 tygodni leczenia, a następnie dostosować ją w zależności od objawów klinicznych.

W leczeniu niektórych chorych, którzy nie odpowiadają wystarczająco na dawkę 20 mg, może być konieczne zwiększenie dawki. Należy to robić stopniowo, zwiększając dawkę o 10 mg (maksymalnie do 50 mg dziennie) w zależności od skuteczności klinicznej leczenia. Leczenie chorych z depresją powinno trwać wystarczająco długo, co najmniej 6 miesięcy, aby zapewnić ustąpienie objawów.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne. Zalecana dawka dzienna to 40 mg. Leczenie należy rozpocząć od dawki 20 mg dziennie, a następnie stopniowo zwiększać ją o 0 mg dziennie do zalecanej dawki. U niektórych chorych poprawa stanu obserwuje się dopiero przy stosowaniu maksymalnej dawki 60 mg dziennie. Leczenie przy zaburzeniu obsesyjno-kompulsywnym powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić ustąpienie objawów. Okres ten może trwać kilka miesięcy lub dłużej.

Zaburzenia lękowe typu paniki. Zalecaną dawką jest 40 mg dziennie. Leczenie należy rozpocząć od dawki 10 mg dziennie, a następnie zwiększać ją co tydzień o 10 mg, w zależności od efektu klinicznego. U niektórych chorych poprawa stanu obserwuje się dopiero przy stosowaniu maksymalnej dawki 60 mg dziennie.

Aby zmniejszyć ryzyko nasilenia objawów zaburzeń typu paniki, które często występują na początku leczenia tej choroby, zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskiej dawki leku.

Zaburzenia lękowe społeczne/fobie społeczne. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. U niektórych chorych dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie – w zależności od efektu klinicznego leczenia, aż do 50 mg dziennie. Odstęp między zwiększeniem dawki powinien wynosić co najmniej 1 tydzień. Długotrwałe stosowanie leku należy okresowo przeglądać.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. W przypadku niewystarczającej skuteczności przy stosowaniu dawki 20 mg, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg dziennie. Długotrwałe stosowanie leku należy okresowo przeglądać.

Zespół pourazowy stresowy. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. W przypadku niewystarczającej skuteczności przy stosowaniu dawki 20 mg, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg dziennie. Długotrwałe stosowanie leku należy okresowo przeglądać.

Odstawienie Paroksetyny.

Tak jak przy stosowaniu innych leków do leczenia chorób psychicznych, należy unikać nagłego odstawienia leku. W badaniach klinicznych stosowano schemat stopniowego zmniejszania dawki leku, obejmujący zmniejszanie dawki dziennego o 10 mg dziennie w odstępach tygodniowych. Po osiągnięciu dawki 20 mg dziennie, chorzy przyjmowali lek w tej dawce jeszcze przez tydzień przed całkowitym odstawieniem. W przypadku pojawienia się silnie wyrażonych objawów podczas zmniejszania dawki lub po odstawieniu leczenia, należy rozważyć wznowienie leczenia w poprzedniej dawce. Później można kontynuować zmniejszanie dawki, ale w wolniejszym tempie.

Pacjenci w podeszłym wieku. Leczenie należy rozpocząć od zastosowania zwykłej dawki początkowej dla dorosłych, którą następnie można stopniowo zwiększyć do 40 mg dziennie. Zaobserwowano przypadki podwyższenia stężenia paroksetyny w osoczu u pacjentów w podeszłym wieku, ale zakres stężeń u tej grupy pacjentów pokrywa się z odpowiednim zakresem u pacjentów młodszych.

Dzieci. Paroksetyna nie jest wskazana do leczenia dzieci.

Niewydolność nerek i wątroby. U chorych z nasilonym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) lub niewydolnością wątroby obserwuje się podwyższenie stężenia paroksetyny w osoczu. Dlatego u takich chorych dawkę należy zmniejszyć do dolnej granicy zakresu dawkowania.

Dzieci. Paroksetyna nie jest wskazana do leczenia dzieci.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania Paroksetyny, oprócz objawów wymienionych w sekcji „Reakcje niepożądane”, obserwowano podwyższenie temperatury ciała, zmiany ciśnienia tętniczego, mimowolne skurcze mięśni, niepokój i tachykardię.

Wszystkie te skutki u pacjentów zazwyczaj ustępowały bez poważnych konsekwencji, nawet po przyjęciu dawki 2000 mg. Czasem obserwowano śpiączkę lub zmiany parametrów EKG, bardzo rzadko odnotowano przypadki śmiertelne, ale w większości takich przypadków Paroksetynę przyjmowano razem z innymi środkami psychotropowymi, czasem – z alkoholem.

Nieznany jest specyficzny antydot.

Leczenie przedawkowania powinno obejmować ogólne środki terapeutyczne, takie same jak przy przedawkowaniu innych antydepresantów. Wskazane jest prowadzenie leczenia wspomagającego z kontrolą wskaźników życiowych i staranną obserwacją stanu chorego.

Działania niepożądane.

Poniższe działania niepożądane są sklasyfikowane według narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko ( < 1/10000, w tym pojedyncze przypadki).

Krew i układ limfatyczny.

Rzadko: zwiększone krwawienie, głównie skóry i błon śluzowych (w tym ekchymozy i krwawienia ginekologiczne). Bardzo rzadko: trombocytopenia.

Układ odpornościowy.

Bardzo rzadko: ciężkie i potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy).

Układ内分泌owy.

Bardzy rzadko: zespół spowodowany niedostateczną sekrecją hormonu antydiuretycznego.

Metabolizm i zaburzenia trawienne.

Często: wzrost poziomu cholesterolu, zmniejszenie apetytu. Rzadko: donosy o zmianie profilu glikemii u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Bardzo rzadko: hiponatremia. Hiponatremia występuje głównie u pacjentów starszych i czasem wiąże się z zespołem spowodowanym niedostateczną sekrecją hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia psychiczne.

Często: senność, bezsenność, niepokój, niezwykłe sny (w tym koszmary). Rzadko: dezorientacja, halucynacje. Bardzo rzadko: reakcje maniakalne, niepokój, depersonalizacja, ataki paniki, akatyzja. Częstość nieznana: myśli samobójcze, zachowania samobójcze i agresja.

Te objawy mogą również wynikać z podstawowej choroby.

Układ nerwowy.

Często: zawroty głowy, drżenie, ból głowy. Rzadko: zaburzenia ekstrapiramidowe. Bardzo rzadko: drgawki, akatyzja, zespół niespokojnych nóg. Bardzo rzadko: zespół serotoniny (może obejmować niepokój, dezorientację, potliwość, halucynacje, nadmierną refleksyjność, mioklonus, tachykardię i drżenie), zaburzenia koncentracji, drżenie.

Zaburzenia ekstrapiramidowe, w tym dystonia orofacjalna, obserwuje się u pacjentów z zaburzeniami ruchowymi lub u tych, którzy są leczeni neuroleptykami.

Oczy.

Często: nieostre widzenie. Rzadko: midriaza (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Bardzo rzadko: ostra jaskra.

Ucho.

Częstość nieznana: szumy w uszach.

Układ sercowo-naczyniowy.

Rzadko: tachykardia zatokowa, hipotensja ortostatyczna, przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego. Bardzo rzadko: bradykardia.

Po leczeniu paroksetyną zgłaszano przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, zazwyczaj u pacjentów z wcześniejszą nadciśnieniem lub lękiem.

Układ oddechowy.

Często: ziewanie.

Układ pokarmowy.

Bardzo często: nudności. Często: zaparcia, biegunka, suchość w ustach. Bardzo rzadko: krwawienia przewodu pokarmowego. Nieznane: kolit mikroskopowy.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Bardzo rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko: zaburzenia ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby).

Istnieją doniesienia o podwyższeniu poziomu enzymów wątrobowych. Również bardzo rzadko zgłaszano działania niepożądane ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem związane z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby). Należy rozważyć możliwość przerwania przyjmowania paroksetyny, jeśli podwyższenie enzymów wątrobowych utrzymuje się.

Skóra i tkanki podskórne.

Często: zwiększone potliwość. Rzadko: wysypki skórne, swędzenie. Bardzo rzadko: ciężkie reakcje skórne (w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz), pokrzywka, reakcje fotouczulenia.

Układ moczowy.

Rzadko: zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu.

Układ rozrodczy.

Bardzo często: zaburzenia seksualne. Bardzo rzadko: hiperprolaktynemia/galaktoreja, zaburzenia menstruacyjne (w tym menorygia, metroragia, amenoreja, opóźnione i nieregularne miesiączki). Bardzo rzadko: stany trwalego wzwodu. Częstość nieznana: krwawienie poporodowe (dotyczy grupy terapeutycznej SSRI/SNRI (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”)).

Układ mięśniowo-szkieletowy.

Bardzo rzadko: artralgia, miialgia.

Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat wskazują na zwiększony ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) i trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe (TCA). Mechanizm prowadzący do tego ryzyka jest nieznany.

Zaburzenia ogólne.

Często: osłabienie, przyrost masy ciała. Bardzo rzadko: obrzęki obwodowe.

Objawy związane z odstawieniem leku.

Często: zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, niepokój, ból głowy. Rzadko: niepokój, nudności, drżenie, dezorientacja, potliwość, biegunka, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia, przyspieszone bicie serca, pobudzenie.

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, odstawienie Paroksetyny (szczególnie nagłe) może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie prądu elektrycznego i szumy w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności, ból głowy, drżenie, dezorientacja, biegunka, potliwość, przyspieszone bicie serca, pobudzenie, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia. U większości pacjentów objawy te są łagodne lub umiarkowane i ustępują bez leczenia. Nie istnieje specjalna grupa ryzyka tych objawów, dlatego w przypadku konieczności odstawienia leczenia Paroksetyną dawkę należy stopniowo zmniejszać (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt poprzez formularz kontaktowy na stronie internetowej: www.ukraine.medochemie.com

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze, po 3 blistry w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Medokhemie Limited/Medochemie Limited.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Strefa przemysłowa Agios Athanassios, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cypr / Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cyprus.