Parlin

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PARLIN (PARLIN)

Skład:

substancja czynna: rasagilina;

1 tabletka zawiera rasagilinu mezylat odpowiadający 1 mg rasagiliny;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia kukurydziana, skrobia prażmłoda, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, kwas stearynowy.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, płaskie tabletki białego koloru z linią podziału po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwparkinsonowe. Inhibitory monoaminooksydazy typu B. Kod ATC N04BD02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Rasagilina jest silnym, nieodwracalnym, selektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (MAO). Wyróżnia się dwa główne typy MAO – typ A i typ B. MAO-B to główny typ występujący w mózgu człowieka.

W badaniach ex vivo przeprowadzonych na komórkach mózgu, wątroby oraz tkanek przewodu pokarmowego stwierdzono, że rasagilina jest silnym, nieodwracalnym, selektywnym inhibitorem MAO typu B (MAO-B).

Dokładny mechanizm działania rasagiliny nie jest znany. Uważa się, że częściowo wynika on z jej aktywności inhibitorowej wobec MAO-B, co prowadzi do zwiększenia stężenia dopaminy pozakomórkowej w prążkowiu. Zwiększony poziom dopaminy oraz, jako konsekwencja, wzmocniona aktywność dopaminergiczna, prawdopodobnie zapewniają skuteczność terapeutyczną rasagiliny, co potwierdzono w modelach dysfunkcji motorycznej dopaminergicznej.

1-aminoindan jest aktywnym metabolitem głównym i nie wykazuje działania inhibitora MAO-B.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Rasagilina jest szybko wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 0,5 godziny. Bezpośrednia dostępność biologiczna leku po jednorazowym przyjęciu rasagiliny wynosi 36%. Jedzenie nie wpływa na czas osiągnięcia (Tmax) maksymalnego stężenia w osoczu, jednak spożycie tłustej potrawy powoduje obniżenie Cmax i pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) odpowiednio o 60% i 20%. Rasagilinę można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Rozkład. Średni objętość rozkładu po jednorazowym dożylonym podaniu rasagiliny wynosi 243 l. Wiązanie z białkami osocza po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki rasagiliny znakowanej 14C waha się od 60% do 70%.

Metabolizm. Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie. Metabolizm zachodzi dwoma głównymi drogami: poprzez N-dealkilację i/lub hydroksylację, tworząc metabolity: 1-aminoindan, 3-hydroksy-N-propargilo-1-aminoindan oraz 3-hydroksy-1-aminoindan. Badania in vitro wykazały, że oba szlaki metabolizmu rasagiliny są katalizowane przez izoenzym CYP1A2 układu cytochromu P450. Wydalanie rasagiliny następuje w postaci koniugatów glukuronidowych oraz jej metabolitów.

Wydalanie. Po doustnym przyjęciu rasagiliny znakowanej 14C, wydalanie zachodzi głównie z moczem (62,6%), w mniejszym stopniu – z kałem (21,8%), pełny okres wydalania 84,4% dawki wynosi 38 dni. Mniej niż 1% leku wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Liniowość/nieliniowość. Rasagilina charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 0,5 do 2 mg. Okres półtrwania wynosi 0,6–2 godziny.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu lekkim zaobserwowano wzrost wartości Cmax i AUC odpowiednio o 80% i 38%. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu umiarkowanym zaobserwowano wzrost wartości Cmax i AUC odpowiednio o 568% i 83%.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Parametry farmakokinetyczne rasagiliny praktycznie nie ulegają zmianie u chorych z niewydolnością nerek w stopniu lekkim i umiarkowanym.

Dane kliniczne

Wskazania.

Monoterapia w parkinsonizmie idiopatycznym.

Terapia wspomagająca w połączeniu z agonistami dopaminy.

Terapia wspomagająca w połączeniu z lewodopą u pacjentów z wahaniem dawki końcowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Leczenie współbieżne innymi inhibitorem MAO (w tym lekami i ziołami, np. zawierającymi Hypericum perforatum) lub petydyną (przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem leczenia tymi lekami powinna wynosić co najmniej 14 dni).

Ciężka niewydolność wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Znane są interakcje między nieselectywnymi inhibitorami MAO a innymi lekami.

Jednoczesne stosowanie razagilinu z innymi inhibitorami MAO (w tym lekami i ziołami zawierającymi Hypericum perforatum) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nieselektywnej inhibicji, które może prowadzić do rozwoju kryzysu nadciśnieniowego.

Donoszono o rozwoju ciężkich działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu petydyny i inhibitorów MAO, w tym innych selektywnych inhibitorów MAO-B. Jednoczesne stosowanie razagilinu i petydyny jest przeciwwskazane.

Opisywano interakcje między inhibitorami MAO a sympatykomimetykami przy ich jednoczesnym stosowaniu. Ze względu na aktywność inhibicyjną MAO razagilinu, nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagilinu ze sympatykomimetykami, takimi jak doustne lub do stosowania donosowego leki zwężające naczynia oraz leki na przeziębienie zawierające efedrynę lub pseudoefedrynę.

Opisywano interakcje dekstrometorfanu z nieselectywnymi inhibitorami MAO przy ich jednoczesnym stosowaniu. W związku z aktywnością inhibicyjną MAO razagilinu, nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagilinu z dekstrometorfanem.

Należy unikać jednoczesnego stosowania razagilinu z fluoksetyną i fluwoksyminą.

Przerwa między odstawieniem fluoksetyny a rozpoczęciem leczenia razagilinem powinna wynosić co najmniej 5 tygodni. Przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem leczenia fluoksetyną lub fluwoksyminą powinna wynosić co najmniej 14 dni.

Zanotowano rozwój ciężkich działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu razagilinu z selektywnymi inhibitorami ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), selektywnymi inhibitorami ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trój- i czterocyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi oraz inhibitorami MAO. Zatem, ponieważ razagilin jest silnym inhibitorem MAO, należy stosować go z ostrożnością w połączeniu z lekami przeciwdrgawkowymi.

Lewodopa przy jednoczesnym stosowaniu z razagilinem u pacjentów z chorobą Parkinsona nie wykazywała klinicznie istotnego wpływu na klirens razagilinu.

In vitro badania metabolizmu wykazały, że izoenzym CYP1A2 cytochromu P450 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm razagilinu. Jednoczesne stosowanie razagilinu i cyprofloksacyny (inhibitor izoenzymu CYP1A2) zwiększa AUC razagilinu o 83%. Jednoczesne stosowanie razagilinu i teofiliny (substrat CYP1A2) nie wpływa na farmakokinetykę razagilinu. W związku z tym silne inhibitory CYP1A2 mogą zmieniać stężenie razagilinu w osoczu krwi, dlatego należy je stosować z ostrożnością.

Istnieje ryzyko, że indukcja izoenzymu CYP1A2 u palaczy może prowadzić do obniżenia stężenia razagilinu w osoczu krwi.

Badania in vitro wykazały, że razagilin w stężeniu 1 μg/ml (co odpowiada stężeniu przekraczającemu 160 razy średnie Cmax (5,9–8,5 ng/ml) po wielokrotnym podaniu 1 mg razagilinu pacjentom z chorobą Parkinsona) nie hamuje izoenzymów CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 i CYP4A cytochromu P450. Może to sugerować, że razagilin w stężeniach terapeutycznych nie wpływa na metabolizm tych izoenzymów i nie wykazuje klinicznie istotnych efektów.

Jednoczesne doustne stosowanie razagilinu i entakaponu zwiększa klirens razagilinu o 28%.

Interakcje tyramina/razagilin

Pięć badań klinicznych z udziałem ochotników i pacjentów z chorobą Parkinsona, a także wyniki monitorowania ciśnienia tętniczego po posiłku (464 pacjentów przyjmowało 0,5–1 mg/dobę razagilinu lub placebo jako terapię wspomagającą do lewodopy przez 6 miesięcy bez ograniczenia przyjmowania tyraminy) wykazały brak jakiejkolwiek interakcji między razagilinem a tyraminą, dlatego razagilin można stosować bez ograniczeń diety pod względem przyjmowania tyraminy.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Należy unikać jednoczesnego stosowania razagilinu i fluoksetyny lub fluwoksaliny (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań”). Przerwa między odstawieniem fluoksetyny a rozpoczęciem terapii razagilinem powinna wynosić co najmniej 5 tygodni. Przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem terapii fluoksetyną lub fluwoksaliną powinna wynosić co najmniej 14 dni.

Zaburzenia kontroli impulsów mogą występować u pacjentów przyjmujących agonisty dopaminy i/lub poddawanych terapii dopaminergicznej. W okresie posprzedażowym zgłoszono przypadki zaburzeń kontroli impulsów związane z razagilinem. Stan pacjentów należy systematycznie monitorować pod kątem występowania zaburzeń kontroli impulsów. Pacjentów i personel medyczny należy poinformować o zmianach zachowania świadczących o zaburzeniach kontroli impulsów, które obserwowano u pacjentów podczas stosowania razagilinu, w tym o kompulsjach, myślach natrętnych, patologicznym popędzie do hazardu, zwiększonym libido, hiperseksualności, zachowaniach impulsywnych oraz patologicznym popędzie do wydawania pieniędzy lub zakupów.

Razagilin może nasilać działanie lewodopy, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych związanych z lewodopą oraz do nasilenia istniejącej dyskinezy. Intensywność tych działań niepożądanych można zmniejszyć poprzez obniżenie dawki lewodopy.

Zgłoszono przypadki hipotensji ortostatycznej występującej podczas jednoczesnego stosowania razagilinu i lewodopy. Pacjenci z chorobą Parkinsona są szczególnie narażeni na działanie niepożądane w postaci hipotensji z powodu istniejących problemów z chodem. Hipotensję ortostatyczną obserwowano u 3,1% pacjentów przyjmujących 1 mg razagilinu oraz u 0,6% pacjentów otrzymujących placebo w połączeniu z agonistami dopaminy.

W badaniu dotyczącego stosowania razagilinu jako monoterapii zgłoszono przypadki halucynacji u 1,3% pacjentów przyjmujących 1 mg razagilinu oraz u 0,7% pacjentów przyjmujących placebo. W badaniu dotyczącym jednoczesnego stosowania razagilinu i agonistów dopaminy halucynacje obserwowano u 1,2% pacjentów przyjmujących 1 mg razagilinu oraz u 1,8% pacjentów przyjmujących placebo. W grupie, w której stosowano razagilin 1 mg na dobę w połączeniu z agonistami dopaminy, 0,6% pacjentów zakończyło leczenie i przedwcześnie zakończyło udział w badaniu z powodu halucynacji, natomiast w grupie placebo żaden pacjent nie przerwał leczenia ani nie zakończył udziału w badaniu z powodu halucynacji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagilinu z dekstrometorfanem ani sympatykomimetykami, takimi jak leki przeciwostrykowe lub doustne środki zwężające naczynia zawierające efedrynę lub pseudoefedrynę (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań”).

W trakcie badań klinicznych zgłoszono przypadki rozwoju czerniaka, które mogą być związane ze stosowaniem razagilinu, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i/lub stosowaniu wysokiej skumulowanej dawki razagilinu. Każde podejrzane zmiany skórne należy skonsultować z fachowcem. Pacjentom należy zalecić konsultację z dermatologiem w przypadku pojawienia się nowych zmian skórnych lub zmian istniejących zmian skóry.

Należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu terapii razagilinem u pacjentów z łagodnym uszkodzeniem wątroby. Należy unikać stosowania razagilinu u pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem wątroby. W przypadku postępującego uszkodzenia wątroby od stopnia łagodnego do umiarkowanego należy przerwać leczenie razagilinem.

Razagilin może powodować senność w ciągu dnia, a czasem, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami dopaminergicznymi – zasypianie podczas wykonywania czynności dnia codziennego. Z tego powodu pacjentów należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia razagilinem. Pacjenci z objawami senności i/lub epizodami nagłego zasypiania powinni powstrzymać się od prowadzenia samochodu i pracy z inną techniką (patrz dział „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania razagilinu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój płodu, poród ani okres poporodowy. Lek należy stosować z ostrożnością u kobiet w ciąży. Dane wskazują, że razagilin hamuje wydzielanie prolaktyny i w konsekwencji hamuje laktację. Nie wiadomo, czy razagilin przenika do mleka matki. Należy stosować razagilin z ostrożnością w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Razagilin może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami, aż do momentu uzyskania pewności, że razagilin nie wywiera szkodliwego wpływu.

Pacjentów stosujących razagilin, u których stwierdzono senność i/lub nagłe epizody zasypiania, należy poinformować o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub uczestnictwa w innych działaniach, podczas których osłabiona czujność może narażać ich lub innych osoby na ryzyko poważnych urazów lub śmierci (np. przy obsłudze maszyn), aż do momentu uzyskania wystarczającego doświadczenia w leczeniu razagilinem i innymi lekami dopaminergicznymi, aby ocenić, czy wywierają one niekorzystny wpływ na ich aktywność umysłową i/lub ruchową.

Jeśli nasilenie senności lub nowe epizody nagłego zasypiania występują podczas czynności dnia codziennego (np. podczas oglądania telewizji, jazdy samochodem jako pasażer), w dowolnym momencie trwania leczenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani uczestniczyć w potencjalnie niebezpiecznych działaniach.

Pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych, obsługiwać urządzeń ani wykonywać prac na wysokości podczas leczenia, jeśli wcześniej odczuwali senność i/lub nagłe napady zasypiania bez ostrzeżenia przed zastosowaniem razagilinu.

Pacjentów należy uprzedzić o możliwym działaniu addytywnym środków uspokajających, alkoholu lub innych depresyjnych środków na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepin, leków przeciwwątrobowych, antydepresantów), jeśli stosowane są one w połączeniu z razagilinem lub przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających stężenie razagilinu w osoczu (np. ciprofloksacyna) (patrz dział „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Monoterapia

Rasagilin stosuje się doustnie w dawce 1 mg jeden raz na dobę.

Terapia wspomagająca z zastosowaniem agonistów dopaminy

Rasagilin stosuje się doustnie w dawce 1 mg jeden raz na dobę.

Terapia wspomagająca z zastosowaniem lewodopy

Rasagilin stosuje się doustnie w dawce 1 mg jeden raz na dobę.

Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Należy unikać stosowania rasagilinu u pacjentów z niewydolnością wątroby średniego stopnia oraz z ostrożnością rozpoczynać terapię u pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego stopnia. W przypadku postępującej niewydolności wątroby od lekkiego do średniego stopnia nasilenia leczenie rasagilinem należy przerwać.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania leku przy dawkach od 3 mg do 100 mg: hipomania, kryzys nadciśnieniowy oraz zespół serotonergiczny.

Przedawkowanie może być związane z istotnym hamowaniem MAO-A oraz MAO-B.

Przeprowadzono badania jednorazowego stosowania leku u zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 20 mg na dobę, oraz 10-dniowe badanie u zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 10 mg jeden raz na dobę. Opisywano działania niepożądane lekkiego lub średniego nasilenia oraz działania niepożądane, które nie należą do tych, które mogą wystąpić podczas leczenia rasagilinem.

Podczas badania z zastosowaniem wysokich dawek rasagilinu u pacjentów, którzy otrzymywali stałą terapię lewodopą oraz rasagilinem w dawce 10 mg na dobę, zaobserwowano działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (w tym nadciśnienie tętnicze oraz hipotensję ortostatyczną), które ustępowały po odstawieniu leku.

Objawy te są podobne do tych, które obserwuje się przy przedawkowaniu nieselektywnymi inhibitorem MAO.

Nie znane są specyficzne metody leczenia. W przypadku przedawkowania należy przeprowadzać staranne monitorowanie stanu pacjentów, leczenie jest objawowe i wspierające.

Reakcje niepożądane.

Monoterapia

Poniżej przedstawiono reakcje niepożądane zgłaszane częściej w przebiegu badań placebo-kontrolowanych u pacjentów stosujących rasagilinę w dawce 1 mg na dobę.

Do oceny częstości występowania reakcji niepożądanych zastosowano następującą klasyfikację: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie częstości reakcji niepożądanych na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i pasożyty

Często: grypa.

Dobro- i złośliwe nowotwory oraz niejasne nowotwory (w tym torbie i polipy)

Często: raka skóry.

Ze strony układu krwi i układu chłonnego

Często: leukopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Często: alergia.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Rzadko: zmniejszenie apetytu.

Zaburzenia psychiczne

Często: depresja, halucynacje*.

Częstość nieznana: zaburzenia kontroli impulsów*.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: ból głowy.

Rzadko: zaburzenia mózgowego przepływu krwi.

Częstość nieznana: zespół serotoniny*, nadmierna senność w ciągu dnia oraz epizody nagłego zasypiania*.

Ze strony narządów wzroku

Często: zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i przedsionka

Często: zawroty głowy.

Ze strony serca

Często: dławica piersiowa.

Rzadko: zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego

Częstość nieznana: nadciśnienie*.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej

Często: katar.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: wzdęcia.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: zapalenie skóry.

Rzadko: wysypki pęcherzykowo-pęcherzykowe.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej

Często: ból kości i mięśni, ból szyi, zapalenie stawów.

Ze strony nerek i układu moczowego

Często: częste oddawanie moczu.

Ogólne zaburzenia

Często: gorączka, zmęczenie.

* Zob. sekcję „Opis poszczególnych reakcji niepożądanych”.

Terapia wspomagająca

Poniżej przedstawiono reakcje niepożądane zgłaszane częściej w przebiegu badań placebo-kontrolowanych u pacjentów stosujących rasagilinę w dawce 1 mg na dobę.

Do oceny częstości występowania reakcji niepożądanych zastosowano następującą klasyfikację: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie częstości reakcji niepożądanych na podstawie dostępnych danych).

Dobro- i złośliwe nowotwory oraz niejasne nowotwory (w tym torbie i polipy)

Rzadko: czerniak skóry*.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Często: zmniejszenie apetytu.

Zaburzenia psychiczne

Często: halucynacje*, patologiczne sny.

Rzadko: dezorientacja.

Częstość nieznana: zaburzenia kontroli impulsów*.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: dyskinezy.

Często: dystonia, zespół cieśni nadgarstka, zaburzenia równowagi.

Rzadko: ostre zaburzenia przepływu krwi w mózgu.

Częstość nieznana: zespół serotoniny*, nadmierna senność w ciągu dnia oraz epizody nagłego zasypiania*.

Ze strony serca

Rzadko: dławica piersiowa.

Ze strony układu naczyniowego

Często: ortostatyczna hipotensja*.

Częstość nieznana: nadciśnienie*.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: ból brzucha, zaparcia, nudności i wymioty, suchość w ustach.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: wysypka.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej

Często: ból stawów, ból szyi.

Badania

Często: spadek masy ciała.

Urazy i inne powikłania

Często: przypadkowe upadki.

* Zob. sekcję „Opis poszczególnych reakcji niepożądanych”.

Opis poszczególnych reakcji niepożądanych

Ortostatyczna hipotensja

W przebiegu ślepych badań placebo-kontrolowanych ciężka ortostatyczna hipotensja została zgłoszona u jednego podmiotu (0,3%) w grupie rasagiliny (badania wspomagające), bez przypadków w grupie placebo. Dane z badań klinicznych sugerują również, że ortostatyczna hipotensja występuje najczęściej w pierwszych dwóch miesiącach leczenia rasagiliną i ma tendencję do zmniejszania się wraz z upływem czasu.

Nadciśnienie

Rasagilina selektywnie hamuje MAO-B i nie wiąże się ze zwiększonym wrażliwością na tyraminę w zalecanej dawce (1 mg na dobę). W przebiegu ślepych badań placebo-kontrolowanych (monoterapia i terapia wspomagająca) nie odnotowano przypadków ciężkiego nadciśnienia tętniczego w grupie rasagiliny. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki podwyższenia ciśnienia tętniczego, w tym pojedyncze przypadki kryzysu nadciśnieniowego związanego z przyjmowaniem pokarmów bogatych w tyraminę u pacjentów stosujących rasagilinę. W okresie postmarketingowym odnotowano również przypadek podwyższenia ciśnienia tętniczego u pacjenta przyjmującego rasagilinę w połączeniu z zawężającym naczynia ocznym środkiem tetrahydrozolina hydrochlorid.

Zaburzenia kontroli impulsów

W jednym z badań placebo-kontrolowanych (monoterapia) odnotowano jeden przypadek hiperseksualności. W okresie postmarketingowym, z nieznaną częstością, zgłaszano następujące zjawiska: kompulsje, kompulsywne pragnienie robienia zakupów, dermatyloomania, zespół dezregulacji dopaminy, zaburzenie kontroli impulsów, zachowanie impulsywne, kleptomania, kradzieże, myśli natrętne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, stereotypia, hazard, patologiczny hazard, nasilenie libidum, hiperseksualność, zaburzenia psychoseksualne, nieadekwatne zachowanie seksualne. Połowa zgłoszeń o zaburzeniach kontroli impulsów została oceniona jako poważna. Tylko w pojedynczych przypadkach nie zaobserwowano wyzdrowienia w momencie zgłoszenia.

Nadmierna senność w ciągu dnia oraz epizody nagłego zasypiania

Nadmierna senność w ciągu dnia (hipersomnia, osłabienie, sedymentacja, napady snu, senność i nagłe zasypianie) może występować u pacjentów stosujących agonisty dopaminy i/lub inne formy terapii dopaminergicznej. Podobne przypadki nadmiernej senności w ciągu dnia zgłaszano w okresie postmarketingowym stosowania rasagiliny.

Zarejestrowano przypadki zasypiania w trakcie wykonywania codziennych czynności u pacjentów stosujących rasagilinę i inne leki dopaminergiczne. Mimo że wielu pacjentów zgłaszało senność podczas przyjmowania rasagiliny w połączeniu z innymi lekami dopaminergicznymi, niektórzy z nich nie mieli żadnych objawów ostrzegawczych, takich jak nadmierna senność. Niektóre z tych przypadków zostały zarejestrowane ponad rok po rozpoczęciu leczenia.

Halucynacje

Choroba Parkinsona wiąże się z występowaniem halucynacji i dezorientacji. W okresie badań postmarketingowych te objawy obserwowano u pacjentów z parkinsonizmem leczonych rasagiliną.

Zespół serotoniny

W trakcie badań klinicznych nie stosowano jednocześnie fluoksetyny ani fluwoksaminy z rasagiliną, jednak stosowano antydepresanty z rasagiliną: amitryptylinę ≤ 50 mg na dobę, trazodon ≤ 100 mg na dobę, cytalopram ≤ 20 mg na dobę, sertalinię ≤ 100 mg na dobę oraz paroksetynę ≤ 30 mg na dobę (zob. sekcję „Wzajemne oddziaływanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W trakcie badań postmarketingowych zgłaszano potencjalnie zagrażające życiu przypadki wystąpienia zespołu serotoniny, objawiającego się niepokoem, dezorientacją, sztywnością mięśni, hipertermią i drgawkami mioklonicznymi, u pacjentów stosujących jednocześnie antydepresanty, meperydynę, tramadol, metadon lub propoksyfen z rasagiliną.

Czerniak złośliwy

W przebiegu placebo-kontrolowanych badań klinicznych częstość występowania czerniaka skóry wynosiła 2/380 (0,5%) w grupie rasagiliny 1 mg stosowanej jako terapia wspomagająca z lewodopą, w porównaniu do 1/388 (0,3%) w grupie placebo. W okresie postmarketingowym zgłaszano dodatkowe przypadki czerniaka złośliwego. Wszystkie zgłoszenia uznano za poważne.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w związku z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ° C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze, po 3 blisterach w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Dzielnica Sankaklar, aleja Eski Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.