Parikalkitol-Vista

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PARIKALKITOL-VISTA (PARICALCITOL-VISTA)

Skład:

substancja czynna: parikalkitol;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera parikalkitolu 5 μg;

substancje pomocnicze: etanol bezwodny, makrogol 15 hydroksystearynowy, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, pozbawiony cząstek obcych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpriuszczowe. Kod ATC H05B X02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Parikalkitol – syntetyczny, biologicznie aktywny witaminą D2, analog kalcytryolu. Parikalkitol selektywnie zwiększa liczbę aktywowanych receptorów witaminy D w gruczołach przytarczycznych, nie powodując podobnego wzrostu w jelitach i słabiej wpływa na resorpcję kości. Ponadto parikalkitol zwiększa liczbę aktywowanych wrażliwych receptorów wapniowych w gruczołach przytarczycznych. W rezultacie parikalkitol obniża poziom hormonu przytarczycznego (PTH) poprzez hamowanie proliferacji komórek w gruczołach przytarczycznych oraz obniżenie syntezy i sekrecji PTH, wykazując przy tym minimalny wpływ na poziom wapnia i fosforu. Ponadto parikalkitol może bezpośrednio działać na komórki tkanki kostnej, wspierając objętość tkanki kostnej i poprawiając mineralizację powierzchni.

Korekta zaburzeń poziomu PTH z normalizacją gospodarki wapnia i fosforu może wywierać działanie profilaktyczne i terapeutyczne na metaboliczne uszkodzenie kości związane z przewlekłymi chorobami nerek.

Farmakokinetyka.

Rozkład.

Farmakokinetykę parikalkitolu badano u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (PRZNN) (etap 5), wymagających hemodializy. Parikalkitol stosowano w postaci wewnątrzżylnej iniekcji bolusowej. W ciągu dwóch godzin po podaniu dawek w zakresie od 0,04 do 0,24 μg/kg stężenie parikalkitolu szybko spadało; po tym czasie stężenie parikalkitolu zmniejszało się logarytmicznie ze średnią połowiczną okresiem eliminacji wynoszącym około 15 godzin.

Przy wielokrotnym stosowaniu nie obserwowano akumulacji parikalkitolu. In vitro wiązanie białek osocza z parikalkitolem było duże (>99,9%) i nienasycone w zakresie stężeń od 1 do 100 ng/ml.

Metabolizm.

W moczach i kałach wykryto kilka metabolitów. Niezmieniony parikalkitol w moczu nie został wykryty. Parikalkitol ulega metabolizmowi pod działaniem enzymów wątrobowych i pozawątrobowych, w tym mitochondrialnego CYP24, a także CYP3A4 i UGT1A4.

Eliminacja.

W zdrowych ochotnikach przeprowadzono badanie z jednorazową dozą bolusową 0,16 µg/kg 3H-parikalkitolu (n=4), radioaktywność osocza odniesiono do substancji pierwotnej.

Parikalkitol wydala się drogą żółciową. U zdrowych ochotników około 63 % leku wydala się przez jelita, a 19 % – przez nerki. T1/2 parikalkitolu po dawkach od 0,04 do 0,16 µg/kg u zdrowych ochotników wynosi średnio 5–7 godzin.

Osobliwe populacje.

Płeć, rasa i wiek.

Nie zaobserwowano różnic farmakokinetycznych ze względu na wiek lub płeć u badanych dorosłych pacjentów. Różnice farmakokinetyczne ze względu na rasę nie zostały ustalone.

Niewydolność wątroby

W badaniu stwierdzono, że farmakokinetyka niezwiązanego parikalkitolu była podobna u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby oraz u zdrowych ochotników. Nie ma potrzeby zmiany dawki u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby. Wpływ ciężkiej niewydolności wątroby na farmakokinetykę parikalkitolu nie był oceniany.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Parikalkitol-Vista wskazany jest do profilaktyki i leczenia wtórnego hiperparateroidyzmu u dorosłych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w stadium 5, poddawanych hemodializie.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na parikalkitol lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Hipervitaminoza witaminy D.
• Hipercalcemia.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji z parikalkitolem w formie do wstrzykiwań nie były przeprowadzane. Jednakże przeprowadzono badania interakcji ketokonazolu i parikalkitolu stosowanego w kapsułkach.

Ketokonazol. Wiadomo, że ketokonazol jest niespecyficznym inhibitorem szeregu enzymów cytochromu P450. Dane in vivo i in vitro wskazują, że ketokonazol może oddziaływać na enzymy odpowiedzialne za metabolizm parikalkitolu oraz innych analogów witaminy D. Należy ostrożnie stosować parikalkitol jednocześnie z ketokonazolem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Oceny poddano wpływ wielokrotnego stosowania ketokonazolu w dawce 200 mg dwa razy dziennie przez 5 dni na farmakokinetykę kapsułki parikalkitolu stosowanej w kapsułkach u zdrowych ochotników. Wartość Cmax parikalkitolu zmieniała się minimalnie, natomiast AUC 0–∞ ulegała podwojeniu w obecności ketokonazolu. Średni okres półtrwania parikalkitolu wynosił 17 godzin w obecności ketokonazolu, podczas gdy bez ketokonazolu wynosił 9,8 godziny. Badania dotyczące interakcji leków wykazały, że ketokonazol niemalże podwaja AUC 0–∞ parikalkitolu.

Interakcje parikalkitolu w formie roztworu do wstrzykiwań z innymi lekami nie były badane. Toksyczność digitalis nasila się przy hipercalcemii niezależnie od jej pochodzenia, dlatego należy ostrożnie przepisywać leki nasercowe w połączeniu z parikalkitolem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nie należy jednocześnie z parikalkitolem przyjmować leków fosforanowych ani leków zawierających witaminę D ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju hipercalcemii oraz zwiększenia iloczynu Ca×P (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jednoczesne stosowanie leków zawierających wapń w wysokich dawkach lub diuretyków tiazydowych z parikalkitolem może zwiększać ryzyko rozwoju hipercalcemii.

Nie należy przyjmować leków zawierających magnez (np. leków przeciwwskazowych) jednocześnie z lekami zawierającymi witaminę D ze względu na ryzyko rozwoju hipermagnezemii.

Nie należy długotrwałe przyjmować jednocześnie z lekami zawierającymi witaminę D leków zawierających glin (np. leków przeciwwskazowych, leków wiążących fosforany) ze względu na ryzywo podwyższenia stężenia glinu we krwi oraz możliwość toksycznego wpływu glinu na kości.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zahamowanie poziomu hormonu przytarczyc może prowadzić do podwyższenia stężenia wapnia w surowicy krwi oraz zaburzeń metabolizmu tkanki kostnej. Aby osiągnąć wymagany poziom fizjologiczny, konieczna jest indywidualna dozacja i obserwacja pacjenta.

Jeśli rozwija się klinicznie istotna hiperkalcemia i pacjent przyjmuje lek wiążący fosforany zawierający wapń, zaleca się zmniejszenie dawki leku, jego tymczasowe odstawienie lub zastąpienie lekiem niezawierającym wapnia. Przewlekła hiperkalcemia może prowadzić do ogólnoustrojowego zwapnienia naczyń oraz zwapnienia tkanek miękkich. Nie należy stosować parikalkitolu jednocześnie z preparatami fosforanów ani lekami zawierającymi witaminę D ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju hiperkalcemii i podwyższenia iloczynu Ca×P (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Toksykozność digitalis nasila się w przypadku hiperkalcemii niezależnie od jej pochodzenia, dlatego należy ostrożnie przepisywać leki z grupy digitalis w połączeniu z parikalkitolem (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy ostrożnie stosować parikalkitol jednocześnie z ketokonazolem (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Unieszkodliwienie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym terminem ważności.

Należy zminimalizować wpływy leku na środowisko. Nie wolno wyrzucać leku do ścieków ani do odpadów domowych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Substancje pomocnicze.

Dawka 40 μg Parikalkitol-Vista podana dorosłej osobie o masie ciała 70 kg wywoła działanie odpowiadające około 18 mg/kg etanolu, co może spowodować wzrost stężenia alkoholu we krwi o około 3 mg/100 ml.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania parikalkitolu w czasie ciąży są ograniczone lub nieistnieją. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Parikalkitol-Vista nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych środków antykoncepcyjnych.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy parikalkitol lub jego metabolity wydzielają się w mleku matki. Badania na zwierzętach wykazały, że parikalkitol i jego metabolity wydzielają się w mleku matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt karmionych piersią. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o zaprzestaniu/utrzymaniu leczenia Parikalkitolem-Vista, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Niepłodność.

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu parikalkitolu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po przyjęciu parikalkitolu może wystąpić zawroty głowy, które mogą mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka początkowa.

Dorośli.

Dawkę początkową parikalkitolu ustala się na podstawie wyjściowego poziomu hormonu przytarczycowego (PTH).

Dawkę początkową parikalkitolu oblicza się według wzoru:

i podawane dożylnie w sposób bolusowy nie częściej niż co drugi dzień, w dowolnym czasie podczas dializy.

Maksymalna dawka, która była stosowana bezpiecznie w badaniach klinicznych, wynosiła 40 µg na dawkę.

Dozowanie:

Do tej pory dopuszczalny poziom PTH u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym poddawanych dializie nie powinien przekraczać górnej granicy normy u pacjentów bez uremii więcej niż 1,5–3 razy (150–300 pg/ml dla iPTH). Aby osiągnąć wymagany poziom fizjologiczny, konieczna jest staranna kontrola poziomu PTH oraz indywidualne dozowanie. W przypadku hiperkalcemii lub trwałego wzrostu iloczynu Ca×P powyżej 5,2 mmol²/l² (65 mg²/dl²) dawkę należy zmniejszyć lub tymczasowo przerwać leczenie, aż do normalizacji tych parametrów. Następnie leczenie parikalkitolem należy wznowić w niższej dawce. W miarę obniżania się poziomu PTH dawki mogą być stopniowo zmniejszane.

W poniższej tabeli przedstawiono zalecane podejście do dozowania:

Po ustaleniu dawki należy kontrolować stężenie wapnia i fosforanów w osoczu co najmniej raz w miesiącu. Poziom PTH w osoczu lub surowicy krwi zaleca się kontrolować raz na 3 miesiące. W okresie dostosowywania dawki należy częściej wykonywać badania laboratoryjne.

Zaburzenia wątroby.

Stężenie niezwiązanego parikalkitolu u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby nie różni się od stężenia u osób zdrowych, dlatego nie jest konieczna korekta dawki u tej grupy pacjentów. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Doświadczenie u pacjentów powyżej 65. roku życia otrzymujących parikalkitol w badaniach fazy III jest ograniczone. W wymienionych badaniach nie zaobserwowano różnic w skuteczności i bezpieczeństwie stosowania leku pomiędzy pacjentami w wieku 65 lat i starszymi a pacjentami młodszy.

Sposób stosowania.

Parikalkitol-Vista w postaci roztworu do wstrzykiwań zaleca się podawać przez kaniulę do dializy krwi.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania parikalkitolu u dzieci w wieku do 18. roku życia. Leku nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania.

Objawy. Przedawkowanie parikalkitolu może prowadzić do hiperkalcemii, hiperkalciurii, hiperfosfatemii oraz nadmiernej supresji PTH (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W przypadku przedawkowania należy kontrolować objawy i oznaki hiperkalcemii (stężenie wapnia w surowicy krwi) oraz powiadomić lekarza.

Leczenie. Leczenie należy rozpocząć w razie konieczności klinicznej. Parikalkitol w niewielkim stopniu jest usuwany podczas dializy.

Leczenie pacjentów z klinicznie istotną hiperkalcemią obejmuje natychmiastowe zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia parikalkitolem oraz obejmuje dietę o obniżonej zawartości wapnia, zaprzestanie stosowania suplementów zawierających wapń, mobilizację pacjenta, uwagę na zaburzenia równowagi płynów i elektrolitów, ocenę zaburzeń elektrokardiograficznych (istotne dla pacjentów przyjmujących glikozydy nasercowe) oraz hemodializę lub dializę otrzewnową za pomocą dializatu bezwapniowego jako środek zapobiegawczy.

Po powrocie stężenia wapnia w surowicy krwi do normy można wznowić leczenie parikalkitolem, rozpoczynając od niskiej dawki.

Jeśli utrzymuje się trwałe i znaczące podwyższenie stężenia wapnia w surowicy krwi, należy rozważyć inne alternatywy terapeutyczne, w tym fosforany i kortykosteroidy, oraz wywołany moczopęd.

Efekty uboczne.

Krótki opis wyników badań bezpieczeństwa stosowania parikalkitolu.

Około 600 pacjentów otrzymywało parikalkitol w trakcie badań klinicznych II/III/IV fazy. Ogółem zaobserwowano efekty uboczne u 6 % pacjentów leczonych parikalkitolem.

Najczęściej występującym efektem ubocznym związanym z leczeniem parikalkitolem była hiperkalcemia – zaobserwowano ją u 4,7 % pacjentów.

Rozwój hiperkalcemii zależy od stopnia nadmiernego hamowania PTH i może być zminimalizowany dzięki starannemu doborowi dawki.

Efekty uboczne w formie tabeli.

Efekty uboczne związane z parikalkitolem, zaobserwowane zarówno w badaniach klinicznych, jak i laboratoryjnych, przedstawiono w tabeli zgodnie z klasyfikacją wg układów narządów (MedDRA) i częstości występowania. Stosowana klasyfikacja według grup częstości to: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10 000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

*Nie można oszacować częstości działań niepożądanych zgłaszanych podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek; częstość takich działań klasyfikuje się jako „częstość nieznana”.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważnym postępowaniem. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby sprawujące opiekę zdrowotną powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. po 1 ml lub po 2 ml w ampułkach; po 5 ampułek w pudełku kartonowym.

Kategoria użycia. Na receptę.

Producent.

FARMATEN S.A.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

Derwenakion 6, Pallini, Ateny, 15351, Grecja.