Parakod IC®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku PARACOD IC® (PARACOD IC)

Skład:

substancje czynne: 1 tabletka zawiera paracetamolum 500 mg (0,500 g) oraz kodeinę fosforanu hemihydryczny 8 mg (0,008 g);

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, powidon, stearynian magnezu, metabisulfit sodu (E 223).

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o kształcie płasko-walcowatym, z podziałem i rowkiem; na jednej powierzchni tabletka ma znak handlowy przedsiębiorstwa.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbólowe. Inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Anilidy. Paracetamol, kombinacje bez leków przeciwpsychotycznych. Kod ATC N02BE51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Paracetamol – lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy (środek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy).

Kodeina – lek przeciwbólowy o działaniu podobnym do morfiny, jednakże o znacznie słabszym działaniu przeciwbólowym i łagodniejszym działaniu uspokajającym. Kodeina jest słabym lekiem przeciwbólowym o działaniu ośrodkowym. Działa poprzez oddziaływanie na receptory opioidowe typu μ, mimo że ma niską powinowactwo do tych receptorów; działanie przeciwbólowe kodeiny wynika z jej przekształcania się w morfinę. Kodeinę stosuje się również jako środek przeciwkaszlowy i przeciwbiegunkowy.

Wykazano, że kodeina, szczególnie w połączeniu z innymi lekami przeciwbólowymi, takimi jak paracetamol, jest skuteczna w leczeniu ostrego bólu nocioceptywnego.

Farmakokinetyka paracetamolu i fosforanu kodeiny nie ulega zmianie przy jednoczesnym stosowaniu tych składników.

Paracetamol po podaniu doustnym jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenie paracetamolu osiągane jest w osoczu krwi po 45–75 minutach od podania doustnego. Paracetamol jest metabolizowany w wątrobie z powstawaniem nieaktywnych związków z kwasem glukuronowym i siarczanami. W niewielkiej ilości (mniej niż 4%) metabolizowany jest drogą utleniania z powstawaniem cysteiny i kwasu merkaptoowego (z udziałem cytochromu P450). Wydalany jest z moczem głównie w postaci metabolitów. W niezmienionej formie wydala się około 5% podanej dawki. Okres półwydalenia wynosi około 3 godziny.

Metabolizm paracetamolu u pacjentów w wieku podeszłym oraz u chorych z niewydolnością wątroby nie ulega zmianie.

Fosforan kodeiny po podaniu doustnym jest szybko wchłaniany w przewodzie pokarmowym i szeroko rozprowadzany w tkankach i narządach. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest po 60 minutach. Okres półwydalenia z osocza krwi wynosi 3–4 godziny. Metabolizowany jest drogą O- i N-demetylacji w wątrobie z powstawaniem morfiny i norkodeiny. Kodeina oraz jej metabolity wydalane są z moczem, głównie w postaci koniugatów z kwasem glukuronowym. Większość produktów wydalania wydala się z moczem w ciągu 6 godzin, a do 86% dawki wydala się z organizmu w ciągu 24 godzin. Około 70% dawki wydala się w postaci wolnej kodeiny, 10% – w postaci wolnej i skoniugowanej morfiny, a kolejne 10% – w postaci wolnej lub skoniugowanej norkodeiny. Tylko śladowe ilości produktów wydalania wykrywa się w kale.

U pacjentów w wieku podeszłym metabolizm i eliminacja kodeiny mogą przebiegać wolniej.

Kodeina i jej sole przenikają przez barierę łożyskową oraz przenikają do mleka matki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie ostrego bólu umiarkowanego stopnia, który nie ustępuje po podaniu paracetamolu, ibuprofenu lub kwasu acetylosalicylowego (ból głowy, migrena, ból okresowy, ból zęba, neuralgia, ból reumatyczny i mięśniowy, ból pleców).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kodeinę lub inne analgetyki opioidowe, lub na którykolwiek składnik leku. Choroby wątroby, ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub nerek, ostra depresja oddechowa, obturacyjne choroby dróg oddechowych, astma oskrzelowa (nie należy stosować opioidów podczas napadu astmy), niewydolność oddechowa, wrodzone hiperbilirubinemia (w tym zespół Gilberta), niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, choroby krwi (w tym nasilona anemia, leukopenia), urazy głowy lub stany towarzyszące zwiększonemu ciśnieniu wewnątrzczaszkowemu (oprócz ryzyka depresji oddechowej i podwyższenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego, kodeina może wpływać na reakcję źrenic oraz inne reakcje życiowe przy ocenie stanu neurologicznego), stan upojenia alkoholowego; stany, w których należy unikać hamowania perystaltyki lub w których występuje wzdęcie brzucha; ryzyko niedrożności paralitycznej jelita.

Lek jest przeciwwskazany następującym grupom pacjentów:

dzieciom poniżej 12. roku życia;

dzieciom w wieku od 12 do 18 lat, u których przeprowadzono tonsylektomię i/lub adenoidectomię w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu sennego;

dzieciom w wieku od 12 do 18 lat z osłabioną czynnością oddechową;

kobietom w okresie ciąży lub karmienia piersią;

pacjentom w każdym wieku, którzy są ultra szybkimi/ekstensywnymi metabolizatorami CYP2D6.

Interakcje z innymi lekami lub inne rodzaje interakcji.

Wchłanianie paracetamolu może być zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu metoklopramidu i domperidonu, a zmniejszone przy stosowaniu cholestyraminy. Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. Leki przeciwpadaczkowe (w tym fenytoina, barbiturany, karbamazepina), które stymulują aktywność mikrosomalnych enzymów wątrobowych, mogą nasilać toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę poprzez zwiększenie jego przemiany w metabolity hepatotoksyczne. Jednoczesne stosowanie paracetamolu z lekami hepatotoksycznymi zwiększa ryzyko toksycznego działania na wątrobę. Jednoczesne stosowanie wysokich dawek paracetamolu z izoniazydem zwiększa ryzyko wystąpienia zespołu hepatotoksycznego. Działanie przeciwkrwawe warfaryny i innych kumaryn może być nasilone, zwiększając ryzyko krwawienia przy jednoczesnym długotrwałym, regularnym, codziennym stosowaniu paracetamolu; stosowanie okresowe nie wykazuje istotnego wpływu. Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków. Zaleca się ostrożność przy stosowaniu paracetamolu w połączeniu z flukloksacyliną, ponieważ takie połączenie jest związane z kwasością metaboliczną z dużą różnicą anionową, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nie należy stosować jednocześnie z alkoholem.

Antydepresanty: trójcykliczne antydepresanty mogą nasilać działanie depresyjne analgetyk opioidowych.

Stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) w połączeniu z meperydyną wiązano z ciężkim pobudzeniem/depresją układu nerwowego (w tym nadciśnieniem tętniczym lub niedociśnieniem tętniczym). Pomimo że nie odnotowano takiego przypadku z kodeiną, nie można wykluczyć podobnej interakcji. Dlatego kodeinę nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami MAO ani w ciągu 2 tygodni po ich odstawieniu.

Alkohol: możliwe nasilenie hipotensyjnego i uspokajającego działania alkoholu oraz depresyjnego wpływu alkoholu na oddychanie.

Antyhistaminiki: jednoczesne stosowanie kodeiny i leków antyhistaminowych o działaniu uspokajającym może prowadzić do nasilenia depresji układu nerwowego i/lub depresji oddechowej i/lub niedociśnienia tętniczego.

Anksjolityki i środki nasenne: nasilenie działania uspokajającego, zwiększone ryzyko depresji oddechowej.

Środki znieczulające, octan sodu oksybutynu: możliwe nasilenie depresji układu nerwowego i/lub depresji oddechowej i/lub niedociśnienia tętniczego.

Neuroleptyki: nasilenie działania uspokajającego i hipotensyjnego.

Leki przeciwnadciśnieniowe: nasilenie działania hipotensyjnego.

Leki antycholinergiczne (np. atropina): ryzyko ciężkiego zaparcia, które może prowadzić do niedrożności paralitycznej jelita i/lub zatrzymania moczu.

Leki przeciwarytmiczne: kodeina spowalnia wchłanianie moksydetyny. Przy jednoczesnym stosowaniu kodeiny i chinidyny działanie przeciwbólowe kodeiny będzie prawdopodobnie znacząco zmniejszone z powodu negatywnego wpływu chinidyny na jej metabolizm.

Cizapryd, metoklopramid, domperidon: kodeina antagonizuje działanie cizaprydu, metoklopramidu i domperidonu na czynność przewodu pokarmowego.

Leki przeciwprzebiegowi: zwiększone ryzyko ciężkiego zaparcia.

Antagoniści opioidów (np. buprenorfina, nalotrekson, naltokson): możliwe przyspieszenie wystąpienia zespołu odstawienia. Nie należy stosować jednocześnie z nalbufinem i/lub pentazocyminą.

Cyprofloksacyna: należy unikać premedykacji opioidami, ponieważ mogą one obniżać stężenie cyprofloksacyny w osoczu.

Rytonawir: możliwe zwiększenie stężenia analgetyk opioidowych (w szczególności kodeiny) w osoczu.

Moksydetyna: przy jednoczesnym stosowaniu z kodeiną spowalnia się absorpcja moksydetyny.

Leki przeciwwątrobowe: cyklosporyna może hamować metabolizm kodeiny, co prowadzi do zwiększenia jej stężenia w osoczu.

Wpływ na badania instrumentalne: stosowanie opioidów może utrudniać badanie opróżniania żołądka, ponieważ opioidy opóźniają opróżnianie żołądka, a także wizualizację wątroby i dróg żółciowych przy użyciu Technetium Tc 99m Disofenin, ponieważ terapia opioidowa może spowodować zwężenie zwieracza Oddiego i zwiększenie ciśnienia w dróg żółciowych.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

W przypadku chorób wątroby lub nerek przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem. Należy wziąć pod uwagę, że u pacjentów z alkoholowymi, niecirrhotycznymi uszkodzeniami wątroby zwiększa się ryzyko działania hepatotoksycznego paracetamolu oraz niebezpieczeństwo przedawkowania. Pacjenci z łagodnymi formami artretyzmu, którzy przyjmują leki przeciwbólowe codziennie, oraz pacjenci stosujący warfarynę lub podobne leki o działaniu przeciwkrzepliwym, przed zastosowaniem leku Parakod IC® powinni skonsultować się z lekarzem.

U pacjentów z ciężkimi infekcjami, takimi jak sepsa, towarzyszącymi obniżeniu poziomu glutationu, przyjmowanie paracetamolu zwiększa ryzyko wystąpienia zakwaszenia metabolicznego. Objawami zakwaszenia metabolicznego są: głębokie, przyśpieszone lub trudne oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku pojawienia się tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zaleca się ostrożne stosowanie paracetamolu jednocześnie z flukloksacyliną ze względu na zwiększony ryzyko zakwaszenia metabolicznego z wysoką różnicą anionową, szczególnie u pacjentów z sepsą, niedożywieniem oraz innymi stanami związanymi z niedoborem glutationu, a także u pacjentów przyjmujących maksymalną dobową dawkę paracetamolu. Należy przeprowadzać staranne monitorowanie stanu pacjentów, w tym kontrolę stężenia 5-oksyproliny w moczu.

Paracetamol może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących zawartości glukozy i kwasu moczowego we krwi.

Leku nie zaleca się stosować pacjentom z ostrą astmą. Kodainę należy stosować z ostrożnością lub konieczne jest zmniejszenie dawki podczas leczenia astmy oraz przy zmniejszonym rezerwie oddechowej. Należy unikać stosowania kodainy podczas ostrego napadu astmy (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z obniżoną czynnością nerek lub wątroby, z chorobami pęcherza żółciowego (w szczególności kamica żółciowa), z wywiadem nadużywania środków odurzających, przy zaburzeniach czynności oddechowej oraz u pacjentów z wywiadem astmy. Należy zmniejszyć dawkę leku Parakod IC® u pacjentów w podeszłym wieku, u osłabionych pacjentów, u pacjentów z hipotensją tętniczą, hipotyreozą, przerośnięciem gruczołu krokowego, niedostatecznością nadnerczy (np. chorobą Addisona), chorobami zapalnymi lub obturacyjnymi przewodu pokarmowego (kodaina zmniejsza perystaltykę, zwiększa tonus i segmentację jelit oraz może podnosić ciśnienie w jelicie grubym), zwężeniem cewki moczowej, stanami padaczkowymi, miastenią spastyczną, u pacjentów w stanie wstrząsu. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy niedawno przeszli zabiegi chirurgiczne na jelitach (ze względu na możliwą redukcję motoryki przewodu pokarmowego) lub na drogach moczowych (tacy pacjenci są bardziej narażeni na zatrzymanie oddawania moczu spowodowane bezpośrednim skurczem zwieracza cewki moczowej oraz zaparcia wynikające ze stosowania kodainy). Kodainę należy stosować z ostrożnością w przypadku fochromocytomu (opioidy mogą stymulować uwalnianie katecholamin poprzez indukcję uwalniania endogennego histaminy). Przerywanie leczenia należy prowadzić stopniowo u pacjentów, którzy mogą mieć uzależnienie fizyczne, aby uniknąć nasilenia objawów zespołu odstawienia.

Metabolizm CYP2D6

Kodaina przekształca się w aktywny metabolit – morfinę – w wątrobie pod wpływem enzymu CYP2D6. Jeśli pacjent ma niedobór tego enzymu lub jeśli enzym CYP2D6 jest całkowicie nieobecny, nie uzyska się odpowiedniego działania przeciwbólowego. Szacunki wskazują, że do 7% populacji kaukaskiej może mieć tę cechę metabolizmu CYP2D6. Jednakże, jeśli pacjent jest ultra-szybkim lub ekstensywnym metabolizatorem CYP2D6, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych – objawów toksyczności opioidowej – nawet przy stosowaniu dawek standardowych. U takich pacjentów szybkie przekształcanie kodainy w morfinę prowadzi do osiągnięcia wyższego poziomu morfiny w osoczu krwi niż oczekiwano.

Ogólne objawy toksyczności opioidowej: dezorientacja, senność, zwężenie źrenic, powierzchowne oddychanie, nudności, wymioty, zaparcia, brak apetytu. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić objawy depresji układu krążeniowego i oddechowego, które mogą być niebezpieczne i bardzo rzadko – śmiertelne.

Dane dotyczące częstości występowania ultra-szybkich metabolizatorów CYP2D6 w różnych populacjach podano poniżej:

Stosowanie pooperacyjne u dzieci

W opublikowanej literaturze pojawiają się doniesienia, że stosowanie kodeiny dzieciom po tonsylektomii i/lub adenoidectomii w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu sennego rzadko prowadziło do poważnych, zagrażających życiu działań niepożądanych, w tym zakończonych śmiercią. Wszystkie dzieci otrzymywały dawki kodeiny w odpowiednim zakresie dawkowania. Istnieją jednak dowody, że te dzieci były albo ultra-szybkimi, albo ekstensywnymi metabolizatorami kodeiny.

Dzieci z zaburzoną funkcją oddechową

Kodeina nie jest zalecana do stosowania u dzieci, u których funkcja oddechowa może być upośledzona na skutek zaburzeń nerwowo-mięśniowych, ciężkich chorób serca lub układu oddechowego, infekcji dróg oddechowych górnych lub płuc, wielotrwałych urazów lub rozległych zabiegów chirurgicznych. Te czynniki mogą nasilać objawy toksyczności morfiny.

Stosowanie analgetyk opioidowych należy unikać u pacjentów z chorobami dróg żółciowych lub stosować je w połączeniu ze środkami przeciwwstrząsłowymi.

Stosowanie petydyny i być może innych analgetyk opioidowych u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO może wiązać się z bardzo ciężkimi reakcjami, a czasem z reakcjami zakończonymi śmiercią. Jeśli stosowanie kodeiny u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO jest konieczne z powodów życiowych, należy stosować kodeinę z dużą ostrożnością lub przerwać stosowanie inhibitorów MAO co najmniej 14 dni przed rozpoczęciem leczenia kodeiną (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy unikać spożycia alkoholu w czasie leczenia kodeiną.

Analgetyki opioidowe obniżają wydzielanie śliny, co może sprzyjać rozwojowi próchnicy oraz kandydozy błony śluzowej jamy ustnej.

U pacjentów w podeszłym wieku metabolizm i eliminacja kodeiny mogą zachodzić wolniej, dlatego może być wskazane zmniejszenie dawki leku.

Stosowanie kodeiny wymaga regularnej oceny przez lekarza stosunku korzyści do ryzyka.

Długotrwałe stosowanie leku bez konsultacji z lekarzem może być niebezpieczne.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem z uwagi na ryzyko uszkodzenia wątroby, nawet jeśli pacjent czuje się dobrze.

Preparat zawiera metabisulfit sodu (E 223), który rzadko może powodować reakcje nadwrażliwości oraz skurcz oskrzeli.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Zgłaszano możliwy związek między wystąpieniem u noworodków wad układu oddechowego i serca a stosowaniem kodeiny w I trymestrze ciąży. Regularne stosowanie kodeiny w czasie ciąży może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego u płodu, co spowoduje wystąpienie objawów abstynencyjnych u noworodka. Stosowanie kodeiny podczas porodu może prowadzić do depresji oddychania u noworodka. Analgetyki opioidowe mogą powodować staz żołądka podczas porodu, zwiększając ryzyko zapalenia płuc aspiracyjnego u matki.

W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Po zastosowaniu w typowych dawkach terapeutycznych kodeina i jej aktywny metabolit mogą występować w mleku matki w bardzo niskich stężeniach, co raczej nie powinno wywierać negatywnego wpływu na noworodka. Jednak jeśli pacjentka jest ultra-szybkim metabolizatorem CYP2D6, w mleku matki może osiągać się wyższy poziom morfiny, co w bardzo rzadkich przypadkach może prowadzić do potencjalnie śmiertelnych objawów toksyczności opioidowej u noworodka.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia lekiem należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub obsługi innych urządzeń ze względu na możliwość wystąpienia takich efektów jak dezorientacja, senność, zawroty głowy, halucynacje, zaburzenia widzenia lub drgawki. Działanie alkoholu jest nasilane przez analgetyki opioidowe.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wodą.

Dorośli

Po 1–2 tabletki w zależności od nasilenia zespołu bólowego co 4–6 godzin w razie potrzeby, ale nie więcej niż 8 tabletek na dobę. Odstęp między kolejnymi dawkami powinien wynosić co najmniej 4 godziny, optymalnie 6 godzin. Maksymalna dawka dobową – 8 tabletek.

Dzieci w wieku od 12 do 18 lat

Po 1–2 tabletki w zależności od nasilenia zespołu bólowego co 6 godzin w razie potrzeby, ale nie więcej niż 8 tabletek na dobę. Maksymalna dawka dobową – 8 tabletek.

Kodeiny nie należy stosować dzieciom w wieku od 12 do 18 lat, u których przeprowadza się tonsillektomię i/lub adenoidectomię w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu podczas snu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Dzieci”).

Kodeiny nie należy stosować dzieciom w wieku od 12 do 18 lat z upośledzoną czynnością oddechową (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Dzieci”).

Dzieci w wieku do 12 lat

Nie stosować (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Dzieci”).

W przypadku wyraźnej niewydolności nerek odstęp między dawkami leku powinien wynosić co najmniej 8 godzin (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Czas trwania leczenia ustala lekarz. Leku nie należy przyjmować dłużej niż 3 dni bez konsultacji z lekarzem. W przypadku braku ustąpienia objawów (w szczególności, gdy ból głowy staje się trwały), należy skonsultować się z lekarzem.

Nie należy przyjmować razem z innymi lekami zawierającymi paracetamol.

Dzieci.

Lek jest wskazany dzieciom w wieku od 12 do 18 lat w celu leczenia ostrego bólu umiarkowanego, który nie ustępuje po stosowaniu innych środków przeciwbólowych, takich jak paracetamol lub ibuprofen (jako monopreparaty).

Lek jest przeciwwskazany dzieciom w wieku do 12 lat ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych i zagrożonych dla życia działań niepożądanych wynikających ze zmiennego i nieprzewidywalnego metabolizmu kodeiny do morfiny u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Kodeiny nie należy stosować dzieciom w wieku od 12 do 18 lat, u których przeprowadza się tonsillektomię i/lub adenoidectomię w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu podczas snu, ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych i zagrożonych dla życia działań niepożądanych (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Kodeiny nie należy stosować dzieciom w wieku od 12 do 18 lat z upośledzoną czynnością oddechową ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych i zagrożonych dla życia działań niepożądanych (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Kodeiny nie należy stosować dzieciom w wieku od 12 do 18 lat, które są ultra-szybkimi/ekstensywnymi metabolizatorami CYP2D6 (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Przedawkowanie.

Ryzyko przedawkowania zwiększa się przy jednoczesnym przyjmowaniu alkoholu i środków psychotropowych.

Objawy spowodowane stosowaniem paracetamolu.

W przypadku przyjęcia leku w dawce przekraczającej zalecaną należy natychmiast skonsultować się z lekarzem ze względu na ryzyko uszkodzenia wątroby. Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych, którzy przyjęli 10 g lub więcej paracetamolu, oraz u dzieci, które przyjęły paracetamol w dawce przekraczającej 150 mg/kg masy ciała. Przyjęcie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby u pacjentów z czynnikami ryzyka (długotrwałe stosowanie karbamazepiny, fenobarbitalu, fenytoiny, primidony, ryfampicyny, dziurawca lub innych leków indukujących enzymy wątrobowe; regularne nadmierne spożycie alkoholu; niedostateczność układu glutationowego, np. zaburzenia odżywiania, zakażenie HIV, głodzenie, mukowiscydoza, kaheksja).

Objawy przedawkowania w pierwszych 24 godzinach: bladość, nudności, wymioty, utrata apetytu i ból brzucha. Uszkodzenie wątroby może stać się widoczne po 12–48 godzinach od przedawkowania. Może wystąpić zaburzenie metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna. W przypadku ciężkiego zatrucia niewydolność wątroby może postępować do encefalopatii, krwawień, hipoglikemii, śpiączki i skutku śmiertelnego. Ostra niewydolność nerek z ostrym martwiczym zapaleniem kanalików może objawiać się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem i może się rozwinąć nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby. Obserwowano również zaburzenia rytmu serca i zapalenie trzustki.

Przy długotrwałym stosowaniu paracetamolu w dużych dawkach ze strony układu krwiotwórczego może rozwinąć się anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, leukopenia (w tym neutropenia), trombocytopenia. Przy przyjmowaniu dużych dawek ze strony ośrodkowego układu nerwowego możliwe są zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe i zaburzenia orientacji; ze strony układu moczowego – nefrotoksyczność (kolka nerkowa, zapalenie śródmiąższowe nerek, martwica brodawek nerkowych).

Leczenie: wymagana jest natychmiastowa pomoc medyczna. Pacjenta należy niezwłocznie przewieźć do szpitala, nawet jeśli nie występują wczesne objawy przedawkowania. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania czy ryzyka uszkodzenia narządów. Należy rozważyć leczenie węglem aktywnym w ciągu 1 godziny od przyjęcia nadmiarowej dawki paracetamolu. Stężenie paracetamolu w osoczu należy oznaczyć po 4 godzinach lub później od przyjęcia (wcześniejsze stężenia są niepewne). Leczenie N-acetylocysteiny może być stosowane w ciągu 24 godzin od przyjęcia paracetamolu, ale maksymalny efekt ochronny osiąga się przy jego zastosowaniu w ciągu 8 godzin od przyjęcia paracetamolu. Skuteczność antydoty gwałtownie maleje po tym czasie. W razie potrzeby pacjentowi należy podawać N-acetylocysteinę dożylnie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami. W przypadku braku wymiotów może być stosowany metionina doustnie jako odpowiednia alternatywa w odległych miejscach poza szpitalem.

Objawy spowodowane stosowaniem kodeiny: rozwój depresji ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności zahamowanie oddychania, częściej przy jednoczesnym stosowaniu innych środków o działaniu uspokajającym (np. alkoholu) i przekroczeniu dawki. Znaczne zwężenie źrenic, suchość w ustach, zwiększona potliwość, zaczerwienienie twarzy, zazwyczaj nudności i wymioty. Możliwe, ale mało prawdopodobne, wystąpienie hipotensji tętniczej i tachykardii. Wysokie dawki kodeiny mogą prowadzić do osłabienia lub pobudzenia emocjonalnego, u dzieci – do wystąpienia drgawek.

Leczenie: ogólne środki objawowe i wspierające, w tym środki wspierające centrum oddechowe i monitorowanie wskaźników życiowych aż do ustabilizowania stanu. Stosowanie węgla aktywnego jest wskazane, jeśli od przyjęcia kodeiny upłynęło nie więcej niż 1 godzina u dorosłych w dawce przekraczającej 350 mg oraz u dzieci w dawce przekraczającej 5 mg/kg masy ciała. Należy zastosować nalokson w przypadku wystąpienia śpiączki lub zahamowania oddychania. Nalokson jest antagonistą konkurencyjnym i ma krótki okres półtrwania, dlatego może być konieczne wielokrotne stosowanie dużych dawek u pacjentów z ciężkim zatruciem. Należy obserwować stan pacjenta przez co najmniej 4 godziny po podaniu naloksonu lub 8 godzin w przypadkach stosowania preparatu naloksonu o przedłużonym działaniu.

Działania niepożądane.

W przypadku stosowania leku zgodnie z zaleceniami i w zalecanych dawkach działania niepożądane występują rzadko i zależą od dawki oraz długości trwania terapii.

Należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia działań niepożądanych.

Wywołane przez paracetamol:

z układu odpornościowego: anafilaksja, reakcje nadwrażliwości, w tym swędzenie skóry, wysypka na skórze i błonach śluzowych (zazwyczaj ogólnoustrojowa wysypka, rumień, pokrzywka), obrzęk naczynioruchowy, wielopostaciowa wypryska erytematosa (w tym zespół Stevensa–Johnsona), toksyczny nekrolizy epidermy (zespoł Lyella);

z układu pokarmowego: nudności, ból w nadbrzuszu;

z układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, zazwyczaj bez rozwoju żółtaczki;

z układu endokrynnego: hipoglikemia, możliwy rozwój śpiączki hipoglikemicznej;

z układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: trombocytopenia, agranulocytoza, anemia (w tym anemia hemolityczna), sulfhemoglobinemia i metahemoglobinemia (cyanosis, duszność, ból w okolicy serca), krwawienia, siniaki;

z układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID);

z układu moczowo-płciowego: azotowa piuria.

Wywołane przez kodeinę:

z układu odpornościowego: wysypka makularna i plackowata uznawana za objaw zespołu nadwrażliwości związanego z doustnym przyjmowaniem kodeiny; gorączka, splenomegalia i węzłowie limfatyczne, trudności w oddychaniu;

choroby psychiczne: depresja, halucynacje, koszmary sennne, stan niepokoju, dezorientacja, nagłe zmiany nastroju, euforia, dysforia;

z układu nerwowego: senność, zawroty głowy, drgawki (szczególnie u niemowląt i dzieci), ból głowy, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, rozwój tolerancji lub uzależnienia;

z narządu wzroku: zwężenie źrenic, zaburzenia ostrości widzenia, światłowstręt, miaz, zaburzenia widzenia (w szczególności rozmycie, podwajanie konturów widocznych przedmiotów);

z narządu słuchu i błędnika: zawroty głowy;

z układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, bradykardia, uczucie przyspieszonego serca, hipotonia ortostatyczna, zaczerwienienie skóry twarzy, hipotonia tętnicza (przy stosowaniu dużych dawek);

z układu oddechowego: duszność, osłabienie oddychania (przy stosowaniu dużych dawek);

z układu pokarmowego: nudności, wymioty, zaparcia, suchość w ustach, skurcze żołądka, zapalenie trzustki;

zaburzenia hepatobiliopankretyczne: skurcz dróg żółciowych, który może być związany ze zmianą poziomu enzymów wątrobowych;

z układu endokrynnego: hiperglikemia;

zaburzenia metaboliczne i odżywiania: anoreksja;

z skóry i tkanki podskórnej: reakcje alergiczne, takie jak wysypka, pokrzywka, swędzenie, nadmierne pocenie się, obrzęk twarzy;

z układu mięśniowo-szkieletowego: niekontrolowane ruchy mięśni, sztywność mięśni (przy stosowaniu dużych dawek);

z układu moczowego: skurcz dróg moczowych, trudności w oddawaniu moczu, zatrzymanie moczu, dysuria, efekt antydiuretyczny;

z układu rozrodczego: zaburzenia seksualne, dysfunkcja erektilna, zmniejszenie libidum i potencji;

ogólne zaburzenia: uczucie niedobytu, zwiększone zmęczenie, hipotermia.

Tolerancja oraz niektóre z najczęściej występujących działań niepożądanych – senność, nudności, wymioty, dezorientacja – rozwijają się zazwyczaj przy długotrwałym stosowaniu kodeiny.

Wiadomo, że regularne, długotrwałe stosowanie kodeiny prowadzi do rozwoju uzależnienia, tolerancji oraz stanu niepokoju i drażliwości po przerwaniu leczenia. Należy pamiętać, że tolerancja szybko maleje po przerwaniu przyjmowania kodeiny, dlatego ponowne zastosowanie dawki wcześniej uznawanej za dopuszczalną może okazać się śmiertelne.

Zespół odstawienia: nagłe przerwanie leczenia kodeiną może spowodować zespół odstawienia. Możliwe objawy: drżenie, bezsenność, stan niepokoju, drażliwość, lęk, depresja, brak apetytu, nudności, wymioty, biegunka, nadmierne pocenie się, łzawienie, rynorrea, kichanie, ziewanie, piloerekcja, midriaza, osłabienie, gorączka, skurcze mięśni, odwodnienie, zwiększenie częstości akcji serca, częstości oddechów oraz ciśnienia tętniczego.

Długotrwałe stosowanie leku w celu leczenia bólu głowy może prowadzić do jego nasilenia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blisterze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

10 tabletek w blisterze.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „INTERCHEM”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 65025, miasto Odesa, 21. km starej kijowskiej drogi, 40-A.