Paracetamol B. Braun 10 mg/ml

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego Paracetamol B. Braun 10 mg/ml (PARACETAMOL B. BRAUN 10 mg/ml)

Skład:

substancja czynna: paracetamol;

1 ml roztworu zawiera 10 mg paracetamolu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421); cytrynian sodu dwuwodny; kwas octowy, lodowaty; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór o odcieniu od bladoróżowego do pomarańczowopomarańczowego (postrzeganie może się różnić), wolny od cząstek.

Teoretyczna osmolarność 305 mOsmol/l; pH 4,5 – 5,5.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Kod ATC N02B E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Dokładny mechanizm właściwości przeciwbólowych i przeciwgorączkowych paracetamolu nie został jeszcze ustalony; może on obejmować wpływ centralny i obwodowy.

Skutki farmakodynamiczne

Paracetamol B. Braun 10 mg/ml zapewnia początek działania przeciwbólowego już po 5–10 minutach od rozpoczęcia wstrzymania. Maksymalny efekt przeciwbólowy osiągany jest po 1 godzinie, a trwanie tego efektu wynosi zazwyczaj 4–6 godzin.

Paracetamol B. Braun 10 mg/ml obniża podwyższoną temperaturę ciała w ciągu 30 minut od rozpoczęcia wstrzymania, a trwanie efektu przeciwgorączkowego wynosi co najmniej 6 godzin.

Farmakokinetyka.

Dorośli

Wchłanianie

Farmakokinetyka paracetamolu jest liniowo zależna od dawki aż do podania 2 g, zarówno po pojedynczym stosowaniu, jak i po wielokrotnym wstrzymaniu w ciągu 24 godzin.

Biodostępność paracetamolu po wlewie leku Paracetamol B. Braun 10 mg/ml w dawkach 500 mg i 1 g jest podobna do biodostępności po wlewie 1 g i 2 g propacetamolu (zawierającego odpowiednio 500 mg i 1 g paracetamolu). Maksymalne stężenie paracetamolu w osoczu (Cmax) obserwowane na końcu 15-minutowego wlewu dożylnego 500 mg i 1 g leku Paracetamol B. Braun 10 mg/ml wynosi odpowiednio 15 μg/ml i 30 μg/ml.

Rozkład

Objętość rozkładu paracetamolu wynosi około 1 l/kg. Paracetamol słabo wiąże się z białkami osocza. Po podaniu 1 g paracetamolu stwierdzono istotne stężenie paracetamolu (około 1,5 μg/ml) w płynie mózgowo-rdzeniowym począwszy od 20. minuty po wlewie.

Metabolizm

Paracetamol metabolizowany jest głównie w wątrobie dwoma głównymi drogami: przez koniugację z kwasem glukuronowym oraz przez koniugację z kwasem siarkowym. Ostatnia droga szybko ulega nasyceniu przy podawaniu dawek przekraczających dawki terapeutyczne. Niewielka część (mniej niż 4%) metabolizowana jest przez cytochrom P450 do reaktywnego produktu pośredniego (N-acetylobenzochinoniminu), który w warunkach normalnego stosowania szybko jest neutralizowany przez odtworzony glutation i wydalany z moczem po koniugacji z cysteiną i kwasem merkapurowym. Jednak w przypadku ciężkiego przedawkowania ilość tego toksycznego metabolitu wzrasta.

Wydalanie

Metabolity paracetamolu wydalane są głównie z moczem. 90% podanej dawki wydalane jest w ciągu 24 godzin, głównie w postaci koniugatów glukuronidu (60–80%) i siarczanów (20–30%). Mniej niż 5% wydala się w niezmienionej formie. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2,7 godziny, a całkowity klirens – 18 l/h.

Dzieci

Wartości farmakokinetyczne paracetamolu u dzieci są podobne do tych obserwowanych u dorosłych, z wyjątkiem okresu półtrwania w osoczu, który jest nieco krótszy (od 1,5 do 2 godzin) niż u dorosłych. U noworodków okres półtrwania w osoczu trwa dłużej niż u dzieci, tj. około 3,5 godziny. U noworodków i dzieci do 10. roku życia wydzielanie koniugatów glukuronidu jest znacznie mniejsze, a koniugatów siarczanowych większe niż u dorosłych.

Tabela 1

Zależne od wieku wartości farmakokinetyczne

(ustandaryzowany klirens, *CLstd/Foral (l × h-1 × 70 kg-1)

*CLstd — szacowanie klirensu dla populacji

Osoby szczególne

Niewydolność nerek

W przypadku ciężkiego zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny 10–30 ml/min) wydalanie paracetamolu jest nieco opóźnione, okres półtrwania wynosi od 2 do 5,3 godziny. Szybkość wydalania koniugatów glukuronidowych i siarczanowych jest u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek 3 razy wolniejsza niż u zdrowych osób. Dlatego przy stosowaniu paracetamolu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) minimalny odstęp między kolejnymi dawkami powinien być wydłużony do 6 godzin (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetyka i metabolizm paracetamolu u pacjentów w podeszłym wieku nie ulegają zmianie. Nie ma potrzeby modyfikowania dawkowania leku u tych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie bólu umiarkowanego, szczególnie po zabiegach operacyjnych.

Krótkotrwałe leczenie gorączki.

Do wstrzykiwania dożylnego wskazane w przypadku klinicznie uzasadnionej pilnej potrzeby leczenia bólu lub hipertermii oraz/lub gdy inne drogi podania są niedostępne.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na paracetamol, propacetamolu chlorowodorek (prekursor paracetamolu) lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Ciężka niewydolność wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

• Probenecyd powoduje niemal dwukrotne zmniejszenie klirensu paracetamolu poprzez hamowanie jego koniugacji z kwasem glukuronowym. W przypadku jednoczesnego stosowania paracetamolu z probenecydem należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki paracetamolu.
• Salicylamid może wydłużać okres półwydalenia paracetamolu.
• Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z substancjami, które indukują enzymy (patrz sekcja „Przedawkowanie”).
• Jednoczesne stosowanie paracetamolu (4000 mg na dobę przez co najmniej 4 dni) z lekami przeciwkrzepliwymi doustnymi może prowadzić do niewielkich zmian wartości INR (międzynarodowego współczynnika normalizacji). W takim przypadku należy zwiększyć kontrolę wartości INR w okresie jednoczesnego stosowania, a także przez 1 tydzień po zakończeniu leczenia paracetamolem.
• Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ jednoczesne przyjmowanie wiąże się z kwasycą metaboliczną z wysokim deficytem anionowym, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Nie zaleca się długotrwałego ani częstego stosowania leku. Należy stosować odpowiednią doustną terapię przeciwbólową, gdy tylko będzie to możliwe.

Aby uniknąć ryzyka przedawkowania, należy sprawdzić, czy inne stosowane leki nie zawierają paracetamolu lub propacetamolu. Dawkowanie może wymagać korekty (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie leku w dawkach przekraczających zalecane wiąże się z ryzykiem bardzo ciężkiego uszkodzenia wątroby. Objawy kliniczne i objawy uszkodzenia wątroby (w tym zapalenie wątroby typu fulminans, niewydolność wątroby, zapalenie wątroby cholestotyczne, zapalenie wątroby cytolityczne) pojawiają się zazwyczaj dopiero po 2 dniach od podania leku, a maksymalne nasilenie objawów występuje zazwyczaj po 4–6 dniach. Leczenie antydotem należy rozpocząć jak najszybciej (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Paracetamol należy stosować z ostrożnością w przypadku:

• niewydolności wątroby;
• ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min, patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”);
• przewlekłego alkoholizmu;
• przewlekłego niedożywienia (niskie zapasy glutationu w wątrobie);
• odwodnienia;
• wrodzonej niedoboru G-6-FD (fawizm) u pacjentów, ponieważ może dojść do wystąpienia anemii hemolitycznej z powodu obniżonej dostępności glutationu po podaniu paracetamolu.

Zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy metabolicznej z wysokim deficytem anionowym, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, sepsą, niedożywieniem oraz innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), a także u osób przyjmujących maksymalne dobowe dawki paracetamolu. Zaleca się staranne monitorowanie, w tym pomiar poziomu 5-oksoprolinu w moczu.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 100 ml w fiolce, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Duża ilość danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży wskazuje na brak jakiejkolwiek teratogenności lub fetotoksyczności/toxyczności noworodkowej. Wyniki badań epidemiologicznych dotyczących rozwoju neurologicznego dzieci narażonych na działanie paracetamolu w okresie życia płodowego są niejednoznaczne. W przypadku istnienia wskazań klinicznych paracetamol może być stosowany w czasie ciąży, jednak należy go stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas i z najmniejszą możliwą częstotliwością.

Karmienie piersią

Po podaniu doustnym paracetamol przenika w niewielkich ilościach do mleka matki. Nie odnotowano niepożądanych skutków u noworodków. Dlatego Paracetamol B. Braun 10 mg/ml można stosować kobietom karmiącym piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Istotny wpływ nie występuje.

Sposób stosowania i dawki.

Falażon o pojemności 100 ml przeznaczony jest wyłącznie dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 33 kg.

Falażon o pojemności 50 ml przeznaczony jest wyłącznie dla dzieci o masie ciała powyżej 10 kg i do 33 kg.

Ampułka o pojemności 10 ml przeznaczona jest wyłącznie dla noworodków donoszonych, niemowląt i dzieci o masie ciała do 10 kg.

Dawkowanie

Dawka do podania oraz rozmiar falażonu zależą wyłącznie od masy ciała pacjenta. Objętość podawana nie powinna przekraczać ustalonej dawki. W razie potrzeby wymaganą objętość należy rozcieńczyć w odpowiednim roztworze do wlewu lub stosować za pomocą pompy wlewowej.

Paracetamol B. Braun 10 mg/ml można stosować w formie nierozcieńczonej, a w razie potrzeby – rozcieńczyć w 9 mg/ml (0,9 %) roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 50 mg/ml (5 %) roztworze glukozy do wlewu, lub w kombinacji obu roztworów do 1/10 paracetamolu (jedna dziesiąta objętości roztworu leku Paracetamol B. Braun 10 mg/ml w dziewięciu dziesiątych rozcieńczalnika). Termin przydatności po rozcieńczeniu – patrz rozdział „Termin przydatności”.

Tabela 2

Dawkowanie w zależności od masy ciała pacjenta

* Noworodki przedwczesne:

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u noworodków przedwcześnie urodzonych (patrz dział „Farmakokinetyka”).

** Maksymalna dawka dobową:

Maksymalna dawka dobową podana jest dla pacjentów, którzy nie przyjmują innych leków zawierających paracetamol; w przeciwnym razie dawkę dobową należy odpowiednio skorygować, biorąc pod uwagę stosowanie takich leków.

*** Pacjenci o mniejszej masie ciała wymagają mniejszych objętości.

Minimalny odstęp między dawkami powinien wynosić co najmniej 4 godziny. Minimalny odstęp między dawkami u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek powinien wynosić co najmniej 6 godzin.

W ciągu 24 godzin można podać nie więcej niż 4 dawki.

Ciężka niewydolność nerek

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki oraz wydłużenie minimalnego odstępu między dawkami do 6 godzin (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Dorośli z niewydolnością wątrobową, przewlekłym alkoholizmem, przewlekłym niedożywieniem (niskie zapasy glutaminianu w wątrobie), odwodnieniem

Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 3000 mg (patrz dział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Sposób stosowania

Do stosowania dożylnego.

Roztwór paracetamolu podaje się w ciągu 15-minutowej infuzji dożylnej.

Pacjenci o masie ciała ≤ 10 kg

Objętość do wstrzyknięcia należy pobrać z fiolki / ampułki i rozcieńczyć w roztworze chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) lub w roztworze glukozy 50 mg/ml (5 %), lub w kombinacji obu rozcieńczalników w stosunku 1/10 paracetamolu (jedna dziesiąta objętości roztworu leku Paracetamol B. Braun 10 mg/ml w dziewięciu dziesiątych rozcieńczalnika) i podawać przez 15 minut.

Do pomiaru dawki zgodnej z masą ciała dziecka i pożądaną objętością należy używać strzykawki 5 ml lub 10 ml. Nigdy jednak nie należy przekraczać objętości 7,5 ml na dawkę.

W celu zachowania odpowiedniego dawkowania użytkownik powinien konsultować się z informacją o leku.

Paracetamol B. Braun 10 mg/ml można rozcieńczać roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) lub roztworem glukozy 50 mg/ml (5 %), lub kombinacją obu roztworów w stosunku 1/10 paracetamolu (jedna dziesiąta objętości roztworu leku Paracetamol B. Braun 10 mg/ml w dziewięciu dziesiątych rozcieńczalnika). Rozcieńczony lek należy użyć w ciągu 1 godziny od przygotowania, wliczając czas trwania infuzji.

Otrzymany roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Niewykorzystany roztwór należy zutylizować.

Przed podaniem leku należy wizualnie sprawdzić obecność cząstek oraz ewentualne odbarwienie. Dozwolone jest użycie tylko wtedy, gdy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do blado pomarańczowo- różowego (postrzeganie może się różnić), wolny od cząstek, a fiolka i jej kapsel nie są uszkodzone.

Tak jak w przypadku każdego innego roztworu do infuzji dostarczanego w fiolkach zawierających powietrze wewnątrz, należy uważnie monitorować przebieg infuzji niezależnie od sposobu jej podawania; szczególna uwaga jest wymagana na końcu infuzji. Taka ostrożność na końcu infuzji dotyczy szczególnie podawania infuzji do żył centralnych i ma na celu zapobieganie powstawaniu zakrzepów powietrznych.

Dzieci.

Fiolka o pojemności 100 ml przeznaczona jest wyłącznie dla dzieci o masie ciała powyżej 33 kg.

Fiolka o pojemności 50 ml przeznaczona jest wyłącznie dla dzieci o masie ciała powyżej 10 kg i do 33 kg.

Ampułka o pojemności 10 ml przeznaczona jest wyłącznie dla noworodków dojrzałych, niemowląt i dzieci o masie ciała do 10 kg.

Przedawkowanie.

Objawy

Istnieje ryzyko uszkodzenia wątroby (w tym zapalenie wątroby fulminans, niewydolność wątroby, cholesteryczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby), szczególnie u osób starszych, małych dzieci, pacjentów z chorobami wątroby, przewlekłym alkoholizmem, przewlekłym niedożywieniem oraz u pacjentów przyjmujących induktory enzymów. Przedawkowanie może być śmiertelne u tych pacjentów.

Objawy pojawiają się zazwyczaj w ciągu pierwszych 24 godzin i obejmują nudności, wymioty, anoreksję, bladość i ból brzucha. W przypadku przedawkowania paracetamolu należy podjąć natychmiastowe działania, nawet jeśli objawy są nieobecne.

Przedawkowanie przy jednorazowym podaniu 7,5 g lub więcej paracetamolu u dorosłych lub przy jednorazowym podaniu 140 mg/kg masy ciała u dzieci powoduje cytolizę wątroby, która może prowadzić do pełnego i nieodwracalnego nekrozy, powodując niewydolność hepatocelularną, kwasycę metaboliczną i encefalopatię, co może prowadzić do śpiączki i skutkować zgonem. W tym czasie obserwuje się również wzrost poziomu transaminaz wątrobowych (AST, ALT), dehydrogenazy mleczanowej i bilirubiny, wraz ze spadkiem poziomu protrombiny, które mogą pojawić się w ciągu 12–48 godzin po podaniu. Kliniczne objawy uszkodzenia wątroby zazwyczaj pojawiają się po dwóch dniach i osiągają maksimum po 4–6 dniach.

Leczenie

Natychmiastowa hospitalizacja.

Przed rozpoczęciem leczenia i jak najszybciej po przedawkowaniu należy pobrać próbkę krwi w celu analizy stężenia paracetamolu w osoczu.

Leczenie obejmuje podanie antydoty N-acetylocysteiny (NAC) drogą dożylną lub doustną, jeśli to możliwe, przed upływem 10. godziny po przedawkowaniu. Jednak NAC może zapewnić pewien stopień ochrony nawet po 10 godzinach, ale w takich przypadkach należy zastosować leczenie z długotrwałym stosowaniem NAC.

Leczenie objawowe

Badania funkcji wątroby należy wykonać na początku leczenia i powtarzać co 24 godziny. W większości przypadków transaminazy wątrobowe wracają do normy w ciągu 1–2 tygodni z pełnym przywróceniem normalnej funkcji wątroby. Jednak w bardzo ciężkich przypadkach może pojawić się potrzeba przeszczepienia wątroby.

Niepożądane reakcje.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich leków zawierających paracetamol, reakcje niepożądane występują rzadko

(≥ 1/10000 do < 1/1000) lub bardzo rzadko (< 1/10000), patrz tabela 3.

Tabela 3

(1) Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki reakcji nadwrażliwości, od prostych wysypek skórnych lub pokrzywki po wstrząs anafilaktyczny, wymagające przerwania leczenia.

(2) Pojedyncze przypadki.

(3) Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych.

Podczas badań klinicznych często zgłaszano niepożądane reakcje w miejscu wstrzyknięcia (bóle i uczucie pieczenia).

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowi reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Termin ważności.

Nieotwarty

2 lata

Po pierwszym otwarciu

Infuzję należy rozpocząć natychmiast po podłączeniu fiolki do systemu infuzyjnego.

Po rozcieńczeniu

Stabilność chemiczna i fizyczna roztworów podczas użytkowania (w tym czasu podania) zachowana była przez 48 godzin w temperaturze 23 °C.

W celu uniknięcia zakażenia mikrobiologicznego lek należy stosować natychmiast. Jeżeli nie zostanie to zrobione, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania przed użyciem ponosi użytkownik.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Niezgodność.

Paracetamol B. Braun 10 mg/ml nie może być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Kategoria dostępu.

Na receptę.

Opakowanie.

Po 10 ml w ampułkach; po 20 ampułek w pudełku kartonowym.

Po 50 ml lub 100 ml w fiolkach; po 10 fiolki w pudełku kartonowym.

Producent.

B. Braun Medical SA / B. Braun Medical SA.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

Carretera de Terrassa 121, 08191 Rubí (Barcelona), Hiszpania / Carretera de Terrassa 121, 08191 Rubi (Barcelona), Spain.