Pantopraz

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pantopraz (Pantopraz)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 fiolka zawiera pantoprazolu sodu seskwihydrat odpowiadający 40 mg pantoprazolu;

substancja pomocnicza: wodorotlenek sodu.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat w postaci proszku od białego do prawie białego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Lek stosowany w chorobach zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Pantoprazol – zastępowany benzimidazol, który hamuje sekrecję kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwasowym środowisku w komórkach okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie zależy od dawki i tłumi zarówno sekrecję podstawową, jak i stymulowaną. Większość pacjentów uwalnia się od objawów w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak w przypadku innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i inhibitorów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa sekrecję gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwasowości. Zwiększenie sekrecji gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem dystalnie względem receptora komórkowego, może hamować sekrecję kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

W trakcie stosowania pantoprazolu zwiększa się poziom gastryny na czczo. Przy krótkoterminowym stosowaniu leku poziom gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu poziom gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Jednak znaczne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu w niewielkiej liczbie przypadków obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie ilości enterochromafinopodobnych (komórek ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednakże, zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w eksperymentach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Pantoprazol jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest już po jednorazowym doustnym podaniu dawki 40 mg. Średnio po około 2,5 godziny po przyjęciu osiągane jest maksymalne stężenie w surowicy na poziomie około 2–3 μg/ml; stężenie pozostaje na stałym poziomie po wielokrotnym przyjmowaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani powtarzalnym przyjęciu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej. Stwierdzono, że całkowita biodostępność tabletek wynosi około 77%. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie wpływa na AUC (pole pod krzywą „stężenie-czas”) ani maksymalne stężenie w surowicy krwi, a tym samym również nie wpływa na biodostępność. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu zwiększa jedynie wariacyjność okresu wczesnego.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Eliminacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4. Ostateczny okres półwylucania wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych okres półwylucania nie koreluje z znacznie dłuższą długością działania (hamowanie sekrecji kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy krwi, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półwylucania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półwylucania pantoprazolu.

Osobliwości stosowania u określonych grup pacjentów. Około 3% Europejczyków ma niską czynnościową aktywność enzymu CYP2C19; nazywa się ich wolnymi metabolizatorami. U tych osób metabolizm pantoprazolu prawdopodobnie katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu krwi – czas” było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie stężenie szczytowe w osoczu krwi wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy przepisywaniu pantoprazolu pacjentom z upośledzoną funkcją nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Podobnie jak u zdrowych ludzi, okres półwylucania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półwylucania (2–3 godziny), eliminacja jest jednak szybka, więc nie dochodzi do kumulacji.

Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg Childa-Pugha) okres półwylucania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC zwiększa się 5–7-krotnie, maksymalne stężenie w surowicy krwi wzrasta jedynie nieznacznie – 1,5-krotnie w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych ochotników również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki 20 lub 40 mg pantoprazolu wartości AUC i Cmax u dzieci w wieku od 5 do 16 lat znajdowały się w granicach odpowiednich wartości u dorosłych. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensie pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Refluksowe zapalenie przełyku.
• Wrzód dwunastniczy.
• Wrzód żołądka.
• Zespół Zollingera-Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ pantoprazolu na wchłanianie innych leków. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie sekrecji kwasu solnego pantoprazol może zmniejszać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH soku żołądkowego (np. niektórych leków przeciwpłochawkowych, takich jak ketokonazol, itrakonazol, pozykonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Leki przeciw HIV (atazanawir). Wspólne stosowanie inhibitorów pompy protonowej z atazanawirem oraz innymi lekami przeciw HIV, których wchłanianie zależy od pH soku żołądkowego, może prowadzić do istotnego obniżenia biodostępności tych ostatnich i wpływać na ich skuteczność. Dlatego jednoczesnego stosowania inhibitorów pompy protonowej z atazanawirem nie zaleca się.

W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumarynowe leki przeciwkrwawe (fenprokumon i warfaryna). Pomimo braku interakcji podczas jednoczesnego stosowania z fenprokumonem i warfaryną w badaniach klinicznych, w okresie postmarketingowym odnotowano pojedyncze przypadki zmiany INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Współczynnika). Dlatego pacjentom stosującym kumarynowe leki przeciwkrwawe (np. fenprokumon i warfaryna) zaleca się monitorowanie czasu protrombinowego/INR po rozpoczęciu, przerwaniu lub nieregularnym przyjmowaniu pantoprazolu. Podwyższenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego może prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet śmierci.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) oraz inhibitorów pompy protonowej zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów oddziałujących na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i naparstnica zwyczajna (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie przez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie przez enzym CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliwenzamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynilostradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych za pomocą CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinę związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym stosowaniem leków przeciwwskazowych.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z jednoczesnym stosowaniem niektórych antybiotyków (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez układ enzymatyczny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Złoszczonych nowotworów żołądka. Objawowe odpowiedzi na leczenie pantoprazolem mogą maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znaczącej niezamierzonej utraty masy ciała, okresowego wymiotów, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu nowotworowego złośliwego, ponieważ leczenie pantoprazolem może maskować objawy i opóźniać postawienie diagnozy. W przypadku utrzymywania się objawów pomimo odpowiedniego leczenia należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie monitorować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać.

Stosowanie współbieżne z atazanawirem. Nie zaleca się stosowania współbieżnego atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli połączenie IPP z atazanawirem jest konieczne, należy prowadzić staranne monitorowanie kliniczne (np. pomiar obciążenia wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg wraz z 100 mg rytonawiru. Dawka pantoprazolu 20 mg na dobę nie powinna być przekraczana.

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Pantoprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, może zwiększać liczbę bakterii obecnych zwykle w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Leczenie tym lekiem może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest praktycznie lekiem bezsodowym.

Hipomagnezemia. Obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących IPP, takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez rok. Mogą wystąpić i początkowo rozwijać się niezauważalnie następujące poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. W przypadku hipomagnezemii stan większości pacjentów poprawiał się po korekcji zastępczej lekami zawierającymi magnez oraz po zaprzestaniu przyjmowania IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii lub u pacjentów przyjmujących IPP jednocześnie z doustnym cyfoglikozynem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększyć ogólne ryzyko złamania o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Podostre układowe toczeń skóry. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego układowego toczenia skóry. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, i towarzyszą im bóle stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Pantopraz. Wystąpienie podostrego układowego toczenia skóry u pacjentów podczas wcześniejszej terapii inhibitorami pompy protonowej może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań podczas diagnozowania nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Pantopraz należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oceny poziomu CgA (patrz punkt „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić powtórne oznaczenie po 14 dniach od odstawienia leków z grupy inhibitorów pompy protonowej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Doświadczenie z zastosowania leku u ciężarnych kobiet jest ograniczone. W badaniach nad funkcją rozrodczą przeprowadzonych na zwierzętach zaobserwowano toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Jako środek ostrożności należy unikać stosowania leku Pantopraz u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Istnieją dane dotyczące wydzielania pantoprazolu z ludzkim mlekiem matki. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odmowie leczenia lekiem Pantopraz należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia lekiem Pantopraz dla kobiety.

Niepłodność. Pantoprazol nie wpływał negatywnie na płodność w badaniach przeprowadzonych na zwierzętach.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi urządzeń. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. W takich przypadkach nie należy kierować pojazdami ani obsługiwać innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować dorosłym zgodnie z zaleceniem lekarza i pod jego bezpośrednim nadzorem.

Wstrzykiwanie dożylne leku wskazane jest tylko w przypadku niemożności stosowania drogą doustną. Dane dotyczące długości leczenia dożylnego obejmują okres do 7 dni. Dlatego, gdy jest to klinicznie możliwe, następuje przejście ze wstrzykiwania dożylnego Pantoprazu na doustne.

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastopalczyka, wrzód żołądka.

Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylnie.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją.

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją kwasu zalecana dawka początkowa leku Pantopraz wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa wstrzyknięcia. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu do więcej niż 160 mg, jednak długość stosowania powinna być ograniczona tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

W przypadku, gdy konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 x 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/godz.) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania.

Lek należy rozpuścić w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, dołączonego do fiolki. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach z tworzywa sztucznego lub szklanych.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku utrzymuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy użyć natychmiast.

Pantopraz nie może być przygotowywany ani mieszany z innymi rozpuszczalnikami poza wymienionymi powyżej.

Wstrzykiwanie dożylne leku należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użycia. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić fiolki z lekiem (w szczególności pod kątem zmiany koloru, obecności osadu).

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (½ fiolki leku Pantopraz, liofilizat 40 mg).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Dzieci. Pantopraz nie jest zalecany w stosowaniu u dzieci (do 18. roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylne w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy go do leków, które łatwo można usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia należy stosować leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących specyficznego leczenia.

Efekty niepożądane

O wystąpieniu efektów niepożądanych można spodziewać się u około 5 % pacjentów. Najczęstszym efektem niepożądanym jest zgrubienie żyły (tromboflebita) w miejscu wstrzyknięcia. Diareę i ból głowy obserwowano u około 1 % pacjentów.

Niepożądane efekty klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieznana na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), hipokalcemia¹, hipokaliemia.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczone: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów z predyspozycją do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Nieczone: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko: zaburzenia wzroku/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Nieczone: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Często: polipy z gruczołów podstawnych (łagodne).

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Nieczone: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Nieczone: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, wielopostaciowa rumień, nadwrażliwość na światło.

Ze strony układu kostno-mięśniowego i tkanki łącznej.

Nieczone: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Rzadko: artrologia, miologia.

Nieznane: skurcze mięśni².

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Często: zgrubienie żyły (tromboflebita) w miejscu wstrzyknięcia.

Nieczone: osłabienie, zmęczenie, niedomaganie.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

¹ Hipokalcemia współwystępująca z hipomagnezemią.
² Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

40 mg leku w fiolce szklanej, zamkniętej gumową korką i aluminiową nakrętką zabezpieczoną pokrywką typu flip-off, umożliwiającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 fiolka w kartonie.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

IMMAKUL LIFESCIENCES PRIVATE LIMITED
IMMACULE LIFESCIENCES PRIVATE LIMITED

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Village Thanthewal, Ropar Road, Nalagarh, District Solan, Himachal Pradesh, IN 174101, India

Właściciel zezwolenia.

M.BIOTECH LIMITED

Adres właściciela zezwolenia.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom