Pantopraz 40

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: biały lub praktycznie biały sypki materiał i/lub proszek sypki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Mechanizm działania. Pantoprazol – związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek przyziarnych. Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku w komórkach przyziarnych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie zależy od dawki i tłumi wydzielanie kwasu zarówno podstawowego, jak i stymulowanego. Większość pacjentów uwalnia się od objawów w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, tak jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i tym samym zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże enzym poniżej komórkowego receptora, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnym jest taki sam.

W trakcie stosowania pantoprazolu zwiększa się poziom gastryny na czczo. Przy krótkoterminowym stosowaniu leku poziom gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu poziom gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Nadmierne zwiększenie występuje jednak tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu obserwuje się czasem słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednak zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w eksperymentach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad jeden rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym lub powtarzalnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biodegradacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Wydalanie. Okres półtrwania wydalenia wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnionego wydalania. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek przyziarnych okres półtrwania nie koreluje z znacznie dłuższym czasem działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydalana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godz.) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy pacjentów specjalnych . Około 3% Europejczyków ma funkcjonalną aktywność enzymu CYP2C19; nazywa się ich wolnymi metabolizatorami. U organizmów takich osób metabolizm pantoprazolu prawdopodobnie głównie katalizowany jest przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole ograniczone krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie stężenie szczytowe w osoczu wzrosło o około 60%. Te wyniki nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Upośledzenie funkcji nerek . Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy przepisywaniu pantoprazolu pacjentom z upośledzeniem funkcji nerek (w tym pacjentom na dializie). Tak jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półtrwania (2–3 godziny), wydalanie jest nadal szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Upośledzenie funkcji wątroby . Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg Childa-Pugh) okres półtrwania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu zwiększa się jedynie nieznacznie – 1,5 razy w porównaniu do zdrowych ochotników.

Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych ochotników nie ma również znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensiem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym podczas badań z udziałem dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Przełyk Barretta.
• Wrzód dwunastnicy.
• Wrzód żołądka.
• Zespół Zollingera – Elliiona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek inny składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwgrzybiczych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrzżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie (np. obciążenia wirusowego). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna).

Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu lub INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany).

Jednak donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombinowego u pacjentów, którzy jednoczesnie stosowali IPP i warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego może prowadzić do rozwoju patologicznych krwawień i nawet śmierci. W przypadku jednoczesnego stosowania należy monitorować INR i czas protrombinowy.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i inhibitorów pompy protonowej zwiększa poziom metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom, którzy stosują wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. PANTOPRAZ 40 w znacznym stopniu metabolizowany jest w wątrobie przez system enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu – demetylacja za pomocą CYP2C19; do innych dróg metabolicznych należy m.in. utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które mają takie same drogi metabolizmu, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina oraz doustnymi środki antykoncepcyjnymi zawierającymi lewonorgestrel i etynylestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które metabolizowane są przez ten sam system enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych, które metabolizowane są za pomocą CYP1A2 (np. kofeiny, teofiliny), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinę związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie wykazano interakcji z jednoczesnym stosowaniem leków zobojętniających kwas.

Przeprowadzono badania interakcji pantoprazolu z jednoczesnym stosowaniem antybiotyków (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina).

Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki, które hamują lub indukują CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów, którzy otrzymują długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach, oraz u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP, które metabolizowane są przez te systemy enzymatyczne.

Szczególne środki ostrożności.

Nowotwory złośliwe żołądka. Objawowa odpowiedź na stosowanie pantoprazolu może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich rozpoznanie.

Objawy niepokojące. W przypadku występowania objawów niepokojących (np. istotnej utraty masy ciała, okresowego wymiotowania, dysfagii, wymiotowania krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub istnieniu wrzodu żołądka należy wykluczyć złośliwość, ponieważ leczenie pantoprazolem może maskować objawy złośliwego wrzodu i opóźniać rozpoznanie. Jeśli objawy utrzymują się mimo dalszego odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Upośledzenie funkcji wątroby. Pacjentom z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych, szczególnie podczas długotrwałego leczenia. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie lekiem. (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrzżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Infekcje przewodu pokarmowego spowodowane bakteriami. Leczenie pantoprazolem może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego spowodowanych takimi bakteriami, jak Salmonella i Campylobacter lub C. difficile .

Sód

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, czyli jest praktycznie wolny od sodu

Hipomagnezemia. Obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów, którzy przyjmowali IPP, takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez rok. Mogą wystąpić i początkowo niezauważalnie się rozwijać takie poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa. W przypadku hipomagnezemii w większości przypadków stan pacjentów poprawiał się po korekcji zastępczej lekami magnezu i przerwaniu przyjmowania IPP.

Pacjentom, którzy wymagają długotrwałej terapii, lub pacjentom, którzy przyjmują IPP jednocześnie z cyklosporyną lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP i okresowo podczas leczenia.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów w podeszłym wieku lub przy obecności innych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększyć ogólne ryzyko złamania o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi i spożywać wystarczającą ilość witaminy D i wapnia.

Podostre czerwcowe zapalenie skóry. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego czerwcowego zapalenia skóry. Jeśli wystąpią zmiany, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, i towarzyszy im ból stawów, pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania stosowania pantoprazolu. Wystąpienie podostrego czerwcowego zapalenia skóry u pacjentów podczas poprzedniego leczenia inhibitorami pompy protonowej może zwiększyć ryzyko jego rozwoju przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (około 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności dla embrionu lub płodu/neonatu. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą. Jako środek ostrożności należy unikać stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu w mleko matki. Brakuje danych dotyczących wydzielania pantoprazolu w mleko matki u ludzi, ale o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/młodniaków. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/utrzymaniu leczenia pantoprazolem należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia pantoprazolem dla kobiety.

Fekundacja. Pantoprazol nie zaburzał fekundacji w badaniach na zwierzętach.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn. PANTOPRAZ 40 nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy kierować pojazdem ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się dorosłym na pisemne zlecenie i pod bezpośrednim nadzorem lekarza.

Stosowanie dożylne leku zaleca się tylko w przypadku niemożności stosowania doustnego. Są dane dotyczące długości leczenia dożyciowego do 7 dni. Dlatego w przypadku klinicznej możliwości następuje przejście od dożylnej podania pantoprazolu do doustnego.

Leczenie przełyku Barretta, wrzodu dwunastnicy, wrzodu żołądka.

Zalecana dawka wynosi 40 mg PANTOPRAZU 40 (1 fiolka) na dobę dożylnie.

Leczenie zespołu Zollingera – Elliiona oraz innych stanów hipersekrecyjnych.

Do długotrwałego leczenia zespołu Zollingera – Elliiona oraz innych stanów hipersekrecyjnych zalecana dawka początkowa leku PANTOPRAZ 40 wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można tyrować, zwiększając lub zmniejszając, w zależności od wskaźników wydzielania kwasu w żołądku. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu do ponad 160 mg, ale czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania wydzielania kwasu.

W przypadku, gdy konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 80 x 2 mg, aby osiągnąć pożądany poziom (< 10 mEq/h) w ciągu 1 godz.

Przygotowanie do stosowania.

Proszek rozpuszcza się w 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, który dodaje się do fiolki z proszkiem. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy w plastikowych lub szklanych butelkach.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku utrzymuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy użyć natychmiast.

PANTOPRAZ 40 nie można przygotowywać ani mieszać z innymi rozpuszczalnikami poza wymienionymi powyżej.

Podawanie dożylne leku należy przeprowadzać przez 2– 15 min.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Odpadki leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmienił się kolor, pojawił się osad), należy zutylizować zgodnie z wymaganiami lokalnego prawa.

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Pacjenci z upośledzeniem funkcji wątroby. Pacjentom z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby nie należy przekraczać dobowej dawki 20 mg (½ fiolki leku PANTOPRAZ 40, proszek do roztworu do wstrzykiwań, 40 mg ).

Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek. Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Dzieci. PANTOPRAZ 40, proszek do roztworu do wstrzykiwań, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylne w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami, nie należy do leków, które łatwo można usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się terapię objawową i wspierającą. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane obserwowano u około 5% pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka i ból głowy (około 1%).

Niepożądane efekty według częstości występowania klasyfikuje się w następujących kategoriach: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

Z boku krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Z boku układu odpornościowego .

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia z boku przemiany materii.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), hipokalcemia1, hipokaliemia.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczęsto: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Nieznane: halucynacje, zamroczenie (szczególnie u pacjentów z predyspozycją do tych zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego istnienia).

Z boku układu nerwowego.

Nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Z boku narządów wzroku .

Rzadko: zaburzenia wzroku/zamglenie wzroku.

Z boku przewodu pokarmowego.

Nieczęsto: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból i dyskomfort brzucha.

Z boku układu wątrobowo-żółciowego.

Nieczęsto: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z boku skóry i tkanek podskórnych.

Nieczęsto: wysypka, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa – Johnsona, zespół Lyella, wielopostaciowa rumień, nadwrażliwość na światło, podostre czerwcowe zapalenie skóry (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Z boku układu kostno-mięśniowego i tkanki łącznej.

Nieczęsto: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Rzadko: artrologia, miologia.

Nieznane: skurcze mięśni2.

Z boku nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt międzykomórkowy (z możliwym rozwojem niewydolności nerek).

Z boku układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Nieczęsto: osłabienie, zmęczenie, niedobór samopoczucia.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

1 Hipokalcemia jednocześnie z hipomagnezemią.

2 Skurcze mięśni jako następstwo zaburzenia równowagi elektrolitów.

Termin ważności. 3 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy użyć natychmiast. Jednak stabilność fizykochemiczna rozcieńczonego leku utrzymuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolce. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Reyoung Pharmaceutical Co., Ltd.

Reyoung Pharmaceutical Co., Ltd.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności. Nr 1, Ruiyang Road, Yiyuan County, Shandong Province, Chińska Republika Ludowa

No.1 Ruiyang Road,Yiyuan County, Shandong Province, P.R.China

Wnioskodawca. GREEN BUSINESS SOLUTIONS SA

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy:

Rue Mercerie 12, c/o Drys Fiduciaire SA, 1003 Lausanne, Szwajcaria

Rue Mercerie 12, c/o Drys Fiduciaire SA, 1003 Lausanne, Switzerland