Panangin

ULOTKA DO LEKU PANANGIN (PANANGIN) DO STOSOWANIA W LEKARSTWIE

Skład:

Substancje czynne: asparaginian magnezu, asparaginian potasu;

1 ml koncentratu do roztworu do wlewania dożylnej zawiera 40 mg asparaginianu magnezu (odpowiada 3,37 mg magnezu) oraz 45,2 mg asparaginianu potasu (odpowiada 10,33 mg potasu);

Substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Koncentrat do roztworu do wlewania dożylnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny lub lekko zielonkawy, klarowny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Sole mineralne. Preparaty magnezu.

Kod ATC A12CC30.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Jony potasu i magnezu jako ważne jony wewnątrzkomórkowe uczestniczą w działaniu wielu enzymów, w procesie wiązania makrocząsteczek z elementami podkomórkowymi oraz w mechanizmie skurczu mięśnia na poziomie molekularnym. Stosunek stężenia jonów potasu, wapnia, sodu i magnezu we wnętrzu i na zewnątrz komórki wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego. Asparaginian jako substancja endogenna jest nośnikiem jonów potasu i magnezu; wykazuje wyraźne powinowactwo do komórek, a jego sole ulegają dysocjacji jedynie w niewielkim stopniu. Wskutek tego jony przenikają do wnętrza komórek w postaci związków kompleksowych. Asparaginian magnezu i potasu poprawia metabolizm mięśnia sercowego. Niedostateczne dopływy potasu i magnezu do organizmu sprzyjają rozwojowi nadciśnienia tętniczego, patologii naczyń wieńcowych typu miażdżycowego, zaburzeń rytmu serca oraz zwyrodnienia mięśnia sercowego.

Farmakokinetyka.

Magnez

Całkowity zapas magnezu w organizmie człowieka o masie ciała 70 kg wynosi średnio 24 g (1000 mmol); ponad 60 % magnezu przypada na tkankę kostną, a około 40 % – na mięśnie szkieletowe i inne tkanki. Około 1 % całkowitego zapasu magnezu w organizmie znajduje się w płynie pozakomórkowym, głównie w surowicy krwi. U zdrowych dorosłych ludzi zawartość magnezu w surowicy krwi mieści się w zakresie 0,7 – 1,1 mmol/l.

Zalecana norma spożycia magnezu z pożywieniem dla mężczyzn wynosi 350 mg na dobę, dla kobiet – 280 mg. Potrzeba magnezu wzrasta w okresie ciąży i karmienia piersią.

Magnez jest wchłaniany z przewodu pokarmowego drogą transportu aktywnego. Głównym regulatorem równowagi magnezu w organizmie są nerki. 3–5 % zjonizowanego magnezu jest wydalane z moczem.

Zwiększenie objętości moczu (np. podczas terapii wysoko skutecznymi diuretykami pętlowymi) prowadzi do zwiększenia wydalania zjonizowanego magnezu. Jeśli wchłanianie magnezu w jelicie cienkim się zmniejsza, dalsza hipomagnezemia prowadzi do zmniejszenia jego wydalania (< 0,5 mmol/dobę).

Potas

Całkowity zapas potasu w organizmie człowieka o masie ciała 70 kg wynosi średnio 140 g (3570 mmol). Całkowity zapas potasu jest nieco mniejszy u kobiet niż u mężczyzn i nieznacznie zmniejsza się z wiekiem. 2 % całkowitego zapasu potasu w organizmie znajduje się poza komórkami, a pozostałe 98 % – wewnątrz komórek.

Optymalna norma spożycia potasu z pożywieniem wynosi 3–4 g (75–100 mmol) na dobę. Główną drogą wydalania potasu jest wydalanie nerkowe (około 90 % potasu jest wydalane z moczem codziennie). Pozostałe 10 % wydalane jest przez przewód pokarmowy. W ten sposób nerki odpowiadają za długoterminowy homeostaz potasu, a także za poziom potasu w surowicy krwi. W krótkim okresie poziom potasu we krwi jest również regulowany przez wymianę potasu między przestrzenią wewnątrzkomórkową a pozakomórkową.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Terapia wspomagająca w przewlekłych chorobach serca (przy niewydolności serca, w okresie popostrzykowym), zaburzeniach rytmu serca, przede wszystkim przy arytmiach komorowych.
• Terapia wspomagająca w leczeniu lekami digitalis.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancje czynne leku.
• Ostra i przewlekła niewydolność nerek.
• Choroba Addisona.
• Blokada przedsionkowo-komorowa III stopnia.
• Szok kardiogenny (ciśnienie tętnicze < 90 mmHg).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku z diuretykami zatrzymującymi potas oraz/lub inhibitorem ACE, blokerami kanałów wapniowych, cyklosporyną, heparyną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii.

Szczególne środki ostrożności.

Szybkie podawanie może powodować zaczerwienienie twarzy.

Panangin, jako lek zawierający potas i magnez, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią pospolitą oraz w stanach, które mogą prowadzić do hiperkaliemii, takich jak obniżona funkcja nerek, ostrą dehydratację, rozległe uszkodzenie tkanek, w szczególności przy ciężkich oparzeniach. U tej grupy pacjentów zaleca się regularne badanie stężenia elektrolitów w surowicy krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Do chwili obecnej nie odnotowano żadnego szkodliwego wpływu przy stosowaniu leku u tej grupy pacjentów.

Wpływ na zdolność sterowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Lek nie wpływa na zdolność kierowania pojazdami oraz obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony wyłącznie do dożylnego podania. Dorośli otrzymują powoli, kroplowo dożylnie – po 10–20 ml (zawartość jednej lub dwóch ampułki rozcieńczonych w 50–100 ml 5 % roztworu glukozy). W razie potrzeby dawkę można powtórzyć po 4–6 godzinach. Lek nadaje się do terapii skojarzonej.

Dawkowanie i długość leczenia ustala lekarz.

Dzieci. Doświadczenie w stosowaniu leku u dzieci jest niewystarczające.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania.

Ze względu na zdolność nerek do wydalania dużej ilości potasu, zwiększenie dawki leku może prowadzić do hiperkaliemii tylko w przypadku ostrego lub znacznego zaburzenia wydalania potasu.

Indeks terapeutyczny magnezu jest szeroki i przy braku niewydolności nerek ciężkie działania niepożądane są ekstremalnie rzadkie.

W przypadku szybkiego podania dożylnego mogą wystąpić objawy hiperkaliemii/hipermagnezemii.

W przypadku przedawkowania możliwe są objawy hiperkaliemii i hipermagnezemii.

Objawy hiperkaliemii: osłabienie, parestezje, bradykardia, porażenie. Nadzwyczaj wysokie stężenie potasu w osoczu może prowadzić do śmiertelnego skutku w wyniku zahamowania czynności serca, arytmii lub zatrzymania serca.

Objawy hipermagnezemii: nudności, wymioty, senność, hipotensja tętnicza, bradykardia, osłabienie, niejasna mowa, podwójne widzenie. Przy bardzo wysokich stężeniach magnezu w osoczu może dojść do hiporeflexii, porażenia mięśni, zatrzymania oddychania i zatrzymania serca.

W przypadku przedawkowania należy odstawić K+-, Mg2+-aspartan i przeprowadzić leczenie objawowe (wapń chlorku 100 mg/min dożylnie, dializa w razie potrzeby).

Działania niepożądane.

W przypadku szybkiego podania należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia objawów hiperkaliemii/hipermagnezemii.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nieznana.

Opakowanie. Po 10 ml roztworu w bezbarwnej fiolce szklanej z kreską zgięcia; 5 fiol (5x1) w opakowaniu konturowym plastikowym; 1 opakowanie konturowe plastikowe w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Gedeon Richter”.

Adres producenta i miejsce wykonywania działalności.

N-1103, Budapeszt, ul. Demréti 19–21, Węgry.