INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO PAKLITAKSEL "EBEWE" (PACLITAXEL "EBEWE")

Skład:

substancja czynna: paklitaksel;

1 ml roztworu stężonego zawiera 6 mg paklitakselu;

substancje pomocnicze: olej rycynowy polioksylenowy, etanol bezwodny.

Postać leku. Stężony roztwór do wstrzykiwań dożylnych.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub jasnożółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące. Taksany.

Kod ATX L01C D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Paklitaksel jest środkiem przeciwmitytycznym działającym na aparat mikrorurek komórkowych. Stymuluje on assembling mikrorurek z dimerycznych jednostek tubuliny i stabilizuje je, zapobiegając ich depolimeryzacji. W wyniku tego zaburzony jest normalny proces dynamicznej reorganizacji sieci mikrorurek, istotny dla funkcji komórkowych w fazach interfazy i mitozy. Ponadto paklitaksel powoduje powstawanie nietypowych skupień lub „wiązki” mikrorurek w trakcie cyklu komórkowego oraz wielu „gwiazd” z mikrorurek podczas mitozy.

Farmakokinetyka.

Po wewnątrzżylnej podaniu leku obserwuje się dwufazowy spadek stężenia paklitakselu w osoczu krwi.

Farmakokinetykę paklitakselu badano po wewnątrzżylowym podawaniu leku przez 3 i 24 godziny w dawkach 135 mg/m² i 175 mg/m² powierzchni ciała. Średnia długość okresu półwylu z fazy terminalnej wynosi 3–52,7 godziny, a średni całkowity klirens z organizmu – 11,6–24,0 l/godz·m². Prawdopodobnie całkowity klirens paklitakselu z organizmu zmniejsza się przy wzroście jego stężenia w osoczu krwi. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi wynosił 198–688 l/m², co wskazuje na szeroki rozkład pozajelitowy oraz/lub wiązanie z tkankami. Przy infuzjach trwających 3 godziny farmakokinetyka paklitakselu miała charakter nieliniowy. Przy zwiększeniu dawki o 30% (z 135 mg/m² do 175 mg/m² powierzchni ciała) maksymalne stężenie w osoczu krwi Cmax oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną AUC→∞ zwiększyły się odpowiednio o 75% i 81%.

Po podaniu paklitakselu w dawce 100 mg/m² powierzchni ciała w formie 3-godzinnych wewnątrzżylowych infuzji średni parametr Cmax u 19 chorych z sarkomą Kaposziego wyniósł 1530 ng/ml (zakres 761–2860 ng/ml), średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną – 5619 ng·godz/ml (zakres 2609–9428 ng·godz/ml), klirens – 20,6 l/godz·m² (zakres 11–38 l/godz·m²), objętość rozkładu – 291 l/m² (zakres 121–638 l/m²), a okres półwylu z fazy terminalnej – 23,7 godz. (zakres 12–33 godz.).

Wewnątrzosobnicza zmienność parametrów ekspozycji systemowej na paklitaksel była minimalna. Nie zaobserwowano oznak kumulacji paklitakselu po wielu cyklach leczenia.

Wyniki badań in vitro wskazują, że 89–98% paklitakselu wiąże się z białkami osocza krwi człowieka. Obecność cykloheksymidyny, ranitydyny, dexametazonu lub difenhydraminy nie wpływa na wiązanie paklitakselu z białkami.

Metabolizm paklitakselu w organizmie człowieka nie został w pełni zbadany. W niezmienionej postaci z moczem wydala się od 1,3% do 12,6% podanej dawki, co wskazuje na intensywny klirens nienierczowy. Prawdopodobnie paklitaksel metabolizuje się głównie w wątrobie przy udziale izoenzymów układu cytochromu P450 i wydala z żółcią. Po podaniu paklitakselu znakowanego izotopem radioaktywnym średnio 26%, 2% i 6% radioaktywności wydano z kałem w postaci odpowiednio 6α-hydroksypaklitakselu, 3’-p-hydroksypaklitakselu i 6α-3’-p-dihydroksypaklitakselu. Tworzenie tych hydroksylowanych metabolitów jest katalizowane przez izoenzymy CYP2C8, CYP3A4 oraz łącznie CYP2C8+CYP3A4. Wpływ zaburzeń czynności nerek i wątroby na farmakokinetykę paklitakselu przy 3-godzinnych infuzjach nie był formalnie badany. Parametry farmakokinetyczne u jednego pacjenta wymagającego hemodializy i leczonego paklitakselem w dawce 135 mg/m² powierzchni ciała w formie 3-godzinnych infuzji nie różniły się od parametrów u chorych bez zaburzeń czynności nerek.

Przy jednoczesnym stosowaniu paklitakselu i doksorubicyny zaobserwowano wydłużenie czasu rozprzędu i eliminacji doksorubicyny oraz jej metabolitów. Po podaniu paklitakselu bezpośrednio po doksorubicynie parametry całkowitej ekspozycji na doksorubicynę w osoczu krwi były o 30% wyższe niż po podaniu paklitakselu 24 godziny po doksorubicynie.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Rak jajnika (chemioterapia pierwszego rzutu w leczeniu raka jajnika, a także w połączeniu z cisplatyną w przypadku postaci rozsianej choroby lub guzów resztkowych (o rozmiarze większym niż 1 cm) po laparotomii; chemioterapia drugiego rzutu raka jajnika uogólnionego w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lekami platynowymi).
• Rak piersi (chemioterapia adiuwantyczna u chorych z zaangażowaniem węzłów chłonnych po standardowej terapii skojarzonej z antracyklinami lub cyklofosfamidem; pierwotna chemioterapia lokalnie zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi w połączeniu z antracyklinami lub w połączeniu z trastuzumabem w przypadku wykrycia metodą immunohistochemiczną nadmiernego wyrażania onkobiałka HER-2 (3+) lub w przypadku przeciwwskazań do terapii antracyklinami; monoterapia przerzutowego raka piersi u chorych, którzy nie są kandydatami do standardowej terapii antracyklinami, lub w przypadku nieskuteczności poprzedniej terapii antracyklinami).
• Rozsiany rak niedrobnokomórkowy płuc (NSCLC) (skojarzona chemioterapia z cisplatyną w przypadku niemożności zastosowania leczenia chirurgicznego i/lub radioterapii).
• Sarkoma Kaposiego u chorych na AIDS (terapia drugiego rzutu rozsianej sarkomy Kaposiego w przypadku nieskuteczności poprzedniej terapii antracyklinami liposomalnymi).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na paklitaksel lub inne składniki leku, szczególnie na polietylenoglikolowy eter oleju rycynowego. Paklitaksel jest przeciwwskazany w okresie ciąży i laktacji. Ostra neutropenia przed rozpoczęciem leczenia (początkowa liczba neutrofili < 1,5 ×10⁹/l, u chorych na AIDS z sarkomą Kaposiego liczba neutrofili < 1 ×10⁹/l), trombocytopenia (< 100 ×10⁹/l). Ciężkie, niekontrolowane infekcje współistniejące u chorych na sarkomę Kaposiego. Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Szczególne środki ostrożności.

Instrukcje dla personelu medycznego. Podczas pracy z Paklitakselem „Ebewe”, tak jak z innymi lekami przeciwnowotworowymi, należy zachować ostrożność. Przygotowanie roztworów do wlewów w warunkach bezpyłowych, w specjalnie wydzielonym pomieszczeniu, powinno być wykonywane przez wykwalifikowany personel. Należy podjąć wszystkie środki ostrożności w celu zapobiegania dostaniu się roztworów paklitakselu na skórę i błony śluzowe, w tym korzystanie z odzieży ochronnej (kitli, czepek, maseczki, okulary i jednorazowe rękawiczki). W przypadku dostania się leku na skórę (może wystąpić lokalna reakcja w postaci mrowienia, pieczenia i zaczerwienienia skóry) obszar należy przemyć wodą z mydłem. W przypadku dostania się leku na błony śluzowe należy dokładnie przemyć dużą ilością wody. Opisywano przypadki duszności, bólu w klatce piersiowej, pieczenia w gardle i nudności przy wdychaniu rozpylonych roztworów paklitakselu.

Podczas chłodzenia nieotwieranych fiolki może pojawić się osad, który rozpuszcza się po delikatnym wstrząsaniu lub nawet bez mieszania po osiągnięciu temperatury pokojowej. Zjawisko to nie wpływa na jakość leku. Jeśli jednak roztwór pozostaje mętny lub występuje nierozpuszczony osad, leku nie wolno stosować, a fiolkę należy zniszczyć zgodnie z ustalonymi procedurami utylizacji odpadów niebezpiecznych.

Utylizacja. Nieużywane roztwory oraz wszystkie narzędzia i materiały, które miały kontakt z paklitakselem, należy niszczyć zgodnie ze standardową procedurą szpitalną utylizacji odpadów cytotoksycznych, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów dotyczących niszczenia odpadów niebezpiecznych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Premeodykacja cyklosporyną nie wpływa na klirens paklitakselu.

W przypadku skojarzonej chemioterapii pierwszego rzutu raka jajnika paklitaksel należy podawać przed cisplatyną. W tym przypadku profil bezpieczeństwa paklitakselu nie różni się od profilu przy monoterapii. Jeśli jednak paklitaksel podaje się po cisplatynie, obserwuje się cięższą mielosupresję, a klirens paklitakselu obniża się o około 20%. Ryzyko rozwoju niewydolności nerek u chorych na raka jajnika, którzy otrzymują skojarzoną terapię paklitakselem i cisplatyną, jest wyższe niż przy monoterapii cisplatyną.

Ponieważ eliminacja doksorubicyny i jej aktywnych metabolitów może być zmniejszana przy skróceniu czasu między podaniem paklitakselu a doksorubicyną, w przypadku pierwotnej chemioterapii przerzutowego raka piersi paklitaksel należy podawać 24 godziny po doksorubicynie.

Metabolizm paklitakselu jest częściowo katalizowany przez izoenzymy CYP2C8 i CYP3A4 układu cytochromu P450. Badania kliniczne wykazały, że główną transformacją metaboliczną u człowieka jest pośrednictwo CYP2C8 w przekształceniu paklitakselu w 6α-hydroksypaklitaksel. Jednoczesne stosowanie ketokonazolu, silnego inhibitora CYP3A4, nie spowalnia eliminacji paklitakselu z organizmu człowieka, dlatego oba leki można stosować jednocześnie bez korekty dawki. Informacje dotyczące potencjalnych interakcji paklitakselu z induktorami i inhibitorami CYP3A4 są ograniczone, dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (np. ketokonazolu i innych pochodnych imidazolu przeciwpogrybkowych, erytromycyny, fluoksetyny, gemfibrozylu, klopidogrelu, cyklosporyny, rytonawiru, sakwinawiru, indynawiru i nelfinawiru) lub induktorów (np. ryfampicyny, karbamazepiny, fenytoiny, fenylobarbitalu, efawirenzu, nevirapinu) izoenzymów CYP2C8 i CYP3A4.

Badania farmakokinetyki paklitakselu u chorych na sarkomę Kaposiego, którzy otrzymywali terapię wspomagającą wieloma lekami, wskazują na istotne zmniejszenie ogólnoustrojowego klirensu paklitakselu przy jednoczesnym stosowaniu nelfinawiru i rytonawiru, ale nie indynawiru. Brakuje wystarczających informacji dotyczących interakcji paklitakselu z innymi inhibitorami proteazy. Dlatego paklitaksel należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy otrzymują terapię wspomagającą inhibitorami proteazy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Leczenie paklitakselem powinno być prowadzone pod nadzorem wykwalifikowanego onkologa z doświadczeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości, w miejscu podania leku powinno znajdować się odpowiednie wyposażenie reanimacyjne.

Ze względu na możliwość ekstrawazacji podczas wstrzykiwania leku, zaleca się dokładne obserwowanie miejsca infuzji pod kątem objawów możliwego wypływu do tkanek.

Przed podaniem paklitakselu pacjentom należy podać leki profilaktyczne: kortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe oraz antagonisty receptorów H2.

W przypadku stosowania paklitakselu w połączeniu z cyplatyną, paklitaksel należy podawać przed cyplatyną.

Ciężkie reakcje nadwrażliwości, charakteryzujące się dusznością, hipotensją tętniczą (wymagającą odpowiedniego leczenia), obrzękiem naczynioruchowym i uogólnionym pokrzywieniem, obserwowano u mniej niż 1% chorych stosujących paklitaksel po odpowiedniej profilaktyce. Prawdopodobnie objawy te są reakcjami pośredniczonymi przez histaminę. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć leczenie objawowe, a ponowne podawanie leku jest niedopuszczalne.

Zawężenie funkcji szpiku kostnego (głównie neutropenia) jest głównym toksycznym efektem ograniczającym dawkę leku. W trakcie leczenia paklitakselem należy kontrolować liczbę elementów morfotycznych krwi nie mniej niż dwa razy w tygodniu. Powtórne podanie leku jest dopuszczalne dopiero po osiągnięciu liczby neutrofili ≥ 1,5×10⁹/l (≥ 1,0×10⁹/l w przypadku sarkomę Kaposiego) oraz liczby płytek krwi ≥ 100×10⁹/l (≥ 75×10⁹/l w przypadku sarkomę Kaposiego). W trakcie badań klinicznych większość chorych z sarkomą Kaposiego otrzymywała czynnik stymulujący kolonie granulocytów (G-CSF).

Ryzyko efektów toksycznych (w szczególności mielosupresji III–IV stopnia ciężkości) jest wyższe u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Podczas podawania paklitakselu w formie 3-godzinnych infuzji nie obserwuje się nasilenia efektów toksycznych u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby. Jednak przy dłuższym podawaniu paklitakselu u chorych z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby może występować bardziej nasilona mielosupresja. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy podawać paklitakselu. Pacjenci powinni być poddawani ścisłej obserwacji w celu wczesnego wykrycia objawów głębokiej mielosupresji. Obecnie brakuje wystarczających danych do opracowania zaleceń dotyczących dostosowania dawki u chorych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. Brak informacji na temat leczenia paklitakselem chorych z ciężkim cholestazą. Pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie należy leczyć paklitakselem.

Ciężkie zaburzenia przewodnictwa serca podczas leczenia paklitakselem występują rzadko. W przypadku ich wystąpienia należy podjąć odpowiednie leczenie, a przy dalszym podawaniu leku należy prowadzić ciągły monitoring funkcji serca. Zaleca się obserwację funkcji życiowych organizmu w pierwszej godzinie podawania paklitakselu. Podczas podawania paklitakselu może dojść do rozwoju hipotensji tętniczej, nadciśnienia tętniczego oraz bradykardii.

Ciężkie zaburzenia układu sercowo-naczyniowego występują częściej u pacjentów z rakiem niedrobnokomórkowym płuc niż u chorych na raka piersi lub jajników. W trakcie badań klinicznych odnotowano jeden przypadek niewydolności serca po terapii paklitakselem u pacjenta z sarkomą Kaposiego zakażonego HIV.

Gdy paklitaksel stosuje się w połączeniu z doksorubicyną lub trastuzumabem w pierwszej linii leczenia przerzutowego raka piersi, należy zwrócić uwagę na kontrolę funkcji serca. Pacjenci kwalifikowani do takiej terapii łącznej powinni przed rozpoczęciem leczenia przejść szczegółowe badanie kardiologiczne, w tym EKG, echokardiografię oraz skanowanie MUGA. W trakcie leczenia należy regularnie kontrolować funkcję serca (np. co 3 miesiące). Taki monitoring pozwala na wczesne wykrycie zaburzeń funkcji serca. Przy ustalaniu częstotliwości kontroli funkcji komór serca należy uwzględnić kumulacyjną dawkę antybiotyków antracyklinowych (w mg/m² powierzchni ciała). Jeśli wyniki badań wskazują na zaburzenia funkcji serca, nawet bezobjawowe, należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść z kontynuacji leczenia wobec możliwego ryzyka uszkodzenia serca, czasem nieodwracalnego. W przypadku kontynuacji terapii łącznej należy częściej kontrolować funkcję serca (co 1–2 cykle).

Chociaż neuropatia obwodowa jest częstym efektem ubocznym leczenia paklitakselem, ciężka neuropatia rozwija się rzadko. W przypadku ciężkich objawów zaleca się obniżenie dawki paklitakselu w kolejnych cyklach o 20% (o 25% w przypadku sarkomę Kaposiego). Neuropatia obwodowa może pojawić się już po pierwszym cyklu terapii i nasilać się w trakcie dalszego leczenia paklitakselem. Ciężka neurotoksyczność występowała częściej u pacjentów z rakiem niedrobnokomórkowym płuc i rakiem jajnika, którzy otrzymywali paklitaksel w formie 3-godzinnej infuzji w połączeniu z cyplatyną, niż u pacjentów otrzymujących sam paklitaksel lub cyklofosfamid z późniejszym podaniem cyplatyny. Zaburzenia czuciowe zazwyczaj osłabiają się lub ustępują w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu terapii paklitakselem. Istniejąca neuropatia spowodowana wcześniejszą chemioterapią nie stanowi przeciwwskazania do leczenia paklitakselem.

Ze względu na to, że Paklitaksel „Ebewe” zawiera etanol, należy uwzględnić jego potencjalny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz inne efekty.

Preparat zawiera polioksyetylowane olejki rycynowe, które mogą powodować ciężkie reakcje alergiczne.

Należy podjąć wszystkie środki ostrożności, aby zapobiec podaniu paklitakselu do tętnicy, ponieważ badania na zwierzętach wykazały ciężkie reakcje tkankowe po wewnątrz tętniczym podaniu leku.

Zanotowano pojedyncze przypadki rozwoju kolitu pseudobłoniastego, w szczególności u pacjentów, którzy nie otrzymywali wspomagającej terapii antybiotykami. Należy to uwzględnić w diagnostyce różnicowej w przypadku wystąpienia ciężkiej lub trwającej biegunki w trakcie lub niedługo po leczeniu paklitakselem.

W trakcie chemioterapii paklitakselem w połączeniu z radioterapią w okolicy płuc, niezależnie od kolejności, odnotowano przypadki rozwoju zapalenia śródmiąższowego płuc.

U pacjentów z sarkomą Kaposiego ciężkie zapalenia błon śluzowych występują rzadko. W przypadku ciężkich reakcji dawkę paklitakselu obniża się o 25%.

Przy stosowaniu paklitakselu w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi (cyplatyną, doksorubicyną, trastuzumabem) należy uwzględnić zalecenia dotyczące stosowania tych leków.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak informacji na temat leczenia paklitakselem u ciężarnych kobiet. Jak i inne leki cytotoksyczne, paklitaksel może szkodliwie wpływać na płód, dlatego nie należy go stosować w okresie ciąży. Kobiety i mężczyźni powinni stosować środki antykoncepcyjne w celu zapobiegania ciążom w trakcie leczenia paklitakselem oraz co najmniej przez 6 miesięcy po zakończeniu terapii, a w przypadku zajścia w ciążę należy natychmiast poinformować lekarza. W trakcie leczenia paklitakselem należy przerwać karmienie piersią.

W razie potrzeby należy rozważyć kriokonserwację nasienia u mężczyzn przed rozpoczęciem leczenia paklitakselem ze względu na możliwość wystąpienia bezpłodności.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

W okresie leczenia paklitakselem należy powstrzymać się od potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi oraz szybkości reakcji psychomotorycznych. Należy wziąć pod uwagę, że Paklitaksel „Ebewe” zawiera etanol, a niektóre efekty uboczne mogą negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem wszyscy pacjenci muszą otrzymać leki wstępne: kortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe oraz antagonistów receptorów H2, np. według następującego schematu:

Roztwór paklitakselu należy podawać dożylnie kroplowo za pomocą systemów infuzyjnych z wbudowanymi membranowymi filtrami o wielkości porów ≤ 0,22 μm.

Chemioterapia pierwszej linii raka jajnika. Zalecana jest kombinowana schemat leczenia paklitakselem i cisplatyną. W zależności od czasu trwania infuzji zalecane są dwie dawki paklitakselu:

• paklitaksel w dawce 175 mg/m² powierzchni ciała podaje się dożylnie przez 3 godziny, po czym podaje się cisplatynę w dawce 75 mg/m² powierzchni ciała;
• paklitaksel w dawce 135 mg/m² powierzchni ciała podaje się w formie 24-godzinnej infuzji dożylnej, po czym podaje się cisplatynę w dawce 75 mg/m² powierzchni ciała.

Interwały między cyklami leczenia – 3 tygodnie.

Chemioterapia drugiej linii raka jajnika. Paklitaksel zaleca się podawać w dawce 175 mg/m² powierzchni ciała w formie 3-godzinnych infuzji dożylnej. Zazwyczaj należy podać nie więcej niż 4 cykle z interwałami co 3 tygodnie.

Adjuwantowa chemioterapia raka piersi. Paklitaksel należy podawać po chemioterapii z zastosowaniem antracyklin lub cyklofosfamidu. Paklitaksel zaleca się podawać w dawce 175 mg/m² powierzchni ciała w formie 3-godzinnych infuzji dożylnej. Zazwyczaj podaje się 4 cykle z interwałami co 3 tygodnie.

Chemioterapia pierwszej linii raka piersi. W przypadku stosowania w połączeniu z doksorubicyną (w dawce 50 mg/m² powierzchni ciała) paklitaksel należy podawać 24 godziny po doksorubicynie. Zalecana dawka paklitakselu to 220 mg/m² powierzchni ciała podawana w formie 3-godzinnych infuzji dożylnej. Interwały między cyklami leczenia – 3 tygodnie.

W przypadku stosowania w połączeniu z trastuzumabem paklitaksel zaleca się podawać w dawce 175 mg/m² powierzchni ciała w formie 3-godzinnych infuzji dożylnej z interwałami co 3 tygodnie. Paklitaksel można podawać dzień po podaniu pierwszej dawki trastuzumabu lub natychmiast po podaniu kolejnych dawek trastuzumabu, jeśli poprzednie dawki były dobrze tolerowane.

Chemioterapia drugiej linii raka piersi. Paklitaksel zaleca się podawać w dawce 175 mg/m² powierzchni ciała w formie 3-godzinnych infuzji dożylnej. Interwały między cyklami leczenia – 3 tygodnie.

Chemioterapia rozsianego nieziarniczego raka płucnego (NDKRL). Zalecana jest kombinowana schemat leczenia paklitakselem i cisplatyną. Paklitaksel podaje się w dawce 175 mg/m² powierzchni ciała w formie 3-godzinnych infuzji dożylnej, po czym podaje się cisplatynę w dawce 80 mg/m² powierzchni ciała. Interwały między cyklami leczenia – 3 tygodnie.

Chemioterapia sarkomu Kaposiego u pacjentów z AIDS. Paklitaksel zaleca się podawać w dawce 100 mg/m² powierzchni ciała w formie 3-godzinnych infuzji dożylnej. Interwały między cyklami leczenia – 2 tygodnie.

Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Brak wystarczających danych dotyczących korekty dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy podawać paklitakselu.

Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Brak wystarczających danych dotyczących korekty dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Kolejne dawki paklitakselu należy dobierać indywidualnie, w zależności od tolerancji terapii. Następną dawkę paklitakselu można podać dopiero po wzroście liczby neutrofili do poziomu ≥ 1,5×10⁹/l (≥ 1,0×10⁹/l w przypadku sarkomu Kaposiego) oraz liczby płytek krwi do poziomu ≥ 100×10⁹/l (≥ 75×10⁹/l w przypadku sarkomu Kaposiego). U pacjentów, u których wystąpiła ciężka neutropenia (liczba neutrofili < 0,5×10⁹/l przez 7 dni lub dłużej) lub ciężka neuropatia obwodowa, kolejne dawki należy zmniejszyć o 20% (o 25% w przypadku sarkomu Kaposiego).

Przygotowanie roztworu do infuzji dożylnej

Konsentrat do roztworu do infuzji należy rozcieńczać w warunkach bezpyłowych 0,9% roztworem chlorku sodu, lub 5% roztworem glukozy, lub 5% roztworem glukozy w 0,9% roztworze chlorku sodu, lub 5% roztworem glukozy w roztworze Ringera do końcowej stężenia 0,3–1,2 mg/ml.

W przypadku wielokrotnego pobierania konsentratu z fiolki lek zachowuje stabilność mikrobiologiczną, fizyczną i chemiczną do 28 dni w temperaturze 25 °C.

Roztwory do infuzji przygotowane przez rozcieńczenie Paklitakselu „Ebewe” 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy są fizycznie i chemicznie stabilne przez 51 godzin przy przechowywaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C oraz przez 14 dni przy przechowywaniu w temperaturze 2–8 °C. Schłodzony środek może wytrącać osad, ale może się rozpuszczać po pozostawieniu w temperaturze pokojowej (25 °C). Należy zutylizować fiolkę, jeśli roztwór jest mętny lub jeśli osad nie rozpuszcza się ponownie. Zamarzanie nie wpływa na termin przydatności. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór do infuzji należy podawać natychmiast po przygotowaniu. Jeśli roztwór nie jest stosowany natychmiast, użytkownik powinien monitorować czas i warunki przechowywania. Zazwyczaj czas przechowywania nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że roztwór został przygotowany w kontrolowanych i certyfikowanych warunkach bezpyłowych.

Gotowe do stosowania roztwory do infuzji mogą być mętne, co wynika ze składu rozpuszczalnika. Filtracja nie usuwa tej mętności. Roztwór do infuzji należy podawać przez wbudowany w system infuzyjny membranowy filtr o porach o wielkości ≤ 0,22 μm. Podczas podawania za pomocą takiego systemu nie obserwuje się istotnych strat aktywności substancji czynnej.

Przygotowane roztwory do infuzji nie wymagają ochrony przed światłem.

Były pojedyncze doniesienia o wytrącaniu się osadu w roztworze do infuzji podczas podawania (zazwyczaj na końcu 24-godzinnego okresu podawania). Choć dokładne przyczyny wytrącania się osadu nie zostały wyjaśnione, prawdopodobnie zjawisko to wynika z przesycenia roztworu do infuzji. Aby zmniejszyć ryzyko wytrącania się osadu, roztwór do infuzji należy podawać natychmiast po rozcieńczeniu i unikać nadmiernego wstrząsania, wibracji i mieszania. System infuzyjny należy dokładnie wypłukać przed użyciem. W trakcie podawania należy regularnie kontrolować wygląd zewnętrznego roztworu i w przypadku wykrycia osadu przerwać infuzję.

Aby zminimalizować wyciąganie di(etyloheksylu) ftalanu (DEHP) z worków infuzyjnych, systemów lub innego sprzętu medycznego z plastycznego polichlorku winylu (PVC), rozcieńczone roztwory do infuzji należy przechowywać w naczyniach wykonanych z materiałów niezawierających PVC (butelkach szklanych, polipropylenu, workach z polipropylenu, poliolefiny) i podawać za pomocą systemów infuzyjnych z polietylenu. Filtry można podłączać krótkimi rurkami z polichlorku winylu – nie powoduje to istotnego wyciągania DEHP.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania paklitakselu u dzieci nie zostały ustalone, dlatego paklitaksel nie jest zalecany do stosowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy. Główne przewidywane powikłania przedawkowania to supresja szpiku kostnego, neuropatia obwodowa, zapalenie błon śluzowych.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podjąć leczenie objawowe z kontrolą liczby elementów morfotycznych krwi i stanu funkcji narządów życiowych. Antydota na paklitaksel nie znane.

Efekty uboczne.

Jeśli nie określono inaczej, poniższe dane oparte są na zbiorczych informacjach dotyczących bezpieczeństwa dotyczących 812 pacjentów z nowotworami litymi, którzy otrzymywali paklitaksel w monoterapii w badaniach klinicznych. Ponieważ grupa pacjentów z mięsakiem Kaposiego charakteryzuje się istotnymi różnicami, na końcu tego rozdziału zawarto osobny podrozdział opisujący badanie kliniczne z udziałem 107 pacjentów z mięsakiem Kaposiego.

Jeśli nie wskazano inaczej, częstość i nasilenie zaobserwowanych niepożądanych zdarzeń były ogólnie podobne u pacjentów otrzymujących paklitaksel w leczeniu raka jajnika, raka piersi lub nieosoczastego raka płuca. Wiek pacjentów nie miał istotnego wpływu na żadne z zaobserwowanych rodzajów toksyczności leku.

Ciężkie reakcje nadwrażliwości potencjalnie śmiertelne (takie jak hipotensja tętnicza wymagająca leczenia, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia oddychania wymagające stosowania leków rozszerzających oskrzela, uogólnione pokrzywki) obserwowano u 2 pacjentów (<1 % pacjentów). U 34 % pacjentów (17 % wszystkich cykli terapii) wystąpiły łagodne reakcje nadwrażliwości, głównie rumień i wysypka, które nie wymagały interwencji terapeutycznej ani odstawienia paklitakselu.

Najczęstszym efektem ubocznym podczas leczenia paklitakselem jest zahamowanie funkcji szpiku kostnego. Ciężka neutropenia (< 500/mm³) wystąpiła u 28 % pacjentów, ale nie towarzyszyła przypadkom gorączki. U 1 % pacjentów ciężka neutropenia utrzymywała się przez ≥ 7 dni. Trombocytopenia występowała u 11 % pacjentów. U 3 % pacjentów liczba płytek krwi obniżyła się do < 50000/mm³ co najmniej raz podczas badania. Anemię obserwowano u 64 % pacjentów, w tym ciężką (Hb < 5 mmol/l) u 6 % pacjentów. Częstość i nasilenie anemii zależy od początkowych poziomów hemoglobiny.

Artrodyne i miodyne występowały u 60 % pacjentów, w formie ciężkiej – u 13 % pacjentów.

Były pojedyncze doniesienia o przypadkach zespół rozproszonej wewnątrznaczyniowej krzepnięcia krwi (DIC), często w połączeniu z sepsą lub niewydolnością wielu narządów.

Łysienie występowało u 87 % pacjentów otrzymujących paklitaksel. Większość przypadków łysienia obserwowano w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu leczenia paklitakselem. Większość pacjentów doświadczyła znaczącej utraty włosów ≥ 50 %.

Lokalne reakcje – w miejscach wstrzyknięć może występować obrzęk lokalny, ból, zaczerwienienie i induracja. Przypadkowa ekstrawazacja może prowadzić do cellulitis. Były doniesienia o przypadkach łuszczycy się skóry, czasem związanych z ekstrawazacją. Możliwe są zmiany pigmentacji skóry. Są pojedyncze doniesienia o nawrotach reakcji skórnych w miejscach poprzedniej ekstrawazacji paklitakselu po kolejnych podaniach leku. Specyficzne leczenie reakcji ekstrawazacji nie jest obecnie znane. W niektórych przypadkach początek reakcji w miejscu wstrzyknięcia występował bezpośrednio po długotrwałym wlewie lub pojawiał się z opóźnieniem 7–10 dni.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne obserwowane podczas monoterapii paklitakselem metodą 3-godzinnego wlewu w leczeniu nowotworów przerzutowych (812 pacjentów leczonych w badaniach klinicznych), a także wykryte podczas nadzoru pozarejestrowego*.

Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), niezbyt często (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: bardzo często – infekcje (głównie dróg moczowych i górnych dróg oddechowych, w tym zwykła opryszczka, kandydoza ustna, zapalenie gardła, katar), pojedynczo zakończone śmiertelnie; rzadko – szok septyczny; niezbyt często* – zapalenie płuc, zapalenie otrzewnej, sepsa.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego: bardzo często – mielosupresja, neutropenia, anemia, trombocytopenia, leukopenia, skłonność do krwawień; niezbyt często* – neutropenia gorączkowa; bardzo rzadko* – ostra białaczka szpikowa, zespół mielodysplastyczny; nieznane – zespół rozproszonej wewnątrznaczyniowej krzepnięcia krwi.

Zaburzenia układu odpornościowego: bardzo często – łagodne reakcje nadwrażliwości (głównie rumień i wysypka); często – reakcje nadwrażliwości typu opóźnionego, poważne reakcje nadwrażliwości wymagające interwencji terapeutycznych (w tym hipotensja tętnicza, obrzęk naczynioruchowy, niewydolność oddechowa, uogólnione pokrzywki, dreszcze, ból pleców, ból w klatce piersiowej, tachykardia, ból brzucha, ból kończyn, silne pocenie się, nadciśnienie tętnicze); rzadko* – reakcje anafilaktyczne; bardzo rzadko* – szok anafilaktyczny.

Zaburzenia metaboliczne: bardzo rzadko – anoreksja; nieznane* – zespół lizy guza.

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko* – stan dezorientacji.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – neuropatia# (głównie neuropatia obwodowa), parestezje, senność; często – depresja, ciężka neuropatia# (głównie neuropatia obwodowa), niepokój, bezsenność, zaburzenia myślenia, hipokinezja, zaburzenia chodu, hipestezja, zaburzenia smaku; rzadko* – neuropatia ruchowa (objawiająca się umiarkowanie nasilonym osłabieniem mięśni dystalnych); bardzo rzadko* – neuropatia autonomiczna# (prowadząca do bezruchu jelit i hipotensji ortostatycznej), wielkie napady padaczkowe („grand mal”), drgawki, encefalopatia, zawroty głowy, ból głowy, ataksja.

Może utrzymywać się ponad 6 miesięcy po odstawieniu paklitakselu.

Zaburzenia narządu wzroku: często – suchość oczu, osłabienie wzroku, defekt pola widzenia; bardzo rzadko* – uszkodzenie nerwu wzrokowego i/lub zaburzenia widzenia (migotliwa scotoma), szczególnie u pacjentów otrzymujących dawki wyższe niż zalecane; nieznane* – obrzęk plamki, fotopsje, pływające zmętnienia ciała szklistego.

Zaburzenia narządu słuchu i błędnika: bardzo rzadko* – uszkodzenia ototoksyczne, utrata słuchu, szumy w uszach, zawroty głowy.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: często – bradykardia, tachykardia, przyspieszone bicie serca, omdlenia; rzadko – niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, blok przedsionkowo-komorowy i omdlenia, kardiomiopatia, bezobjawowa tachykardia komorowa, tachykardia w połączeniu z bigeminacją, arytmia, ekstrasystolia; niezbyt często – niewydolność serca; bardzo rzadko* – migotanie przedsionków, nadkomorowa tachykardia; nieznane* – zapalenie żył.

Zaburzenia układu naczyniowego: bardzo często – hipotensja tętnicza; często – rozszerzenie naczyń (rumień); rzadko – nadciśnienie tętnicze, zakrzepica, zapalenie żył; bardzo rzadko* – szok; nieznane* – zapalenie żył.

Zaburzenia układu oddechowego: często – krwawienie z nosa; rzadko* – duszność, wylew do opłucnej, zapalenie międzybłoniowe płuc, włóknienie płuc, zator tętnicy płucnej, niewydolność oddechowa; bardzo rzadko* – kaszel, nadciśnienie płucne.

Zaburzenia układu pokarmowego: bardzo często – nudności, wymioty, biegunka, zapalenie błon śluzowych, stomatyt, ból brzucha; często – suchość w ustach, owrzodzenia jamy ustnej, melena, wzdęcia; rzadko* – obturacja jelita, perforacja jelita, zapalenie jelita ischemiczne, ostre zapalenie trzustki; bardzo rzadko* – zakrzepica trzewna, zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste, zapalenie przełyku, zaparcia, wody brzuszne, neutropenic colitis, odwodnienie.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: bardzo rzadko* – martwica wątroby, encefalopatia wątrobową (z przypadkami zakończonymi śmiercią).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: bardzo często – łysienie; często – przejściowe łagodne zmiany paznokci i skóry, trądzik; rzadko – zmiany koloru paznokci; niezbyt często* – świąd, wysypka, zaczerwienienie, obrzęk; bardzo rzadko* – zespół Stevensa-Johnsona, martwica nabłonkowa, zakaźne rumień, zapalenie skóry odspajające, pokrzywka, onycholiza (pacjentom otrzymującym paklitaksel należy nosić odpowiedni strój chroniący przed działaniem promieni słonecznych), zapalenie mieszków włosowych; nieznane* – twardzina, zespół czerwonej erytrodysestezji dłoni i stóp.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: bardzo często – artrodyne, miodyne; nieznane* – toczeń układowy.

Ogólne zaburzenia i lokalne reakcje: często – reakcje w miejscach wstrzyknięć (lokalny obrzęk, ból, zaczerwienienie, induracja, osłabienie, utrata koloru i obrzęk skóry, przypadkowa ekstrawazacja może prowadzić do cellulitis, włóknienia i martwicy skóry); rzadko* – osłabienie, podwyższenie temperatury ciała, odwodnienie, obrzęk, niedobór samopoczucia. Są pojedyncze doniesienia o nawrotach reakcji skórnych w miejscach poprzedniej ekstrawazacji paklitakselu po kolejnych podaniach leku.

Wskaźniki laboratoryjne: często – istotne (5 razy lub więcej w porównaniu z normą) zwiększenie stężenia AST, ALT i fosfatazy alkalicznej; rzadko – istotne zwiększenie stężenia bilirubiny; niezbyt często* – zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: często – dyzuria; rzadko – niewydolność nerek.

Opis niektórych efektów ubocznych.

U pacjentek z rakiem piersi, które otrzymały paklitaksel jako leczenie wspomagające po AC, w porównaniu z pacjentkami, które otrzymywały tylko AC, częściej obserwowano objawy toksyczności neurosenzorycznej, reakcje nadwrażliwości, artrodyne/miodyne, anemię, infekcje, gorączkę, nudności/wymioty i biegunkę. Jednak częstość tych zjawisk odpowiadała częstości przy stosowaniu monoterapii paklitakselem, jak wspomniano powyżej.

Toxiczność dla układu krwionośnego i limfatycznego.

Mielosupresja jest głównym toksycznym efektem ograniczającym dawkę. Najważniejszym objawem toksyczności hematologicznej była neutropenia. W pierwszym cyklu leczenia ciężka neutropenia (< 500 komórek/mm³) występowała u 20 % pacjentów. W całym okresie terapii ciężka neutropenia występowała u 39 % pacjentów. Neutropenię trwającą ponad 7 dni zanotowano u 41 % chorych, a neutropenię trwającą 30–35 dni – u 8 % pacjentów. U wszystkich pacjentów objętych obserwacją parametry hematologiczne wróciły do normy w ciągu 35 dni. Częstość wystąpienia neutropenii klasy 4 trwającej 7 dni lub dłużej wyniosła 22 %.

Neutropenia gorączkowa związana z leczeniem paklitakselem występowała u 14 % pacjentów, podczas 1,3 % cyklów terapii. W trakcie leczenia paklitakselem odnotowano trzy epizody septyczne (2,8 %), które prowadziły do śmierci.

Trombocytopenia występowała u 50 % pacjentów i była ciężka (< 50000 komórek/mm³) w 9 % przypadków. U 14 % pacjentów liczba płytek krwi zmniejszyła się do < 75000 komórek/mm³ co najmniej raz podczas leczenia. O przypadkach krwawień związanych z paklitakselem zgłaszano u < 3 % pacjentów, były one lokalizowane.

Anemia (Hb < 11 g/dl) występowała u 61 % pacjentów i była ciężka (Hb < 8 g/dl) w 10 % przypadków. 21 % pacjentów wymagało transfuzji masy czerwonych krwinek.

Leczenie skojarzone.

Paklitaksel z cisplatyną.

W przypadku terapii skojarzonej paklitakselem i cisplatiną częstość i nasilenie efektów neurotoksycznych, głównie neuropatii obwodowej, były wyższe przy podawaniu paklitakselu w dawce 175 mg/m² powierzchni ciała metodą 3-godzinnego wlewu dożylnego (efekty neurotoksyczne zaobserwowano u 85 % pacjentów, u 15 % – ciężkie), niż przy podawaniu paklitakselu w dawce 135 mg/m² powierzchni ciała metodą 24-godzinnego wlewu dożylnego (efekty neurotoksyczne zaobserwowano u 25 % pacjentów, u 3 % – ciężkie) w połączeniu z cisplatiną.

U chorych na nieosoczastego raka płuca i na raka jajnika, którzy otrzymywali paklitaksel przez 3 godziny, a następnie cisplatinę, zwiększała się częstość występowania ciężkiej neurotoksyczności. Neuropatia obwodowa może się rozwinąć już po pierwszym cyklu leczenia i nasilać się po kolejnych podaniach paklitakselu. Czasem jest przyczyną odstawienia terapii paklitakselem. Objawy sensoryczne osłabiają się lub zanikają po kilku miesiącach po zakończeniu leczenia paklitakselem. Istniejąca neuropatia spowodowana wcześniejszą terapią nie stanowi przeciwwskazania do leczenia paklitakselem.

U pacjentów, którzy otrzymywali paklitaksel i cisplatinę, występuje zwiększony ryzyko niewydolności nerek w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali tylko cisplatinę w leczeniu nowotworów ginekologicznych.

Poniżej przedstawiono wyniki dwóch dużych badań chemioterapii pierwszej linii raka jajnika (paklitaksel + cisplatyna: ponad 1050 pacjentek); dwóch badań fazy III leczenia pierwszej linii przerzutowego raka piersi: jedno badanie skojarzenia z doksorubicyną (paklitaksel + doksorubicyna: 267 pacjentek), drugie badanie skojarzenia z trastuzumabem (analiza planowana podpopulacji paklitaksel + trastuzumab: 188 pacjentek) oraz dwóch badań fazy III leczenia zaawansowanych stadiów nieosoczastego raka płuca (paklitaksel + cisplatyna: ponad 360 pacjentów).

U chorych na raka jajnika, którzy otrzymywali chemioterapię pierwszej linii paklitakselem metodą 3-godzinnego wlewu dożylnego w połączeniu z cisplatiną, częstość i nasilenie efektów neurotoksycznych, artrodynii/miodynii i reakcji nadwrażliwości były wyższe niż w leczeniu cyklofosfamidem w połączeniu z cisplatiną. Częstość i nasilenie mielosupresji były niższe w grupie otrzymującej paklitaksel metodą 3-godzinnego wlewu dożylnego w połączeniu z cisplatiną niż w grupie otrzymującej cyklofosfamid w połączeniu z cisplatiną.

W chemioterapii pierwszej linii przerzutowego raka piersi częstość i nasilenie neutropenii, anemii, neuropatii obwodowej, artrodynii/miodynii, osłabienia, gorączki i biegunki były wyższe przy podawaniu paklitakselu w dawce 220 mg/m² powierzchni ciała metodą 3-godzinnego wlewu dożylnego 24 godziny po podaniu doksorubicyny w dawce 50 mg/m² powierzchni ciała w porównaniu do standardowej terapii 5-fluorouracylem (500 mg/m²), doksorubicyną (50 mg/m²) i cyklofosfamidem (500 mg/m²) (schemat FAC). Częstość i nasilenie nudności i wymiotów w terapii paklitakselem (220 mg/m²) i doksorubicyną (50 mg/m²) były niższe niż w leczeniu według schematu FAC. Częściowo może to wynikać ze stosowania kortykosteroidów.

Paklitaksel z trastuzumabem.

W chemioterapii pierwszej linii paklitakselem metodą 3-godzinnego wlewu dożylnego w połączeniu z trastuzumabem częstość poniższych niepożądanych efektów (niezależnie od ich związku przyczynowego z terapią paklitakselem lub trastuzumabem) u chorych na przerzutowego raka piersi była wyższa niż w monoterapii paklitakselem: niewydolność serca (8 % w porównaniu do 1 %), infekcje (46 % w porównaniu do 27 %), dreszcze (42 % w porównaniu do 4 %), gorączka (47 % w porównaniu do 23 %), kaszel (42 % w porównaniu do 22 %), wysypka (39 % w porównaniu do 18 %), artrodyne (37 % w porównaniu do 21 %), tachykardia (12 % w porównaniu do 4 %), biegunka (45 % w porównaniu do 30 %), nadciśnienie tętnicze (11 % w porównaniu do 3 %), krwawienie z nosa (18 % w porównaniu do 4 %), trądzik (11 % w porównaniu do 3 %), zwykła opryszczka (12 % w porównaniu do 3 %), przypadkowe urazy (13 % w porównaniu do 3 %), bezsenność (25 % w porównaniu do 13 %), katar (22 % w porównaniu do 5 %), zapalenie zatok (21 % w porównaniu do 7 %), reakcje w miejscach wstrzyknięć (7 % w porównaniu do 1 %). Różnice w częstości niektórych niepożądanych efektów mogą wynikać z większej liczby i dłuższej trwania cyklów leczenia paklitakselem i trastuzumabem w porównaniu z monoterapią paklitakselem. Częstość ciężkich efektów ubocznych w skojarzonej chemioterapii paklitakselem i trastuzumabem oraz monoterapii paklitakselem była porównywalna.

Paklitaksel z doksorubicyną.

Zaburzenia kurczliwości serca (zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory o więcej niż 20 %) obserwowano u 15 % chorych na przerzutowego raka piersi, którzy otrzymywali doksorubicynę w połączeniu z paklitakselem, i u 10 % chorych, którzy otrzymywali standardową terapię 5-fluorouracylem, doksorubicyną i cyklofosfamidem (schemat FAC). Częstość wystąpienia niewydolności serca była < 1 % zarówno w leczeniu paklitakselem w połączeniu z doksorubicyną, jak i w standardowej terapii według schematu FAC. W przypadku skojarzonej chemioterapii trastuzumabem i paklitakselem częstość i nasilenie zaburzeń funkcji serca u chorych, którzy wcześniej otrzymywali antracyliny, były wyższe niż w monoterapii paklitakselem (niewydolność serca I-II klasy funkcjonalnej wg klasyfikacji NYHA: 10 % vs 0 %, czasem niewydolność serca III-IV klasy funkcjonalnej: 2 % vs 1 %). W pojedynczych przypadkach te zaburzenia były związane ze skutkiem śmiertelnym. We wszystkich przypadkach, z wyjątkiem wspomnianych pojedynczych wyjątków ze skutkiem śmiertelnym, pacjenci odpowiadali na odpowiednie leczenie.

Specjalne grupy pacjentów

Promieniowy zapalenie płuc zostało zarejestrowane u pacjentów poddawanych jednoczesnej radioterapii.

Efekty uboczne u chorych na AIDS z mięsakiem Kaposiego.

Z wyjątkiem efektów ubocznych ze strony układu krwiotwórczego i wątroby, częstość i nasilenie niepożądanych efektów u pacjentów z mięsakiem Kaposiego i u chorych z innymi nowotworami litymi, którzy otrzymywali monoterapię paklitakselem, były porównywalne.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe: możliwe jest zwiększenie stężenia bilirubiny, fosfatazy alkalicznej i AST u pacjentów z normalnymi wyjściowymi wartościami funkcji wątroby (więcej niż połowa tych pacjentów przyjmowało inhibitory proteazy). Czasem obserwowano istotne zwiększenie tych parametrów.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Polietoksylowane olejki rycynowe, które wchodzą w skład Paklitakselu "Ebewe", mogą powodować wypłuczanie di(2-etyloheksylu) ftalanu (DEHP) z plastycznych PVC. Intensywność tego procesu zależy od czasu działania i stężenia olejku rycynowego. Dlatego przygotowywanie, przechowywanie i podawanie roztworów do wlewów należy przeprowadzać z użyciem pojemników i systemów niezawierających PVC.

Nie stosować z innymi rozpuszczalnikami, poza tymi wskazanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Butelka z bezbarwnego szkła, zamknięta korkiem z halobutylowej gumy z powłoką fluoropolimerową i aluminiową nakrętką zaciskową; 5 ml (30 mg) lub 16,7 ml (100 mg) lub 25 ml (150 mg) lub 35 ml (210 mg) lub 50 ml (300 mg) w butelce; 1 butelka w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

FAREVA Unterach GmbH

EBEWE Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Mondzeeshtrasse 11, 4866 Unterach am Attersee, Austria

Mondzeeshtrasse 11, 4866 Unterach am Attersee, Austria