Ovestin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU OVESTIN® (OVESTIN®)

Skład:

substancja czynna: estriol;

1 świeczka zawiera 0,5 mg estriolu;

substancje pomocnicze: tłuszcz stałego z dodatkami (tłuszcz stały, makrogolu cetostearylowy eter, glicerylu rycinoleian).

Postać leku. Świeczki dopochwowe.

Główne właściwości fizykochemiczne: świeczki dopochwowe o barwie białej, w kształcie torpedy; powierzchnia zewnętrzna oraz powierzchnia przekroju wzdłuż osi podłużnej są gładkie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Naturalne i półsyntetyczne estrogeny.

Kod ATC G03C A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Lek Ovestin® zawiera naturalny żeński hormon estriol. W przeciwieństwie do innych estrogenów, estriol charakteryzuje się krótkotrwałym działaniem. Komponuje on zmniejszenie się wytwarzania endogennych estrogenów. W przypadku zapalenia pochwy związanego z atrofią, estriol podawany drogą pochwową normalizuje nabłonek moczowo-płciowy oraz sprzyja przywróceniu normalnej mikroflory i fizjologicznego poziomu pH w pochwie.

Leczenie objawów pochwy spowodowanych niedoborem estrogenów: estrogen podawany drogą pochwową łagodzi objawy zapalenia pochwy związanego z niedoborem estrogenów u kobiet w okresie menopauzy.

Informacje uzyskane w trakcie badań klinicznych

• Ubytek objawów pochwy stwierdzano już w pierwszych tygodniach leczenia.
• Krwawienie z pochwy po leczeniu Ovestin® występowało tylko w rzadkich przypadkach. W przypadku wystąpienia krwawienia z pochwy podczas stosowania supozystoriów Ovestin® pacjentka powinna skonsultować się z lekarzem. Należy zawsze ustalić przyczynę krwawień z pochwy podczas przyjmowania leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Podanie estriolu drogą pochwową zapewnia optymalną dostępność biologiczną w miejscu działania. Estriol wchłania się również do krwiogu ogólnego, o czym świadczy szybki wzrost stężenia niezconjuguowanego estriolu we krwi.

Rozkład

Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 1–2 godzin po podaniu. Po podaniu pochwowym estriolu w dawce 0,5 mg wartość Cmax wynosiła około 100 pg/ml, minimalne stężenie (Cmin) – około 25 pg/ml, a średnie stężenie (Caverage) – około 70 pg/ml. Po 3 tygodniach codziennego podawania pochwowego estriolu w dawce 0,5 mg wartość Caverage zmniejszyła się do 40 pg/ml.

W badaniu klinicznym średnie stężenie we krwi, zmierzone po 12 godzinach od nałożenia kremu z estriolem po 12 tygodniach stosowania, wynosiło 8,5 pg/ml (międzykwartylowy zakres 3,3–24,3). Po stosowaniu leku 3 razy w tygodniu przez 21 miesięcy (międzykwartylowy zakres 9,2–38,4) średnie stężenie estriolu w surowicy krwi u pacjentek z przewlekłym przebiegiem choroby wynosiło 5,5 pg/ml (międzykwartylowy zakres 1,9–10,2).

Biotransformacja

Prawie cały (90 %) estriol we krwi wiąże się z albuminą i, w przeciwieństwie do innych estrogenów, niemal nie wiąże się z globuliną wiążącą hormony płciowe. Metabolizm estriolu odbywa się głównie poprzez koniugację i dekoniugację w trakcie obiegu enterohepaticznego.

Wydalanie

Ponieważ estriol jest końcowym produktem metabolizmu, wydala się głównie w formie skoniugowanej z moczem. Znacznie mniejsza część (około 2 %) wydala się z kałem, głównie w formie niezconjuguowanego estriolu. Okres półtrwania po podaniu pochwowym wynosi około 6–9 godzin.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie objawów przewlekłego zapalenia pochwy spowodowanych niedoborem estrogenów u kobiet w okresie menopauzy.
• Leczenie przed- i pooperacyjne kobiet w okresie menopauzy poddawanych zabiegom chirurgicznym pochwy.
• Jako środek wspomagający w diagnostyce w przypadkach wątpliwych wyników cytologicznych rozmazu szyjki macicy (klasa IIIa wg testu Papanikołaou) u kobiet w okresie menopauzy, gdy stwierdza się patologiczne komórki wskazujące na zanik nabłonka.

Przeciwwskazania.

• Stwierdzony, obecny w wywiadzie lub podejrzewany rak piersi.
• Stwierdzone lub podejrzewane nowotwory zależne od estrogenów (np. rak endometrium).
• Krwawienie z pochwy nieustalonej etiologii.
• Nieleczona hiperplazja endometrium.
• Wcześniejsze lub aktualnie występujące zakrzepowe choroby żył (ZTZ) (tromboza żył głębokich, zakrzembowe zapalenie płuc).
• Ustalone zaburzenia trombofilii (np. niedobór białka C, białka S lub antytrombiny, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Aktywne lub niedawno przebite zakrzembowe choroby tętnic (np. dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego).
• Aktywne lub przebyte choroby wątroby, po których nie przywrócono normalnych wartości czynności wątroby.
• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na donosowe (vaginalne) stosowanie oraz minimalną absorpcję systemową klinicznie istotne interakcje przy stosowaniu leku Ovestin® są mało prawdopodobne. Należy jednak wziąć pod uwagę interakcje z innymi miejscowymi lekami stosowanymi w pochwie.

Metabolizm estrogenów (i progestagenów) może być nasilany przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zdolnymi do indukcji enzymów biorących udział w metabolizmie leków, szczególnie enzymów cytochromu P450, np. z lekami przeciwpadaczkowymi (w szczególności fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), lekami przeciwbakteryjnymi/przeciwwirusowymi (w szczególności ryfampicyna, ryfabutyna, nevirapyna i efawiernz) oraz z lekami ziołowymi zawierającymi naparstnicę (Hypericum perforatum).

Rytonawir i nelfinawir są znanymi silnymi inhibitorami, ale mogą odwrotnie wykazywać właściwości indukcyjne przy stosowaniu razem ze steroidowymi hormonami.

Klinicznie istotne zwiększenie metabolizmu estrogenów i progestagenów może prowadzić do zmniejszenia skuteczności Ovestin® oraz do zmiany obrazu krwawień.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Hormonoterapię zastępczą (HTZ) w celu leczenia objawów niedoboru estrogenów u kobiet w okresie popomenopauzalnym należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku wystąpienia objawów negatywnie wpływających na jakość życia. Aby dokładnie ocenić korzyści i ryzyko, należy przeprowadzać staranne oceny co najmniej raz w roku i kontynuować HTZ tylko tak długo, jak korzyści z leczenia przewyższają ryzyko.

Dostępne informacje dotyczące ryzyka związanego z HTZ w leczeniu przedwczesnej menopauzy są ograniczone. Jednakże ze względu na niższe bezwzględne ryzyko u młodszych kobiet, stosunek korzyści do ryzyka jest dla nich bardziej korzystny niż u kobiet starszych.

Badanie lekarskie / dalsze monitorowanie

Przed rozpoczęciem lub ponownym kursem HTZ należy dokładnie przeanalizować pełną historię chorób pacjentki i jej rodziny. Podczas badania lekarskiego (w tym badania miednicy małej i piersi) należy wziąć pod uwagę wywiad pacjentki oraz przeciwwskazania i ostrzeżenia dotyczące stosowania leku (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”). W trakcie leczenia zaleca się przeprowadzanie okresowych badań medycznych pacjentki, których częstotliwość i rodzaj zależą od indywidualnych cech. Kobiety należy poinstruować, aby informować lekarza lub pielęgniarkę o wszelkich zmianach w piersiach (patrz sekcja „Rak piersi” poniżej). Zaleca się przeprowadzanie badań, w tym z wykorzystaniem metod wizualizacji, takich jak mammografia, zgodnie z obowiązującą praktyką przesiewową dostosowaną do potrzeb konkretnej pacjentki.

Stany wymagające dodatkowego monitorowania medycznego

Jeśli obecnie występuje którykolwiek z poniższych stanów, albo jeśli występowały one w przeszłości i/lub nasilały się podczas ciąży lub stosowania innej terapii hormonalnej, pacjentka wymaga dodatkowego monitorowania. Należy pamiętać, że stany te mogą powrócić lub nasilić się podczas leczenia lekiem Ovestin®. Do takich stanów należą:

• mięsak macicy (fibroma macicy) lub endometrioza;
• czynniki ryzyka wystąpienia zaburzeń zakrzepowo-zatorowych (patrz „Zakrzepica żylna”);
• czynniki ryzyka wystąpienia nowotworów zależnych od estrogenów, np. pierwszy stopień predyspozycji genetycznej do raka piersi;
• podwyższone ciśnienie tętnicze;
• choroby wątroby (np. adenoma wątroby);
• cukrzyca z lub bez zaburzeń naczyniowych;
• kamica żółciowa;
• migrena lub silny ból głowy;
• toczeń rumieniowaty układowy;
• hiperplazja endometrium w wywiadzie (patrz „Hiperplazja i rak endometrium”);
• epilepsja;
• astma oskrzelowa;
• otoskleroza.

Wskazania do natychmiastowego przerwania leczenia

HTZ należy natychmiast przerwać w przypadku stwierdzenia przeciwwskazania lub następujących sytuacji:

• żółtaczka lub pogorszenie funkcji wątroby;
• istotne podwyższenie ciśnienia tętniczego;
• nowy napad bólu głowy typu migrenowego;
• ciąża.

Hiperplazja i rak endometrium

U kobiet z zachowaną macicą ryzyko rozwoju hiperplazji i raka endometrium wzrasta przy monoterapii systemowymi estrogenami prowadzonej przez dłuższy czas.

W przypadku stosowania leku Ovestin®, kremu wskrotnego lub dopochwowych, ekspozycja systemowa na estriol pozostaje bliska normalnemu zakresowi popomenopauzalnemu przy stosowaniu 2 razy w tygodniu, dlatego nie zaleca się łączenia z progestagenem.

Nieznana jest bezpieczeństwo długotrwałego (ponad rok) lub powtarzalnego stosowania estrogenów dopochwowych stosowanych miejscowo pod względem wpływu na endometrium. Dlatego przy powtarzalnym leczeniu należy co najmniej raz w roku ponownie ocenić potrzebę jego kontynuacji.

Stymulacja HTZ wyłącznie estrogenami może prowadzić do przednowotworowej lub złośliwej transformacji pozostałych ognisk endometriozy. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u kobiet, u których wykonano histerektomię z powodu endometriozy, jeśli wiadomo, że pozostały ogniska endometriozy.

Jeśli w dowolnym czasie podczas leczenia wystąpią krwawienie lub wydzielina krwista, należy ustalić przyczynę, co może wymagać wykonania biopsji endometrium w celu wykluczenia złośliwego nowotworu endometrium.

Aby zapobiegać stymulacji endometrium, dawka dzienna nie powinna przekraczać 1 dopochwowy (0,5 mg estriolu). Nie należy stosować tej maksymalnej dawki dłużej niż kilka tygodni (maksymalnie 4 tygodnie). Badania epidemiologiczne wykazały, że długotrwałe leczenie niskimi dawkami estriolu doustnie (jednak nie dopochwowy estriolem) może zwiększyć ryzyko rozwoju raka endometrium. To ryzyko rośnie proporcjonalnie do długości okresu leczenia i znika w ciągu roku po jego zakończeniu. Zwiększone ryzyko dotyczy przede wszystkim mniej inwazyjnych i dobrze zróżnicowanych nowotworów.

Następujące ryzyka związane są z systemową HTZ i w mniejszym stopniu dotyczą leku Ovestin®, kremu wskrotnego i dopochwowych, przy których stosowaniu 2 razy w tygodniu ekspozycja systemowa na estriol pozostaje bliska normalnemu zakresowi popomenopauzalnemu. Jednak należy brać pod uwagę te ryzyka w przypadku długotrwałego lub powtarzalnego stosowania tego leku.

Rak piersi

Wyniki dużego metaanalizy badań epidemiologicznych wskazują, że dopochwowe stosowanie estrogenów w niskiej dawce nie zwiększa ryzyka rozwoju raka piersi u kobiet, które nie miały go w wywiadzie. Ryzyko nawrotu u kobiet z wywiadem raka piersi jest nieznane.

Nie wiadomo, czy stosowanie estriolu wiąże się z takim samym ryzykiem. W szeregu badań populacyjnych typu „przypadek-kontrola” stosowanie estriolu, w przeciwieństwie do innych estrogenów, nie było związane ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka piersi. Jednak znaczenie kliniczne tych danych jest nieznane.

Rak jajnika

Rak jajnika występuje znacznie rzadziej niż rak piersi. Duża metaanaliza badań epidemiologicznych wskazuje na nieco zwiększone ryzyko u kobiet, którym stosowano monoterapię estrogenami jako systemową HTZ, co staje się widoczne po pięciu latach stosowania i następnie maleje po zakończeniu leczenia.

Zakrzepica żylna (ZŻ)

Stosowanie systemowej terapii hormonalnej zastępczej prowadzi do 1,3–3-krotnego zwiększenia ryzyka wystąpienia ZŻ, tj. zakrzepicy żył głębokich lub zatoru tętnicy płucnej. To ryzyko jest większe w pierwszym roku HTZ, a następnie maleje (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z rozpoznanymi chorobami towarzyszącymi zaburzeniom trombofilii mają zwiększone ryzyko ZŻ, a HTZ może zwiększać to ryzyko. Dlatego HTZ jest przeciwwskazana u takich pacjentek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ogólne czynniki ryzyka ZŻ to: stosowanie estrogenów, wiek starszy, przeszła duża operacja, długotrwała immobilizacja, otyłość (wskaźnik masy ciała > 30 kg/m²), ciąża, okres poporodowy, toczeń rumieniowaty układowy i nowotwory. Nie ma jednoznacznej opinii na temat roli żylaków w rozwoju ZŻ.

Tak jak w przypadku wszystkich pacjentów po operacji, należy podjąć środki zapobiegawcze, aby uniknąć rozwoju ZŻ po zabiegu chirurgicznym. Jeśli długotrwała immobilizacja jest nieunikniona po operacji planowanej, zaleca się tymczasowe przerwanie terapii hormonalnej zastępczej 4–6 tygodni przed operacją. Taką terapię można wznowić dopiero po pełnym przywróceniu ruchomości pacjentki.

Kobietom, które nie miały ZŻ w wywiadzie, ale u których członkowie rodziny w pierwszym stopniu pokrewieństwa mieli zatorowość w młodym wieku, należy zaproponować badanie przesiewowe po dokładnym wyjaśnieniu jego ograniczeń (takie badanie wykrywa jedynie część zaburzeń trombofilii). W przypadku stwierdzenia dziedzicznych zaburzeń trombofilii, które u członków rodziny towarzyszyły zatorowości lub są poważne (np. niedobór antytrombiny, białka S lub białka C lub kombinacja tych zaburzeń), HTZ jest przeciwwskazana.

U kobiet, które są stałe poddawane terapii antykoagulacyjnej, należy starannie ocenić stosunek korzyści do ryzyka leczenia.

Jeśli po rozpoczęciu leczenia lekiem Ovestin® wystąpi ZŻ, leczenie tym lekiem należy natychmiast przerwać. Pacjentom należy przekazać konieczność natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza, jeśli odczuwają objawy możliwej zatorowości (np. bolesny obrzęk nogi, nagły ból w klatce piersiowej, duszność).

Choroba niedokrwienna serca (CNS)

Tylko estrogen

Na podstawie randomizowanych badań kontrolowanych nie stwierdzono zwiększenia ryzyka CNS u kobiet po usunięciu macicy, które stosowały systemową HTZ zawierającą wyłącznie estrogen.

Udar niedokrwienny

Przy systemowej terapii estrogenowej ryzyko udaru niedokrwiennego wzrasta 1,5-krotnie. Względne ryzyko nie zmienia się w zależności od wieku i czasu po menopauzie. Ponieważ bezwzględne ryzyko udaru niedokrwiennego znacznie zależy od wieku, całkowite ryzyko udaru niedokrwiennego u kobiet poddawanych HTZ wzrasta z wiekiem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jednoczesne stosowanie leków stosowanych w leczeniu zapalenia wątroby C

Podczas badań klinicznych, w których pacjenci z zakażeniem wirusem zapalenia wątroby C (WZW C) otrzymywali leczenie lekami zawierającymi ombitasvir/paritaprevir/ritonavir oraz dasabuvir z rybawiryną lub bez niej, znacznie częściej obserwowano wzrost poziomu transaminaz (ALT) ponad 5-krotnie wyższy od górnej granicy normy u kobiet otrzymujących leki zawierające etynylöstradiol. U kobiet otrzymujących inne estrogeny, oprócz etynylöstradiolu, takie jak östradiol, estriol i estrogeny sprzężone, wzrost ALT był podobny do kobiet nie przyjmujących estrogenów. Jednak ze względu na ograniczoną liczbę kobiet otrzymujących powyższe inne estrogeny, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku Ovestin® i tej terapii skojarzonej.

Inne stany

Estrogeny mogą prowadzić do zatrzymania płynów w organizmie, dlatego należy starannie monitorować pacjentów z zaburzeniami funkcji serca lub nerek.

Kobiety z wywiadem hipertriglicerydemii wymagają szczególnej uwagi, ponieważ rzadko, podczas terapii estrogenami przy obecności tego stanu, odnotowano pojedyncze przypadki istotnego wzrostu poziomu trójglicerydów w osoczu krwi, co prowadziło do rozwoju zapalenia trzustki.

Estrogeny egzogenne mogą spowodować lub nasilić objawy dziedzicznego lub nabytego obrzęku naczynioruchowego.

Estrogeny zwiększają poziom globuliny wiążącej tyroksynę, co prowadzi do wzrostu ogólnego hormonu tarczycy krążącego w organizmie, wykrywanego za pomocą wiązania jodu z białkami, poziomu T4 (chromatografia lub badanie radioimmunologiczne) lub poziomu T3 (badanie radioimmunologiczne). Zmniejsza się wiązanie T3 z żywicą, co odzwierciedla wzrost globuliny wiążącej tyroksynę (GWT). Stężenia wolnego T4 i T3 pozostają bez zmian. Mogą wzrosnąć poziomy innych białek wiążących w surowicy, takich jak globulina wiążąca kortykosteroidy (GKC), globulina wiążąca sterydy płciowe (GKSP), co prowadzi do wzrostu stężenia krążących kortykosteroidów i sterydów płciowych odpowiednio. Stężenia wolnych lub biologicznie aktywnych hormonów pozostają bez zmian. Mogą wzrosnąć poziomy innych białek w osoczu krwi (angiotensynogen/substrat reniny, alfa-1-antytrypsyna, ceruloplazmina).

Brak danych na temat poprawy funkcji poznawczych przy stosowaniu HTZ. Jednak niektóre dane wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju demencji u kobiet rozpoczynających ciągłą skojarzoną HTZ lub monoterapię estrogenami w wieku 65 lat i starszych.

Przy stosowaniu w zalecanych dawkach utrzymujących, dopochwowe Ovestin® nie wpływają na wyniki laboratoryjnych testów hormonalnych.

Ovestin®, dopochwowe, zawierają w składzie makrogolowy eter cetostearylowy i rykiniolian gliceryny.

Makrogolowy eter cetostearylowy i rykiniolian gliceryny mogą powodować miejscowe reakcje skórne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ovestin® nie stosuje się w czasie ciąży. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę podczas leczenia Ovestin®em, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku. Wyniki większości przeprowadzonych do tej pory badań epidemiologicznych dotyczących oceny skutków przypadkowego wpływu estrogenów na płód nie wskazują na działanie teratogenne lub fetotoksyczne.

Okres karmienia piersią

Ovestin® nie stosuje się w czasie karmienia piersią, ponieważ estriol przenika do mleka matki i może zmniejszać produkcję mleka.

Plodność

Ovestin® jest przeznaczony wyłącznie do leczenia kobiet w okresie popomenopauzalnym (naturalnym i chirurgicznym).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Lek Ovestin® nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Ovestin® zawiera wyłącznie estrogen, dlatego może być stosowany doodbytniczo zarówno u kobiet z macicą, jak i bez macicy.

Dawki

Na początku lub w trakcie leczenia objawów niedoboru estrogenów u kobiet w okresie menopauzalnym należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

• W przypadku atrofii dolnych odcinków układu moczowo-płciowego: 1 supozetoria doodbytniczego na dobę przez pierwsze tygodnie (nie więcej niż 4 tygodnie), następnie stopniowe zmniejszenie dawki do dawki utrzymania (nie więcej niż 1 supozetoria doodbytniczego 2 razy w tygodniu), w zależności od nasilenia ustępowania objawów.
• W leczeniu przed- i pooperacyjnym kobiet w okresie menopauzalnym przed zabiegami ginekologicznymi: 1 supozetoria doodbytniczego na dobę przez 2 tygodnie przed operacją; 1 supozetoria doodbytniczego 2 razy w tygodniu przez 2 tygodnie po operacji.
• Jako lek wspomagający w diagnostyce w przypadku wątpliwej obrazu atrofii w cytologii szyjki macicy: 1 supozetoria doodbytniczego co drugi dzień przez tydzień przed pobraniem kolejnego wymazu.

W przypadku pominięcia dawki leku należy podać lek natychmiast po zażyciu, jeśli nie upłynął dzień podania następnej dawki. W przeciwnym razie pominiętą dawkę należy pominąć i kontynuować leczenie według zwykłego harmonogramu. Nie wolno podawać dwóch dawek leku w jednym dniu.

Sposób stosowania

Supozatoria doodbytnicze Ovestin® należy podawać doodbytniczo wieczorem przed snem. Pacjentka powinna włożyć supoztorium w pozycji leżącej jak najgłębiej do pochwy.

W przypadku stosowania leku Ovestin®, kremu doodbytniczego lub supoztorii 2 razy w tygodniu ekspozycja systemowa na estriol pozostaje w granicach normy dla okresu menopauzalnego, dlatego nie zaleca się stosowania w połączeniu z progestagenem (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

U kobiet, które nie otrzymują terapii hormonalnej zastępczej lub które są przekierowywane z ciągłego stosowania leku kombinowanego na terapię hormonalną zastępczą, leczenie Ovestin® można rozpocząć w dowolnym dniu. Kobiety, które przechodzą z cyklicznego lub ciągłego schematu sekwencyjnego leków na terapię hormonalną zastępczą, powinny rozpocząć leczenie Ovestin® następnego dnia po zakończeniu poprzedniego cyklu.

Dzieci.

Lek nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

W przypadku połknięcia dużej ilości leku u kobiet i dziewcząt może wystąpić nudności, wymioty oraz krwawienie jako zespół odstawienia leczenia. Nie znane jest specyficzne przeciwdziałanie. W razie potrzeby należy przeprowadzić leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania występują głównie u 3–10 % pacjentek poddawanych leczeniu. Mogą one wskazywać na nadmierną dawkę. W większości przypadków niepożądane działania znikają po pierwszych tygodniach leczenia. Częstość występowania niepożądanych działań może się różnić w zależności od wskazań, podanej dawki, a także przy stosowaniu leku w połączeniu z innymi lekami.

Do oceny niepożądanych działań stosuje się następujące wskaźniki częstości: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 – < 1/10), nieczęsto (> 1/1000 – < 1/100), rzadko (> 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Na podstawie danych literaturowych oraz obserwacji po rejestracji bezpieczeństwa zaobserwowano następujące niepożądane działania podczas stosowania Ovestin®:

Te skutki uboczne są zwykle przemijające, ale mogą również wskazywać na stosowanie zbyt wysokiej dawki leku.

Inne reakcje niepożądane wystąpiły podczas leczenia estrogenem/progestagenem.

• Dobroczyne i złośliwe nowotwory zależne od estrogenów, np. raka endometrium (dodatkowe informacje zawarte są w punktach «Przeciwwskazania» i «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

• Choroby pęcherza żółciowego.

• Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: chloasma, rumień wielopostaciowy, rumień węzlasty, purpura hemoragiczna.

• Możliwe demencje u osób w wieku 65 lat i starszych (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Skutki uboczne charakterystyczne dla klasy leków związanych z hormonalną terapią zastępczą (HTZ)

Poniższe ryzyka są związane z zastosowaniem systemowej HTZ i w mniejszym stopniu dotyczą leku Ovestin®, kremu dopochwowego i dopochwowych supozycji, przy których stosowaniu dwa razy w tygodniu ekspozycja systemowa na estriol pozostaje bliska normalnemu zakresowi po menopauzie.

Ryzyko rozwoju raka piersi

Stwierdzono, że u kobiet przyjmujących kombinowaną HTZ zawierającą estrogen i progestagen przez ponad 5 lat ryzyko wystąpienia raka piersi wzrasta niemal dwukrotnie.

U pacjentek przyjmujących monoterapię estrogenową wzrost ryzyka jest nieco niższy niż u pacjentek przyjmujących kombinowane leki estrogenowe i progestagenowe jako HTZ.

Poziom ryzyka zależy od długości stosowania (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Poniżej przedstawiono wyniki największego randomizowanego, kontrolowanego placebo badania WHI oraz największego badania epidemiologicznego «Badanie Miliona Kobiet» (MWS). «Badanie Miliona Kobiet» (MWS) – oszacowano dodatkowe ryzyko rozwoju raka piersi po 5-letnim stosowaniu.

Badania WHI w USA – dodatkowe ryzyko rozwoju raka piersi po 5-letnim stosowaniu

Nowotwór jajnika

Stosowanie systemowej HRT wiąże się z nieco zwiększonym ryzykiem rozpoznania raka jajnika (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Metanaliza 52 badań epidemiologicznych wykazała zwiększone ryzyko rozwoju raka jajnika u kobiet aktualnie stosujących systemową HRT w porównaniu z kobietami, które nigdy nie stosowały HRT (OR 1,43, 95% CI 1,31–1,56). U kobiet w wieku od 50 do 54 lat stosowanie HRT przez 5 lat prowadzi do jednego dodatkowego przypadku na 2000 kobiet. U kobiet w wieku od 50 do 54 lat, które nie stosują HRT, u 2 na 2000 kobiet rozpoznaje się raka jajnika w ciągu 5-letniego okresu.

Ryzyko wystąpienia ZT

Ryzyko wystąpienia zatorowo-tromboembolicznego (ZT), tj. zakrzepicy żył głębokich lub zakrzembicy tętnicy płucnej, zwiększa się przy systemowej HRT od 1,3 do 3 razy. Zdarzenia ZT są najbardziej prawdopodobne w pierwszym roku stosowania HRT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Poniżej przedstawiono odpowiednie wyniki badań WHI.

Badanie WHI – dodatkowe ryzyko wystąpienia ZT po 5-letnim stosowaniu

Ryzyko rozwoju udaru niedokrwiennego

Systemowa monoterapia estrogenowa wiąże się z 1,5-krotnym wzrostem ryzyka wystąpienia udaru niedokrwiennego. Ryzyko wystąpienia udaru krwotocznego nie wzrasta na tle stosowania HRT.

Ryzyko względne nie zależy od wieku ani długości stosowania, jednak ponieważ ryzyko podstawowe w dużym stopniu zależy od wieku, całkowite ryzyko udaru u kobiet otrzymujących HRT będzie wzrastać wraz z wiekiem (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dane łączone z badań WHI – dodatkowe ryzyko wystąpienia udaru niedokrwiennego* po 5-letnim stosowaniu

Informacja o podejrzanym działaniu niepożądanych

Zgłaszanie podejrzeń o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 do 25 °C w suchym, chronionym przed światłem miejscu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

5 sztuk w pasku foliowym; 3 paski foliowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent.

Unither Industries.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Zona przemysłowa Le Malcurle 03800 Gannat, Francja.