INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego ORTOFEN (ORTOPHEN)

Skład:

substancja czynna: diclofenac;

1 tabletka zawiera diclofenacu sodowego w przeliczeniu na substancję 100 % – 25 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; cukier; powidon; skrobia ziemniaczana; kwas stearynowy; powłoka akryl-iz żółty 93O38159 (zawierająca: kopolimer metakrylanowy (typ C), talk, ditlenek tytanu (E 171), cytrynian trietylu, żółć chinolinową (E 104), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, wodorowęglan sodu, laurylosiarczan sodu, tlenek żelaza żółty (E 172), ponso 4R (E 124)).

Postać leku. Tabletki powlekane, odporne na działanie soku żołądkowego.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, z powierzchnią podwójnie wypukłą, powlekane powłoką o barwie od jasnożółtej do żółtej. Przy podzieleniu i badaniu pod lupą widoczne jest jądro otoczone ciągłą warstwą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu octowego i związki pokrewne. Kod ATC M01A B05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ortofen zawiera diklofenak sodowy i jest niesteroidowym lekiem przeciwbólowym (NSAID) o wyraźnym działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym. Głównym mechanizmem działania jest hamowanie biosyntezy prostaglandyn (prostaglandynsyntetazy, cyklooksygenazy), które odgrywają kluczową rolę w powstawaniu stanu zapalnego, bólu i gorączki.

In vitro, przy stężeniach równoważnych stężeniom osiąganym u ludzi, diklofenak nie hamuje biosyntezy proteoglikanów w tkance chrzęstnej.

Tabletki Ortofen, dzięki szybkiemu wchłanianiu, są odpowiednie w leczeniu stanów ostrych towarzyszących bólowi i stanowi zapalnemu, gdy pożądane jest szybkie rozpoczęcie działania leku (w ciągu 30 minut). W przypadku bólu i stanu zapalnego po urazie diklofenak szybko ulżywa zarówno bólowi spontanicznemu, jak i bólowi podczas ruchu, a także zmniejsza obrzęk w obszarze stanu zapalnego i opuchliznę w okolicy rany.

Dodatkowo, substancja czynna może osłabiać ból i zmniejszać krwawienie w przypadku pierwotnej dysmenorei. Diklofenak wykazuje również działanie przeciwbólowe w innych stanach towarzyszących umiarkowanemu i silnemu bólowi.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Diklofenak jest szybko i całkowicie wchłaniany. Wchłanianie rozpoczyna się bezpośrednio po podaniu leku, a ilość wchłoniętej substancji odpowiada ilości wchłanianej po podaniu równoważnej dawki diklofenaku sodowego. Podawanie leku podczas jedzenia nie wpływa na ilość wchłoniętego diklofenaku, choć początek i szybkość wchłaniania mogą być nieco opóźnione.

Dostępność biologiczna.

Około połowa podanego diklofenaku ulega metabolizmowi przy pierwszym przejściu przez wątrobę (efekt pierwszego przejścia); pole pod krzywą stężenia (AUC) po doustnym podaniu leku wynosi około połowy wartości uzyskanej po podaniu równoważnej dawki dożylnej.

Właściwości farmakokinetyczne leku nie zmieniają się przy stosowaniu powtarzalnym. Nie występuje kumulacja przy zachowaniu zalecanego dawkowania.

Rozkład.

Diklofenak wiąże się z białkami osocza krwi w 99,7%, głównie z albuminą (99,4%). Objętość rozkładu wynosi 0,12–0,17 l/kg.

Diklofenak przenika do płynu synowialnego, gdzie jego maksymalne stężenie osiąga się 2–4 godziny po osiągnięciu szczytowych wartości w osoczu. Wyglądalny okres półtrwania z płynu synowialnego wynosi 3–6 godzin. Dwie godziny po osiągnięciu szczytowych stężeń w osoczu krwi stężenie substancji czynnej w płynie synowialnym jest wyższe niż w osoczu krwi i pozostaje takie przez kolejne 12 godzin.

Biota transformacja.

Biota transformacja diklofenaku odbywa się częściowo poprzez glukuronidację niezmienionej cząsteczki, ale głównie poprzez jedno- i wielokrotne hydroksylowanie oraz metoksylocję, prowadzące do powstania kilku fenolowych metabolitów, z których większość tworzy koniugaty z kwasem glukuronowym. Dwa z tych fenolowych metabolitów są biologicznie aktywne, ale znacznie słabsze niż diklofenak.

Eliminacja.

Całkowity klirens układowy diklofenaku z osocza krwi wynosi 263±56 ml/min (średnia wartość ± odchylenie standardowe). Ostateczny okres półtrwania z osocza krwi wynosi 1–2 godziny. Okres półtrwania z osocza krwi czterech metabolitów, w tym dwóch farmakologicznie aktywnych, jest również krótki i wynosi 1–3 godziny. Metabolit praktycznie nieaktywny ma znacznie dłuższy okres półtrwania.

Około 60% podanej dawki leku wydala się z moczem w postaci glukuronidowego koniugatu niezmienionej cząsteczki oraz w postaci metabolitów, z których większość również przekształca się w koniugaty glukuronidowe. Mniej niż 1% diklofenaku wydala się w postaci niezmienionej substancji. Pozostała część podanej dawki leku wydala się z żółcią i kałem w postaci metabolitów.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie zaobserwowano istotnych różnic w wchłanianiu, metabolizmie i wydalaniu leku w zależności od wieku pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Kinetyka pojedynczej dawki leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie wskazuje na możliwość kumulacji niezmienionej substancji czynnej przy standardowym schemacie dawkowania.

U pacjentów z kliresem kreatyniny mniejszym niż 10 ml/min teoretyczne stężenia równowagowe hydroksylowanych metabolitów w osoczu krwi były około 4 razy wyższe niż u zdrowych pacjentów. Ostatecznie jednak metabolity te wydalane są z żółcią.

Pacjenci z chorobami wątroby. U chorych na przewlekłe zapalenie wątroby lub wątrobę z kompensowanym marskością parametry farmakokinetyki i metabolizm diklofenaku są podobne do tych u pacjentów bez chorób wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zapalne i zwyrodnieniowe postacie chorób reumatycznych (reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa, osteoartroza, zapalenie stawów kręgosłupa);
zespoły bólowe pochodzące od kręgosłupa;
choroby reumatyczne miękkich tkanek pozastawowych;
ostre napady dny;
ostre bólowe stany po urazach i po zabiegach operacyjnych towarzyszące zapaleniu i obrzękom, np. po zabiegach stomatologicznych i ortopedycznych;
choroby ginekologiczne towarzyszące bólowi i stanom zapalnym, np. pierwotna dysmenorea lub zapalenie przydatków;
jako lek wspomagający w ciężkich stanach zapalnych chorób narządów ENT towarzyszących bólowi, np. zapalenie gardła i migdałków, zapalenie ucha.

Zgodnie z ogólnymi zasadami terapeutycznymi, podstawową chorobę należy leczyć lekami podstawowej terapii. Gorączka sama w sobie nie jest wskazaniem do stosowania leku.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z pozostałych składników leku;
Ortofen, podobnie jak inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, jest przeciwwskazany u pacjentów, u których w odpowiedzi na stosowanie ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ występują napady astmy oskrzelowej, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka lub ostry katar, polipy nosa oraz inne objawy alergiczne;
ostre owrzodzenie żołądka lub jelita i/lub owrzodzenie dwunastnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja;
choroba żołądka lub jelita; krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja;
krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja w wywiadzie, związane z wcześniejszym leczeniem niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ);
aktywna postać choroby wrzodowej/krwawienia lub nawracająca choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów potwierdzonej choroby wrzodowej lub krwawienia);
choroby zapalne jelita (np. choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego);
niewydolność wątroby;
niewydolność nerek;
niewydolność serca klasy II–IV według klasyfikacji NYHA (New York Heart Association);
choroba niedokrwienna serca u pacjentów z chorobą wieńcową, chorobą wieńcową, po przebytym zawałach serca;
choroby mózgokrzepowe u pacjentów po udarze mózgu lub z epizodami przemijających ataków niedokrwiennych mózgu;
choroby tętnic obwodowych;
nie stosować do leczenia bólu w okresie okołooperacyjnym po aortokoronarnym by-passie (lub przy stosowaniu aparatu krążenia pozaustrojowego);
III trymestr ciąży.

Szczególne środki ostrożności.

Ogólne ostrzeżenia.

Aby zminimalizować niepożądane skutki, leczenie należy rozpocząć od najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy okres czasu konieczny do kontrolowania objawów.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Ortofen i innych NLPZ działających ogólnie, w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2), ponieważ nie ma potwierdzenia korzyści synergii działania, a także ze względu na dodatkowe skutki uboczne.

Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu u pacjentów powyżej 65 roku życia. W szczególności zaleca się przepisywanie najniższych skutecznych dawek słabszym fizycznie pacjentom starszym lub gdy masa ciała pacjenta jest niższa niż norma.

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia wrzodu przewodu pokarmowego, krwawienia lub perforacji, które mogą wystąpić w dowolnym okresie leczenia NLPZ, niezależnie od ich selektywności wobec COX-2 i nawet przy braku objawów poprzedzających lub czynników ryzyka w wywiadzie, należy stosować najniższe skuteczne dawki przez najkrótszy okres czasu.

Lek ten należy stosować tylko w przypadku absolutnych wskazań i pod ścisłym nadzorem medycznym u pacjentów z zaburzeniami układu pokarmowego, zaburzeniami funkcji wątroby lub podejrzeniem wrzodu żołądka lub jelita w wywiadzie.

Działanie NLPZ na nerki powoduje zatrzymanie płynu i obrzęki oraz/lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego diklofenak należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami serca lub innymi stanami, w których istnieje skłonność do zatrzymania płynu. Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów, którzy jednocześnie stosują diuretyki lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub mają zwiększony ryzyko hipowolemii.

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, rzadko mogą rozwijać się reakcje alergiczne (w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktycznopodobne), nawet bez wcześniejszego stosowania diklofenaku. Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Koyna, ciężkiej reakcji alergicznej, która może spowodować zawał mięśnia sercowego. Objawy takich reakcji mogą obejmować ból w klatce piersiowej, który pojawia się w połączeniu z reakcją alergiczną na diklofenak.

Podobnie jak inne NLPZ, Ortofen dzięki swoim właściwościom farmakodynamicznym może maskować objawy i oznaki infekcji.

Zgodnie z ogólnie przyjętymi podejściami do leczenia chorób zapalno-zakaźnych, należy również stosować środki etiotropowe. Samodzielne podwyższenie temperatury ciała nie jest wskazaniem do stosowania leku.

Tabletki Ortofen zawierają laktozę. Dlatego nie należy ich przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy lub ciężkim niedoborem laktozy.

Lek zawiera cukier, co należy uwzględnić u chorych na cukrzycę.

Wpływ na przewód pokarmowy.

Wszystkim NLPZ, w tym diklofenakowi, towarzyszą krwawienia z przewodu pokarmowego (wymioty krwią, melena), powstawanie wrzodów lub perforacji, które mogą być śmiertelne i mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, przy objawach ostrzegawczych lub bez nich, lub u pacjentów z poważnymi objawami przewodu pokarmowego w wywiadzie. Ogólnie rzecz biorąc, takie objawy są najbardziej niebezpieczne dla pacjentów starszych. W przypadkach, gdy u pacjentów stosujących Ortofen rozwijają się te powikłania, lek należy odstawić.

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, w tym diklofenaku, konieczna jest staranna opieka medyczna i szczególna ostrożność przy przepisywaniu leku Ortofen pacjentom z objawami wskazującymi na zaburzenia przewodu pokarmowego lub z wrzodem, krwawieniem lub perforacją żołądka lub jelita w wywiadzie.

Ryzyko wystąpienia krwawienia, wrzodu lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ, w tym diklofenaku. A także u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie jeśli wystąpiły komplikacje (krwawienie lub perforacja), oraz u pacjentów starszych (przypadki mogą być śmiertelne).

Aby zmniejszyć ryzyko toksycznego wpływu na PP (przewód pokarmowy), leczenie tych pacjentów należy rozpocząć i prowadzić najniższymi skutecznymi dawkami. U tych pacjentów, a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania leków zawierających kwas acetylosalicylowy lub innych leków zwiększających ryzyko szkodliwego wpływu na PP, należy rozważyć możliwość przepisania terapii skojarzonej z zastosowaniem środków ochronnych (np. inhibitorów pompy protonowej lub misoprostolu). Pacjenci z toksycznym wpływem na PP w wywiadzie, szczególnie starsi, powinni powiadomić lekarza o wszelkich niezwykłych objawach brzusznych (szczególnie o krwawieniu z PP). Z ostrożnością należy przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększać ryzyko powstania wrzodu lub krwawienia, takie jak kortykosteroidy działające ogólnie, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), leki antytrombotyczne (np. kwas acetylosalicylowy) lub selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny.

NLPZ, w tym diklofenak, mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem niewydolności przewodu pokarmowego po anastomozie. Zaleca się staranne obserwowanie medyczne i ostrożność przy stosowaniu diklofenaku po operacji przewodu pokarmowego.

Wpływ na wątrobę.

Przy przepisywaniu Ortofenu pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy zapewnić ciągły nadzór medyczny, ponieważ ich stan może się pogorszyć.

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, w tym diklofenaku, może wzrastać poziom jednego lub więcej enzymów wątrobowych. Obserwowano to bardzo często przy stosowaniu diklofenaku, ale bardzo rzadko towarzyszyło temu pojawienie się objawów klinicznych. W większości przypadków obserwowano wzrost do wartości granicznych. Często wzrosty te były umiarkowane, podczas gdy częstość wyraźnego wzrostu pozostawała około 1%. Wzrost poziomu enzymów wątrobowych towarzyszył objawom klinicznym uszkodzenia wątroby w 0,5% przypadków. Wzrost poziomu enzymów był zazwyczaj odwracalny po odstawieniu leku.

Należy zaznaczyć, że lek Ortofen jest zalecany tylko do krótkiego cyklu leczenia (nie dłużej niż 2 tygodnie). W przypadku przepisywania diklofenaku na dłuższy okres, środkiem ostrożności jest regularne monitorowanie funkcji wątroby i poziomu enzymów wątrobowych. Stosowanie tego leku należy przerwać, jeśli występuje zaburzenie lub pogorszenie funkcji wątroby, jeśli objawy kliniczne lub objawy wskazują na rozwój choroby wątroby lub jeśli pojawiają się inne objawy (np. eozynofilia, wysypka). Przebieg chorób takich jak zapalenia wątroby może rozwijać się bez objawów prodromalnych.

Oprócz wzrostu poziomu enzymów wątrobowych, rzadko zgłaszano ciężkie reakcje ze strony wątroby, w tym żółtaczkę i fulminantne zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, które w niektórych przypadkach były śmiertelne.

Z ostrożnością należy stosować diklofenak u pacjentów z porfirią wątrobową ze względu na możliwość wywołania napadu.

Wpływ na nerki.

Długotrwałe stosowanie wysokich dawek NLPZ, w tym diklofenaku, często (1–10%) prowadzi do wystąpienia obrzęków i nadciśnienia tętniczego.

Szczególnej ostrożności należy przestrzegać u pacjentów z zaburzeniami funkcji serca lub nerek, nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, pacjentów starszych, pacjentów, którzy jednocześnie stosują diuretyki lub leki mogące znacząco wpływać na funkcję nerek, a także pacjentów z istotnym zmniejszeniem objętości płynu pozakomórkowego, np. przed/po zabiegach chirurgicznych. Przy przepisywaniu w takich przypadkach Ortofenu należy prowadzić monitorowanie funkcji nerek. Po zakończeniu terapii stan pacjentów zazwyczaj normalizuje się.

Wpływ na skórę.

Bardzo rzadko w związku ze stosowaniem NLPZ, w tym Ortofen, zgłaszano poważne reakcje ze strony skóry (w niektórych przypadkach śmiertelne), w tym egfoliatywny rumień, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji u pacjentów istnieje na początku leczenia, zazwyczaj w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Lek Ortofen należy odstawić przy pojawieniu się pierwszych objawów wysypki, uszkodzeń błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Zespół SLE i mieszane choroby tkanki łącznej.

U pacjentów z toczeniem rumieniowatym układowym (SLE) i mieszanymi chorobami tkanki łącznej obserwuje się zwiększony ryzyko rozwoju oponowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Efekty sercowo-naczyniowe i mózgokrwawicze.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie i/lub niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia nasilenia konieczne jest odpowiednie monitorowanie i udzielanie zaleceń, ponieważ w związku ze stosowaniem NLPZ, w tym diklofenaku, odnotowano przypadki zatrzymania płynu i obrzęków.

Zauważono zwiększony ryzyko wystąpienia powikłań trombotycznych i mózgokrwawiczych przy stosowaniu selektywnych inhibitorów COX-2. Obecnie nie wiadomo dokładnie, czy takie ryzyko koreluje bezpośrednio z selektywnością COX-1/COX-2 poszczególnych NLPZ. Ponieważ obecnie nie ma danych porównawczych dotyczących długotrwałego leczenia diklofenakiem w maksymalnych dawkach, nie można wykluczyć istnienia podobnego zwiększonego ryzyka. Do czasu uzyskania takich danych należy starannie oceniać stosunek ryzyka do korzyści przed przepisaniem diklofenaku pacjentom z klinicznie potwierdzoną chorobą niedokrwienną serca, zaburzeniami mózgokrwawiczymi, obturacyjnymi chorobami tętnic obwodowych lub istotnymi czynnikami ryzyka (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Diklofenak można przepisywać pacjentom z istotnymi czynnikami ryzyka zjawisk kardiowaskularnych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów) tylko po starannej ocenie klinicznej. Ponieważ ryzyko kardiowaskularne diklofenaku może wzrastać wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia, należy go stosować przez jak najkrótszy okres i w najniższej skutecznej dawce. Należy okresowo przeglądać potrzebę stosowania diklofenaku u pacjenta w celu złagodzenia objawów i odpowiedzi na terapię.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, trwałą chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgokrwawiczą nie zaleca się przepisywania diklofenaku, w razie potrzeby stosowanie możliwe jest tylko po starannej ocenie ryzyka – korzyści w dawce nie przekraczającej 100 mg na dobę.

Pacjenci powinni być poinformowani o możliwości wystąpienia poważnych zdarzeń antytrombotycznych (ból w klatce piersiowej, duszność, osłabienie, zaburzenia mowy), które mogą wystąpić w dowolnym czasie. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Wpływ na wskaźniki hematologiczne.

Lek Ortofen jest zalecany tylko do krótkotrwałego cyklu leczenia. W przypadku przepisywania tego leku na dłuższy okres zaleca się (tak jak przy stosowaniu innych NLPZ) regularne kontrolowanie hemogramu.

Podobnie jak inne NLPZ, diklofenak może tymczasowo hamować agregację płytek krwi, dlatego należy starannie kontrolować stan pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, diatezą krwotoczną lub zaburzeniami hematologicznymi.

Astma oskrzelowa w wywiadzie.

U pacjentów z astmą oskrzelową, sezonowym alergicznym katarze, obrzęku błony śluzowej nosa (np. polipy nosa), przewlekłymi obturacyjnymi chorobami płuc (POChP) lub przewlekłymi infekcjami dróg oddechowych (szczególnie z objawami podobnymi do objawów alergicznego kataru) przy stosowaniu NLPZ częściej niż u innych pacjentów występują takie skutki uboczne jak nasilenie astmy oskrzelowej (tzw. nietolerancja leków przeciwbólowych lub astma przeciwbólowa), obrzęk Quinckego, pokrzywka. W związku z tym wobec takich chorych zaleca się szczególne środki ostrożności (gotowość do udzielenia pomocy w nagłych przypadkach). Powyższe dotyczy również pacjentów z objawami alergicznymi przy stosowaniu innych leków, np. wysypka, świąd, pokrzywka.

Podobnie jak inne leki hamujące aktywność prostaglandynsyntetazy, diklofenak sodowy i inne NLPZ mogą sprowokować rozwój skurczu oskrzeli przy stosowaniu przez pacjentów z astmą oskrzelową lub z astmą oskrzelową w wywiadzie.

Niepłodność.

Podobnie jak inne NLPZ, Ortofen może wpływać na płodność kobiet i dlatego nie jest zalecany kobietom planującym zajście w ciążę. Należy przerwać stosowanie tego leku kobietom, które nie mogą zajść w ciążę, a także kobietom, którym przeprowadza się badania dotyczące niepłodności.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Poniższe rodzaje interakcji obserwowano przy stosowaniu leku Ortofen i/lub innych dawkach i formach diklofenaku.

Lit . Przy jednoczesnym stosowaniu diklofenak może zwiększać stężenie litu w osoczu krwi. Zaleca się kontrolowanie poziomu litu w surowicy krwi.

Digoksyna . Przy jednoczesnym stosowaniu diklofenak może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu krwi. Zaleca się kontrolowanie poziomu digoksyny w surowicy krwi.

Diuretyki i leki przeciw nadciśnieniowe . Jednoczesne stosowanie NLPZ, w szczególności diklofenaku, i diuretyków lub leków przeciw nadciśnieniowych (np. beta-blokery, inhibitory ACE) może prowadzić do zmniejszenia ich efektu przeciw nadciśnieniowego poprzez hamowanie syntezy rozszerzających naczynia prostaglandyn. Dlatego kombinację tych leków należy stosować z ostrożnością, a pacjentom, szczególnie starszym, należy okresowo kontrolować ciśnienie tętnicze. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednie dawki płynów, a także należy kontrolować funkcję nerek po rozpoczęciu terapii skojarzonej, a następnie regularnie, szczególnie przy stosowaniu diuretyków i inhibitorów ACE ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.

Leki powodujące hiperkaliemię. Jednoczesne leczenie diuretykami zatrzymującymi potas, cyklosporyną, takrolimusem lub trimetroprimem może spowodować podwyższenie poziomu potasu w surowicy krwi, dlatego poziom potasu należy kontrolować częściej.

Inne NLPZ, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 i kortykosteroidy. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z innymi NLPZ działającymi ogólnie lub kortykosteroidami może zwiększać częstość występowania skutków ubocznych ze strony PP, a także może zwiększać ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego lub wrzodu. Należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej NLPZ.

Leki przeciwkrzepliwe i środki antytrombotyczne. Przepisywać z ostrożnością, ponieważ jednoczesne stosowanie z diklofenakiem może zwiększać ryzyko krwawienia. Istnieją pojedyncze doniesienia o zwiększonym ryzyku krwawienia u pacjentów, którzy jednoczesnie stosują diklofenak i leki przeciwkrzepliwe. Dlatego w celu upewnienia się, że nie są potrzebne żadne zmiany w dawkowaniu leków przeciwkrzepliwych, zaleca się ciągły monitoring stanu takich pacjentów. Podobnie jak inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, diklofenak w wysokich dawkach może tymczasowo hamować agregację płytek krwi.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Jednoczesne przepisywanie NLPZ działających ogólnie, w tym diklofenaku, i SSRI zwiększa ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego.

Leki przeciwdiabeticzne . Diklofenak można przepisywać jednoczesnie z doustnymi lekami przeciwdiabeticznymi bez wpływu na ich efekt kliniczny. Jednak pojawiły się pojedyncze doniesienia o hiperglikemii i hipoglikemii, co wymaga dostosowania dawki leków przeciwdiabeticznych. Z tego powodu jako środek ostrożności zaleca się kontrolowanie poziomu glukozy we krwi w trakcie terapii skojarzonej.

Metotreksat. Diklofenak może hamować klirens metotreksatu w kanalikach nerkowych, co prowadzi do podwyższenia poziomu metotreksatu. Należy z ostrożnością stosować NLPZ, w tym diklofenak, nie wcześniej niż 24 godziny przed lub po leczeniu metotreksatem, ponieważ w takich przypadkach stężenia metotreksatu we krwi mogą wzrosnąć i nasilić jego toksyczność.

Cyklosporyna. Diklofenak, podobnie jak inne NLPZ, może nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny w wyniku wpływu na syntezę prostaglandyn w nerkach. Dlatego diklofenak należy stosować w dawkach niższych niż u pacjentów, którzy nie stosują cyklosporyny.

Antybakteryjne chinolony . Pojawiły się pojedyncze doniesienia o drgawkach związanych z jednoczesnym stosowaniem chinolonów i NLPZ. Może to występować u pacjentów z padaczką i drgawkami w wywiadzie, jak i bez nich. Dlatego należy zachować ostrożność przy decydowaniu o stosowaniu chinolonu u pacjentów, którzy już otrzymują NLPZ.

Silne inhibitory CYP2C9. Z ostrożnością stosować jednoczesnie diklofenak i inhibitory CYP2C9 (takie jak sulfinpirazon i worykonazol), co może prowadzić do istotnego zwiększenia szczytowego stężenia w osoczu krwi i działania diklofenaku w wyniku hamowania metabolizmu diklofenaku.

Fenytoina. Przy stosowaniu fenytoiny jednoczesnie z diklofenakiem zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi ze względu na możliwe zwiększenie wpływu fenytoiny.

Takrolimus. Przy stosowaniu NLPZ z takrolimusem możliwe jest zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.

Cholestyramina i cholestypol. Te leki mogą powodować opóźnienie lub zmniejszenie wchłaniania diklofenaku. Dlatego zaleca się przepisywanie diklofenaku co najmniej 1 godzinę przed lub 4–6 godzin po zastosowaniu cholestyraminy/cholestypolu.

Glikozydy serca. Jednoczesne stosowanie glikozydów serca i NLPZ może nasilić niewydolność serca, zmniejszyć szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) i zwiększyć poziom glikozydów w osoczu krwi.

Mifepryston. NLPZ nie należy stosować w ciągu 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ NLPZ mogą zmniejszyć efekt mifeprystonu.

Szczególne wskazania.

Zastosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania diklofenaku u kobiet w ciąży.

Od 20. tygodnia ciąży zastosowanie Ortofen może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń czynności nerek płodu. Zaburzenia czynności nerek mogą wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i są zazwyczaj odwracalne po jego przerwaniu. Od 20. tygodnia ciąży może być wskazane prenatalne monitorowanie w kierunku oligohydramnios po przyjęciu Ortofen przez kilka dni. Leczenie Ortofen należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

Ortofen można stosować w I–II trymestrze ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z przyjęcia leku dla matki przewyższa możliwy ryzyko dla płodu i tylko w minimalnej dawce skutecznej, a czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), stosowanie Ortofen w III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane ze względu na możliwość hamowania aktywności porodowej oraz przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu.

Jeśli Ortofen stosuje kobieta planująca zajść w ciążę lub w I trymestrze ciąży, dawka leku powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać:

na płód:

toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia czynności nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z oligohydramnios (patrz wyżej);

na matkę na końcu ciąży i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzlepnieniowy, który może występować nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodów.

Zatem Ortofen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Tak jak inne NLPZ, diklofenak w niewielkich ilościach przenika do mleka matki, dlatego Ortofen nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią w celu uniknięcia wystąpienia działań niepożądanych u dziecka.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Zazwyczaj przy stosowaniu leku w dawce zalecanej i krótkotrwałym leczeniu nie obserwuje się wpływu na szybkość reakcji. Jednak pacjentom, u których podczas stosowania leku Ortofen występują zaburzenia wzroku, zawroty głowy, uczucie kręcenia się w głowie, senność, osłabienie, zmęczenie lub inne zaburzenia czynności ośrodkowego układu nerwowego (OUN), nie należy kierować pojazdami ani pracować z złożonymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w najniższych skutecznych dawkach przez najkrótszy możliwy okres, biorąc pod uwagę cel leczenia u każdego pacjenta indywidualnie.

Tabletki należy połykać całe, nie żując, wypijając wodę, najlepiej przed posiłkiem.

Dla dorosłych zalecana dawka początkowa leku wynosi 100–150 mg na dobę. W przypadku łagodnych objawów, a także przy długotrwałej terapii, zazwyczaj wystarczająca jest dawka 75–100 mg na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2–3 dawki.

W przypadku pierwotnej dysmenorei dawkę Ortofenu należy dobrać indywidualnie. Dawka dobowa wynosi zazwyczaj 50–100 mg. W razie potrzeby w kolejnych cyklach menstruacyjnych dawkę można zwiększać do maksymalnej – 200 mg na dobę. Stosowanie tabletek Ortofen należy rozpocząć przy pojawieniu się pierwszych objawów bólowych i kontynuować przez kilka dni, w zależności od odpowiedzi i objawów.

Zalecana maksymalna dawka dobową leku Ortofen wynosi 150 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Choć farmakokinetyka leku Ortofen u pacjentów w podeszłym wieku nie ulega pogorszeniu na klinicznie istotnym poziomie, niesteroidowe leki przeciwzapalne należy stosować z dużą ostrożnością u tych pacjentów, którzy są zazwyczaj bardziej narażeni na wystąpienie niepożądanych reakcji. W szczególności u osłabionych pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów o niskiej masie ciała zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek; ponadto pacjentów należy badać pod kątem krwawień przewodu pokarmowego podczas leczenia NLPZ.

Dzieci (wiek 1–14 lat)

Tabletki w dawce 25 mg można stosować dzieciom od 1. roku życia na polecenie lekarza w dawce dobowej 0,5–2 mg/kg masy ciała, w zależności od nasilenia objawów; dawkę tę należy podzielić na 2–3 dawki. W leczeniu młodzieńczego zapalenia stawów reumatoidalnego dawkę dobową można zwiększyć do 3 mg/kg na dobę w kilku dawkach.

Na przykład, dla dziecka o masie ciała 30 kg dawka dobową może wynosić od 15 do 60 mg. W oparciu o ten zakres, dziecku można przepisać 2 tabletki – po 1 tabletce 25 mg 2 razy na dobę.

W przypadku niemożności osiągnięcia odpowiedniej dawki u dzieci należy stosować inne postaci lekarskie diklofenaku o odpowiednim dawkowaniu.

Dla dzieci w wieku od 14 lat dawka dobową leku wynosi od 75 do 150 mg, którą należy podzielić na 2–3 dawki. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 150 mg.

Dzieci.

Tabletki w dawce 25 mg można stosować dzieciom od 1. roku życia z młodzieńczym przewlekłym zapaleniem stawów, pod warunkiem możliwości osiągnięcia zalecanych dawek według masy ciała.

Przedawkowanie.

Objawy.

Nie ma typowego obrazu klinicznego przy przedawkowaniu diklofenaku. Przy przedawkowaniu mogą wystąpić następujące objawy: ból głowy, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, krwawienie przewodu pokarmowego, biegunka, zawroty głowy, szumy w uszach, drgawki, dezorientacja, pobudzenie, śpiączka, senność. W przypadku ciężkiego zatrucia możliwe jest wystąpienie ostrej niewydolności nerek oraz uszkodzenia wątroby.

Leczenie.

Leczenie ostrego zatrucia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym diklofenakiem, polega zazwyczaj na prowadzeniu terapii wspomagającej i leczeniu objawowym powikłań, takich jak hipotensja tętnicza, niewydolność nerek, drgawki, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, niedodmychanie.

Wykonanie specjalnych zabiegów, takich jak wymuszone moczowanie, dializa lub hemoperfuzja, nie przyspiesza usuwania NLPZ, w tym diklofenaku, z organizmu z powodu wysokiego stopnia wiązania substancji czynnych tych leków z białkami krwi oraz intensywnego metabolizmu.

W przypadku potencjalnie toksycznego przedawkowania konieczne jest zastosowanie węgla aktywowanego.

W przypadku potencjalnie zagrażającego życiu przedawkowania – należy przeprowadzić ewakuację zawartości żołądka (wywołanie wymiotów, przepłukanie żołądka).

Działania niepożądane.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (>1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000), w tym pojedyncze przypadki.

Poniżej wymieniono działania niepożądane zgłaszane podczas krótkiego lub długotrwałego stosowania leku Ortofen oraz/lub innych postaci lekarskich diklofenaku:

ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo rzadko – trombocytopenia, leukopenia, anemia (w tym anemia hemolityczna i aplastyczna), agranulocytoza;
ze strony układu immunologicznego: rzadko – nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne i anafilaktycznopodobne (w tym hipotensja tętnicza i wstrząs); bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy);
zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – dezorientacja, depresja, bezsenność, koszmary nocne, drażliwość, zaburzenia psychiczne;
ze strony ośrodkowego układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy;
rzadko – senność, zmęczenie; bardzo rzadko – parestezje, pogorszenie pamięci, uczucie niepokoju, drgawki, drżenie, oponowe zapalenie mózgu, zniekształcenie wrażeń smakowych, udar mózgu; częstość nieznana – dezorientacja, halucynacje, zaburzenia wrażliwości, ogólne złe samopoczucie;
ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia wzroku, nieostre widzenie, podwójne widzenie; częstość nieznana – zapalenie nerwu wzrokowego;
ze strony narządów słuchu i narządu równowagi: często – zawroty głowy; bardzo rzadko – szumy w uszach, pogorszenie słuchu;
ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – uczucie kołatania serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, zapalenie naczyń; częstość nieznana – zespół Kołansa;
ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – astma (w tym duszność); bardzo rzadko – zapalenie płuc;
ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, utrata apetytu; rzadko – zapalenie żołądka, krwawienie przewodu pokarmowego (wymioty z domieszką krwi, biegunka krwawa, melena), owrzodzenia żołądka i jelit z/ lub bez krwawienia lub perforacji (czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku); bardzo rzadko – zapalenie okrężnicy (w tym zapalenie krwawe, nasilenie choroby Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejącego zapalenia okrężnicy), zaparcia, zapalenie jamy ustnej (w tym owrzodzeniowe zapalenie jamy ustnej), zapalenie języka, zaburzenia funkcji przełyku, zwężenie jelita typu przeponowego, zapalenie trzustki; częstość nieznana – zapalenie okrężnicy spowodowane niedokrwieniem;
ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: często – podwyższenie poziomu transaminaz; rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia funkcji wątroby; bardzo rzadko – zapalenie wątroby fulminans, martwica wątroby, niewydolność wątroby;
ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – pokrzywka; bardzo rzadko – wysypka pęcherzowa (wysypka w postaci pęcherzy), egzema, rumień, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zetlanie nabłonka (zespołu Lyella), odspajający zapalenie skóry, wypadanie włosów, uczulenie światłoczułe, purpura, w tym alergiczna, swędzenie;
ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, krwiomocz, białkomocz, zespół nerczycowy, zapalenie nerek typu śródmiąższowego, martwica nerek typu brodawkowego; często – zatrzymanie płynów, obrzęki, nadciśnienie tętnicze;
ogólne zaburzenia: rzadko – obrzęki;
zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko – impotencja.

Diklofenak, szczególnie w wysokich dawkach (150 mg na dobę) oraz przy długotrwałym stosowaniu, zwiększa ryzyko wystąpienia zakrzepowo-zatorowych powikłań tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, po 1 lub 3 blisterach w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „WITAMINY”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czerczeński, miasto Uman, ul. Uspienska 31.

Wnioskodawca.

Spółka Akcyjna „WITAMINY”.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 20300, obwód czerczeński, miasto Uman, ul. Uspienska 31.