Ornidazol-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Ornidazol-Darnytsia (Ornidazole-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna: ornidazol;

1 ml roztworu zawiera ornidazolu 5 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, kwas chlorowodorowy, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna ciecz lub lekko żółtawa.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Pochodne imidazolu. Ornidazol. Kod ATC J01X D03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ornidazol – lek przeciwpasożytniczy i antybakteryjny, pochodna 5-nitroimidazolu. Łatwo przenika do komórki mikroorganizmu i wiążąc się z DNA, zakłóca proces replikacji.

Ornidazol jest aktywny wobec Trichomonas vaginalis, Entamoeba histolytica, Giardia lamblia (Giardia intestinalis), a także niektórych bakterii beztlenowych, takich jak Bacteroides (B. fragilis, Prevotella melaninogenica, Porphyromonas spp.)*, Fusobacterium spp., bakterii beztlenowych: Clostridium spp., wrażliwych szczepów Eubacterium spp.; bakterii beztlenowych: Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp.

Mechanizm działania ornidazolu wiąże się z uszkodzeniem struktury DNA i wybiórczą aktywnością wobec mikroorganizmów posiadających systemy enzymatyczne zdolne do redukcji grupy nitro oraz katalizujące interakcję białek grupy ferredoksyn z nitrozwiązkami. Po przeniknięciu ornidazolu do komórki mikroorganizmu mechanizm jego działania polega na redukcji grupy nitro pod wpływem nitroreduktaz mikroorganizmu oraz aktywności już zredukowanego nitroimidazolu. Produkty redukcji tworzą kompleksy z DNA, powodując jej degradację oraz zakłócają procesy replikacji i transkrypcji DNA. Ponadto produkty metabolizmu ornidazolu mają właściwości cytotoksyczne i zakłócają procesy oddychania komórkowego.

Farmakokinetyka.

Rozkład. Po wstrzyknięciu dożylnym bolusowym 1 g stężenie ornidazolu we krwi wynosi odpowiednio 17,7 i 4,9 μg/ml po 1 i 24 godzinach. Po powolnym dożylnej podaniu dawki 20 mg/kg stężenie (Cmax) we krwi wynosi 18,7 μg/ml, po 24 godzinach – 7,32 μg/ml.

Pole pod krzywą farmakokinetyczną AUC wynosi około 185 mg/l/godz. po podaniu jednorazowej dawki dożylnej 500 mg i 375 mg/l/godz. dla dawki 1 g.

Objętość rozkładu po podaniu dożylnym: 0,7–0,9 l/kg. Wiązanie ornidazolu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 15%. Substancja czynna leku przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, innych płynów organizmu oraz do tkanek.

Optymalne stężenie ornidazolu we krwi mieści się w zakresie 6–36 mg/l, czyli na poziomie uznawanym za optymalny dla wskazań terapeutycznych leku.

Metabolizm. Ponad 90% ornidazolu ulega metabolizmowi. Dwa główne metabolity mają aktywność wobec bakterii beztlenowych porównywalną do ornidazolu.

Eliminacja. Okres półtrwania wynosi 13 godzin. Po jednorazowym podaniu 85% dawki wydala się w ciągu pierwszych 5 dni, głównie z moczem (63% w postaci metabolitów) i kałem (22%). około 4% podanej dawki wydala się nerkami w niezmienionej formie. Współczynnik kumulacji po wielokrotnym podawaniu dawek 500 mg lub 1000 mg zdrowym ochotnikom co 12 godzin wynosił 1,5–2,5.

Osoby z określonymi cechami.

Pacjenci z chorobami wątroby. Okres półtrwania ornidazolu u pacjentów z marskością wątroby wydłuża się do 22 godzin, klirens zmniejsza się (35 w porównaniu z 51 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Farmakokinetyka ornidazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie ulega zmianie. Ornidazol wydala się podczas hemodializy.

Dzieci. Farmakokinetyka ornidazolu u dzieci (w tym u noworodków) jest podobna do farmakokinetyki u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Wprowadzenie leku dożylnie wskazane jest w przypadkach ostrej i ciężkiej infekcji lub gdy niemożliwe jest doustne stosowanie, w następujących chorobach i stanach:

• infekcje tarczowe spowodowane wrażliwą na ornidazol mikroflorą: sepsa, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, infekcje ran pooperacyjnych, połogowy sepsa, septyczny abors i zapalenie endometrium;
• profilaktyka infekcji spowodowanych bakteriami beztlenowymi podczas zabiegów chirurgicznych (szczególnie podczas operacji na okrężnicy i odbytnicy), podczas zabiegów ginekologicznych;
• ciężka amebowa dyszenteria, wszystkie postacie pozajelitowe amebiozy, giardioza, ropień wątroby.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na składniki leku lub na inne pochodne nitroimidazolu.
• Uszkodzenia układu nerwowego.
• Epilepsja.
• Rozsiane stwardnienie.
• Przewlekłe alkoholizm.
• Zakłócenia krążenia, patologiczne uszkodzenia krwi lub inne zaburzenia hematologiczne.
• I trymestr ciąży.
• Dzieci o masie ciała mniejszej niż 6 kg.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ ornidazolu na farmakodynamikę i/lub farmakokinetykę innych leków

Stosowanie jednoczesne niezalecane

Alkohol: nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 3 dni po zakończeniu stosowania leku, ponieważ istnieje możliwość wystąpienia reakcji podobnej do dysulfiramowej (uczucie gorąca, zaczerwienienie, wymioty, tachykardia).

Stosowanie jednoczesne wymagające ostrożności

Leki przeciwkrzepliwe doustne: ornidazol nasila działanie doustnych leków przeciwkrzepliwych z grupy kumaryn (warfaryna), co wymaga odpowiedniej korekty ich dawek.

Cyklosporyna: przy jednoczesnym stosowaniu ornidazolu z cyklosporyną możliwe jest podwyższenie stężenia cyklosporyny w surowicy krwi, dlatego należy monitorować stężenie cyklosporyny i kreatyniny w surowicy krwi u pacjentów otrzymujących tę kombinację.

Nieprawidłowe międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR): możliwe jest zwiększenie aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych (np. warfaryny) u pacjentów leczonych jednocześnie antybiotykami. Czynnikami ryzyka mogą być choroby zakaźne i zapalne, wiek starszy i złe ogólne stany zdrowia. Trudno określić, co wpływa na zaburzenia: sama choroba zakaźna czy jej leczenie.

Wekuronium bromek: ornidazol wydłuża działanie miorelaksacyjne wekuronium bromku.

5-fluorouracyl: ornidazol obniża klirens 5-fluorouracylu przy jednoczesnym stosowaniu z nitroimidazolami, co wiąże się ze zwiększeniem toksyczności 5-fluorouracylu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ornidazolu

Induktory enzymów: przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwpadaczkowych (np. fenobarbitalu), które indukują enzymy, z innymi induktorami enzymów zmniejsza się czas obiegu ornidazolu w surowicy krwi.

Inhibitory enzymów: inhibitory enzymów (np. cyklotydyna) zwiększają czas półtrwania ornidazolu w surowicy krwi.

Lity: podczas terapii litem należy kontrolować stężenie soli litu, kreatyniny oraz stężenie elektrolitów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przy przekroczeniu zalecanych dawek istnieje pewne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u dzieci, pacjentów z uszkodzeniem wątroby oraz u osób nadużywających alkoholu. W przypadku stosowania wysokich dawek ornidazolu oraz leczenia dłuższego niż 10 dni zaleca się monitorowanie kliniczne i laboratoryjne.

U osób z wywiadem zaburzeń krwi zaleca się kontrolę liczby leukocytów, szczególnie podczas powtarzania cykli leczenia.

Podczas leczenia ornidazolem możliwe jest nasilenie zaburzeń ze strony ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego. W przypadku wystąpienia neuropatii obwodowej, zaburzeń koordynacji ruchów (ataksji), zawrotów głowy lub pomroczności należy przerwać leczenie.

Może dojść do nasilenia kandydozy, co wymaga odpowiedniego leczenia.

W przypadku prowadzenia hemodializy należy uwzględnić skrócony okres półtrwania i podawać dodatkowe dawki leku przed lub po hemodializie.

Działanie innych leków może być wzmocnione lub osłabione podczas leczenia ornidazolem.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ornidazol-Darnytsia jest przeciwwskazany w I trymestrze ciąży. W II i III trymestrze ciąży lek należy stosować wyłącznie w przypadku absolutnych wskazań.

Okres karmienia piersią.

Ornidazol przenika do mleka matki, dlatego w razie konieczności stosowania ornidazolu należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania ornidazolu możliwe są takie objawy jak senność, sztywność mięśni, zawroty głowy, drżenie, drgawki, osłabienie koordynacji ruchowej oraz tymczasowa utrata przytomności. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia takich objawów u pacjentów kierujących pojazdami lub pracujących z innymi maszynami. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych działań niepożądanych pacjenci nie powinni kierować pojazdami ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie i czas leczenia ustala lekarz w zależności od charakteru choroby, schematów leczenia.

Lek należy podawać dożylnie przez 15–30 minut.

Przy infekcjach beztlenowych ogólnoustrojowych: dorosłym i dzieciom powyżej 12. roku życia podaje się podanie dożylne w dawce 500–1000 mg – dawka początkowa, następnie po 500 mg co 12 godzin lub 1000 mg co 24 godziny przez 5–10 dni (dawka stopniowa). Gdy stan pacjenta ustabilizuje się, należy przejść na doustne przyjmowanie ornidazolu (np. tabletki 500 mg, po 1 tabletce co 12 godzin).

Dzieciom poniżej 12. roku życia o masie ciała powyżej 6 kg dawkę dobową należy ustalić w zależności od masy ciała w dawce 20 mg/kg, podzielonej na 2 podania, przez 5–10 dni.

Dla zapobiegania infekcjom beztlenowym podczas zabiegów chirurgicznych dorosłym i dzieciom powyżej 12. roku życia ornidazol należy podać w dawce 500–1000 mg 30 minut przed zabiegiem operacyjnym.

Dla zapobiegania infekcjom mieszanym ornidazol należy stosować razem z aminoglikozydami, penicyliną lub cephalosporynami. Leki należy podawać oddzielnie.

Ciężki przebieg amebowego czerwonki, wszystkie postacie pozajelitowe amebiozy, lamblioza, ropień wątroby: dla dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia pierwsze podanie wynosi 500–1000 mg, następnie – 500 mg co 12 godzin przez 3–6 dni.

Dzieciom poniżej 12. roku życia o masie ciała powyżej 6 kg dawkę dobową należy ustalić w zależności od masy ciała w dawce 20–30 mg/kg, podzielonej na 2 podania.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Przy marskości wątroby odstępy między podaniami należy podwoić.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek farmakokinetyka nie ulega zmianie. Ornidazol jest wydalany podczas hemodializy.

Hemodializa.

Ornidazol jest usuwany podczas hemodializy, dlatego przed rozpoczęciem hemodializy należy podać dodatkowo 500 mg ornidazolu, jeśli dawka dobową wynosi 2 g na dobę, lub dodatkowo 250 mg ornidazolu, jeśli dawka dobową wynosi 1 g na dobę.

Sposób stosowania

Nie wkładać igły(-y) w miejsca polimerowego fiolki nieprzeznaczone do tego celu, tylko w porty sterylnych!

Do przeprowadzenia leczenia dożylnej infuzji należy przestrzegać następującego algorytmu:

1. Zdjąć ochronną plastikową pokrywkę z kontrolą pierwszego otwarcia (jeśli taka istnieje);
2. Otworzyć ochronny(-e) klapa(-e) nr 1, jak pokazano na rys. 1 i 2 (producent może stosować różne typy i materiały dla klap ochronnych).
3. Zdjąć osłonkę z igły i włożyć ją do dowolnego z portów specjalnych nr 2 fiolki z lekiem do infuzji (patrz rys. 1 i 2).
4. Drugi port sterylny może być używany do wprowadzania innych leków do fiolki z infuzją (nr 4, patrz rys. 3) lub, w przypadku niewystarczającej szybkości przepływu, do igły wentylacyjnej (nr 4, patrz rys. 3).
5. Zawiesić fiolkę z roztworem, korzystając z specjalnego pierścienia nr 3 umieszczonego na dnie fiolki (patrz rys. 3).

Dzieci.

Stosować u dzieci o masie ciała powyżej 6 kg.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadku przedawkowania możliwe są objawy wymienione w sekcji „Reakcje niepożądane”, ale w bardziej nasilonej formie.

Leczenie: objawowe, nieznany jest antydotum swoiste. W przypadku wystąpienia drgawek zaleca się podanie dożylne diazepamu.

Działania niepożądane.

Wszystkie działania niepożądane podano według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1 000 – < 1/100), niezbyt często (≥ 1/10 000 – < 1/1 000), rzadko (≥ 1/10 000 – < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: bardzo rzadko – bronchospazm.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, metaliczny smak w ustach; bardzo rzadko – ból brzucha.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: częstość nieznana – zapalenie wątroby, zmiany w próbach czynności wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: przebarwienie moczu.

Zaburzenia psychiczne: częstość nieznana – zaburzenia nastroju.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – drżenie, sztywność mięśni, zaburzenia koordynacji, drgawki, zaburzenia świadomości, objawy neuropatii obwodowej czuciowej lub mieszanej; częstość nieznana – ataksja, zawroty głowy, senność, ból głowy, utrata lub dezorientacja świadomości, osłabienie, dysgezja.

Ze strony krwi i układu chłonnego: niezbyt często – supresja szpiku kostnego, neutropenia; bardzo rzadko – przejściowe zmiany hematologiczne (leukopenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, trombocytopenia).

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: niezbyt często – wysypka skórna, pokrzywka, swędzenie; bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy; częstość nieznana – ustalone wypryski lekowe.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: bardzo rzadko – ból stawów; częstość nieznana – sztywność układu mięśniowo-szkieletowego.

Infekcje i inwazje: częstość nieznana – nadkażenie pochwy przez Candida albicans.

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała; dreszcze; osłabienie ogólne; zmęczenie; duszność; zmiany w miejscu podania, w tym ból, zaczerwienienie, uczucie pieczenia w miejscu podania.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztworu nie wolno mieszać z innymi lekami.

Opakowanie.

100 ml w butelce, 1 butelka w opakowaniu.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Farmaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ulica Borispielska 13.