Orcerin

ULSTRUKCJA dot. stosowania leku OREIN (ORCERIN)

Skład:

substancja czynna: diacereina;

1 kapsułka zawiera 50 mg diacereiny;

substancje pomocnicze: cyklodekstryny, sodowa laurylosulfonian, laktoza jednowodna, sodowa croscarmelozowa, krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny, stearyna magnezu;

skład kapsułki: błękity diamentowy (E 133), czerwień 4R (E 124), żółć chinolinowa (E 104), dwutlenek tytanu (E 171), sodowy laurylosulfonian, metylowy ester kwasu p-hydroksybenzoesowego (E 218), propylowy ester kwasu p-hydroksybenzoesowego (E 216), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki nr 1 z niebieskim korpusem i ciemnoniebieską pokrywką, zawierające proszek jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Kod ATC M01AX21.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Diacerhein to lek stosowany w leczeniu osteoarthrytu, charakteryzujący się działaniem przeciwbólowym, przeciwgorączkowym i przeciwzapalnym. Diacerhein jest klasyfikowany jako środek o powolnym działaniu, którego efekt pojawia się w ciągu 2–4 tygodni leczenia i osiąga kliniczne znaczenie po 4–6 tygodniach. Wykazuje on oryginalny mechanizm działania, różniący się od mechanizmu działania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Diacerhein, podobnie jak jego aktywny metabolit rhein, hamuje syntezę i aktywność interleukiny-1 (IL-1), która odgrywa kluczową rolę w patogenezie osteoarthrytu, a jednocześnie zwiększa produkcję transformującego czynnika wzrostu β (TGF-β), który inicjuje proliferację chondrocytów oraz stymuluje wytwarzanie kolagenu typu II, proteoglikanów i kwasu hialuronowego.

W przeciwieństwie do NLPZ diacerhein nie hamuje syntezy prostaglandyn i w związku z tym nie wywołuje niepożądanych działań ze strony żołądka i dwunastnicy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie diacerheinu jest opóźniane przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co wiąże się również ze wzrostem ilości wchłoniętej substancji o 25 %. Z drugiej strony występowanie działań niepożądanych, takich jak wydłużenie czasu przejścia jelitowego, jest bezpośrednio powiązane z ilością nieabsorbowanego diacerheinu, dlatego stosowanie leku na czczo zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Diacerhein jest całkowicie przekształcany do metabolitu rhein poprzez deacetylację przed wejściem do krążenia ogólnego. Biodostępność metabolitu rhein wynosi 35–56 %. Objętość dystrybucji to około 13,2 l. Metabolit rhein wiąże się z białkami osocza w niemal 99%, jednakże wiązanie to nie jest trwałe. Metabolit rhein jest wydalany z moczem w niezmienionej postaci (20%) lub ulega koniugacji w wątrobie do rhein-glukuronidu (60%) lub rhein-sulfatu (20%), które również są wydalane z moczem. Okres półtrwania wynosi około 7–8 godzin.

U pacjentów w podeszłym wieku nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetycznych właściwości diacerheinu.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie pacjentów z objawami osteoarthrytu stawu biodrowego lub kolanowego, z opóźnionym działaniem.

Leczenie diacereinem nie jest zalecane u pacjentów z szybko postępującym osteoarthrytem stawu biodrowego, ponieważ mogą oni wykazywać słabe odpowiedzi na działanie diacereiny.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na składniki leku lub pochodne antrachinonu w wywiadzie.
• Choroby wątroby, obecne lub w wywiadie.
• Choroby zapalne jelit (niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna).
• Zagłębienie jelita lub pseudozagłębienie.
• Ból brzucha o nieustalonej przyczynie.
• Okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Stosowanie diacereiny może prowadzić do wystąpienia biegunki i hipokaliemii. Jednoczesne stosowanie diacereiny z diuretykami (pętlowymi i tiazydowymi) i/lub glikozydami nasercowymi (digoksyna, digoksyna) zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii.

Jednoczesne przyjmowanie z lekami przeciwwskazanymi na nadkwasotę (aluminium, sole wapnia i magnezu, takie jak tlenki i wodorotlenki) znacznie zmniejsza wchłanianie diacereiny z przewodu pokarmowego. Dlatego między przyjmowaniem leków przeciwwskazanych na nadkwasotę a diacereiną powinien upłynąć odstęp 1–2 godzin.

Nie zaobserwowano interakcji związanych z wiązaniem białek osocza krwi reynonu (czynny metabolit diacereiny) z warfaryną, paracetamolem, kwasem salicylowym, indometacyną, ibuprofenem, diklofenakiem, fenbufenem, flurbiprofenem, naproksenem, fenylobutyrazonem, piroksykamem, sulindakiem, tenoksykamem, walerianianem sodu, fenytoiną, tolbutamidem, glibenklamidem ani chlorpropanemidem.

Jednoczesne stosowanie diacereiny i blokera receptorów H2-histaminowych (cyklopramid) nie prowadzi do modyfikacji parametrów farmakokinetycznych reynonu w osoczu krwi i moczu.

Szczególne środki ostrożności.

Diaree. Długotrwałe stosowanie diacereinu może prowadzić do wystąpienia biegunki, która może spowodować odwodnienie i hipokaliemię. W przypadku wystąpienia biegunki należy przerwać leczenie diacereinem i skonsultować się z lekarzem w celu rozważenia alternatywnych metod terapii.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki moczopędne, ze względu na możliwość wystąpienia odwodnienia i hipokaliemii. Szczególną ostrożność należy również zachować u chorych z hipokaliemią, którzy otrzymują glikozydy nasercowe (digoksyna, dioxyna) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania środków przeczyszczających.

Hepatotoksyczność. Podczas stosowania diacereinu możliwe jest podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych w surowicy krwi oraz wystąpienie objawowego ostrego uszkodzenia wątroby (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Przed rozpoczęciem leczenia diacereinem należy przeprowadzić wywiad dotyczący możliwych chorób współistniejących, w szczególności chorób wątroby (obecnych lub w wywiadzie), oraz przeprowadzić badanie. Stwierdzona choroba wątroby stanowi przeciwwskazanie do stosowania diacereinu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W pierwszych dwóch miesiącach leczenia konieczna jest kontrola objawów uszkodzenia wątroby. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu diacereinu z innymi lekami, które mogą powodować uszkodzenia wątroby. Pacjentom należy zalecić ograniczenie spożycia alkoholu podczas leczenia diacereinem.

Leczenie diacereinem należy przerwać w przypadku podwyższenia poziomu enzymów wątrobowych lub stwierdzenia objawów uszkodzenia wątroby, w tym objawów neurologicznych. W razie pojawienia się objawów uszkodzenia wątroby należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Ze względu na późne nadejście działania leku (po 2–4 tygodniach), w pierwszym miesiącu leczenia diacereinem można stosować go łącznie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i lekami przeciwbólowymi.

Metabolity diacereinu mogą powodować zabarwienie moczu od brązowego do czerwonego, zależnie od pH; zmiana ta nie ma znaczenia klinicznego, ale może wpływać na wyniki testów diagnostycznych opartych na kolorymetrii (paski do oznaczania glukozy w moczu).

Ponieważ zabarwienie moczu może maskować mikrohematurię, badania laboratoryjne funkcji nerek, w tym badanie osadu moczu, należy przeprowadzać regularnie, szczególnie w przypadku długotrwałego stosowania Orcerina.

Orcerin, kapsułki, zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką, dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zespołem niemożliwości wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować Orcerina.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak danych, stosowanie Orcerina w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Diacereinu nie należy przyjmować kobietom karmiącym piersią, ponieważ niewielkie ilości leku wydzielają się w mleku matki.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie ma doniesień o wpływie diacereinu na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie powinno rozpoczynać się tylko u lekarzy posiadających doświadczenie w leczeniu osteoarthrytu.

W pierwszych 2–4 tygodniach leczenia dorośli przyjmują po 1 kapsułce (50 mg) razem z wieczornym posiłkiem, popijając wodą. Od 2–4 tygodnia leczenia dawkę leku zwiększa się do 100 mg na dobę w 2 dawkach (po 1 kapsułce rano i wieczorem podczas jedzenia). Diacereina ma powolne działanie z opóźnionym początkiem efektu oraz efekt resztkowy po zakończeniu leczenia, dlatego Orcerin należy stosować przez co najmniej 2–4 tygodnie, aby pojawił się pierwszy pozytywny efekt. Pozytywne działanie objawowe utrzymuje się przez 3 miesiące po zakończeniu okresu stosowania. Ze względu na charakter choroby zalecany jest długotrwały cykl leczenia – nie krótszy niż 3 miesiące, który można powtórzyć, jeśli objawy się nasilają.

Czas trwania cyklu leczenia ustala lekarz indywidualnie.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Diacereina nie jest zalecana pacjentom powyżej 65 roku życia ze względu na większą podatność tej grupy na powikłania związane z biegunką.

Nie stwierdzono istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych przy stosowaniu diacereiny u pacjentów w podeszłym wieku, dlatego nie ma potrzeby modyfikacji zalecanej dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Niemniej należy zachować ostrożność przy przepisywaniu Orcerina pacjentom w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia biegunki należy przerwać leczenie diacereiną.

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek nie ma potrzeby zmiany zalecanej dawki. Natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 mg/min) dawkę dobową należy zmniejszyć o 50% w porównaniu z zalecaną dawką (co odpowiada 50 mg na dobę).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci i młodzieży do 18 roku życia nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Przy przypadkowym lub celowym przyjęciu dużych dawek diacereiny może wystąpić biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie objawowe polega na przywróceniu równowagi elektrolitowej.

Działania niepożądane.

Preparat jest zazwyczaj dobrze tolerowany, jednak czasem mogą wystąpić zaburzenia przewodu pokarmowego (częste oddawanie stolca, miękkie stolce, wzdęcia), biegunka, ból brzucha, które zazwyczaj ustępują w trakcie kontynuacji leczenia. W niektórych przypadkach długotrwała biegunka może prowadzić do powikłań, takich jak odwodnienie i zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej.

Zauważono również zmianę zabarwienia moczu, która nie ma znaczenia klinicznego. W przeciwieństwie do niesteroidowych leków przeciwzapalnych, diacereina nie wywiera działania ułogującego na przewód pokarmowy.

Strona przewodu pokarmowego: bardzo często – biegunka, ból brzucha; często – częste oddawanie stolca, wzdęcia; rzadko – pigmentacja błony śluzowej jelita (pseudomelanosis).

Strona układu wątrobowo-żółciowego: nieczęsto – przypadki podwyższenia poziomu enzymów wątrobowych w surowicy krwi.

Strona nerek i dróg moczowych: bardzo często – zmiana zabarwienia moczu.

Strona skóry i tkanki podskórnej: często – świąd, wysypka, egzema.

Zaburzenia ogólne: nieznane – ból głowy.

Istnieją dane dotyczące zaburzeń układu wątrobowo-żółciowego.

Podczas stosowania diacereiny zgłaszano przypadki ostrego uszkodzenia wątroby, w tym podwyższenia poziomu enzymów wątrobowych w surowicy krwi oraz zapalenia wątroby. Większość z nich obserwowano w pierwszych miesiącach leczenia. Pacjenci powinni kontrolować objawy uszkodzenia wątroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blisterze; po 1 lub 3 blisterach w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Lokalizacja producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Faza II, działka nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, działka nr 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.